Executional Fan Club

แต่งภาค2อีกเลื่อยๆๆๆนะคับจะรออ่าน

เอาลูกไปอยู่ในเกมด้วยรึเนี้ย- -

ขอบคุน ครับ ที่นำมาไห้อ่าน ต้องอ่านตั้ง 1วัน กว่าจะจบ -0-

อยากไห้แต่งต่อ ไปเรื่อย ๆ เลย ครับ สนุกมาก ๆ จิง ๆ นะ ครับ

ขอบคุน คับ

ช่วยแต่งตอนที่21ด้วยนะคับ ผมรอนะคับ

esperมาช่วยแต่งตอนที่21ด้วยคับรอดูอยู่นะคับ

ตอนที่22

Event:Survival(ฉลองเนื่องจากมีPlayerลงทะเบียน10ล้านคน)

เงื่อนไข: มีPlayerเหลือรอดหลังกิจกรรม

ระยะเวลา: 3วันข้างหน้า-Unknow

รางวัล:

Exp x 3 เป็นเวลา1เดือน

HP Recover 30%

MP Recover 20%

ปลดเงื่อนไขข้อที่2ของExE Event

............................

ณ ยานเน็กซัส

ห้องประชุมใหญ่ของเหล่าGm

คนกลุ่มใหญ่นั่งอยู่ล้อมรอบโต๊ะยาว การประชุมควรจะเป็นไปอย่างเคร่งเครียด...

ถ้าคนประชุมไม่ใช่เจ้าพวกนี้!!

“หมะ....มะ....หม่ะม้า...”

เด็กทารกน้อยตากลมแป้วแหว่วร้อง

ถึงมันจะไม่ใช่เสียงหรือคำพูดที่ฟังดูชัดเจนนัก แต่มันก็คือคำพูดแรกที่หลุดออกมาจากปากเล็กๆของทารกน้อย

คนเป็นแม่นิ่งอึ้งด้วยความตะลึงปนตกใจ

“กานดา!! ใบเฟินพูดคำว่าหม่าม้าได้แล้วละ!!”

มินท์ที่นั่งประชุมอยู่ข้างๆกานดาถูกความตื่นเต้นชโลมไปทั่วทั้งตัว

มือที่สั่นเทาของเด็กสาวเขย่าสามีหัวชมพูที่นอนสัปหงกอยู่อย่างรุนแรง

“ห๊ะ ห๊า....เฮ้ย!! จริงดิ ไหนๆใบเฟินเรียกปะป๊าให้ฟังมั่งสิ!!!”

“ปา....ปา...ปะ...ปะป๊า”

“อ๊ากกก ลูกพ่อ!!”กานดากอดกับมินท์พลางน้ำตาไหลพรากๆอย่างสุดแสนจะซาบซึ้ง

“ว้าวๆหลานยายพูดได้แล้วเหรอเนี่ย....ลองเรียกคุณยายเลมอนหน่อยสิหนู”

เลมอนจัดการแต่งตั้งฐานันดรให้ตัวเองเสร็จ

“ยะ...ยา....ยะ...ยาย”

“กรี๊ด~~เป็นปลื้ม!!”เลมอนกรีดร้อง

“เฮ้ย!!!”ทั้งห้องประชุมวงแตก

//มันไปได้กับพ่อยัยหัวม่วงนี่ตอนไหนฟะ- -“//<<<Gmทั้งห้องคิด

//เฮ้ย ไม่จริงนะ=[]=//<<<มินท์

“ว้าว~น่าประทับใจจังนะครับ...งั้นลองเรียกคุณลุงฟักทองกับคุณป้าพริกขี้หนูหน่อยสิครับ^_^”

เจ้าฟักทองยิ้มตาตี่ใส่วิศนะ

“ใครเมียมึง!!”

“แหม..คุณชิลลี่ที่เล่นตัวจังเลยนะครับ...”

“เล่นตัวพ่อ!!”

โป๊ก

สิ้นคำวิศนะก็ถอดรองเท้าโยนใส่หัวเจ้าฟักทองทันที

“คุณชิลลี่คร้าบ~TT^TT”

“สำออย!!”วิศนะตะคอก

“คุณชิลลี่~”เจ้าฟักทองครวญแต่ไม่วายหยิบรองเท้าที่วิศนะปามาเมื่อครู่มาสูดดมอย่างหลงใหล

“ไอ้โรคจิต!!!”วิศนะคำราม

“ที่รักจ๋า~”โฮลี่ออเดอร์กอดแครอทในร่างหญิงไว้หนึบหนับราวกับกลัวจะมีใครมาแย่งเมียรักไป

“คุณก็....อะ....อายเขานะ^ / / /^(ปล่อยกูซะทีสิวะ ไอพี่เขยหื่น=[]=)”

หมายเหตุ:หลายปีที่ผ่านมาแครอทตอนอยู่ในเกมจะอยู่ในร่างผู้หญิงตลอด

โดยไม่(กล้า)แก้เคิร์ตเพราะกลัวโดนโฮลี่ออเดอร์จับขึง

“หัวมาน~อ้าม~”หนูน้อยที่บัดนี้ศึกษาอยู่ม.ต้นแล้วอ้าปากงาบหัวมันไปคำใหญ่

ตาก็จ้องมองหัวมันที่เหลืออย่างหลงใหลในรสชาติ มือของเขาถือกล้องวีดีโอตัวโปรดไว้

ราวกับจะบอกว่าเขาพร้อมทุกเวลาหากเกิดเหตุไม่ขาดฝัน(สำหรับวิศนะหรือแครอท)

“เจ๋ง!! ลูกแม่พูดเก่งแล้ว งี้ลองเรียกคุณป้าภัสสรดูหน่อยสิ”

มินท์ชี้ไปทางGmสาวหัวกระเซิงที่อุส่าห์นั่งสงบปากสงบคำ

“ยัยหัวม่วงพูดงี้หาเรื่องกันนี่นา!!”

“ป่าวนะ ชั้นแค่จะสอนลูกพูด...ใบเฟินอย่าจำตัวอย่างไม่ดีแบบคุณป้าภัสสรไปใช้นะ”

มินท์ได้ทีแขวะภัสสรทันที

“หนอย...คอยดูเหอะ ชั้นจะยิงเธอให้ไส้แตกเลย”ภัสสรกำมือแน่น พยายามเก็บอารมณ์

“ดูสิชอบใช้ความรุนแรง...โตขึ้นลูกต้องไม่เป็นคนอย่างนี้นะ”

ตึง!!

“มันจะมากไปแล้วนะ!!!”ภัสสรฟิวขาดกระโดดทะยานข้ามโต๊ะตรงเข้าบีบคอGmหัวม่วง

“แว้กกก อย่าตีกัน!!”กานดาวิ่งหน้าตื่นเข้ามาห้าม

“ว้าว ตีกันเหรอครับ งั้นผมถ่ายภาพความประทับใจเก็บไว้ให้นะ!!”บล็อกโคลี่ร้อง มือก็ชูกล่องขึ้นสูง

“เดี๋ยวบุปผาสวรรค์แกโดนชั้นซิวแน่!!”มินท์แยกเขี้ยวขู่ขณะบีบคอภัสสรกลับอย่างไม่มีใครยอมใคร

“งั้น ชั้นขอเอาแกให้ตายตรงนี้ก่อนแล้วกันแกจะได้ทำอย่างที่พูดไปไม่ได้!!”ภัสสรทำหน้าโหด

แต่ยังดีที่กานดาเข้ามาห้ามไว้ได้ทัน(ที่เหลือนั่งดูอย่างสบายใจ เป็นความบันเทิงทางอารมณ์)

“อะแฮ่ม...”เสียงกระแอ่มจากหัวโต๊ะดังขึ้นพร้อมกับเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเหล่าGmที่หยุดลงพร้อมกัน

ชายหนุ่มผมดำเข้ม พร้อมมาดที่เนี้ยบไร้ที่ติใช้สายตาคมเข้มกวาดมองไปทั่วโต๊ะประชุมก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ตกลงทุกคนคิดยังไงกันบ้าง”

“ซาบซึ้งมากเลยครับ นี่สินะหัวอกคนเป็นพ่อ”กานดาน้ำตาไหลพรากๆ

“ชั้นหมายถึงEventของทางระบบตังหาก”เกียร์กล่าว

Eventของเกมexeทางระบบจะจัดขึ้นเองเมื่อเกิดเหตุการณ์ที่ตรงกับเงื่อนไขที่ทางRulerตั้งไว้

Gmในปัจจุบันทำได้เพียงให้ความช่วยเหลือผู้เล่นทั่วไปเท่านั้น

“ชั้นคาใจ ตรงที่บอกว่าต้องมีPlayerเหลือดรอด”

โฮลี่ออเดอร์พูดออกมาเป็นคนแรกก่อนจะบรรจงหอมแก้มน้องเมียอย่างทนุถนอม

“ไม่นานมานี้ผมก็พบกับสไลม์ที่มีพัฒนาการข้ามขั้นที่สูงมากจนน่าแปลกเลยละ....

ใบเฟินจ๋า~อีกทีนะ เรียกปะป๊าอีก”กานดาว่าก่อนจะหันไปแหย่ลูกสาวเล่น

“งั้นก็แสดงว่า ทางระบบต้องส่งพวกมอนสเตอร์ระดับสูงหรือบอทมาโจมตีผู้เล่นให้Game overสินะ”

เกียร์ว่า มือของเขาเกาคางอย่างครุ่นคิด

“แล้วทางแก้ละ ทุกคนคิดว่าไงบ้าง”

“ชั้นว่าลองติดต่อพวกกองกำลังต่อต้านGmเก่าให้มาช่วยๆกันดีมะ”มินท์ออกความเห็น

“บ้าเหรอ ใครจะยอม!!! ”

โอลี่ออเดอร์ที่ปกติเป็นคนนิ่งๆ เยือกเย็นถึงกับมาดหลุดเมื่อมินท์เสนอให้ขอความช่วยเหลือจากศัตรูเก่า

ซึ่งถ้าทำตามนั้นก็เท่ากับบอกอีกฝ่ายว่าพวกเขาไร้น้ำยาจนต้องมานั่งกินขนมจีนเปล่าๆ

แล้วมันเรื่องอะไรที่ต้องไปขอความช่วยเหลือจากยัยเด็กอวดดีพวกนั้นด้วยละ!?

“น่าๆใจเย็นเหอะน่า คุณรองหัวหน้า”การ์ลิคยิ้มแป้น มือก็ตบหลังโฮลี่ออเดอร์แปะๆ

“ว่าไงนะ!!”คนที่โดนกระชากลงจากตำแหน่งเมื่อหลายปีก่อนหันมามอง

“คุณค่ะ ใจเย็นๆสิค่ะ^^”(ทำไมเราต้องมาทำอะไรบ้าๆแบบนี้ด้วยวะ-*-)”

แครอทร่างหญิงกำชับแขนของโฮลี่ออเดอร์ที่ตนกอดไว้ให้แน่นขึ้นราวกับจะเรียกสติ

“อ้อพอดีเลย ผมจะเสนอโยบายใหม่พอดีเลย”การ์ลิคและบล็อกโคลี่มองหน้ากันอย่างรู้กัน

“ว่ามาการ์ลิค”

“คือ....ตั้งแต่คุณเกียร์กลับมาเป็นหัวหน้าของพวกเรา ตั้งแต่กานดากับภัสสรเข้าร่วมกับพวกเรา

เรายังไม่ได้ตั้งชื่อให้เลยนะครับ^_^”

“หืมม์?”กานดากับเกียร์มองหน้ากัน

“ชื่อ?”เกียร์หลิ่วตามองการ์ลิคและเหล่าGmคนอื่นๆที่กำลังยิ้มแป้น

“ตามธรรมเนียมพวกเราต้องตั้งชื่อให้ครับถ้าชื่อของพวกคุณไม่ใช่ผัก*-*”การ์ลิคกับราดิสยิ้ม

“งั้นเหรอ...”เกียร์กวาดตามองเหล่าGmที่เหลือ

“ผมว่าแคนตาลูปเหมาะนะ ถึงคนทั่วไปจะคิดว่าเป็นผลไม้

แต่ที่จริงแล้วมันเป็นราชาของพืชผักเลยละ”บล็อกโคลี่เสนอ

“เจ๋งมากๆ”ทั้งห้องตบมือกันเกลียวกล่าวกับความคิดของเด็กน้อย

//ทำไมชื่อมันแอ๊บแบ้วงี้ฟะ...//

เกียร์ที่ถึงแม้หน้าจะนิ่งเฉยแต่ในใจกลับทนไม่ได้กับชื่อแสนคิกขุที่เจ้าเด็กหัวมันตั้งให้

“แล้วผมจะชื่อไรดีอ้ะฮะ*O*”กานดากระวี้กระว้ายกับชื่อใหม่ที่เหล่าGmจะมอบให้

“ของกานดาต้องพิเศษหน่อยนะ ต้องไม่ใช่ผักธรรมดา”เลททัชว่า

“อืมๆ!!*-*”กานดาตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

“ต้องเป็นสิ่งผ่านการเจียระไนมาแล้ว!!”บล็อกโคลี่ทำท่าเหมือนเพ้อฝัน

“ใช่ๆ*O*”

“ชื่อนั้นก็คือ....”

“คือ!?”

“คือ...”

“คืออะไร!?”

“ป๊อบคอน^O^”บล็อกโคลี่ร้อง

“เฮ้ย มันเจียระไนตรงไหนฟะ”กานดาร้อง

“ก็มันผ่านการแปรรูปมาแล้วไงครับ รู้จักมะครับ อุสาหากรรมขั้นทุติยภูมิอ่ะผมเรียนมาวันนี้เองนะ”

//ไรขอมันวะ- -//

“ส่วนคุณภัสสรเอาไรดีละอืม~”บล็อกโคลี่ใคร่ครวญ

“ชั้นเสนอเอง”มินท์ยกมือ

“ชื่ออะไรดีครับคุณมินท์”บล็อกโคลี่ร้องถาม

“ไม่มีผักไหนที่เหมาะกับยัยนี่หรอก เอาสัปรดดีกว่า หัวมันฟูเหมือนกัน”

“อ้าว ทำงี้มันแบ่งแยกดินแดนกันนี่ทำไมชั้นต้องเป็นผลไม้คนเดียวละ!!”ภัสสรโวย

“โอเคครับ เพราะถึงยังไงเราก็ใส่สัปรดในสลัดผักได้*-*”Gmคนอื่นๆพยักหน้าเห็นด้วย

“แล้วป๊อบคอนตูละ มันอยู่ในสลัดผักเหรอ!!”กานดาเถียง

“แต่ผมกินป๊อบคอนแกล้มกับสลัดผักนะ”บล็อกโคลี่ร้อง

//ไอเด็กสัตว์ประหลาด- -“//<<<<หน้าGmทุกคน

“โอเค ไม่ว่าพวกคุณ3คนจะยอมหรือไม่ก็ตาม

ต่อแต่นี้ไปพวกเราจะเรียกพวกคุณว่า

Master of gm Gmแคนตาลูป

Gmป๊อบคอน

Gmพายแอ๊ปเปิ้ลนะ”การ์ลิคสรุปเอาดื้อๆ

“เฮ้ย!!”เหยื่อทั้ง3ร้องเสียงตื่นที่โดนมัดมือชกกระทันหัน

............

แต่ง2เรื่องพร้อมกันมันลำบากแหะ

พล็อตเรื่องอีกเรื่องมีเยอะแยะ อันนี้พล็อตก็มีแต่มันแต่งยากกว่า- -"

ยังแต่งฟิกเก่งเหมือนเกิมเลยนะคับคุณesperชอบตอนที่มิ้นก่ะภัรสรจะตีกันเนี่ย ชื่อใหม่ของเกียร์ก่ะกานดาก็สนุกนะ รอตอนต่อไปอยู่นะคับ

ตอนที่23

หลังคาโค้งสูงนูนต่ำทอดไปไกลสุดสายตา

ดวงตานิ่งเฉยของเด็กสาวหูกระต่ายมองไปยังเพื่อนปลาหน้าดุอย่างพิจารณา

ด้วยกลัวว่าจะโดนนางปลาหลอกพามาขืนใจ...

“เจ้าเกียร์....ไม่สิ...GMแคนตาลูป เขาขอให้พวกเรามาเฝ้าแวเรี่ยนท์ไว้น่ะ”

“GMแคนตาลูป?”วิริยาเลิกคิ้ว

“อืม”มัจฉายิ้ม

“GMคนใหม่เหรอ”

“หึ...ข่าวสารเดี๋ยวนี้มันมีค่า...เธอจะยอมจ่ายให้ชั้นสักนิดได้ไหมละ...”

มัจฉายิ้มเจ้าเล่ห์ขณะเดินเข้าหากระต่ายน้อย

พวกเธออยู่บนหลังคาลมเย็นพัดโชยดูโรแมนติกซะไม่มี...

ถ้าเกิดเธอไม่กลัวจะโดนปลาแถวนี้ปล้ำก็คงจะเคลิบเคลิ้มไปกับบรรยากาศอยู่หรอก...

ปลาน้อยขยับเคลื่อนกายว่ายน้ำเข้ามาใกล้

กระต่ายน้อยขี้ตื่นตูมตกใจกลัวกระโดดหนีถอยหลังไปทันที

“จะ...ทำอะไรน่ะ”

กระต่ายน้อยตัวสั่นระริก หูตั้งขึ้นมารับเสียงรอบด้านเพื่อเตรียมตัวสำหรับอันตรายที่จะตามมา

มัจฉายิ้มแสยะ...

“ว้า~ ไม่เห็นต้องตกใจเลยนี่~” ตาของมัจฉาเริ่มฉายแววระริก

เธอเอียงคอน้อยๆ พร้อมกับแววตาที่เปลี่ยนไป และน้ำเสียงที่อ่อนโยน

“หึหึ ทำแบบที่เราทำประจำไงล่ะ...ที่รัก”

//บะ....แบล็กมัจฉา!!!!//

กระต่ายน้อยที่ได้คำตอบแล้วกระโดดหนีทันที

“อ้าว จะไปไหนซะละ”

//อยู่ให้ปล้ำเหรอ!!!//

หมับ!!

พริบตาที่วิริยากำลังจะหันหลังวิ่งหนี มัจฉาก็โผเข้ามาตะครุบกระต่ายน้อยไว้ทันที

“ปะ.....ปล่อยนะ!!”

“ตกใจไปได้...ทั้งๆ ที่ ทำอยู่ออกจะบ่อยแท้ๆ นะ”

มัจฉาพูดเสร็จก็จัดการกระชากกระดุมบนชุดของวิริยาทันที

“ละ แล้วแวเรี่ยนท์ละ”วิริยาที่โดนปลาจอมบ้าอำนาจกดไว้กับพื้นหาทางเอาตัวรอด

“ไว้มันมาค่อยว่ากันแล้วกัน”มัจฉาที่หน้ามืดเต็มขั้นตอบปัดๆ

ครีบทั้ง2ข้างของปลาน้อยปลดเปลื้องเสื้อผ้าของกระต่ายน้อยอย่างรวดเร็ว

แหมะ...

ของเหลวใสข้น หยดใหญ่หยดแหมะใส่ร่างทั้งคู่

น้ำ?

น้ำอะไร....มันเหนียวๆ!?

มัจฉานึกหงุดหงิดใจขณะเงยหน้าขึ้นมอง

บอสร่างยักษ์ส่งยิ้มสยองพร้อมค้อนด้ามโตของมันที่ชูขึ้นเหนือหัว...

“แวเรี่ยนท์!!!”วิริยากู่ร้องสุดเสียง

น้ำเมื่อครู่คือน้ำลายของมันนั้นเอง

หนับซ้ำมัจฉายังมาจับเธอกดลงบนเท้าของมันซะด้วย!!!

.......................

ทิวทัศน์ม่านน้ำตกที่สวยงามอลังการกับแหล่งน้ำที่ชุ่มฉ่ำแห่งนี้ช่างดูสดชื่นเสียนี่กระไร

ถ้าเป็นไปได้เขาอยากพาครอบครัวทั้งครอบครัวมานั่งปิกนิกชมบรรยากาศกันพร้อมหน้า

มีเขา กานดา พ่อ แม่ และภัสสร

ส่วนยัยหัวม่วงกับลูกเขาจะจับโยนลงน้ำตกซะ!!

เฮ้อ~แต่ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ได้มาเที่ยวนี่นะ....

“ต้องขอบคุณ คุณแคนตาลูปนะครับที่ทำให้เราได้มีโอกาสใกล้ชิดกัน^_^”

พั้มกิ้นยิ้มตาตี๋ใส่ พลางชมบรรกาศรอบๆอย่างเพลิดเพลิน

มือก็หิ้วตระกร้าสานใบใหญ่ สินค้าโอท็อปประจำจังหวัดของจังหวัดมุกดาหรไว้

“แต่ชั้นอยากฆ่ามันมากกว่า!!”วิศนะกรนดาเกียร์เป็นชุด

วันนี้เป็นวันเริ่มกิจกรรมวันแรก

เหล่าGMเลยส่งกำลังคนมาควบคุมบอสแต่ละจุดไว้

เพราะไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าพวกมันจะไม่หลุดออกจากเขตที่พวกมันเคยอยู่

แล้วออกไปล่าPlayerเป็นการเฉพาะกิจเพื่อกิจกรรมนี้

//คอยดูนะเจ้าเกียร์ กลับไปชั้นเอาแกตายแน่!!//วิศนะนึกอย่างหงุดหงิดใจ

ให้ใครมาคู่กับเขาก็ได้ทั้งนั้นละ...ยกเว้นไอ้ฟักทองหื่นตัวนี้!!!

ถ้ากลับไปคราวนี้เขาเกิดสึกหรอขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ!!!

“เรามาปิกนิกรอบลูดราก้อนเกิดกันดีไหมครับ”

เจ้าฟักทองร้องถามขณะปูผ้าลงบนโขดหินแล้วนั่งแปะลงไปอย่างสบายใจ

“ไม่ดี!!”วิศนะตอบ

“คุณชิลลี่อ้ะ!! เล่นตัว!!”

“แกว่าใครเล่นตัวฟะ!!”

“ก็คุณชิลลี่ไง!”

“ชิ น่ารำคาญ”

วิศนะที่ทนเสียงโหวกเหวกของเจ้าฟักทองไม่ไหวนั่งลงบนผ้าที่พั้มกิ้นปูอย่างจำใจ

“อ้ะ ผมทำสุดฝีมือเลยนะ ลองชิมหน่อยสิครับ!”

พั้มกิ้นยื่นแซนวิชในตระกร้าส่งให้วิศนะ

“ชั้นยังไม่หิว”

//หนอย....ใครจะยอมกินอาหารของแก //

“แต่ผมอุตส่าห์ทำมานะ!!”

“ชั้นบอกไม่หิวไงละ!!”

//เกิดแกใส่อะไรลงไปในอาหาร ชั้นจะทำยังไงละฟะ!!//

“งั้นลองขนมเป็นไงครับ...นี่ไงๆ...ขนมฟักทอง”

พั้มกิ้นล้วงกล่องสีขาวซึ่งมีขนมที่มีสีส้มน่ารับประทานบรรจุอยู่ขึ้นมา

“กินเองสิ”

“แต่ผมอยากให้คุณชิลลี่กินมันก่อนนี่ครับ”

//ทำไมชั้นต้องกินของที่ทำมาจากฟักทองด้วยฟะ....

เออใช่...ว่าแต่ทำไมมันถึงอยากให้เรากินก่อนฟะ...งี้มันมีพิรุธนะ....//

“คุณชิลลี่ครับ กินหน่อยเถอะครับ ผมอุตส่าห์ตั้งใจทำ”

“บอกว่าไม่ก็คือไม่!!”

วี้ด~

เสียงประหลาดดังขึ้นพร้อมประกายแสงจ้าหลังม่านน้ำตก

หากแต่GMคู่ตบจูบทั้งคู่ยังคงทะเลาะกันไม่เลิก

“ชั้นจะรู้ได้ไงว่าแกไม่ใส่อะไรลงไปในอาหาร!!”

“ผมไม่ทำอย่างนั้นหรอกน่า!!”

“งั้นแกก็กินก่อนเซ่!!”

“ไม่อ้ะ ผมอยากให้คุณกินก่อน!!”

“พิรุธนี่แบบนี้!!”

“เปล่านะครับ ผมแค่อยากให้คุณกินมันเท่านั้นเอง!!”

ตูม!!!

ลำแสงลูกใหญ่ถูกยิงแหวกม่านน้ำตกออกมาพร้อมการระเบิดอย่างรุนแรง

มังกรร่างใหญ่ที่ยิงลำแสงออกมาเมื่อครู่ปรากฏกายพร้อมเสียงคำรามที่ดุร้าย

.........................................

ณ ศูนย์บัญชาการGM

ยานเน็กซัส

“แคนตาลูปแย่แล้ว เราได้รับสัญญาณขอความช่วยเหลือจากพวกที่เราส่งไปคุมบอส!!”

เลมอนที่นั่งจ้องหน้าจออยู่ด้วยสายคาเคร่งเครียดร้องเสียงตื่น

“เรียกชั้นเกียร์”

เกียร์พูดเสียงนิ่งขณะมองดูจอมอนิเตอร์ที่มีสัญญาณขอความช่วยเหลือของหน่วยปะทะบอสที่เขาส่งไปทั้ง2ทีม

“ชื่อที่ผมคิดให้มันไม่น่ารักหรือไง”บล็อกโคลี่งึมงำ

“มันน่ารักเกินไปต่างหาก!!”

“คุณแคนตาลูปใจร้ายTT^TT”

“บอกให้เรียกเกียร์!!!”

“แล้วพวกเราที่เหลือละมีใครอยู่แถวนั้นพอไปช่วยได้บ้าง”เกียร์หันมาร้องถามเลมอน

“เออ...จะว่าไปมันก็มีนะ”เลมอนทำเสียงไม่แน่ใจ

“ไหนลองฉายภาพขึ้นจอสิ”

“เอาจริงเหรอ”เลมอนเกิดความลังเล

“เร็วเข้า เกิดพวกนั้นGame Overไปก่อน กิจกรรมคราวนี้ล่มแน่”เกียร์พูดด้วยน้ำเสียงรีบเร่งกึ่งรำคาญ

เลมอนเหงื่อแตกพลั่กก่อนจะตัดสินใจฉายภาพภาพหนึ่งขึ้นมาบนหน้าจอ

ภาพPlayerหนีตายกันอลหม่านอันเนื่องจากมอนสเตอร์ฝูงใหญ่บุกเข้าเมืองถูกฉายขึ้นมา

“เกะกะ!! หลบไปเลยยัยพายแอ๊ปเปิ้ล!!!”เสียงคุ้นหูดังขึ้น

เด็กสาวผมฟ้าผู้มีหัวกระเซิงถูกเด็กสาวหัวม่วงผลักกระเด็นจนปืนที่เล็งไว้อย่างดียิงพลาดเป้า

“แกสิหลบไป ชั้นจะเป่าหัวมัน เกะกะนักเดี๋ยวแม่ยิงไส้แตกเลย!!”

“คิดว่าทำได้หรือไง!!”

“เตรียมหาหลุมไว้เลย!!”

“ไว้ฝังแกใช่ไหม!!”

“แว้กกกก~ อย่าทะเลาะกันตอนนี้สิ นี่มันเวลางานนะ!!!”

กานดาตอนนี้อยู่สภาพน่าอนาถใจถึงขีดสุด

มือหนึ่งต้องใช้ช่วยเหลือPlayer อีกมือหนึ่งต้องใช้อุ้มลูก

ปากก็ต้องร้องบอกให้2สาวหยุดตีกันเอง

“ท่าทางไม่ไหว....แล้วแถวนั้นมีใครอีก”เกียร์มองกานดาที่หมดสภาพ

และภัสสรกับมินท์ที่ตีกันเองอย่างอนาถจิตอนาถใจ

เป็นไปได้เขาอยากให้เจ้าหัวชมพูนี่มันย้ายไปนับถือศาสนาอิสลามไม่ก็PZซะเลย

มันจะได้ไม่ต้องมาตีกัน จนถึงปัจจุบันชาติแบบนี้!!

“จะดูจริงเหรอ”เลมอนถามอย่างลังเลใจ

“เออ เร็วๆ”

ภาพGmคู่หูนักกินเป็ดปรากฏขึ้นบนจอ

Gmการ์ลิคกับราดิชกำลังไล่จับPlayerที่ไร้ทางขัดขืนที่หนีกันแตกกระเจิง

“อ้าวหนีไปไหนซะละGmอุตส่าห์มาช่วยทั้งที”

//มาช่วยหรือมาปล้ำวะ!!//เหล่าPlayerคิดอย่างแตกตื่น

อุ๊ป!!

Playerหนุ่มคนหนึ่งสะดุดขาตัวเองล้มลงกับพื้น

“อ้าว...เจ็บไหมนั้น....ให้ชั้นช่วยไหม”การ์ลิคยิ้มละไมขณะก้าวเข้าหาชายหนุ่มช้าๆ

“อะ...เออ...ไม่เป็นไรครับผม...เออ...ขอตัว...”Playerหนุ่มกลัวถึงขนาดถอยหลังทั้งนั่งโดยไม่รู้ตัว

หากแต่ดวงของเขาคงจะตกถึงขีดสุดเมื่อหลังของเขาชนเข้าให้กับราดิชที่ยืนดักอยู่นานแล้ว

“มีอะไรก็ใจเย็นๆค่อยๆพูดค่อยจากันก็ได้นี่....โนะการ์ลิค”ราดิชยิ้มหวานปนหื่น

“นั้นสินะ”การ์ลิคยิ้มแป้นขณะนั่งย่องๆมองดูPlayerโชคร้ายด้วยความเอ็นดู

มือของGmหนุ่มลูบไปตามใบหน้าของชายหนุ่มอย่างทะนุถนาม

“ชั้นว่านี่คงเป็นพรมลิขิตให้พวกเราเจอกันนะ....ว่างั้นไหม”

“อ๊ากกกกกกก!!!”

เสียงPlayerหนุ่มกรีดร้องสุดเสียงพร้อมภาพที่ถูกตัดไป

“.....”เกียร์ถึงกับเครียดจัดเมื่อพบว่าสถานการที่เขากำลังเผชิญอยู่ร้ายกาจเพียงใด

นอกจากต้องหาคนไม่ช่วยเจ้าพวกที่ส่งสัญญาณขอความช่วยแล้ว

ยังต้องมารับปรึกษาปัญหาครอบครัว...

ต้องดูแลPlayerไม่ให้เจ้าพวกนั้นปล้ำ...

ไมลูกน้องแต่ละตัวถึงเป็นภาระงี้ฟะ....

.........................................................................

ชอบไม่ชอบบอกกันด้วยนะ

เรื่องนี้แต่งยากม๊าก~!!!

แหม่เป็นรุกกี้ซะทีนะคาบ
แต่งซาหนุกมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
แลฏผมก็ชอบฮิบาริ(แบบตัวการ์ตูนนะ(ผมไม่ใช่เกย์))มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

สนุกมากครับขอให้แต่งต่อนะครับ

ตอนที่24

“มัจฉาชั้นมาช่วยแล้ว!!!”

เสียงสุดแมนของเจ้าเป็ดในวัยหนุ่มกู่ร้องขณะที่เจ้าตัวออกวิ่งเต็มฝีเท้า

ดิ่งลึกเข้าไปในดันเจียนบ้านวินเชสเตอร์

//อย่าพึ่งเป็นอะไรนะ ยอดรัก!!//

เจ้าเกียร์....บังอาจกล้าใช้มัจฉาที่ทั้งน่ารัก อ่อนโยน

และแสนจะใสซื่อบริสุทธ์ดังหยาดน้ำพิรุธของเขามาสู้กับบอส!!

ยัยวิริยานั้นก็ด้วย แทนที่จะปกป้องคุ้มครองมัจฉาของชั้น...

มัวทำอะไรอยู่!!(โดนมัจฉาที่แสนใสซื่อของแกปล้ำไง)

ถ้ามัจฉาเป็นอะไรไป ชั้นจะโทษแกนังปีศาจกระต่าย!!

(ถ้าวิริยาเป็นอะไรพวกแฟนคลับวิริยาก็จะโทษแกเหมือนกันที่มาช่วยช้า)

“แฮ่กๆ....คะ....คุณนันทกรครับ...ช้าหน่อย.... ผมตามไม่ทันแล้ว”

กำลังเสริมที่เกียร์ส่งมาอีกคนร้องพลางยืนหอบแฮ่กๆด้วยความเหนื่อยล้า

ผมสีเขียวที่ยาวสลวยของเด็กหนุ่มชุ่มโชกไปด้วยเม็ดเหงื่อ

หากแต่ดวงตาคู่สวยยังคงฉายประกายกล้าที่จะปกป้องเพื่อนพ้อง

“ทำไมแกถึงหน่อมแน้มงี้ฟะ ทำหยั่งกับเป็นผู้หญิงไปได้”

“คะ...คุณนันทกรครับ!?”

นันทกรที่ใจร้อนดังเพลิงกัลย์คว้าตัวหนุ่มน้อยหน้าหวานขึ้นมาแบกไว้บนหลัง

ใบหน้าของเกษมแนบซบลงไปที่แผ่นหลังของนันทกร

ดวงหน้าหวานของหนุ่มน้อยเป็นประกายสีแดงระเรื่อแต่ในใจก็อดรู้สึกเศร้าใจไม่ได้

//คุณนันทกรชอบคุณมัจฉามากสินะ//

...........................

“น่า...คิดซะว่าตามใจชั้นสักครั้งก็แล้วกัน”

ปลาน้อยยิ้มดุขณะออกแรงกดกระต่ายน้อยที่นั่งคร่อมอยู่บนร่างตนให้โน้มตัวลงมา

ตามใจสักครั้งงั้นเหรอ...งั้นที่ผ่านมา2ปีนี่มันไม่เรียกตามใจทุกครั้งหรือไง!!

เธอถูกเจ้าปลาบ้าอำนาจตัวนี้ไล่กดขี่จน

ต้องแอบส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปให้พวกเกียร์มาช่วย!!!

กระต่ายน้อยพยายามสู้แรงนางพญาปลาบ้าอำนาจที่ตอนนี้เกิดประสาทกลับอยากลอง

สัมผัสรสชาติของความเป็นเคะในร่างของเมะดูบ้าง

“หยะ...อย่านะ!!”

กระต่ายน้อยโดนครีบทั้ง2ของนางพญาปลากดศีรษะให้โน้มลงมาจนแทบจะชนกัน

“อย่า เหย่ออะไรเล๊า ยังไม่ทันแต่งเลย”มัจฉาพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล

//คะ...ใครก็ได้มาช่วยชั้นที!!//

“มัจฉา ชั้นมาช่วยแล้ว!!!”

นันทกรที่แบกเกษมไว้พุ่งขึ้นมาบนหลังคาของบ้านวินเชสเตอร์ด้วยความเร็วจรวด

ร่างของบอสร่างยักษ์นามแวเรี่ยนท์นอนกองสะบักสะบอมอย่างหมดท่า

บนร่างของมันมีจัสติสเรย์ปักคาอยู่กลางลำตัว

แต่สิ่งที่สะดุดตาของนันทกรกลับเป็นเด็กสาวทั้งคู่ที่อยู่บนร่างบอส

เด็กสาวผมยาวสีทองกำลังคร่อมอยู่บนร่างของมัจฉาของเขา!!

“กะ...กะ....กะ...แก...แก๊....นัง....นะ...นังปีศาจกระต่าย!!!”

“ไม่ใช่นะ นายกำลังเข้าใจผิด!!”

วิริยาฉวยโอกาสที่มัจฉาหันไปสนใจการโผล่มาอย่างกะทันหันของเจ้าเป็ด วิ่งไปหลบหลังเกษม

“มีอะไรให้เข้าใจผิดอีก...แก๊...นัง...”นันทกรโกรธจนควันออกหู

งี้นี่เอง...เพราะงี้มันถึงขัดขวางเขาทุกหนทาง....แก....ตะกี้....

ตะกี้แกพยายามปล้ำมัจฉาใช่ไหม!!!

“แก๊...”

นันทกรโกรธจนไม่อาจสรรหาคำอะไรมาพูดได้

ในขณะที่นางพญาปลายังคงมองดูเหตุการณ์ด้วยสีหน้าเฉยชา...

“นายมาขัดจังหวะพวกชั้นทำไม...งี่เง่า”

มัจฉา!!!

“อะ...อ้าวเฮ้ย!!...คุณนันทกรทำใจดีๆไว้ครับ!!!”

พอกันที ลาก่อน....โลกที่แสนโหดร้าย!!

Player นันทกร หัวใจสลาย....

Game Over...

................................................

เศษซากปรักปักพัง ก้อนหินก้อนใหญ่ก้อนน้อยถล่มลงมากองกันเกลื่อนพื้นน้ำ

เหล่ามอนสเตอร์ใหญ่เล็กพากันหนีตายกันอลหม่าน

เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นจากลำแสงจากบลูดราก้อนเพียงนัดเดียว

หากแต่บัดนี้เจ้าบอสต้นเหตุดังกล่าวกลับลงไปนอนอืด

เป็นมังกรเผาแช่น้ำเชื่อมอยู่ใต้กองซากปรักปักพัง

“คุณชิลลี่นี่เก่งจังเลยนะครับ”

ถึงเมื่อครู่เขาจะจัดการเจ้าบลูดราก้อนไปได้ แต่มันก็ไม่ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยขึ้นแต่อย่างใด

ถ้าให้เลือกอีกครั้งเขาขอโดนเจ้ามังกรบ้าตะกี้แดกเสียยังดีกว่าโดนเจ้าฟักทองนี่กิน!!

“หยะ...อย่าเข้ามา”วิศนะพูดด้วยน้ำเสียงประหวั่นพรั่งพรึ่งถึงขีดสุด

เขากลัวจนกระทั่งก่อนหน้านี้ไม่นานเขาต้องส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือกลับไปให้เกียร์ส่งคนมาช่วย

จะขายหน้าเท่าไหร่เขาไม่สนแล้ว สนแต่ว่าเขาจะไม่มีวันยอมเสียตูดให้เจ้าฟักทองตัวนี้!!!

“ผมก็แค่อยากให้คุณชิมขนมฝีมือผมเท่านั้นเอง”

เจ้าฟักทองถือตะกร้าเดินตามวิศนะมาอย่างกระชันชิด

“บ้าเหรอ ใครจะกินขนมของแก”วิศนะถอยหลังทีละก้าวๆ

เฮ้ย!!

วิศนะที่ใจร้อนรนอยากหนีให้พ้นจากเจ้าหื่นตรงหน้าพลาดท่าสะดุดก้อนหินล้มลงกับพื้น

“เอ้า~เจ็บไหมครับ ให้ผมดูให้นะ”

พั้มกิ้นก้มตัวลงมองวิศนะที่เสียหลักล้มลงกับพื้นอย่างพิจารณา

“อย่าเข้ามานะTT[]TT!!”

“คุณชิลลี่นี่ทั้งสวย ทั้งเก่งเลยนะครับ^ W ^”เจ้าฟักทองยิ้ม

“ชั้นเป็นผู้ชายนะ!!”

“งั้นเปลี่ยนเป็น ทั้งหล่อทั้งเก่งก็แล้วกันนะครับ^-^”

//เฮ้ยๆตกลงแกจะชอบผู้หญิงหรือผู้ชายฟะO_O!!//

“ผมรักคุณคนเดียวเลยนะครับ^ //// ^”

พั้มกิ้นยิ้มตาตี๋แล้วขยับหน้าเข้าใกล้ใบหน้าที่ตื่นกลัวของวิศนะ

//เอาไงกับมันดีวะTT_TT!!//

วิศนะมึนหัวคิดแผนการเอาตัวรอดไม่ออกซักแผน

แต่ก่อนที่วิศนะจะเสียท่าให้กับเจ้าฟักทองหื่น ก็มีเสียงคุ้นหูเสียงหนึ่งดังขึ้น

“ฉันก็ว่างั้นละ....”

เสียงนิ่งๆเย็นชาแบบนี้มัน....

“คุณอัษฏา!!!”

พั้มกิ้นร้องด้วยความตกตะลึงเพราะตั้งแต่เมล็ดจนมาเป็นผล

เจ้าฟักทองยังไม่เคยได้มีประสบการณ์ได้เห็นรถไฟวิ่งบนรางเดียวกันพร้อมกัน2ขบวน!!

“เห็นแก่เกียร์หรอกนะชั้นถึงยอมมา..แต่ดูท่าที่นี่จะไม่ต้องการชั้นแล้วละ...”

อัษฏาหันหลังกำลังจะเดินจากไปหากแต่เจ้าฟักทองรีบตาลีตาเหลือกกระโดดมาคว้ามืออัษฎาไว้

“ดะ เดี๋ยวสิครับ ผมอธิบายได้นะ”

“เอามือสกปรกของแกออกไป”อัษฏาพูดเสียงนิ่ง

“ได้ไงละครับ ในเมื่อคนที่ผมรักคือคุณอัษฎาคนเดียวนะครับ!!”พั้มกิ้นน้ำตาไหลพรากๆ

“อ้อ...แกกำลังจะบอกว่าชั้นเป็นดอกไม้ริมทางของแกงั้นสิ-*-”

วิศนะพูดเสียงนิ่ง แต่ใบหน้ากลับดูโหดเหี้ยมยิ่งนัก

“ว้ากกกก~ไม่ใช่นะครับ ไม่ใช่ คือ คือ...”

“พวกเราไปกันเถอะชิลลี่”อัษฏาคว้ามือของวิศนะแล้วดึงGMหนุ่มขึ้นจากพื้น

“ดะ เดี๋ยวก่อนสิคร้าบ~ฟังผมอธิบายก่อน!!”

“ยังมีอะไรที่พวกเราต้องฟังอีกเหรอ!!”

อัษฏาที่ปกติมักจะสงบเยือกเย็นบัดนี้กลับเดือดปุดๆเหมือนภูเขาไฟวิโซเวียดที่พร้อมจะระเบิด

“คะ...ครือ~”

“หยุดอ้างนู่นอ้างนี่ได้แล้ว!!”

อัษฏาเคลือบไปเห็นตะกร้าปิกนิกที่เปิดอยู่

สายตาของอัษฏาก็ปราดเข้าไปเห็นขนมสีส้มน่ารับประทานเข้า

“แกน่ะจะไปตายที่ไหนก็ไป!!!”อัษฏาตะคอก

มือก็หยิบขนมในตะกร้าขึ้นมากินแก้โมโห

“เฮ้ย!!”วิศนะร้องเสียงหลง

“อะไร!?”อัษฏาหันมาถาม

“ขนมนั้นมันของเจ้าพั้มกิ้น!!”

“ห๊ะ...หา....ว่าไงนะ....ครอก~”

ยังตะลึงไม่ทันเสร็จอัษฏาก็ล้มลงหลับกับพื้นแทบจะในทันที!!

“เฮ้ย นี่แกใส่ยานอนหลับลงไปจริงๆเหรอ!!!”

“ปะ...เปล่านะครับ!!!”

“งั้นที่แกคะยั้นคะยอให้ชั้นกินตอนแรก.... แกคิดจะทำอะไรมิดีมิร้ายชั้นละสิ!!”

“มะ ไม่ใช่นะครับ!!!”

“ลาขาด!!!”

“คุณชิลลี่คร้าบบบบ กลับมาก่อนผมอธิบายได้!!!”

เจ้าฟักทองน้ำตาไหลพรากๆมองดูวิศนะที่ประคองอัษฏาเดินจากไป....

................................................................

เน็ตไม่ติด โพสไม่ได้ตั้งนาน แต่งเสร็จนานแล้วละ หึๆ

สนุกดีครับ แต่ไอ้ฟักทองมันกวนจริงๆ

ตอนที่25

ทำไมหัวมันมึนๆ...ปวดหัวตึบๆเลยแหะ

แปลกนะ ปกติเข้ามาในเกมส์ก็ไม่เคยปวดหัวอย่างนี้นี่!?

“เป็นอะไรรึเปล่ามินท์”กานดาที่เห็นภรรยามีสีหน้าไม่สู้ดีนักร้องถามด้วยความเป็นห่วง

“ปวดหัวแหะ...”

“ห๊า~ในเกมส์เนี่ยนะ”

กานดาทำหน้าเครียดด้วยความเป็นห่วงในสุขภาพของศรีภรรยา

“พวกมือที่3น่ะ มันจะตายที่ไหนก็ตายได้ทั้งนั้นละ...โนะกานดา”

ภัสสรที่นั่งอยู่ข้างๆพึมพำเบาๆกับกานดาแต่ก็ไม่พ้นหูมินท์

“ว่าไงนะ!!!”

“อ้าวใครพูดกับแก ยัยใบสาระแหน่จอมสาระแน!!”

“หนอย นี่จะมาหาเรื่องกันตั้งแต่หัววันเลยใช่ไหม!?”

“เปล่านะ! ชั้นก็แค่อวยพรให้เธออายุสั้นๆแค่นั้นเองละ!!”

“นั้นเขาเรียกสาปแช่งยะ ยัยหัวสับปะรดหน้าสัปเหร่อ!!!”

“หว่าๆตีกันอีกแล้วเหรอ จะไม่ตีกันสักวันไม่ได้เหรอ!!”

“ไม่ได้!!”2สาวหันมาตอบพร้อมกันก่อนจะหันกลับไปฟัดกันต่อ

“เออ.....งั้นเรื่องปวดหัวชั้นไปบอกคุณเกียร์ให้นะ”

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวเขาจะเป็นห่วงซะเปล่าๆ....เฮ้ย!! ใช้เท้าด้วยเหรอ!!!”

“แล้วทีแกใช้ศอกละ!!!”

เสียงมินท์และภัสสรดังลอดออกมาขณะที่ทั้งคู่กำลังตะลุมบอนกันอย่างชุลมุน

“แต่ชั้นเป็นห่วงเธอนี่นา....”กานดาพึมพำเบาๆ

“บอกไปเหอะกานดา เขาจะได้เตรียมโรงศพไว้ให้!!!”ภัสสรร้อง

“ไว้ใส่ศพแกสิ!!”

“ชั้นเป็นคนเผาแกตังหาก!!”

//เฮ้อ~เหนื่อยใจจริงๆทะเลาะกันได้ทุกวัน//กานดาถอนหายใจ

.........................................

เพลงประกอบ Diana Beethoven virus

http://www.youtube.com/watch?v=dpCwGDPMk2I

ไม่เปิดไปอ่านไปมีงอน!!!

กองทัพมอนสเตอร์ฝูงยักษ์ทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา

ชวนให้นึกถึงภาพความอลังการแบบในหนังเรื่องเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ยิ่งนัก

มอนสเตอร์ตั้งแต่สไลม์ตัวจ้อยไปถึงสัตว์ยักษ์เดินกันเป็นระเบียบเรียบร้อย

ในมือถืออาวุธครบชุด ชุดเกราะเงาวับที่แม้แต่playerบางคนยังไม่มีปัญญา

บ้างก็เป็นพลทหารราบ บ้างก็ขี่ม้าหรือบ้างตัวก็ขี่ไดโนเสาร์ตัวยักษ์ก็ยังมี

ธงสีแดงรูปกะโหลกมอนสเตอร์นับร้อยนับพันถูกชูขึ้นเป็นสัญญาลักษณ์ของกองทัพ

ราชาผู้นำทัพมีรูปร่างหน้าตาคล้ายมนุษย์ผู้ชาย ผิดไปก็แต่ความสูงขนาด3เมตร

และร่างกายที่บึกบึนผิดมนุษย์ชนิดที่แม้แต่โงกุนยังต้องอาย

ดวงตาสีแดงกร่ำที่เหมือนจะสาปส่งทุกสิ่งมองไปยังเมืองเป้าหมายด้วยสายตาที่กระหายการฆ่าฟัน

จอมทัพมารประทับอยู่บนที่ประทับเหนือช้างร่างยักษ์ที่สูงร่วม10เมตร

งาสีดำทมิฬทั้ง6ของมันทำให้มันดูน่ากลัวผิดธรรมชาติ สีกายเป็นสีแดงราวเพลินกัลป์จากห้วงอเวจี

เสียงโห่ร้องของกองทัพดังก้องไปทั่วจนแม้แต่ภูเขายังสะเทือน

การยาตราทัพที่พร้อมเพียงกันทำให้พื้นดินทั่วบริเวณสั่นสะเทือนจนรู้สึกได้

แต่ระหว่างที่กองทัพนับแสนจะบุกเข้าถล่มเมืองตรงหน้านั้นเอง

เปรี้ยง!!!

สายฟ้าเส้นโตพุ่งวาบลงมาจากฟากฟ้าพร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มผมดำเข้ม

ยืนขวางประตูเมืองไว้

ชุดเครื่องแบบสีดำแบบดั้งเดิมของหน่วยGmที่ถูกก่อตั้งขึ้นมาใหม่

และปลอกแขนที่มีคำว่า”Master of GM”ถูกประดับประดาบนร่างของชายหนุ่ม

“ทุกคนแยกไปดูแลตามที่ตกลงกันไว้ เลมอนคอยประสานงาน

เกิดอะไรขึ้นให้รายงานชั้นโดยด่วน”

เสียงสั่งการของชายหนุ่มผมเข้มดังขึ้นเบาๆเหมือนบทสวด

ที่ต้องการจะสลักมันลงบนหัวสมองทื่อๆของลูกน้องของเขาแต่ละคน

“รับทราบ Gm แคนตาลูป!!”เสียงขานรับคำสั่งดังขึ้นพร้อมกันที่หูฟังของเขา

“เรียกชั้นเกียร์!!”ชายหนุ่มตะคอกก่อนชิงตัดสายไปทันที

Master of Gm Gm แคนตาลูป(เกียร์)

LV:200

HP:24,232,522/24,232,522

MP:22,153,554/:22,153,554

CLASS:???

ATK:???

DEF:???

SKILL:????

“โฮกกกกกก!!”

พริบตานั้นเองอสูรมอนสเตอร์หน้าตาคล้ายกระทิงร่างยักษ์สูงร่วม3เมตรนับสิบ

พร้อมขวานด้ามยักษ์ในมือที่ประจำอยู่ทัพหน้าก็พุ่งเข้าใส่GMหนุ่มอย่างหื่นกระหาย!!

มิโนทอร์( LV:174)

HP:7,542,486/7,542,486

MP:315,654/315,654

เผ่า:อสูรจำแลง

Class:นักรบคลั่ง

ฉับๆๆๆๆๆๆๆ!!

เสียงคมขวานตวัดวูบแหวกอากาศราวกับแม้แต่อากาศก็โดนมันตัดไปด้วย

หากแต่ขวานนับสิบไม่สามารถแตะต้องตัวGMหนุ่มได้แม้แต่ปลายก้อย

GMหนุ่มเพียงเบี่ยงตัวน้อยๆก็สามารถหลบคมขวานทั้งหมดนั้นอย่างง่ายดาย

โดยที่เจ้าตัวไม่แม้แต่ต้องหันไปมองด้วยซ้ำ!!

การเคลื่อนไหวของเท้าและร่างกายแต่ละส่วนถูกใช้ให้เกิดประโยชน์ถึงขีดสุด

จนการเคลื่อนไหวของเขาราวกับว่าเป็นเงาที่ฟันยังไงก็ไม่มีวันโดน

เป็นเงาที่ไม่สามารถแตะต้องได้!!

เปรี้ยงๆๆๆๆๆ!!!

7,712,456!!

8,232,487!!

7,835,488!!

8,654,865!!

ตัวเลขดาเมจหลักล้านปรากฏขึ้นถี่ยิบๆพร้อมกับ

ลำแสงประหลาดที่พุ่งทะลุกลางร่างเจ้ากระทิงยักษ์มิโนทอร์ทุกตัว

ที่อยู่ในรัศมี10เมตรรอบตัวGmหนุ่ม!!!

เหล่ากระทิงยักษ์นับสิบล้มลงไปกับพื้นแทบจะพร้อมๆกัน

ทิ้งไว้แต่เพียงคราบเลือดแดงฉานที่เปรอะไปทั่วบริเวณ

กองทัพทั้งกองทัพนิ่งเงียบไปในทันทีที่เห็นภาพมนุษย์เพียงคนเดียวสามารถฆ่าพวกมัน

ทีเดียวได้ถึงสิบกว่าตน

ดวงตาแดงกร่ำของจอมทัพมารจ้องเขม็งไปที่มนุษย์ซึ่งบังอาจมาท้าทายเขา

เล็บที่ไว้ยาวของมันถูกมือบีบแน่นจนมือของมันถูกเล็บกรีดจนเลือดไหลเป็นทาง

“ฆ่ามัน!!!”

สิ้นประกายสิทธิ์แห่งจอมทัพ ฝูงอสูรนับหมื่นก็เคลื่อนตัวดังคลื่นราวกับสึนามิถาโถมเข้าใส่เกียร์ทันที!!

“คงได้เวลาเอาจริงแล้วสินะ....”เกียร์พึมพำขณะมองคลื่นมอนสเตอร์นับแสนที่มุ่งดิ่งตรงมายังเขา!!

ร่างของGmหนุ่มเบาหวิวดังขนนก ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าช้าๆอย่างอ้อยอิง

ประกายแสงจากท้องฟ้าฉายลงมายังร่างเขาราวกับเป็นการประทานพร

วัสดุบางอย่างที่มีขนาดไม่ใหญ่มากนักลอยขึ้นมาอยู่ตรงหน้าGmหนุ่ม

ก่อนที่เขาจะคว้ามันไว้...

God master ร่างจริงของ Master of GM Gm Gear

LV 244

HP:147,548,654/147,548,654

MP: 22,193,784/22,193,784

ATK:?????

DEF:?????

Skill:?????

ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นกับเขา

เขายังอยู่ใดชุดดำที่รับกับสีผม ดวงหน้าเข้มที่แสนจริงจังยังคงถูกแขวนไว้เช่นเคย

จะต่างไปจากเดิมก็แค่ออร่าสีขาวสว่างจ้าที่ส่องออกจากตัวGmหนุ่ม

ราวกับว่าเขาเป็นสุริยะเทพที่มอบแสงสว่างให้กับโลกทั้งใบก็ไม่ปาน

อาวุธคู่ใจที่เคยพลักพรากไปกลับมาอยู่ในมืออีกครั้ง

เคียวด้ามโตราวกับเป็นของยมทูตถูกคว้าไว้อย่างมาดมั่น

อาวุธระดับหกดาว

ดี เอ็มไพร์

พลังโจมตี6200

“ปลดผลึกขั้นที่2!!”

ดี เอ็มไพร์ในมือสั่นราวกับเป็นการตอบรับผู้เป็นนาย

ประกายแสงสว่างจ้าระเบิดตูมออกมาจากเคียวด้ามโต

เหมือนกับเป็นการกะเทาะเปลือกนอกของตัวเคียวออก

ด้านในของมันคือประกายแสงสีขาวสว่างจ้าที่รวมตัวกันเป็นรูปร่างของเคียว

อาวุธระดับเจ็ดดาว

ดี เอ็มไพร์ version 2

พลังโจมตี 12,000

อาวุธสังกัดธาตุ

-แสงสว่าง154%

-ดวงดาว134%

ความสามารถพิเศษ:เพิ่มความรุนแรงในการโจมตีปกติ40%

เปรี้ยง!!!

47,215,563

46,156,215

57,423,846

74,186,399

35,944,635

เสียงระเบิดดังกัมปนาทดังราวฟ้าถล่ม

คลื่นแสงสูงร่วม5เมตรถูกซัดออกมาจากเคียวแสงด้ามโต

ตัวเลขดาเมจที่สูงถึงหลักสิบล้านเรียงเป็นแนว

ฆ่ามอนสเตอร์ตายไปทั้งแถบ!!

“ในนามแห่ง God master จงออกมา Untimate Ghost master!!!”

วงแหวนเวทย์สีขาววงยักษ์ รัศมี20เมตร2วงถูกมือที่มองไม่เห็นวาดขึ้นกลางสมรภูมิ

Untimate Ghost master

LV:200

HP:23,351,232/23,351,232

สิ่งที่มีลักษณะเหมือนมนุษย์เพศชายร่างโต2ร่าง

ในชุดเกาะที่สูงร่วม10เมตรปรากฏกายขึ้นกลางวงแหวนเวทย์ทั้ง2

ดาบด้ามโตในมือกวักแกว่งไปมาอย่างน่าเกรงขาม

ใบหน้าที่มีเปลวไฟห่อหุ้มอยู่รุกโชนตลอดเวลาทำให้ดูน่าสะพรึงกลัว

พริบตาที่บอสระดับสุดยอดทั้ง2ตนปรากฏกาย

กองทัพมอนสเตอร์ก็แทบจะกลายสภาพเป็นกองทัพผักชีที่โดนช้างไล่บี้!!!

เปรี้ยงๆๆๆๆๆๆ!!!!

กองทัพมารเองก็ยังไม่ยอมแพ้ระดมมอนสเตอร์จากท้ายทัพ

ระดมยิงเวทย์เข้าใส่เกียร์ที่ลอยอยู่บนน่านฟ้าสูงร่วม10เมตร!!

ลำแสงเวทย์ใหญ่น้อยนับหมื่นนับพันถูกยิงขึ้นจากพื้นดิน

ราวกับเป็นหยาดฝนที่ถูกยิ่งขึ้นฟ้าก็ไม่ปาน

หากแต่Gmหนุ่มกับตีหน้าเฉยไม่สนใจกับลำแสงเวทย์นับหมื่นที่พุ่งเข้ามาเตรียมทะลวงร่างของเขา

ปากก็พึมพำบริกรรมเวทย์พร้อมกับดี เอ็มไพร์ version 2

ที่เรืองแสงขึ้นเรื่อยๆ

Critical 0

Critical 0

Critical 0

Critical 0

Critical 0

ตัวเลขที่ไม่สามารถตีเป็นค่าความเสียหายได้ลอยเด่นเป็นสง่าอยู่กลางน่านฟ้า

สร้างความแตกตื่นให้กับมอนสเตอร์ทั้งกองทัพ

ดี เอ็มไพร์ version 2ในมือของGmหนุ่มเปร่งแสงจ้าถึงขีดสุดก่อนพุ่งขึ้นฟ้าไป!!!

“มหาเวทย์พายุฝนดาวตก โคเมคฟิลดาวน์!!”

อุกกาบาตรก้อนยักษ์ที่มีรัศมีหลายสิบเมตรนับร้อยพุ่งดิ่งลงมาจากท้องฟ้าราวกับเป็นวันสิ้นโลก

ตูม!!!!

Total Damage 103,240,305!!!

เสียงอุกกาบาตที่ถูกไฟลุกโชนเพราะเสียดสีกับชั้นบรรยากาศกระแทกลงกลางวงมอนสเตอร์!!

เสียงกรี๊ดร้องโหยหวนดังกันให้ระงมไปทั่วทุกสารทิศ

หลุมขนาดยักษ์นับร้อยที่เกิดจากการถูกอุกกาบาตพุ่งชนปรากฏอยู่เต็มสมรภูมิ

เปลวไฟจากอุกกาบาตลามไปทั่วบริเวณราวกับเป็นไฟจากแดนนรกก็ไม่ปาน

ควันสีดำคละคลุ้งไปทั่วอาณาบริเวณ

Gmหนุ่มค่อยๆลอยลงมาสัมผัสพื้นอีกครั้ง สายตาก็มองไปยังตำแหน่งที่อุตกาบาตรตกใส่

ไม่น่าจะรอดแม้แต่ตัวเดียว....ตะกี้เป็นไม้ตายของเขาเอง ไม่มีใครรอดจากท่านี้ไปได้แน่นอน

แต่ความรู้สึกของเขามันเหมือนมีบางอย่างผิดไป....

เปรี้ยง!!!

ลำแสงสีดำลูกยักษ์2ลำทะลวงใส่กลางร่าง Untimate Ghost Masterทั้ง2อย่างรุนแรง

Total Damage 147,548,655!!!

ราวกับฝันไป บอสร่างยักษ์ที่มีHPถึงยี่สิบกว่าล้านสลายหายไปราวกับเศษธุลี

ลำแสงลูกยักษ์นอกจากจะฆ่าบอสทั้ง2ตัวอย่างง่ายดายแล้วมันยังพุ่งทะลุเข้าใส่ประตูเมือง

จนประตูเมืองถล่มลงมา เผยให้เห็นPlayerที่อยู่ในแนวเดียวกับประตูเมืองGame Overไปแล้วทุกคน

~Playerที่Game Overอยู่ในสภาพไม่สามารถคืนชีพได้จนกว่ากิจกรรมจะจบ~

เสียงของระบบดังขึ้นท่ามกลางเสียงก่นด่าและกัดเขี้ยวเคี้ยวฟันของเกียร์และน้ำเสียงแตกตื่นของเหล่าPlayer

สายลมที่พัดควันที่ลอยฟุ้งอยู่เต็มไปหมดทำให้Gmหนุ่มเห็นภาพตรงหน้า

พื้นดินที่เคยเขียวขจีซึ่งโดนอุกกาบาตตกใส่บัดนี้กลายเป็นธารลาวาและกองซากศพของเหล่ามอนสเตอร์นับแสน

แต่สิ่งที่สะดุดตาGmหนุ่มคือ ราชันปีศาจผู้นำทัพซึ่งไม่มีแม้แต่รอยขีดขวน

ราชาปีศาจ

LV: 300

HP:ดาเมจสูงสุดของท่าไม้ตายของคู่ต่อสู้x10

ดังนั้นปัจจุบันราชาปิศาจที่รับพลังโจมตีของมหาเวทพายุฝนดาวตก โคเมคฟิลดาวน์ไป

จึงมีHP=9,291,627,450/10,324,030,500!!!

(เงื่อนไขจะใช้ได้เฉพาะกับคู่ต่อสู้ที่เลเวลต่ำกว่าตนเอง ถ้าไม่ตรงตามเงื่อนไข HPจะเป็นค่าดั้งเดิม)

ATK:????

แต่ท่าโจมตีพิเศษจะเท่ากับHPของคู่ต่อสู้+1

ดังนั้นปัจจุบันราชาปีศาจจึงมีATKของท่าโจมตีพิเศษ=147,548,654+1

(เงื่อนไขจะใช้ได้เฉพาะกับคู่ต่อสู้ที่เลเวลต่ำกว่าตนเอง ถ้าไม่ตรงตามเงื่อนไข ATKจะเป็นค่าดั้งเดิม)

DEF:????

CLASS:???

Skill:

ลดทอนพลังโจมตีที่เกิดจากเวทย์มนต์ธาตุชนิดแรกที่คู่ต่อสู้ใช้กับตัวเอง60%

ดังนั้นปัจจุบัน

ป้องกันเวทย์มนต์จากดวงดาว60%

Weapon:

รูปแบบเดียวกับคู่ต่อสู้(ไม่สามารถลอกเลียนอาวุธที่ระดับสูงกว่า7ดาวขึ้นไปได้)

อาวุธสังกัดธาตุ(เป็นธาตุดั้งเดิมของตนเอง)

-ความมืด 154%

-ดวงดาว 134%

Gmหนุ่มเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับskillและความสามารถต่างๆของราชาปีศาจ

อย่างนี้มันโกงกันชัดๆนี่นา!!!!

....................................

ปากบอกไปดูเขามา จริงๆคือแต่งเอาเองทั้งหมด- -

บู๊ก็คง...ราวๆนี้มั่ง?

เกรียน เอ๊ย!เกียร์มันตีแรงกว่าดิไวท์แครบอีกเหรอ

แล้วเวล300มาไงเนี่ย ก็เกมนี้เวลไม่เกิน255มิใช่รึ

ตอนที่ 26



ร่างที่เดิมสูงแค่3เมตรราวกับโดนไฟฉายขยายส่วนของโดเรม่อนจนบัดนี้ความสูงของมัน



พุ่งกระฉุดจนเกือบจะเท่ากันดัมอยู่ล่อมล่อ



ดวงตาที่แดงกร่ำราวปีศาจร้ายในหุบเหวนรกจ้องมองGMหนุ่ม



ราวกับเห็นเป็นแค่แมลงวี่แมลงวันตัวหนึ่งที่จะตบให้ตายซะเมื่อไหร่ก็ได้



ริมฝีปากผิดรูปของมันเผยอขึ้นจนเห็นฟันที่แหลมคม



ผิวกายที่หยาบกล้าถูกอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อทุกตารางนิ้ว



ในมือถือ ดิ เอ็มไพร์ version 2 เช่นเดียวกับGMหนุ่มหากแต่เคียวด้ามดังกล่าวมีขนาดที่ใหญ่กว่า



เคียวต้นแบบหลายเท่า ความมืดที่อัดแน่นอยู่เต็มพิกัดแผ่รังสีอัมหิตไปทั่วบริเวณ



จนแม้แต่Playerที่สังเกตการณ์อยู่ที่ประตูเมืองยังเข่าอ่อนยวบโดยไม่รู้ตัว



“หึ...”



ตั้งแต่โดนโฮลี่ออเดอร์ตลบหลังเมื่อครั้งนั้นก็ทำให้ GMแคนตาลูปของเราระวังตัว



ขึ้นมาก ไม่กล้าใช้Skillมั่วซั่วก่อนศัตรูจะแบไต๋ออกมาก่อน



“ไลน์ ออฟ อิลลูชั่น !!”



ไลน์ ออฟ อิลลูชั่น



เป็นฟิลด์ส่วนตัวของเกียร์ที่ส่งผลให้สกิลสนับสนุนมีผลนานและดีขึ้น



ปลดล็อคท่าไม้ตาย/สกิลที่อยู่ถัดไปอีก30เลเวลมาใช้ได้ทันที



และมีท่าไม้ตายประจำฟิลด์ด้วย



ฟิสิกส์ส์เทรนนิ่ง!!!



-เพิ่มHP30%



ปั๊มปิ้งฮาร์ด!!!



-เพิ่มATK 30%



ฮาร์ดชิลล์!!!



-เพิ่มพลังป้องกันการโจมตีการภาพ40%



เมจิกบาเรีย!!!



-เพิ่มพลังป้องกันการโจมตีจากเวทย์มนต์40%



อะดรีนาลีน!!!



-เพิ่มพลังการโจมตีกายภาพ 40%



ออร่าออฟมานา!!!



-Reocver MP 10%ทุก10วินาที



มิสออฟมานา!!!



-เพิ่มพลังโจมตีทางเวท30%



ไลท์ชิลล์!!!



-เพิ่มพลังป้องกัน30%



ล็อทเทิลออฟมานา!!



-MPx2



God master ร่างจริงของ Master of GM Gm Gear



LV 244>>>274???(error)



HP:147,548,654/147,548,654>>>191,813,250/191,813,250



MP: 22,193,784/22,193,784>>>>44,384,568/44,384,568



ATK:?????+70%?????/30%??????



DEF:?????+60%?????



Skill:ฟิสิกส์ส์เทรนนิ่ง,ปั๊มปิ้งฮาร์ด,ฮาร์ดชิลล์เมจิกบาเรีย



อะดรีนาลีน,ออร่าออฟมานา,มิสออฟมานา,ไลท์ชิลล์,?????



แสงสว่างระเบิดตูมออกจากGMหนุ่มพร้อมคลื่นพลังมหาศาลที่แผ่ออกมาจนทุกคนสัมผัสได้



GMหนุ่มไม่รอช้าพุ่งเข้าใส่ราชาปีศาจทันที!!



เปรี้ยง!!



เสียงเคียวยักษ์ที่มีขนาดราว15เมตรปะทะกับเคียวต้นแบบดังก้องพร้อมกับพลังมหาศาลที่ปล่อยออกมา



ราวกับเป็นสงครามระหว่างความมืดกับแสงสว่าง



เคียว2เล่มซัดกันดังเปรี้ยงๆกลางเวหาสูงขึ้นไปจากพื้นกว่า10เมตร



เคียวด้ามเล็กพยายามผลักเคียวด้ามที่โตกว่าออกไป



// ฮึ่ม ทำไมแรงมันเยอะขนาดนี้กันนะ!!//



เคียวด้ามที่เล็กกว่าโดนเจ้าเคียวยักษ์ดันถอยออกมา



// เฮ้ย!!//



โฮก!!!



ลำแสงสีดำพุ่งวาบออกมาจากปากของราชาปีศาจเข้าใส่GMหนุ่มในระยะประชิด



เปรี้ยง!!!



147,548,655(147,548,654+1)



ตัวเลขดาเมจที่สูงกว่าHPเดิมของGMหนุ่มอยู่1หน่วยปรากฏขึ้นมา



“ ฮึ่ม เจ้าเล่ห์จริงนะ!!!”



GMหนุ่มโดนลำแสงที่ไม่อาจหลบได้เข้าไปเต็มๆจนร่าง



ปลิวไปตกลงกลางเมือง จนอาคารในเมืองพังไปทั้งแถบ



Playerที่อยู่บริเวณนั้นถึงกับวงแตก วิ่งกันไปคนละทิศคนละทาง



ผู้นำGMที่โดนพลังมหาศาลของราชาปีศาจเข้าเต็มๆสะบัดศีรษะไล่ความมืนงงออกไป



ร่างที่มีขุ่มพลังมหาศาลอัดแน่นอยู่จมอยู่ใต้กองซากตึก



God master ร่างจริงของ Master of GM Gm Gear



LV 244>>>274???(error)



HP:44,624,595/191,813,250



การโจมตีเมื่อครู่ไม่ถือว่าเป็นการโจมตีทางกายภาพ



และก็ไม่ถือว่าเป็นการโจมตีด้วยเวทย์ด้วยเพราะไม่มีวงแหวนเวท



สกิลป้องกันที่เขาอุตส่าห์กางไว้ก็ไร้ประโยชน์ไปอย่างสิ้นเชิง!!



แต่วินาทีนั้นเองที่GMหนุ่มเงยหน้าขึ้นไปพบร่างของราชาปีศาจ



ที่ลอยนิ่งอยู่บนท้องฟ้าเหนือเมือง



โฮก!!!



ปากของมันอ้าออกอีกครั้งพร้อมลำพลังสีดำที่ก่อตัวกันกลางอากาศ



มันคิดจะเล่นมุกเดียวกับเมื่อกี้!!



แล้วถ้าเขาไม่เอาตัวเข้าไปรับ เมืองทั้งเมืองก็จะโดนลำแสงนั้นระเบิดทิ้งไม่เหลือซาก



ถ้าปล่อยไว้อย่างนี้Playerได้ตายเป็นเบือแน่!!



...............................................................



“กองทัพวินเชสเตอร์โจมตี!!!”



เสียงGMหัวชมพูดังก้องเป็นการประกาศศึกก่อนเจ้าตัวจะวิ่งนำออกไปเป็นคนแรก!!



“พวกเราตามหัวหน้าหน่วย1ไป!!”



กองทัพวินเชสเตอร์ที่มีจำนวนน้อยกว่าข้าศึกถึง1ต่อ100วิ่งตามหัวหน้าหน่วยไปติดๆ



ธงสัญลักษณ์บ้านวินเชสเตอร์ และธงรูปปลา ถูกชูกันให้สล่อน



กองทัพมอนสเตอร์ที่มากันมืดฟ้ามัวดิน



เห็นแม่ทัพของข้าศึกวิ่งฉีกเดี่ยวเข้ามาดังนั้นก็จัดการเปิดฉากยิงใส่ทันที!!



เปรี้ยงๆๆๆๆๆ!!!



มิสไซด์x100 Sell out!!!



ตัวอักษรพุ่งวาบขึ้นมากลางอากาศก่อนมิทไซด์ทั้งหมดจะอันตธานหายไป



ก่อนเกือบถึงตัวGMหนุ่มเพียงแค่2เมตร



GMหนุ่มใช้จังหวะนี้ใช้สกิลกล่องสมบัติระเบิดทัพหน้าของศัตรู!!



ปรึ่ม!!!



“บุก!!”



สิ้นเสียงสั่งการกองทัพPlayerแห่งบ้านวินเชสเตอร์ก็เข้าตะลุมบอนกับกองทัพมอนสเตอร์ทันที!!



สภาพของสงครามไม่ได้ต่างไปจากสมัยสามก๊กสักเท่าไหร่



เพราะส่วนมากก็ใช้อาวุธจำพวกดาบ หอก ทวน หรือ ธนู



จะต่างไปก็เพียงเวทย์และมิทไซด์ที่ปลิวกันให้เกลือนฟ้า



และเมื่อมันปลิวลงมาตกที่พื้นส่วนใดก็ตามก็จะเกิดแรงระเบิดพัดเอาผู้เคราะห์ร้ายปลิวไปไกล



มังกรร่างยักษ์บินอยู่เหนือน่านฟ้าสูงร่วม10เมตรคำรามก้อง



ประกายสายฟ้าในอากาศแตกเปรี๊ยะๆๆ



ก่อนลำแสงสายฟ้าจะอัดเป็นก้อนพุ่งลงมาใส่ทัพวินเชสเตอร์!!



เปรี้ยง!!



ปริซึมช็อต!!



ลำแสงลูกโตพุ่งขึ้นจากพื้นสวนขึ้นมาจนลำแสงของเจ้ามังกรสลายไป



แถมยังพุ่งเข้าใส่เจ้ามังกรจนมันร่วงลงมาใส่กองทัพมอนสเตอร์!!



“ โด่ นึกว่ามีบุบผาสวรรค์แล้วจะยิงแม่นขึ้นซะอีก



ท่านั้นถ้าเป็นชั้นยิงนะมันแหลกก่อนได้ตกถึงพื้นแน่“



น้ำเสียงหวานที่ฟังดูเย้ยหยันพิกลดังขึ้นบนรถม้าศึกที่วิ่งตามกองทัพมา



“ ชั้นกะให้มันหล่นมาใส่เจ้าพวกนั้นตังหาก แน่จริงเธอมายิงเองสิ! ”



คนหัวกระเซิงยื่นปืนให้ดื้อๆราวกับจะเป็นการท้าทาย



“ งั้นชั้นขอบุบผาสวรรค์ของแกด้วยเลยละกัน!! ”คนหัวม่วงขู่ฟ่อ



แม้แต่มัจฉาตอนนี้ก็ยังเกรงๆมินท์อยู่



เพราะตอนนี้มินท์ถึงกับสามารถเจาะจงรายการไอเทมที่จะซื้อจากเป้าหมายได้



นั้นก็คือ ต่อให้ยัดไอเทมเข้าไปมากแค่นั้น เด็กสาวคนนี้ก็ยังเลือกซื้อสิ่งที่ต้องการได้อยู่ดี



และที่สำคัญ ทุนทรัพย์ตอนนี้ของมินท์สามารถที่จะซื้อจัสติสเรย์ได้ถึง2ชิ้น!!!



แต่นั้นก็ไม่ใช่เหตุผลที่คนหัวกระเซิงจะต้องมายอมให้กับคนหัวม่วงตรงหน้า



“ มันจะมากไปแล้วนะ กานดาแกก็มาทีหลังยังจะแย่งไป กับไอเทมก็จะเอาของชั้นอีกเหรอ



อ้อใช่ แล้วสกิลที่แกเอาไปเมื่อก่อนแกก็ยังไม่คืนชั้นเลยนะยะ!!”



“ ก็กานดาเขาเลือกชั้นนี่!! และสกิลน่ะชั้นจะไม่คืนมันก็เรื่องของชั้น!! ”



“แต่มันเป็นสกิลของชั้นนะ!!”



“แล้วตอนนี้มันเป็นของใครละห๊า~!?”



เสียงทะเลาะโหวกเหวกของเด็กสาวทั้ง2ดังขึ้นกลางสงคราม



ที่เต็มไปด้วยเสียงคำรามและการฆ่าฟันที่ดุร้ายไร้ปราณี...