Executional Fan Club
A _little_ text to describe your forum
| Welcome | |
|---|---|
| Welcome to <strong>Executional Fan Club</strong>.
You are currently viewing our boards as a guest, which gives you limited access to view most discussions and access our other features. By joining our free community, you will have access to post topics, communicate privately with other members (PM), respond to polls, upload content, and access many other special features. Registration is fast, simple, and absolutely free, so please, <a href="/profile.php?mode=register">join our community today</a>! |
|
แฟนฟิค Executional <เมนูอาหารวันนี้>
33 posts • Page 2 of 3 • 1, 2, 3
by Esper on Fri Jul 24, 2009 9:14 am
ตอนที่6
“เฮ้อ~ครูคาคาชินี่มาช้าตลอดเลยนะ ”เด็กสาวตระกูลฮารุโนะบ่น
ผมสีชมพูที่หวีมาอย่างเรียบร้อยของเจ้าหล่อนดูไม่รับกับใบหน้าหงุดหงิดของคุณเธอเลยแม้แต่น้อย
“น่าๆซากุระจัง ครูคาคาชิเค้าก็เป็นแบบนี้ตลอดแหละ พวกเราก็ชินกันแล้วนี่”
ตัวโวยวายประจำกลุ่ม7กล่าวแล้วยิ้มอย่างอารมณ์ดี
“ตัวถ่วงของทีมก็พูดอย่างนี้ทุกคนนั้นละ”เด็กหนุ่มผมดำที่นั่งเงียบมาตลอดเอ่ยขึ้นเรียบๆ
“ไอซาสึเกรียนปากเสีย หาเรื่องกันแต่เช้าเลยเหรอ!!”
“หรือไม่จริง!?”
“กล้าเถียงซาสึเกะคุงเหรอ!?”
..............................................
สายแล้วๆ!!!!...
ชายหนุ่มผมสีขาววิ่งด้วยความเร็วสูงสุดไปตามพรมสีแดงที่ปูจนสุดทางเดิน
เสื้อกั๊กสีเขียวถูกใส่ทับลงบนชุดสีดำที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
กระบังหน้าผากที่มีสัญญาลักษณ์ของแคว้นแห่งไฟถูกเลื่อนลงมาปิดดวงตาไว้ข้างหนึ่ง
ดวงตาฉายแววร้อนรนของชายหนุ่มจ้องไปที่ประตูไม้ที่สุดทางเดิน
ก่อนจะกระโจนเข้าหาแล้วผลักประตูเปิดออกก่อนจะแทรกตัวเข้าไปในห้องนั้นทันที
โต๊ะยาวถูกตั้งไว้กลางห้องมืด เทียนไขเพียงเล็กน้อยที่กลางโต๊ะ
ไม่สามารถส่องให้เห็นใบหน้าของสมาชิกในห้องได้อย่างชัดเจนนัก
“นายมาสายนะ ผู้พิทักษ์สายหมอก...”ชายหนุ่มเจ้าของพลังโลกร้อนกล่าว
นัยน์ตาของเขาจ้องไปยังโจนินหนุ่มที่มาสายอย่างเหนื่อยหน่ายใจ
“แหะๆโทษทีละกันzCGzคุง^^” ”
//ประชุมเสร็จต้องกลับไปหาเจ้าพวกนั้นอีก โดยด่าเละจนไม่เหลือคราบครูแน่ตู//
“อย่าไปว่าคุณคาคาชิเขาสิ เขาก็ท่าทางเขางานยุ่งออกนะ...ท่าทางนะ”
เด็กหนุ่มอีกคนเข้าไปช่วยแก้หน้าให้คาคาชิแต่ไม่วายกัดคาคาชิซะเอง
เขาเป็นเด็กหนุ่มที่ตัวเล็กมากเสียจนบางคนเข้าใจว่าเป็นผู้หญิง
ส่วนสูงแค่158บางครั้งก็ทำให้เขาเสียมาดเวลาหลี้สาวไม่ใช่น้อยๆ
แต่ถึงกระนั้นเจ้าตัวก็ยังนั่งแป้นส่งยิ้มกวนโอ้ยไปทั่วห้องอย่างอารมณ์ดี
“นายเป็นคนจริงจังกับงานไม่ใช่เหรอเต้ย นายน่าจะเข้าใจความรู้สึกนี่”
“ก็แหม~ก็แค่ประชุมเปิดตัวผู้พิทักษ์เมฆาแค่เนี้ย เครียดกันไปได้”เด็กหนุ่มยิ้มกว้าง
//ไมผู้พิทักษ์อรุณตูมันทะมึนจังฟะ...//ดีโน่ที่วันนี้หนีบฮิบาริมาด้วยนึกในใจ
“เอาเหอะ นั่งที่ก่อนละกันคุณคาคาชิ เอ้าเกือบลืม นี่ตัวแทนของวองโกเล่น่ะทักทายกันก่อนสิครับ”
ดีโน่พยักหน้าไปที่เก้าอี้ว่างที่เหลืออยู่ก่อนจะชี้ไปทางแขกรับเชิญ...อันประกอบด้วย
วองโกเล่รุ่นที่10 รีบอร์น และผู้พิทักษ์สายหมอกของวองโกเล่ โคลม โรคุโร่
“อ่าครับ หวัดดีครับ ผมฮาคาเกะ คาคาชิ ผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกของคาบัลโรเน่ครับ”
ฉับพลันสายตาของโจนินหนุ่มก็เหลือบไปเห็นผู้ติดตามสาวของหัวหน้าแก๊งวองโกเล่แฟมิลี
“ผมซาวาดะ ซึนะโยชิครับ”น้องหนูทูน่าหยักหน้าโค้งหงึกๆ
“ชั้นรีบอร์น...เจ้าห่วยซึนะ มาเฟียที่ไหนทำท่าหงออย่างกับลูกแมวดูดนมแม่แมวงี้ฟะ...”
“....”ถึงวองโกเล่ทั้ง2คนจะแนะนำตัวกันแล้วแต่เด็กสาวหัวสับปะรดก็ยังรักษาความเงียบไว้
“เออ...คุณชื่ออะไรครับ”
เมื่อสาวน้อยนางเดียวยังคงเงียบอยู่ คาคาชิที่อยากรู้ชื่อสาวน้อยใจแทบขาดกลับเป็นฝ่ายร้องถามชื่ออีกฝ่ายขึ้นเอง
“โคลม โรคุโร่ค่ะ”เด็กสาวตอบเสียงเรียบ
“เอ้าๆแนะนำตัวกันเสร็จแล้ว ถึงคราวผู้พิทักษ์เมฆาของพวกเราแนะนำตัวกันแล้วละ”
ดีโน่ว่าก่อนที่ทุกสายตาจะหันขวับไปมองสมาชิกแก๊งคนใหม่(ยกเว้นคาคาชิที่จ้องหนูโคลมจนลืมตัว)
“ไหนอ่ะบอส”เต้ยกับเฟรมร้องถามขณะมองไปยังเก้าอี้ที่ว่างเปล่า
“ก็นั่งอยู่ตรงหน้าพวกนายไง...ทุกคนเห็นใช่ปะ โนะๆ”
ดีโน่ยังคงยืนยันคำเดิมก่อนจะหันไปหาเสียงสนับสนุนจากรอบโต๊ะ
"ชั้นก็เห็นนะ..."มัจฉากล่าวอย่างใจลอย
//พี่ดีโน่ยังลากพี่เคียวยะมาเลย...คราวหลังเราลากชิลลีมามั่งดีกว่า//
“ผมก็เห็นนะ ทำไมพวกคุณไม่เห็นละ”สึนะคุงยืนยันคำพูดดีโน่
“เคียวยะก็เห็นใช่มะ”ดีโน่ร้องถามขณะยื่นหน้าเข้ามาจนแทบจะชนกัน
“อย่าเข้ามาใกล้ ไม่งั้นชั้นจะขย้ำ!!”
“อ้อ ลืมไปเขาไม่ใช้มนุษย์นี่นาแต่เขาเป็นยมทูต”ดีโน่ทำท่าเหมือนพึ่งนึกขึ้นได้
“พูดเป็นเล่น ผมไม่ขำนะบอส- -”
เต้ยที่ถือคติเล่นเป็นเล่น งานเป็นงาน พูดกับดีโน่พลางส่งสายตาตำหนิบอสของตนที่เล่นไม่รู้จักเวลา
“ทำไมพวกนาย2คนมองไม่เห็นละ”
ดีโน่ถามอย่างงงๆ พลางเอามือโอบฮิบาริซึ่งขณะนี้หน้าบูดจนไม่รู้ว่าจะเอา
ไปอุ่นที่ไหนดี มือก็พยายามดันแต่ไหงแรงที่ทำลายกำแพงได้ดันไอ้ม้าแก่นี่ไม่ได้ล่ะเนี่ย!!!!
“เจ้าพวกนั่น...มองข้าไม่เห็น”เสียงพูดเบาๆ จากผู้พิทักษ์เมฆาที่นั่งนิ่งอยู่ดังขึ้น
“อ้าวทำไมล่ะ เบียคุยะ”ดีโน่ถามอีกพลางขมวดคิ้ว เบียคุยะไม่พูดอะไรแต่ก็พูดพึมพำ
เหมือนว่ากำลังแนะนำตัว
“ข้าชื่อ คุจิกิ เบียคุยะ...”เบียคุยะตอบเสียงนิ่ง
“เป็นคนญี่ปุ่นสินะอืม....แล้วปกติทำงานอะไรละ”
“หัวหน้าหน่วยที่6 สังกัด13หน่วยผู้พิทักษ์”
“แล้วนายอายุเท่าไหร่แล้วล่ะ...”
เบียคุยะใช้ดวงตาที่นิ่งสงบมองดีโน่ก่อนตอบสั้นๆ
“130”
“=[]=”<<<ดีโน่
“-_-”<<<ฮิบาริ
“- -”<<<รีบอร์น
“- -a”<<<โคลม
“-_-;”<<<มัจฉา
“^^””<<<คาคาชิ
“-w-”<<<zCGz
“- -”<<<เต้ย+เฟรม(ไมพวกตูไม่เห็นแต่ได้ยินเสียงฟะ)
ฮิบาริที่นั่งอยู่ข้างๆดีโน่ทำหน้านิ่วก่อนลุกพรืดขึ้นมา
“อ้าว...เคียวยะไปไหนล่ะ”
“ชั้นรู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะ ขอตัวก่อนละกัน”ฮิบาริที่เป็นโรคแพ้ฝูงชนกล่าวก่อนจะทำท่าจะเดินออกไป
“อุบ!!”ฮิบาริใช้มือข้างหนึ่งปิดปากของตนไว้ราวกับจะกลั้นไม่ให้สำลอกอาหารที่กินไปเมื่อครู่ออกมา
“เคียวยะ!!!เป็นอะไรน่ะ”
“หรือว่า....”ดีโน่เอ่ยออกมาเบาๆแต่ก็เรียกความสนใจจากทั้งห้องได้
“หรือว่าอะไรฮะบอส”ผู้พิทักษ์พิรุณนามเฟรมร้องถาม
“เคียวยะ...หรือว่านายจะท้อง!!”
“จริงเหรอบอส!!”<<<เฟรม+เต้ย+zCGz
“จริงเหรอครับคุณฮิบาริ!!”<<<สึนะ
“ว้าวน่ายินดีจัง เรื่องนี้ก็ถือเป็นสายสัมพันธ์ที่ดีของทั้ง2แฟมิลีสินะ”<<<รีบอร์น
“บ้าเหรอ ชั้นจะท้องได้ไงเจ้าพวกสัตว์กินพืช”<<<ฮิบาริ
“ว๊ากกกก ทำไงดีๆ ผู้พิทักษ์ของชั้นมีใครทำคลอดเป็นบ้าง!!”<<<ดีโน่
“เลิกบ้าได้แล้ว...อุบ!!”
ฮิบาริที่กำลังจะคว้าทอนฟาขึ้นมาเตรียมฟาดดีโน่เกิดชะงักเพราะอาหารที่กินเข้าไปกำลังจะถูกปลดปล่อยออกมา
“อ๊ากกก~ จะคลอดแล้วแน่เลย ใครรู้จักหมอบ้าง เรียกมาที!!”<<<ดีโน่
“อ้ะ งี้ก็แสดงว่าคุณดีโน่กับคุณฮิบาริมีอะไรอะไรกันแล้วน่ะสิO //// O”<<<สึนะ
“ก็แหม~> //// <”<<<ดีโน่
“แหมบ้าอะไรของนาย พาชั้นออกไปจากห้องนี้เดี๋ยวนี้นะ ชั้นไม่ชอบสุ่มหัวกับพวกแก!!”<<<ฮิบาริ
“โอ๋ๆใจเย็นเดี๋ยวพี่ต้องติดต่อหมอก่อน”<<ดีโน่(เรียกแทนตัวเองว่าพี่เลยเหรอ)
ดีโน่ว่าเสร็จก็ลุกลี้ลุกลนหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของตัวเองเป็นพัลวัน
“หมอบ้านแกสิ!!”<<<ฮิบาริ
“อ๊า~พวกผมหิวแล้วอ้ะบอส”หนูเฟรมกับเต้ยร้องขึ้นมาขัดจังหวะ
“อ๋อใช่ๆ งั้นเดี๋ยวชั้นไปบอกพ่อครัวให้ทำอาหารบำรุงให้เคียวยะด้วยดีกว่า ปะๆทุกคนไปกินข้าวกัน”
“แกหมายความว่าไง!!”ฮิบาริคำรามในลำคอ
“แล้วคุณคุจิกิจะกินยังไงอ้ะ”เต้ยนึกสงสัย
“เดี๋ยวชั้นจุดธูปให้ละกัน”เฟรมหัวเราะคิกคัก
“ยมทูตไม่ใช่ผีนะเฟรม!!”
“แล้วมันต่างกันยังไงละ!!”เฟรมน้อยร้องถาม
“แกก็ลองถามเขาดูสิ!!”
“....”<<<เบียคุยะ
ด้วยเหตุนี้ทุกคนก็ทยอยกันออกจากห้องเพื่อไปหาไรกินกัน
“คุณโคลมครับ..”คาคาชิร้องเรียกโคลมที่กำลังจะเดินออกจากห้อง
“อะไรเหรอค่ะ”โคลมเดินมาหาคาคาชิ เมื่อโคลมเข้ามาในระยะคาคาชิก็ยืนหน้าเข้ามาใกล้
“ผมเคยได้ยินว่าผู้พิทักษ์สายหมอกของวองโกเล่เป็นผู้ชายไม่ใช่เหรอครับ..”คาคาชิกล่าว
หนูโคลมถอยหลัง ไป...
คนคนนี้....ต้องการอะไรจากคุณมุคุโร่..โคลมคิดในใจ เธอกำลังรู้สึกกดดัน
ไม่มีทาง...ชั้นไม่มีทางทำให้ท่านมุคุโร่เดือดร้อน...ไม่มีวัน
“อ้ะ!!”
หนูโคลมคิดไปถอยหลังไปจนกระทั่งชนกับโต๊ะแล้วเสียหลักล้มลงบนโต๊ะประชุม
“ว่ายังไงล่ะครับ...คุณโคลม~~”คาคาชิถามพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีก...
ร่างของเขาคร่อมอยู่บนร่างเล็กของผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกของวองโกเล่
ยะ...อย่าเข้ามา...
//มันจะมากไปแล้ว!!//เสียงหนึ่งในร่างของสาวน้อยตาเดียวร้อง
พลัน...สายหมอกห่อหุ้มร่างของโคลมไว้...
“คุฟุฟุ”เสียงหัวเราะที่มาก่อนร่างดังขึ้น
สายหมอกจางลงปรากฏร่างของ โรคุโด มุคุโร่...
หากแต่ร่างของชายหนุ่มก็ยังอยู่ภายใต้การคุกคามของโจนินหนุ่มอยู่....
“จะทำอะไรเหรอครับ...”มุคุโร่ที่โผล่มาช่วยโคลมร้องถามด้วยน้ำเสียงอัมหิต
หากคาคาชิกลับยิ้มกริ่ม...
“อ้อ...มี2วิญญาณในร่างร่างเดียวกันสินะครับ”
คาคาชิว่าขณะจ้องดวงตาสีแดงเข้มราวกับเลือดของมุคุโร่
//ผมจะฆ่าคุณ...คุณบังอาจมายุ่งกับโคลมที่น่ารักของผม...//
มุคุโร่คิดขณะเริ่มใช้ภาพลวงตา
“ตาสีเดียวกันเลยแฮะ”ว่าแล้วคาคาชิก็เปิดเนตรวงแหวนขึ้น...
“เฮ้ย!!”
ภาพลวงตาใช้ไม่ได้ผล....ซ้ำยัง...
อ่านจันทรา!!!!
ฉับพลันมุคุโร่รู้สึกเหมือนถูกดูดเข้าไปอีกมิติหนึ่ง
ร่างของเขาถูกขึงอยู่บนเตียง....
//ถึงร่างผู้หญิงของคุณจะน่ารัก...แต่ร่างผู้ชายของคุณผมก็ประทับใจนะครับ...//
เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวของมุคุโร่
ฉับพลับปรากฏร่างของโจนินหนุ่มนับสิบนับร้อยร่างรอบเตียง....
//ในมิติที่ผมสร้างขึ้นมานี้ เวลาจะยาวนานกว่าภายนอกมาก....//
คาคาชิร่างหนึ่งเอ่ยขณะที่ทุกร่างค่อยๆก้าวเข้ามา
//มะ....ไม่นะ....ม่ายยยยยยยยยยย//
1นาทีที่ผ่านไปในโลกจริงเปรียบเสมือน1วันเต็มในโลกแห่งนั้น...
แอ็ด~~~~~
ชายหนุ่มผมสีขาวเปิดประตูออกมา
“ผมมารับแล้วนะ มุคุโร่คุง...”
ตุบ...
ช่อกล้วยไม้สีขาวหล่นลงบนพื้น....รวมถึงมาชเมโลที่คาบไว้ในปาก
“มุคุโร่....คุง”
.........................
ฟิกexeแน่เหรอวะเนี่ย-0-"
“เฮ้อ~ครูคาคาชินี่มาช้าตลอดเลยนะ ”เด็กสาวตระกูลฮารุโนะบ่น
ผมสีชมพูที่หวีมาอย่างเรียบร้อยของเจ้าหล่อนดูไม่รับกับใบหน้าหงุดหงิดของคุณเธอเลยแม้แต่น้อย
“น่าๆซากุระจัง ครูคาคาชิเค้าก็เป็นแบบนี้ตลอดแหละ พวกเราก็ชินกันแล้วนี่”
ตัวโวยวายประจำกลุ่ม7กล่าวแล้วยิ้มอย่างอารมณ์ดี
“ตัวถ่วงของทีมก็พูดอย่างนี้ทุกคนนั้นละ”เด็กหนุ่มผมดำที่นั่งเงียบมาตลอดเอ่ยขึ้นเรียบๆ
“ไอซาสึเกรียนปากเสีย หาเรื่องกันแต่เช้าเลยเหรอ!!”
“หรือไม่จริง!?”
“กล้าเถียงซาสึเกะคุงเหรอ!?”
..............................................
สายแล้วๆ!!!!...
ชายหนุ่มผมสีขาววิ่งด้วยความเร็วสูงสุดไปตามพรมสีแดงที่ปูจนสุดทางเดิน
เสื้อกั๊กสีเขียวถูกใส่ทับลงบนชุดสีดำที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
กระบังหน้าผากที่มีสัญญาลักษณ์ของแคว้นแห่งไฟถูกเลื่อนลงมาปิดดวงตาไว้ข้างหนึ่ง
ดวงตาฉายแววร้อนรนของชายหนุ่มจ้องไปที่ประตูไม้ที่สุดทางเดิน
ก่อนจะกระโจนเข้าหาแล้วผลักประตูเปิดออกก่อนจะแทรกตัวเข้าไปในห้องนั้นทันที
โต๊ะยาวถูกตั้งไว้กลางห้องมืด เทียนไขเพียงเล็กน้อยที่กลางโต๊ะ
ไม่สามารถส่องให้เห็นใบหน้าของสมาชิกในห้องได้อย่างชัดเจนนัก
“นายมาสายนะ ผู้พิทักษ์สายหมอก...”ชายหนุ่มเจ้าของพลังโลกร้อนกล่าว
นัยน์ตาของเขาจ้องไปยังโจนินหนุ่มที่มาสายอย่างเหนื่อยหน่ายใจ
“แหะๆโทษทีละกันzCGzคุง^^” ”
//ประชุมเสร็จต้องกลับไปหาเจ้าพวกนั้นอีก โดยด่าเละจนไม่เหลือคราบครูแน่ตู//
“อย่าไปว่าคุณคาคาชิเขาสิ เขาก็ท่าทางเขางานยุ่งออกนะ...ท่าทางนะ”
เด็กหนุ่มอีกคนเข้าไปช่วยแก้หน้าให้คาคาชิแต่ไม่วายกัดคาคาชิซะเอง
เขาเป็นเด็กหนุ่มที่ตัวเล็กมากเสียจนบางคนเข้าใจว่าเป็นผู้หญิง
ส่วนสูงแค่158บางครั้งก็ทำให้เขาเสียมาดเวลาหลี้สาวไม่ใช่น้อยๆ
แต่ถึงกระนั้นเจ้าตัวก็ยังนั่งแป้นส่งยิ้มกวนโอ้ยไปทั่วห้องอย่างอารมณ์ดี
“นายเป็นคนจริงจังกับงานไม่ใช่เหรอเต้ย นายน่าจะเข้าใจความรู้สึกนี่”
“ก็แหม~ก็แค่ประชุมเปิดตัวผู้พิทักษ์เมฆาแค่เนี้ย เครียดกันไปได้”เด็กหนุ่มยิ้มกว้าง
//ไมผู้พิทักษ์อรุณตูมันทะมึนจังฟะ...//ดีโน่ที่วันนี้หนีบฮิบาริมาด้วยนึกในใจ
“เอาเหอะ นั่งที่ก่อนละกันคุณคาคาชิ เอ้าเกือบลืม นี่ตัวแทนของวองโกเล่น่ะทักทายกันก่อนสิครับ”
ดีโน่พยักหน้าไปที่เก้าอี้ว่างที่เหลืออยู่ก่อนจะชี้ไปทางแขกรับเชิญ...อันประกอบด้วย
วองโกเล่รุ่นที่10 รีบอร์น และผู้พิทักษ์สายหมอกของวองโกเล่ โคลม โรคุโร่
“อ่าครับ หวัดดีครับ ผมฮาคาเกะ คาคาชิ ผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกของคาบัลโรเน่ครับ”
ฉับพลันสายตาของโจนินหนุ่มก็เหลือบไปเห็นผู้ติดตามสาวของหัวหน้าแก๊งวองโกเล่แฟมิลี
“ผมซาวาดะ ซึนะโยชิครับ”น้องหนูทูน่าหยักหน้าโค้งหงึกๆ
“ชั้นรีบอร์น...เจ้าห่วยซึนะ มาเฟียที่ไหนทำท่าหงออย่างกับลูกแมวดูดนมแม่แมวงี้ฟะ...”
“....”ถึงวองโกเล่ทั้ง2คนจะแนะนำตัวกันแล้วแต่เด็กสาวหัวสับปะรดก็ยังรักษาความเงียบไว้
“เออ...คุณชื่ออะไรครับ”
เมื่อสาวน้อยนางเดียวยังคงเงียบอยู่ คาคาชิที่อยากรู้ชื่อสาวน้อยใจแทบขาดกลับเป็นฝ่ายร้องถามชื่ออีกฝ่ายขึ้นเอง
“โคลม โรคุโร่ค่ะ”เด็กสาวตอบเสียงเรียบ
“เอ้าๆแนะนำตัวกันเสร็จแล้ว ถึงคราวผู้พิทักษ์เมฆาของพวกเราแนะนำตัวกันแล้วละ”
ดีโน่ว่าก่อนที่ทุกสายตาจะหันขวับไปมองสมาชิกแก๊งคนใหม่(ยกเว้นคาคาชิที่จ้องหนูโคลมจนลืมตัว)
“ไหนอ่ะบอส”เต้ยกับเฟรมร้องถามขณะมองไปยังเก้าอี้ที่ว่างเปล่า
“ก็นั่งอยู่ตรงหน้าพวกนายไง...ทุกคนเห็นใช่ปะ โนะๆ”
ดีโน่ยังคงยืนยันคำเดิมก่อนจะหันไปหาเสียงสนับสนุนจากรอบโต๊ะ
"ชั้นก็เห็นนะ..."มัจฉากล่าวอย่างใจลอย
//พี่ดีโน่ยังลากพี่เคียวยะมาเลย...คราวหลังเราลากชิลลีมามั่งดีกว่า//
“ผมก็เห็นนะ ทำไมพวกคุณไม่เห็นละ”สึนะคุงยืนยันคำพูดดีโน่
“เคียวยะก็เห็นใช่มะ”ดีโน่ร้องถามขณะยื่นหน้าเข้ามาจนแทบจะชนกัน
“อย่าเข้ามาใกล้ ไม่งั้นชั้นจะขย้ำ!!”
“อ้อ ลืมไปเขาไม่ใช้มนุษย์นี่นาแต่เขาเป็นยมทูต”ดีโน่ทำท่าเหมือนพึ่งนึกขึ้นได้
“พูดเป็นเล่น ผมไม่ขำนะบอส- -”
เต้ยที่ถือคติเล่นเป็นเล่น งานเป็นงาน พูดกับดีโน่พลางส่งสายตาตำหนิบอสของตนที่เล่นไม่รู้จักเวลา
“ทำไมพวกนาย2คนมองไม่เห็นละ”
ดีโน่ถามอย่างงงๆ พลางเอามือโอบฮิบาริซึ่งขณะนี้หน้าบูดจนไม่รู้ว่าจะเอา
ไปอุ่นที่ไหนดี มือก็พยายามดันแต่ไหงแรงที่ทำลายกำแพงได้ดันไอ้ม้าแก่นี่ไม่ได้ล่ะเนี่ย!!!!
“เจ้าพวกนั่น...มองข้าไม่เห็น”เสียงพูดเบาๆ จากผู้พิทักษ์เมฆาที่นั่งนิ่งอยู่ดังขึ้น
“อ้าวทำไมล่ะ เบียคุยะ”ดีโน่ถามอีกพลางขมวดคิ้ว เบียคุยะไม่พูดอะไรแต่ก็พูดพึมพำ
เหมือนว่ากำลังแนะนำตัว
“ข้าชื่อ คุจิกิ เบียคุยะ...”เบียคุยะตอบเสียงนิ่ง
“เป็นคนญี่ปุ่นสินะอืม....แล้วปกติทำงานอะไรละ”
“หัวหน้าหน่วยที่6 สังกัด13หน่วยผู้พิทักษ์”
“แล้วนายอายุเท่าไหร่แล้วล่ะ...”
เบียคุยะใช้ดวงตาที่นิ่งสงบมองดีโน่ก่อนตอบสั้นๆ
“130”
“=[]=”<<<ดีโน่
“-_-”<<<ฮิบาริ
“- -”<<<รีบอร์น
“- -a”<<<โคลม
“-_-;”<<<มัจฉา
“^^””<<<คาคาชิ
“-w-”<<<zCGz
“- -”<<<เต้ย+เฟรม(ไมพวกตูไม่เห็นแต่ได้ยินเสียงฟะ)
ฮิบาริที่นั่งอยู่ข้างๆดีโน่ทำหน้านิ่วก่อนลุกพรืดขึ้นมา
“อ้าว...เคียวยะไปไหนล่ะ”
“ชั้นรู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะ ขอตัวก่อนละกัน”ฮิบาริที่เป็นโรคแพ้ฝูงชนกล่าวก่อนจะทำท่าจะเดินออกไป
“อุบ!!”ฮิบาริใช้มือข้างหนึ่งปิดปากของตนไว้ราวกับจะกลั้นไม่ให้สำลอกอาหารที่กินไปเมื่อครู่ออกมา
“เคียวยะ!!!เป็นอะไรน่ะ”
“หรือว่า....”ดีโน่เอ่ยออกมาเบาๆแต่ก็เรียกความสนใจจากทั้งห้องได้
“หรือว่าอะไรฮะบอส”ผู้พิทักษ์พิรุณนามเฟรมร้องถาม
“เคียวยะ...หรือว่านายจะท้อง!!”
“จริงเหรอบอส!!”<<<เฟรม+เต้ย+zCGz
“จริงเหรอครับคุณฮิบาริ!!”<<<สึนะ
“ว้าวน่ายินดีจัง เรื่องนี้ก็ถือเป็นสายสัมพันธ์ที่ดีของทั้ง2แฟมิลีสินะ”<<<รีบอร์น
“บ้าเหรอ ชั้นจะท้องได้ไงเจ้าพวกสัตว์กินพืช”<<<ฮิบาริ
“ว๊ากกกก ทำไงดีๆ ผู้พิทักษ์ของชั้นมีใครทำคลอดเป็นบ้าง!!”<<<ดีโน่
“เลิกบ้าได้แล้ว...อุบ!!”
ฮิบาริที่กำลังจะคว้าทอนฟาขึ้นมาเตรียมฟาดดีโน่เกิดชะงักเพราะอาหารที่กินเข้าไปกำลังจะถูกปลดปล่อยออกมา
“อ๊ากกก~ จะคลอดแล้วแน่เลย ใครรู้จักหมอบ้าง เรียกมาที!!”<<<ดีโน่
“อ้ะ งี้ก็แสดงว่าคุณดีโน่กับคุณฮิบาริมีอะไรอะไรกันแล้วน่ะสิO //// O”<<<สึนะ
“ก็แหม~> //// <”<<<ดีโน่
“แหมบ้าอะไรของนาย พาชั้นออกไปจากห้องนี้เดี๋ยวนี้นะ ชั้นไม่ชอบสุ่มหัวกับพวกแก!!”<<<ฮิบาริ
“โอ๋ๆใจเย็นเดี๋ยวพี่ต้องติดต่อหมอก่อน”<<ดีโน่(เรียกแทนตัวเองว่าพี่เลยเหรอ)
ดีโน่ว่าเสร็จก็ลุกลี้ลุกลนหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของตัวเองเป็นพัลวัน
“หมอบ้านแกสิ!!”<<<ฮิบาริ
“อ๊า~พวกผมหิวแล้วอ้ะบอส”หนูเฟรมกับเต้ยร้องขึ้นมาขัดจังหวะ
“อ๋อใช่ๆ งั้นเดี๋ยวชั้นไปบอกพ่อครัวให้ทำอาหารบำรุงให้เคียวยะด้วยดีกว่า ปะๆทุกคนไปกินข้าวกัน”
“แกหมายความว่าไง!!”ฮิบาริคำรามในลำคอ
“แล้วคุณคุจิกิจะกินยังไงอ้ะ”เต้ยนึกสงสัย
“เดี๋ยวชั้นจุดธูปให้ละกัน”เฟรมหัวเราะคิกคัก
“ยมทูตไม่ใช่ผีนะเฟรม!!”
“แล้วมันต่างกันยังไงละ!!”เฟรมน้อยร้องถาม
“แกก็ลองถามเขาดูสิ!!”
“....”<<<เบียคุยะ
ด้วยเหตุนี้ทุกคนก็ทยอยกันออกจากห้องเพื่อไปหาไรกินกัน
“คุณโคลมครับ..”คาคาชิร้องเรียกโคลมที่กำลังจะเดินออกจากห้อง
“อะไรเหรอค่ะ”โคลมเดินมาหาคาคาชิ เมื่อโคลมเข้ามาในระยะคาคาชิก็ยืนหน้าเข้ามาใกล้
“ผมเคยได้ยินว่าผู้พิทักษ์สายหมอกของวองโกเล่เป็นผู้ชายไม่ใช่เหรอครับ..”คาคาชิกล่าว
หนูโคลมถอยหลัง ไป...
คนคนนี้....ต้องการอะไรจากคุณมุคุโร่..โคลมคิดในใจ เธอกำลังรู้สึกกดดัน
ไม่มีทาง...ชั้นไม่มีทางทำให้ท่านมุคุโร่เดือดร้อน...ไม่มีวัน
“อ้ะ!!”
หนูโคลมคิดไปถอยหลังไปจนกระทั่งชนกับโต๊ะแล้วเสียหลักล้มลงบนโต๊ะประชุม
“ว่ายังไงล่ะครับ...คุณโคลม~~”คาคาชิถามพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีก...
ร่างของเขาคร่อมอยู่บนร่างเล็กของผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกของวองโกเล่
ยะ...อย่าเข้ามา...
//มันจะมากไปแล้ว!!//เสียงหนึ่งในร่างของสาวน้อยตาเดียวร้อง
พลัน...สายหมอกห่อหุ้มร่างของโคลมไว้...
“คุฟุฟุ”เสียงหัวเราะที่มาก่อนร่างดังขึ้น
สายหมอกจางลงปรากฏร่างของ โรคุโด มุคุโร่...
หากแต่ร่างของชายหนุ่มก็ยังอยู่ภายใต้การคุกคามของโจนินหนุ่มอยู่....
“จะทำอะไรเหรอครับ...”มุคุโร่ที่โผล่มาช่วยโคลมร้องถามด้วยน้ำเสียงอัมหิต
หากคาคาชิกลับยิ้มกริ่ม...
“อ้อ...มี2วิญญาณในร่างร่างเดียวกันสินะครับ”
คาคาชิว่าขณะจ้องดวงตาสีแดงเข้มราวกับเลือดของมุคุโร่
//ผมจะฆ่าคุณ...คุณบังอาจมายุ่งกับโคลมที่น่ารักของผม...//
มุคุโร่คิดขณะเริ่มใช้ภาพลวงตา
“ตาสีเดียวกันเลยแฮะ”ว่าแล้วคาคาชิก็เปิดเนตรวงแหวนขึ้น...
“เฮ้ย!!”
ภาพลวงตาใช้ไม่ได้ผล....ซ้ำยัง...
อ่านจันทรา!!!!
ฉับพลันมุคุโร่รู้สึกเหมือนถูกดูดเข้าไปอีกมิติหนึ่ง
ร่างของเขาถูกขึงอยู่บนเตียง....
//ถึงร่างผู้หญิงของคุณจะน่ารัก...แต่ร่างผู้ชายของคุณผมก็ประทับใจนะครับ...//
เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวของมุคุโร่
ฉับพลับปรากฏร่างของโจนินหนุ่มนับสิบนับร้อยร่างรอบเตียง....
//ในมิติที่ผมสร้างขึ้นมานี้ เวลาจะยาวนานกว่าภายนอกมาก....//
คาคาชิร่างหนึ่งเอ่ยขณะที่ทุกร่างค่อยๆก้าวเข้ามา
//มะ....ไม่นะ....ม่ายยยยยยยยยยย//
1นาทีที่ผ่านไปในโลกจริงเปรียบเสมือน1วันเต็มในโลกแห่งนั้น...
แอ็ด~~~~~
ชายหนุ่มผมสีขาวเปิดประตูออกมา
“ผมมารับแล้วนะ มุคุโร่คุง...”
ตุบ...
ช่อกล้วยไม้สีขาวหล่นลงบนพื้น....รวมถึงมาชเมโลที่คาบไว้ในปาก
“มุคุโร่....คุง”
.........................
ฟิกexeแน่เหรอวะเนี่ย-0-"
- Esper
- Rookie
- Posts: 55
- Joined: Fri May 01, 2009 9:06 pm
by zCGz14211 on Mon Jul 27, 2009 5:12 pm
ฟิคมาสเตอร์ไม่ใช่ฉายานะ แต่เปนยศของคุณEsperในบอร์ดใหม่ตะหาก(ก็คล้ายกันล่ะวะ)
ผมก็อ่านเนกิมะนะ ก็อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าเอามารวมด้วยเรื่องจะเละขนาดไหน
แต่ถ้าคุณEsperเขาไม่เคยอ่านเขาก็แต่งให้ไม่ได้หรอกนะ เดี๋ยวจะทำให้เรื่องเสียซะเปล่าๆ
ว่าแต่"คุฟุฟุ"เนี่ยมันเสียงหัวเราะของคุรุรุไม่ใช่รึคับ
ถ้ามุคุโร่มันต้องหัวเราะแบบเก๊กๆเหมือนตัวโกงหน่อย แบบเนี้ยะ"หึหึหึ"
ผมก็อ่านเนกิมะนะ ก็อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าเอามารวมด้วยเรื่องจะเละขนาดไหน
แต่ถ้าคุณEsperเขาไม่เคยอ่านเขาก็แต่งให้ไม่ได้หรอกนะ เดี๋ยวจะทำให้เรื่องเสียซะเปล่าๆ
ว่าแต่"คุฟุฟุ"เนี่ยมันเสียงหัวเราะของคุรุรุไม่ใช่รึคับ
ถ้ามุคุโร่มันต้องหัวเราะแบบเก๊กๆเหมือนตัวโกงหน่อย แบบเนี้ยะ"หึหึหึ"
- zCGz14211
- Rookie
- Posts: 163
- Joined: Mon Apr 20, 2009 12:13 am
- [PZ]Stargazer
- Rookie
- Posts: 827
- Joined: Thu Oct 16, 2008 3:34 am
- Location: Novus Federation
by Esper on Sat Aug 01, 2009 3:06 pm
ตอนที่7
นารุโตะคุง...ชั้น...
จา...จะบอกว่า....
ว่า...วะ...ว่า
ชั้น...ชั้น....
ชั้นชอบเธอนะ....
เฮ้อ~ทีพูดในใจละพูดได้
แต่ทำไมเวลาเจอนารุโตะคุงทีไรเราถึงพูดไม่ได้นะ
เด็กสาวขี้อายอย่างเธอคงทำได้แค่นี้ละ ได้แต่เฝ้ามองเขาอยู่ห่างๆ
นารุโตะคุง....
................................
“อูย~เจ็บจังเลยมุคุโร่คุง”
บอสนักกินมาสเมโล่ของเหล่าไวท์สเปลโอดครวญ
หลังจากที่ซัดกับฮาตาเกะ คาคาชิในหัวข้อเรื่อง”สับปะรดลูกนี้ของกู”
//ไอ้สำออยทำเป็นเรียกคะแนนความสงสาร//
คาคาชิกัดเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างหงุดหงิดใจขณะมองมุคุโร่ที่กระวี้กระว้ายเข้าไปดูอาการของเบียคุรัน
ทั้งๆที่เขาเองก็เจ็บตัวไม่แพ้มันแท้ๆ
“อะเออ...แล้วคุณโคลมละครับ”คาคาชิร้องเรียกหาสัปป้าตัวแม่
“คือว่า...”มุคุโร่กำลังจะพูดหากแต่...
“ครูคาคาชิค่ะ!!!”เสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะ
“ให้พวกเรารอเก้ออยู่ตั้งนานที่แท้ก็หลบมาหลี้หนุ่มเองเหรอ!!”
น้ำเสียงที่ไม่มีความเคารพในตัวอาจารย์แม้แต่น้อยของเจ้าลูกชิ้นญี่ปุ่นดังตามมาติดๆ
“ถึงว่าละ...อย่างนี้ใช่ไหมที่เขาเรียก3P”ซาสึเกะใช้สายตาไล่มองตั้งแต่คาคาชิ มุคุโร่ยันเบียคุรัน
“เฮ้ย ไม่ใช่นะๆ พวกเธอกำลังเข้าใจชั้นผิด!!”
//ตายละหว่า หมดกันภาพลักษณ์ครูของตู//
...............................
วันรุ่งขึ้น....
ภารกิจระดับ:A
เนื้อหา:คุ้มกันและเป็นกำลังเสริมให้กับคาบัลโลเน่
ผู้รับมอบ:หน่วย7
-อุสึมากิ นารุโตะ
-ฮารุโนะ ซากุระ
-อุจิวะ ซาสึเกะ
ผู้ดูแล:ฮาตาเกะ คาคาชิ
“ห๊า ภารกิจเนี่ยนะ”โจนินหนุ่มร้องงงๆ
“ก็ผู้พิทักษ์อัสนีของคาบัลโรเน่ได้ติดต่อไปยังท่านโฮคาเงะว่าทางอิวะได้เข้าร่วมกับแฟมิลี่อื่น
เข้าโจมตีคาบัลโลเน่ จึงให้พวกเรามาเป็นกำลังเสริมเพื่อดูท่าทีน่ะค่ะ”ซากุระอธิบาย
//เออแหะ....แต่งี้ก็ดีจะได้อยู่กับมุคุโร่คุงแล้วก็หนูโคลมด้วย> //// <//
คาคาชิคิดไปก็ยิ้มระรื่นไปจนผ้าปิดปากปิดรอยยิ้มไม่มิด
“ยิ้มอะไรน่ะ”ซาสึเกะร้องถาม
“อ้อป่าวๆ ว่าแต่ทำไมวันนี้นารุโตะมันตื่นสายจัง ปกติก็สายอยู่แล้ว”
“’งั้นเดี๋ยวหนูไปเรียกให้เองละกัน”ซากุระว่าก่อนที่จะออกวิ่งไปตามบันได
......................................
ที่นี่ที่ไหนน่ะ?
ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
ป่ารกทึบ ต้นไม้สีเข้มแข่งกันชูยอดสูงเพื่อหลบแสงอาทิตย์จึงทำให้เกิดร่มเงาขนาดใหญ่
ที่แทบไม่มีแสงอาทิตย์รอดผ่านมาได้ ความชื้นรอบๆตัวชักทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกไม่ดี
เสียงแมลงและสัตว์มีพิษที่ดังแววๆอยู่รอบตัวทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกถึงอันตรายรอบด้าน
//ป่าดงดิบเหรอ?//
เด็กหนุ่มมองซ้ายมองขวาสำรวจรอบตัวอีกครั้ง
เสียงหยดน้ำค้างยามเช้าหยุดลงทีละเม็ดจากยอดไม้ที่สูงที่สุดลดหลั่นกันลงมาจนถึงพื้นหญ้า....
บรรยากาศอึมครึ่มของป่าแห่งนี้เริ่มทำให้นารุโตะชักรู้สึกใจไม่ดี
ชี่~ชี่ๆ~
เสียงประหลาดเสียงหนึ่งดังขึ้นกะทันหันจนหัวใจเด็กหนุ่มกระตุกวูบ
อะไรน่ะ....!?
นินจาเป็นพวกที่มีประสาทสัมผัสเหนือกว่ามนุษย์ปตุชนธรรมดาอยู่แล้ว
ยิ่งคนที่ฝันอยากจะเป็นโฮคาเงะอย่างเขายิ่งรู้สึกถึงมัน!!
เร็วเท่าความคิด นารุโตะหันขวับกลับไปหาต้นเสียงทันที!!
งูตัวยักษ์สีขาวเผือกกำลังจ้องเขาอยู่ในระยะประชิดที่ห่างกันแค่ครึ่งเมตร!!!
ขยับสิ...ขยับสิ ไอ้ร่างบ้าขยับสิ!!!
เด็กหนุ่มตัวแข็งทื่อ ยืนตะลึงกับงูตัวใหญ่ยักษ์ที่จ้องมองเขาอยู่ด้วยดวงตาสีขาวอมม่วงของมัน
.........................................
เฮือก!!!
เด็กหนุ่มผมเหลืองสะดุ้งเฮือกขึ้นมาจากเตียงพร้อมใบหน้าที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ
//ฝัน!?//
”นารุโตะตื่นได้แล้ว จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนห๊า!!!”
“อา...ซากุระจัง...ตื่นแล้วๆๆจะไปเดี๋ยวนี้แหละ!!!”
นารุโตะรีบสลัดเรื่องฝันไร้สาระเมื่อครู่ทิ้งไปทันที
ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็วแล้วคว้าเสื้อที่ถอดทิ้งไว้ตอนก่อนนอนขึ้นมาใส่
นารุโตะพุ่งเข้าหาประตูพร้อมกับคว้าลูกบิด...
โป๊ก!!
“โอ๊ย!!”เสียงหวานปริศนาดังขึ้น
//เสียงอะไรน่ะ!?//
“อูย...เจ็บจัง...”เสียงหวานปริศนาดังขึ้นอีกครั้ง
มันดังมาจากมือขวาของเขา...
“เฮ้ย!!?”
มือขวาของเขาที่เคยมีนิ้ว5นิ้วกลับกลายสภาพเป็นเด็กสาว!!
เด็กสาวผิวหิมะ ดวงตาสีขาวอมม่วงกำลังใช้มือทั้ง2ข้างกุมหัวไว้อย่างเจ็บปวด
ที่หัวไปกระแทกเข้าให้กับลูกบิดประตูเมื่อครู่
ผมทรงหน้าม้าที่ดูกระเซิงเล็กน้อยเป็นสิ่งที่บ่งบอกได้ดีว่าเธอพึ่งตื่นนอน
ยิ่งไปกว่านั้นบนร่างเด็กสาวยังไร้ซึ่งอาภรณ์ใดมาปิดบังจากสายตาของเด็กหนุ่ม
“ที่นี่ที่ไหนเนี่ย.....นะ นารุโตะคุงO //// O!!!!”
.................
ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง
“แปลกใจจัง....วันนี้พวกนายนึกยังไงชวนพวกชั้นมาเนี่ย”
มัจฉาร้องถามเพราะจู่ๆ วันนี้วิศนะกับแครอทก็ชวนเธอและวิริยามาทานมาอาหารเย็น..
“เป็นแฟนกันก็ต้องดูแลกันสิ...”วิศนะเอ่ย
มัจฉาที่ได้ฟังดังนั้นก็ยิ้มอย่างพอใจ ในขณะที่วิริยากับแครอทก็ยังคงนิ่ง...นิ่ง....และนิ่ง...
(สาบานว่าถ้า2คนนี้มีลูกออกมาลูกมันต้องเป็นง่อยแน่)
“รับอะไรดีครับ”บริกรชายโผล่ออกมาได้จังหวะ
“ชั้นเลี้ยงเองนะ”วิศนะว่าพลางยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเอ่ยปากสั่ง
เมนูแรกๆก็เป็นอาหารพื้นๆเช่นข้าวผัดปูแต่พอถึงจานเด็ด....
“หัวปลาหม้อไฟ”
มัจฉาคิ้วกระตุก...เมื่อรู้ว่าอาหารเมนูนี้ของวิศนะมีความหมายบางอย่างแฝงอยู่
มัจฉาจึงจัดการตลบหลังทันที
“ใส่พริกเยอะๆ นะ....ชั้นชอบ”
มัจฉากล่าวพลางยิ้มให้วิศนะ คำพูดฟังดูเหมือนจะธรรมดาๆ
หากแต่หนูพริกที่รู้ความหมายของอีกฝ่ายดีสะดุ้งเฮือก...
“แล้วคุณผู้ชายท่านนี้ละครับจะรับอะไรดี”บริกรหันมาถามแครอทที่นั่งนิ่ง
“กระต่ายแป๊ะซะ...”
วิริยาที่โดนจู่โจมกระทันหันสะดุ้งก่อนหันมามองหน้าแครอท...
“ใส่แครอทเยอะๆ ด้วยล่ะ”วิริยาสั่งพลางจ้องหน้าแครอท
อีกมุมหนึ่งของร้านอาหาร
“มันพาคุณหนูมาทานข้าว...มันคิดจะล่อลวงคุณหนูหรือเปล่า..”
ปอนด์พูดพึมพำส่วนตาก็มองวิศนะไม่กระพริบ
“งั่มๆๆๆๆ!!!”ปุยและตะวันทั้งสองตะกุยอาหารเข้าปากกันอย่างบ้าคลั่ง.
“ต้องจับตาดูให้ดี มันอาจจะทำอะไรมิดีมิร้ายกับคุณหนูก็ได้...”
“งั่มๆๆๆๆ!!”ตะวันกับปุยก็ยังกินต่อไม่สนใจ
“พวกเราต้องปกป้องคุณหนูจากไอ้บ้านั้นให้ได้.....”
“งั่มๆๆๆๆๆ!!!”
ผัวะ! ผัวะ!
“พวกเอ็งฟังชั้นอยู่รึเปล่าฟะ!!!”ปอนด์ตวาดน้องๆ เสียงโหด
“โหยพี่~”ทั้ง2โอดครวญ
“นึกว่าเสียงกุ๊ยที่ไหน...ที่แท้ก็ไอ้บ้าปอนด์นี่เอง”
เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของผู้พิทักษ์ทั้ง3แห่งคาบัลโรเน่
“ไอเลวเฟรม....”ทันทีที่ปอนด์น้อยได้ยินเสียงของคู่อริ ปากก็ด่าออกไปโดยอัตโนมัติ
“แก๊ว่าใครห๊า!!”ผู้พิทักษ์พิรุณกระชากคอปอนด์น้อย
“ท่าจะโง่ ก็ว่ามึงไง!!!”
“เป็นแค่เบ้เจ้าของบริษัทประกันภัย
อย่ามาทำเทียบรัศมีกับผู้พิทักษ์พิรุณของแก๊งคาบัลโรเน่นะเฟ้ย!!”
“เฟรม ปอนด์อย่าตีกัน~!!”zCGzกับเต้ยเข้ามาห้าม
ในขณะที่น้องรักอีก2คนของปอนด์ก็ยังคงฉะอาหารที่ปอนด์น้อยประกาศจะเลี้ยง
เนื่องในโอกาสฉลองที่ออกจากคุก
ระหว่างที่ด้านนี้กำลังเกิดการตีกันชุลมุน บริกรก็นำอาหารมาเซิฟให้โต๊ะของวิศนะ
“หัวปลาหม้อไฟครับ”
ทันทีที่อาหารจานเด็ดถูกเสิร์ฟวิศนะก็จัดการตักมันใส่จานแล้วนำเข้าปากเขี้ยวโชว์มัจฉาดังหงุบๆ
ตาของวิศนะมองมัจฉาของหยิ่งผยอง....ว่าแต่...ทำไมมันเผ็ดงี้ฟะ!!!!
ไม่ได้ๆจะแสดงออกไมได้...ไม่งั้นเสียหน้ายัยนี่แน่
หนอย....ใส่พริกซะเยอะ แล้วตูจะกินยังไงฟะ
ทั้งความกดดันทั้งความเผ็ดทำให้วิศนะเหงื่อแตกพลั่กๆ
ในขณะที่มัจฉากำลังส่งยิ้มหวานให้วิศนะราวกับจะยั่วโมโห
“ยิ้มอะไรฟะ!!”วิศนะที่เหงือแตกท้วมตัวร้อง
“ก็.....”มัจฉาเกริ่นขณะตักพริกแห้งเม็ดโตขึ้นมาจากหม้อไฟ
“เฮ้ย!!!”
วิศนะร้องลั่นร้านเมื่อมัจฉาโยนพริกเม็ดนั้นเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ
“เป็นไรซะละชิลลี่ ทำหน้าซะอย่างกับเห็นผี”
มัจฉายิ้มหวานขณะเขี้ยวพริกเม็ดดังกล่าวราวกับไม่รู้สึกถึงความเผ็ดของมันแม้แต่น้อย
“กระต่ายแป๊ะซะครับ”เสียงบริกรดังขึ้นพร้อมกับอาหารจานเด็ดอีกจานวางลงบนโต๊ะ
“ชั้นป้อนให้ไหม”แครอทร้องถามเสียงเจ้าเล่ห์ขณะตักเนื้อกระต่ายขึ้นมา
“แหม...เกรงใจแย่เลย...แต่ชั้นอยากให้เธอได้ชิมมากกว่านะ...รสชาติของกระต่าย”
วิริยายิ้มยั่วขณะตักเนื้อกระต่ายขึ้นมาเหมือนกันแล้วนำมันไปจ่อที่ปากของแครอท
“ฮึ่ม!!”แครอทนึกด่าตัวเองในใจที่ต้องมาเสียท่ายัยกระต่ายตัวนี้ทุกที
“เอ้ากินซะสิ”วิริยาส่งยิ้มหวานๆที่หาได้ยากยิ่ง
ขณะที่อีกมือก็ตักแครอทขึ้นมาเขี้ยวหงุบหงับอย่างสนุกปาก
นารุโตะคุง...ชั้น...
จา...จะบอกว่า....
ว่า...วะ...ว่า
ชั้น...ชั้น....
ชั้นชอบเธอนะ....
เฮ้อ~ทีพูดในใจละพูดได้
แต่ทำไมเวลาเจอนารุโตะคุงทีไรเราถึงพูดไม่ได้นะ
เด็กสาวขี้อายอย่างเธอคงทำได้แค่นี้ละ ได้แต่เฝ้ามองเขาอยู่ห่างๆ
นารุโตะคุง....
................................
“อูย~เจ็บจังเลยมุคุโร่คุง”
บอสนักกินมาสเมโล่ของเหล่าไวท์สเปลโอดครวญ
หลังจากที่ซัดกับฮาตาเกะ คาคาชิในหัวข้อเรื่อง”สับปะรดลูกนี้ของกู”
//ไอ้สำออยทำเป็นเรียกคะแนนความสงสาร//
คาคาชิกัดเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างหงุดหงิดใจขณะมองมุคุโร่ที่กระวี้กระว้ายเข้าไปดูอาการของเบียคุรัน
ทั้งๆที่เขาเองก็เจ็บตัวไม่แพ้มันแท้ๆ
“อะเออ...แล้วคุณโคลมละครับ”คาคาชิร้องเรียกหาสัปป้าตัวแม่
“คือว่า...”มุคุโร่กำลังจะพูดหากแต่...
“ครูคาคาชิค่ะ!!!”เสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะ
“ให้พวกเรารอเก้ออยู่ตั้งนานที่แท้ก็หลบมาหลี้หนุ่มเองเหรอ!!”
น้ำเสียงที่ไม่มีความเคารพในตัวอาจารย์แม้แต่น้อยของเจ้าลูกชิ้นญี่ปุ่นดังตามมาติดๆ
“ถึงว่าละ...อย่างนี้ใช่ไหมที่เขาเรียก3P”ซาสึเกะใช้สายตาไล่มองตั้งแต่คาคาชิ มุคุโร่ยันเบียคุรัน
“เฮ้ย ไม่ใช่นะๆ พวกเธอกำลังเข้าใจชั้นผิด!!”
//ตายละหว่า หมดกันภาพลักษณ์ครูของตู//
...............................
วันรุ่งขึ้น....
ภารกิจระดับ:A
เนื้อหา:คุ้มกันและเป็นกำลังเสริมให้กับคาบัลโลเน่
ผู้รับมอบ:หน่วย7
-อุสึมากิ นารุโตะ
-ฮารุโนะ ซากุระ
-อุจิวะ ซาสึเกะ
ผู้ดูแล:ฮาตาเกะ คาคาชิ
“ห๊า ภารกิจเนี่ยนะ”โจนินหนุ่มร้องงงๆ
“ก็ผู้พิทักษ์อัสนีของคาบัลโรเน่ได้ติดต่อไปยังท่านโฮคาเงะว่าทางอิวะได้เข้าร่วมกับแฟมิลี่อื่น
เข้าโจมตีคาบัลโลเน่ จึงให้พวกเรามาเป็นกำลังเสริมเพื่อดูท่าทีน่ะค่ะ”ซากุระอธิบาย
//เออแหะ....แต่งี้ก็ดีจะได้อยู่กับมุคุโร่คุงแล้วก็หนูโคลมด้วย> //// <//
คาคาชิคิดไปก็ยิ้มระรื่นไปจนผ้าปิดปากปิดรอยยิ้มไม่มิด
“ยิ้มอะไรน่ะ”ซาสึเกะร้องถาม
“อ้อป่าวๆ ว่าแต่ทำไมวันนี้นารุโตะมันตื่นสายจัง ปกติก็สายอยู่แล้ว”
“’งั้นเดี๋ยวหนูไปเรียกให้เองละกัน”ซากุระว่าก่อนที่จะออกวิ่งไปตามบันได
......................................
ที่นี่ที่ไหนน่ะ?
ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
ป่ารกทึบ ต้นไม้สีเข้มแข่งกันชูยอดสูงเพื่อหลบแสงอาทิตย์จึงทำให้เกิดร่มเงาขนาดใหญ่
ที่แทบไม่มีแสงอาทิตย์รอดผ่านมาได้ ความชื้นรอบๆตัวชักทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกไม่ดี
เสียงแมลงและสัตว์มีพิษที่ดังแววๆอยู่รอบตัวทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกถึงอันตรายรอบด้าน
//ป่าดงดิบเหรอ?//
เด็กหนุ่มมองซ้ายมองขวาสำรวจรอบตัวอีกครั้ง
เสียงหยดน้ำค้างยามเช้าหยุดลงทีละเม็ดจากยอดไม้ที่สูงที่สุดลดหลั่นกันลงมาจนถึงพื้นหญ้า....
บรรยากาศอึมครึ่มของป่าแห่งนี้เริ่มทำให้นารุโตะชักรู้สึกใจไม่ดี
ชี่~ชี่ๆ~
เสียงประหลาดเสียงหนึ่งดังขึ้นกะทันหันจนหัวใจเด็กหนุ่มกระตุกวูบ
อะไรน่ะ....!?
นินจาเป็นพวกที่มีประสาทสัมผัสเหนือกว่ามนุษย์ปตุชนธรรมดาอยู่แล้ว
ยิ่งคนที่ฝันอยากจะเป็นโฮคาเงะอย่างเขายิ่งรู้สึกถึงมัน!!
เร็วเท่าความคิด นารุโตะหันขวับกลับไปหาต้นเสียงทันที!!
งูตัวยักษ์สีขาวเผือกกำลังจ้องเขาอยู่ในระยะประชิดที่ห่างกันแค่ครึ่งเมตร!!!
ขยับสิ...ขยับสิ ไอ้ร่างบ้าขยับสิ!!!
เด็กหนุ่มตัวแข็งทื่อ ยืนตะลึงกับงูตัวใหญ่ยักษ์ที่จ้องมองเขาอยู่ด้วยดวงตาสีขาวอมม่วงของมัน
.........................................
เฮือก!!!
เด็กหนุ่มผมเหลืองสะดุ้งเฮือกขึ้นมาจากเตียงพร้อมใบหน้าที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ
//ฝัน!?//
”นารุโตะตื่นได้แล้ว จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนห๊า!!!”
“อา...ซากุระจัง...ตื่นแล้วๆๆจะไปเดี๋ยวนี้แหละ!!!”
นารุโตะรีบสลัดเรื่องฝันไร้สาระเมื่อครู่ทิ้งไปทันที
ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็วแล้วคว้าเสื้อที่ถอดทิ้งไว้ตอนก่อนนอนขึ้นมาใส่
นารุโตะพุ่งเข้าหาประตูพร้อมกับคว้าลูกบิด...
โป๊ก!!
“โอ๊ย!!”เสียงหวานปริศนาดังขึ้น
//เสียงอะไรน่ะ!?//
“อูย...เจ็บจัง...”เสียงหวานปริศนาดังขึ้นอีกครั้ง
มันดังมาจากมือขวาของเขา...
“เฮ้ย!!?”
มือขวาของเขาที่เคยมีนิ้ว5นิ้วกลับกลายสภาพเป็นเด็กสาว!!
เด็กสาวผิวหิมะ ดวงตาสีขาวอมม่วงกำลังใช้มือทั้ง2ข้างกุมหัวไว้อย่างเจ็บปวด
ที่หัวไปกระแทกเข้าให้กับลูกบิดประตูเมื่อครู่
ผมทรงหน้าม้าที่ดูกระเซิงเล็กน้อยเป็นสิ่งที่บ่งบอกได้ดีว่าเธอพึ่งตื่นนอน
ยิ่งไปกว่านั้นบนร่างเด็กสาวยังไร้ซึ่งอาภรณ์ใดมาปิดบังจากสายตาของเด็กหนุ่ม
“ที่นี่ที่ไหนเนี่ย.....นะ นารุโตะคุงO //// O!!!!”
.................
ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง
“แปลกใจจัง....วันนี้พวกนายนึกยังไงชวนพวกชั้นมาเนี่ย”
มัจฉาร้องถามเพราะจู่ๆ วันนี้วิศนะกับแครอทก็ชวนเธอและวิริยามาทานมาอาหารเย็น..
“เป็นแฟนกันก็ต้องดูแลกันสิ...”วิศนะเอ่ย
มัจฉาที่ได้ฟังดังนั้นก็ยิ้มอย่างพอใจ ในขณะที่วิริยากับแครอทก็ยังคงนิ่ง...นิ่ง....และนิ่ง...
(สาบานว่าถ้า2คนนี้มีลูกออกมาลูกมันต้องเป็นง่อยแน่)
“รับอะไรดีครับ”บริกรชายโผล่ออกมาได้จังหวะ
“ชั้นเลี้ยงเองนะ”วิศนะว่าพลางยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเอ่ยปากสั่ง
เมนูแรกๆก็เป็นอาหารพื้นๆเช่นข้าวผัดปูแต่พอถึงจานเด็ด....
“หัวปลาหม้อไฟ”
มัจฉาคิ้วกระตุก...เมื่อรู้ว่าอาหารเมนูนี้ของวิศนะมีความหมายบางอย่างแฝงอยู่
มัจฉาจึงจัดการตลบหลังทันที
“ใส่พริกเยอะๆ นะ....ชั้นชอบ”
มัจฉากล่าวพลางยิ้มให้วิศนะ คำพูดฟังดูเหมือนจะธรรมดาๆ
หากแต่หนูพริกที่รู้ความหมายของอีกฝ่ายดีสะดุ้งเฮือก...
“แล้วคุณผู้ชายท่านนี้ละครับจะรับอะไรดี”บริกรหันมาถามแครอทที่นั่งนิ่ง
“กระต่ายแป๊ะซะ...”
วิริยาที่โดนจู่โจมกระทันหันสะดุ้งก่อนหันมามองหน้าแครอท...
“ใส่แครอทเยอะๆ ด้วยล่ะ”วิริยาสั่งพลางจ้องหน้าแครอท
อีกมุมหนึ่งของร้านอาหาร
“มันพาคุณหนูมาทานข้าว...มันคิดจะล่อลวงคุณหนูหรือเปล่า..”
ปอนด์พูดพึมพำส่วนตาก็มองวิศนะไม่กระพริบ
“งั่มๆๆๆๆ!!!”ปุยและตะวันทั้งสองตะกุยอาหารเข้าปากกันอย่างบ้าคลั่ง.
“ต้องจับตาดูให้ดี มันอาจจะทำอะไรมิดีมิร้ายกับคุณหนูก็ได้...”
“งั่มๆๆๆๆ!!”ตะวันกับปุยก็ยังกินต่อไม่สนใจ
“พวกเราต้องปกป้องคุณหนูจากไอ้บ้านั้นให้ได้.....”
“งั่มๆๆๆๆๆ!!!”
ผัวะ! ผัวะ!
“พวกเอ็งฟังชั้นอยู่รึเปล่าฟะ!!!”ปอนด์ตวาดน้องๆ เสียงโหด
“โหยพี่~”ทั้ง2โอดครวญ
“นึกว่าเสียงกุ๊ยที่ไหน...ที่แท้ก็ไอ้บ้าปอนด์นี่เอง”
เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของผู้พิทักษ์ทั้ง3แห่งคาบัลโรเน่
“ไอเลวเฟรม....”ทันทีที่ปอนด์น้อยได้ยินเสียงของคู่อริ ปากก็ด่าออกไปโดยอัตโนมัติ
“แก๊ว่าใครห๊า!!”ผู้พิทักษ์พิรุณกระชากคอปอนด์น้อย
“ท่าจะโง่ ก็ว่ามึงไง!!!”
“เป็นแค่เบ้เจ้าของบริษัทประกันภัย
อย่ามาทำเทียบรัศมีกับผู้พิทักษ์พิรุณของแก๊งคาบัลโรเน่นะเฟ้ย!!”
“เฟรม ปอนด์อย่าตีกัน~!!”zCGzกับเต้ยเข้ามาห้าม
ในขณะที่น้องรักอีก2คนของปอนด์ก็ยังคงฉะอาหารที่ปอนด์น้อยประกาศจะเลี้ยง
เนื่องในโอกาสฉลองที่ออกจากคุก
ระหว่างที่ด้านนี้กำลังเกิดการตีกันชุลมุน บริกรก็นำอาหารมาเซิฟให้โต๊ะของวิศนะ
“หัวปลาหม้อไฟครับ”
ทันทีที่อาหารจานเด็ดถูกเสิร์ฟวิศนะก็จัดการตักมันใส่จานแล้วนำเข้าปากเขี้ยวโชว์มัจฉาดังหงุบๆ
ตาของวิศนะมองมัจฉาของหยิ่งผยอง....ว่าแต่...ทำไมมันเผ็ดงี้ฟะ!!!!
ไม่ได้ๆจะแสดงออกไมได้...ไม่งั้นเสียหน้ายัยนี่แน่
หนอย....ใส่พริกซะเยอะ แล้วตูจะกินยังไงฟะ
ทั้งความกดดันทั้งความเผ็ดทำให้วิศนะเหงื่อแตกพลั่กๆ
ในขณะที่มัจฉากำลังส่งยิ้มหวานให้วิศนะราวกับจะยั่วโมโห
“ยิ้มอะไรฟะ!!”วิศนะที่เหงือแตกท้วมตัวร้อง
“ก็.....”มัจฉาเกริ่นขณะตักพริกแห้งเม็ดโตขึ้นมาจากหม้อไฟ
“เฮ้ย!!!”
วิศนะร้องลั่นร้านเมื่อมัจฉาโยนพริกเม็ดนั้นเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ
“เป็นไรซะละชิลลี่ ทำหน้าซะอย่างกับเห็นผี”
มัจฉายิ้มหวานขณะเขี้ยวพริกเม็ดดังกล่าวราวกับไม่รู้สึกถึงความเผ็ดของมันแม้แต่น้อย
“กระต่ายแป๊ะซะครับ”เสียงบริกรดังขึ้นพร้อมกับอาหารจานเด็ดอีกจานวางลงบนโต๊ะ
“ชั้นป้อนให้ไหม”แครอทร้องถามเสียงเจ้าเล่ห์ขณะตักเนื้อกระต่ายขึ้นมา
“แหม...เกรงใจแย่เลย...แต่ชั้นอยากให้เธอได้ชิมมากกว่านะ...รสชาติของกระต่าย”
วิริยายิ้มยั่วขณะตักเนื้อกระต่ายขึ้นมาเหมือนกันแล้วนำมันไปจ่อที่ปากของแครอท
“ฮึ่ม!!”แครอทนึกด่าตัวเองในใจที่ต้องมาเสียท่ายัยกระต่ายตัวนี้ทุกที
“เอ้ากินซะสิ”วิริยาส่งยิ้มหวานๆที่หาได้ยากยิ่ง
ขณะที่อีกมือก็ตักแครอทขึ้นมาเขี้ยวหงุบหงับอย่างสนุกปาก
- Esper
- Rookie
- Posts: 55
- Joined: Fri May 01, 2009 9:06 pm
by Esper on Sat Aug 15, 2009 1:51 pm
ตอนที่8
ตาสีฟ้าอ่อนที่ดูอ่อนโยน...
ริมฝีปากเล็กๆนั้น...
ทำไมเราต้องคิดถึงเธอคนนั้นทุกทีเลยนะ...
อ๊ากกกกกก
นี่เหรอที่เรียกความรัก!!!!
//โอย จะบ้าตายอยู่แล้ว!!//ปุยชักรู้สึกว่าตัวเองหลอนมากขึ้นทุกทีๆร้องในใจ
“เป็นไรซะละน้องรัก”คนเป็นพี่เขามาตบหลังน้องเบาๆ
เขาคือแอดมินที่มีอำนาจสุงสุดในบอร์ดEXE Fanclub2นาม[PZ]Stargazer
หรืออีกชื่อที่พวกเรารู้จักกันดี...หนูปอนด์...
“ไม่มีอะไรครับเพ่-0-”
“จริงเร้อ~”
“จริง-///-”
“ไม่จริงมั่ง~”เด็กชายอีกคนยิ้มกริ่มก่อนเอ่ยขึ้นขัด
เขาคือผู้ซึ่งถูกขนานนามให้เป็นเจ้าแห่งการปั๊มและปั่นกระทู้นามTawannupInw
หรืออีกชื่อที่เรารู้จัก...หนูตะวัน
“เมื่อคืนผมได้ยินเสียงอะไรน้า~คุณภัสสร....คุณภัสสร อย่านะครับ มันไม่งามนะ...อ๊า....อ๊า~”
“เฮ้ย!! แอบฟังคนละเมอแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน!!”ปุยร้องเสียงหลงด้วยสำเนียงที่แสนจะตื่นตูม
“เออ..เมื่อวานไอตะวันมันไม่ได้นอนกับแกนะ- -”ปอนด์นึกขึ้นได้
“งะ...”เจ้าคัวดีที่บัดนี้พึ่งรู้ตัวว่าปล่อยไก่ซะแล้วนิ่งอึ้ง
“แหมๆ งี้ก็แสดงว่าพี่เพ้อเจงอ่าเดะO_O!!”ตะวันเปิดประเด็นด้วยภาษาวิบัติ
“อ๊ากกก ไม่ช่ายน้า~!!”ปุยที่เสียท่าวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนพร้อมใบหน้าที่แดงสาดจากไป
“เป็นอะไรของเขานะ- -”ปอนด์น้อยพึมพำ
“เออ..สงสัยจะเป็นความรักซินโดม(มั่ง)ครับ”นายแพทย์ตะวันวินิจฉัยโรค
ทั้ง2มองตามปุยที่วิ่งจากไปพร้อมกระเป๋าเป้นักเรียนพลางยิ้มน้อยๆอย่างให้กำลังใจ
สู้เขานะ...ปุย
........................................
บ้าที่สุด...ไอ้น้องเวร...ไอ้พี่เฮงซวย...มาแซวกันงี้ได้ไงฟะ...
เออใช่....นี่เรากำลังอายเหรอเนี่ย!!!
บ้าน่า....
อ๊า...ถึงห้องแล้วเหรอ คุณภัสสรก็มาเช้าซะด้วยสิ งี้เธอก็คงจะอยู่ในห้อง....
ตึกตัก...ตึกตัก....ตึกตัก...
เสียงอะไรกัน....
เสียงหัวใจของเรางั้นเหรอ
ทำไมมันเต้นเร็วแบบนี้ละ
ทำไมกัน...
มือเขาเขาเอื่อมไปที่ลูกบิดประตู เตรียมจะคว้ามันไว้...
แต่แล้วปุยก็ถึงกลับต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงดังรอดออกมาจากประตู
เสียงที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี...
เสียงเขาได้ยินอยู่ถึงคืนยามหลับฝัน...
“กะ...กานดา...”
“หืมม์!?”
“ถ้า...ถ้าวันเสาร์นี้ว่าง ไปดูคอนเสิร์ตกับชั้นไหม”
“อ๊ะ..เออ...เอาสิ”
//นี่มันอะไรกันความรู้สึกนี้....เหมือนปวดที่ใจอย่างรุนแรง....//
...............................
“พี่...พี่ปุยเขาเป็นไรไปน่ะ”เด็กชายตะวันร้องถามพี่ชายคนโต
ตาก็มองไปที่ปุยหรือที่ในบอร์ดEXE Fanclub2เรียกกันว่าpui13579
ปุยดูเหมือนกับลูกปั้นหินที่เรียกกันว่า”รูปปั้นหินแห่งการรอคอย”
รูปปั้นที่กล่าวกันว่าเกิดจากหญิงสาวที่เฝ้ารอชายอันเป็นที่รักกลับมา...
รอทุกๆวันไม่ไปไหน....รอแม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน
รอแม้ว่าเขาจะไม่กลับมา...รอแม้แต่เขาจะไม่อยู่บนโลกแห่งนี้แล้ว
รอจนกระทั่งเธอกลายเป็นหิน...
.....................................................
“โอ้โหแหะ...นานๆได้มาเที่ยวก็ดีเหมือนกัน”กานดาร้อง
“หน่ะ...นั้นสินะ”เด็กสาวหัวกระเซิงยิ้มน้อยๆ
กานดาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนที่ดูสบายๆ
ภัสสรอยู่ในชุดกระโปร่งสีขาวยาวถึงเข่าและเสื้อสีฟ้าสดใส
“งั้นชั้นไปเข้าห้องน้ำแปปหนึ่งนะ รออยู่ตรงนี้นะ”
“จ้า~ ^ ^”ภัสสรขานรับ ขณะมองกานดาที่วิ่งลับเข้าไปในห้องน้ำชาย
//เฮ้อ~ตื่นเต้นจังเลย...วันนี้เป็นครั้งแรกที่เราได้มาเที่ยวกับกานดา//
“ทำได้ดีมากภัสสร!!!”
ผัวะ!!
“แง๊~!!”
เพื่อนจอมเหี้ยนทั้ง2ของเด็กสาวโผล่ออกมาพร้อมกันพร้อมท่ากระโดดถีบแบบไอ้มดแดงถีบใส่ภัสสร
“ฉันมองเธอผิดไปจริงๆ ไม่คิดว่าเธอจะกล้าขนาดนี้!!”
“ฉันละตื้นตันจริงๆเลยล่ะ”
”แฮะๆ...ขอบใจจ้า”ภัสสรยิ้มเขินๆ
“ตอนนี้ชั้นมีความสุขที่สุดในชีวิตเลยนะขอแค่ได้มาเที่ยวกับกานดาแบบนี้...
ปีนี้ทั้งปีชั้นไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้แล้วล่ะ...”ภัสสรยิ้มอย่างมีความสุข
หากแต่ความพอใจของภัสสรเพียงเท่านี้ดูท่าจะน้อยเกินไปสำหรับเพื่อนสาวทั้งคู่
“จะบ้าเหรอ!!”
เพียะ!!
“ว้าย!?”
ภัสสรที่โดนเพื่อนสาวตบเรียกสติกะทันหันร้องงงๆ
“เธอจะมาพอใจกับเรื่องแค่นี้ได้ยังไงห๊า!!”
“ของจริงมันต่อจากนี้ต่างหาก!!”
“หะ ห๊า!?”
“ไหนๆโอกาสเหมาะเจาะก็มาแล้ว ก็ลุยเลยสิภัสสร
วันนี้แหละเธอต้องรวบรัดตัดความสารภาพความในใจให้กานดามันรู้ไปซะเลย”
เพื่อนสาวตัวดีทำท่าสั่งสอนภัสสรยกใหญ่
“ห๊า!!!! ระ...เรื่องแบบนั้น ชั้นทำไม่ได้หรอก!!”ภัสสรปฏิเสธใจขาดดิ้น
“ไม่ได้ก็ต้องได้ เธอจะยอมให้โอกาสดีๆแบบนี้ผ่านไปเหรอ!?”
“ไม่รู้หรือไงช่วงไปเที่ยวด้วยกันนี่แหละเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุด”
“ตามสถิติที่ศูนย์วิจัยด้านความรักใคร่_MaRoNoV_สำรวจมา
หากชายหญิงคนใดได้สารภาพรักในระหว่างเดทครั้งแรก เปอร์เซนต์สำเร็จสูงถึง90%เชียวนะ!!”
//__MaRoNoV_นี่ใครวะ- -//เพื่อนสาวของภัสสรอีกคนนึก
“จะ จะ จะ จริงเหรอ?”
“ก็ใช่น่ะสิ ยังมีอีกนะ ในกรณีที่บ้านใกล้กัน และเรียนอยู่ม.ปลาย
ถ้าสามารถสานสัมพันธ์กันได้แนบแน่นจนถึงขั้นเป็นคู่รักกันแล้วละก็
โอกาสคบกันจนแต่งงานมีสูงถึง67%!!”เพื่อนสาวพยายามล่อหลอกด้วยผลวิจัยที่ตัวเองมั่วมา
//โอกาสสำเร็จ90%....ตะ...แต่งงาน กับกานดา....67%//
“จะ...จู่ๆมาจะให้ชั้นไปทำแบบนั้น...ชั้นลำบากใจนะ...แต่ว่าชั้นเองก็อยาก...”
“ป่านี้แล้วยังมาลังเลอะไรอีก! ไม่ต้องกลัว ถ้าเป็นเธอในตอนนี้รับรองว่าต้องทำได้แน่!!”
“ภัสสรสู้ๆ^O^!!”
“อา...จ๊ะ- /// -”
“งั้นต้องให้2คนอยู่ด้วยกัน2ต่อ2ก่อน งั้นพวกเราจะคอยเชียร์นะ”
ว่าเสร็จเพื่อนสาวทั้ง2ก็หายเข้าไปในฝูงชน
“อา~ค่อยยังชั่วหน่อย....อ้าวเป็นไรน่ะภัสสรยืนหน้าแดงเชียว”กานดาที่กลับมาพอดีร้องถาม
“ปะ...เปล่า เปล่าไม่มีอะไร!”
“งั้นก่อนคอนเสิร์ตเริ่มเราไปหาอะไรกินกันนะ ชั้นเลี้ยงเอง^^”
กานดาว่าก่อนฉุดภัสสรเข้าร้านสเว่นเซ่น
คนแต่ง:เออ...มีไอ้บ้าที่ไหนมันฉุดผู้หญิงเข้าร้านสเว่นเซ่นด้วยเหรอฟะ- -“
“หอคอยครับ~”กานดาร้องบอกพนักงาน
//แต่เราเนี่ยนะกล้าชวนกานดามาเที่ยว...คนอย่างเรา//
“แล้วภัสสรเอาไรดีละ”กานดาร้องถามขณะมองภัสสรที่เปิดเมนูไปๆมาๆอย่างเก้ๆกังๆ
“อะ....เออ...เอาอันนี้ละกัน”
//มะ...ไม่สนแล้ว//
“ไม่ได้กินนาน คราวนี้จะกินให้ช่ำปอดเลย~”
//จะฝันหรือจริงก็ช่าง//
“ขออนุญาตเสิร์ฟคอคอยค่า^^~”
“ว้าวๆมาแล้ว”
//ขอแค่ได้มีความสุข//
“อ้ำ~ของภัสสรยังไม่มาแหะ กินกับชั้นก่อนไหม”กานดาร้องถามพลางตักไอติมของตนขึ้นมา
“อะ อ่า...”
//ขอแค่ได้สนุกกับช่วงเวลานี้//
“อืมม์!”เด็กสาวขานรับ
//เราก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว!//
“ขออนุญาตเสิร์ฟบานาน่าสปริทค่า~”
“คะ... ค่ะ”
//จะ...จริงสิ เราต้องสารภาพ//
“ว้าว ของภัสสรก็น่ากินนะ^O^”
“จะ...จ๊ะ”
“อ้าวเป็นอะไรน่ะ หน้าแดงเชียว”
//ไม่นะ...หะ...ห้ามสั่น ระ...เราต้องทำได้สิ//
“ชั้นชอบร้านนี้ตรงที่ไอศกรีมมันมีหลายรสนี่ละ^^”
“คะ...คือว่ากานดา”
“หืมม์ ว่าไง?”
“ชะ...ชั้น...ชะ....ชอบ..”
//ต้องงั้นสิยัยภัสสร//เพื่อนสาวที่แอบดูอยู่ห่างๆร้องเชียร์
“ชะ...ชอบไอศกรีมของร้านนี้เหมือนกัน”
“ก็ร้านนี้เขาอร่อยนี่โนะ^^”กานดาจอมบื้อยิ้มระรื่น
//ยัยบ้า...ทำอะไรของเธออยู่ยะ//
//งี่เง่าที่สุด!//
เพื่อนสาวทั้ง2ส่งกระแสจิตด่าภัสสรมาเป็นชุด
//ขะ...ขอโทษค่า~TT^TT//ภัสสรแก้ตัวกับเพื่อน
“คะ..คือว่ากานดา ชั้นชอบ...ไอศครีมรสสับปะรดมากเลย!!”
โครม!!
เพื่อนสาวที่แอบดูอยู่ล้มกันหัวล้านข้างแตกกับความชอบในไอศกรีมรสสับปะรดของภัสสร
“งะ...งั้นเหรอ งั้นก็สั่งเพิ่มสิ....พี่คร้าบ สั่งไอศกรีมเพิ่มครับ~”
“ว้าย~มะ...ไม่ใช่นะ ชั้นจะบอกว่าที่จริงชอบรสมะนาวตะหาก”
“เออ...งั้นเอารสมะนาวแล้วกันพี่”
//แง...พูดไม่ออกจริงๆด้วยไม่เอาแล้ว...//
หลังจากออกจากร้านสเวนเซนแล้วทั้งคู่ก็ไปดูคอนเสิร์ตกัน...
“ตั๋วเราหมายเลข อะไรน่ะ...เขาให้นั่งตรงไหน”กานดาร้องถาม
“อา....ตรงนี้ๆ”ภัสสรว่าก่อนเดินนำกานดาเข้ามา
“อ้าวไหงมีคนนั่งอยู่ก่อนละ”
“เออหนูนี่มันF6 F7 ไม่ใช่E6 E7นะ”คนที่นั่งอยู่ก่อนหันมาบอก
“อ่ะ ค่ะๆ = //// =”
//งะ...แง จะสารภาพก็ทำไม่ได้แล้วยังต้องมาแสดงความเปิ่นต่อหน้ากานดาอีก
ระ เรานี่มันใช้ไม่ได้จริงๆ//
“เออ...ใช่ ว่าแต่วงที่จะมาเล่นนี่วงอะไรนะ”กานดาร้องถาม
“อะ เออ...เห็นว่าเป็นวงจากต่างประเทศน่ะ”
ภัสสรที่รับบัตรมาจากเพื่อนอีกทีตอบตะกุกตะกัก
ขณะนั้นเองไฟก็มืดลงและมีแสงสปอตไลท์ฉายมาที่หญิงสาวพั้งคนหนึ่งบนเวที
ใบหน้าที่ดูเป็นหญิงดุของเธอทำให้ผู้ชายหลายคนไม่กล้าสบตา
การแต่งหน้า ทาคิ้ว ด้วยสีโทนดำมืดซึ่งตัดกับผิวที่สีขาวซีดของเธอ
สามารถบอกทุกคนได้ทันทีว่าคอนเสิร์ตวันนี้เป็นอย่างไร
“สวัสดี พวกเราวงแบล็คสโตน”
....................................
“เฮ้อ~สนุกจังเลยนะคอนเสิร์ตวันนี้ถึงจะเป็นภาษาญี่ปุ่นเลยฟังไม่รู้เรื่องก็เหอะ แต่มันส์น่าดูเลย”
กานดาอดถอดถอนใจชมเชยวงแบล็กสโตนไม่ได้
“กานดา”
“หืมม์!?”
“ความจริงแล้ว....ชั้นชอบ....ชอบ...”
“ชอบนานะนักร้องนำวงแบล็กสโตนมากเลย!!”
“ระ...เหรอ ชั้นก็ชอบนะ”
“วะ...ว้าย มะ ไม่ใช่นะ ที่จริงชั้นชอบยาสุที่เป็นมือกลองตะหาก...อ๊ะ...ว้าย ไม่ใช่นะ คือแบบว่า”
”ค่อยๆพูดก็ได้มั่งภัสสร- -a”
“กานดาคือว่า ชั้น....”
ซู้ด~
ภัสสรสูดอากาศเข้าไปเต็มปอดเพื่อระงับความตื่นเต้น
“ความจริงชั้นแอบชอบกานดาตั้งแต่วันแรกที่ได้พบกันแล้ว ชั้นชอบกานดานะ!!!”
“ห๊ะ...ห๊า?”กานดานิ่งอึ้ง
“เอ๋...โอ๋...”
“ชะ...ชั้นแค่อยากที่จะบอกความรู้สึกที่แท้จริงของชั้นให้เธอได้รับรู้เท่านั้นเอง”
“ชะ...ชั้นขอตัวก่อนนะ!!”
ว่าเสร็จภัสสรขอวิ่งจากไปพร้อมใบหน้าที่แดงสาดทิ้งให้กานดายืนอึ้งอยู่คนเดียว
“อา...เออ...เฮ้ย เดี๋ยวสิ ภัสสรรอก่อน!!”กานดาที่ตั้งสติได้ออกวิ่งตามเด็กสาวหัวกระเซิงไปทันที
ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่เริ่มจนจบสะท้อนลงบนดวงตาที่แดงฉานของเด็กหนุ่ม...
ปอนด์....ตะวัน....ชั้นมันไม่ได้เรื่องเลยใช่ไหม....
ชั้นจะทำยังไงดี....
เด็กหนุ่มยืนมองกานดาที่วิ่งตามภัสสรไปด้วยดวงตาที่นองไปด้วยน้ำตา...
..........
บอร์ดนี้จะมีคนอ่านมะเนี่ย - -a
ตาสีฟ้าอ่อนที่ดูอ่อนโยน...
ริมฝีปากเล็กๆนั้น...
ทำไมเราต้องคิดถึงเธอคนนั้นทุกทีเลยนะ...
อ๊ากกกกกก
นี่เหรอที่เรียกความรัก!!!!
//โอย จะบ้าตายอยู่แล้ว!!//ปุยชักรู้สึกว่าตัวเองหลอนมากขึ้นทุกทีๆร้องในใจ
“เป็นไรซะละน้องรัก”คนเป็นพี่เขามาตบหลังน้องเบาๆ
เขาคือแอดมินที่มีอำนาจสุงสุดในบอร์ดEXE Fanclub2นาม[PZ]Stargazer
หรืออีกชื่อที่พวกเรารู้จักกันดี...หนูปอนด์...
“ไม่มีอะไรครับเพ่-0-”
“จริงเร้อ~”
“จริง-///-”
“ไม่จริงมั่ง~”เด็กชายอีกคนยิ้มกริ่มก่อนเอ่ยขึ้นขัด
เขาคือผู้ซึ่งถูกขนานนามให้เป็นเจ้าแห่งการปั๊มและปั่นกระทู้นามTawannupInw
หรืออีกชื่อที่เรารู้จัก...หนูตะวัน
“เมื่อคืนผมได้ยินเสียงอะไรน้า~คุณภัสสร....คุณภัสสร อย่านะครับ มันไม่งามนะ...อ๊า....อ๊า~”
“เฮ้ย!! แอบฟังคนละเมอแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน!!”ปุยร้องเสียงหลงด้วยสำเนียงที่แสนจะตื่นตูม
“เออ..เมื่อวานไอตะวันมันไม่ได้นอนกับแกนะ- -”ปอนด์นึกขึ้นได้
“งะ...”เจ้าคัวดีที่บัดนี้พึ่งรู้ตัวว่าปล่อยไก่ซะแล้วนิ่งอึ้ง
“แหมๆ งี้ก็แสดงว่าพี่เพ้อเจงอ่าเดะO_O!!”ตะวันเปิดประเด็นด้วยภาษาวิบัติ
“อ๊ากกก ไม่ช่ายน้า~!!”ปุยที่เสียท่าวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนพร้อมใบหน้าที่แดงสาดจากไป
“เป็นอะไรของเขานะ- -”ปอนด์น้อยพึมพำ
“เออ..สงสัยจะเป็นความรักซินโดม(มั่ง)ครับ”นายแพทย์ตะวันวินิจฉัยโรค
ทั้ง2มองตามปุยที่วิ่งจากไปพร้อมกระเป๋าเป้นักเรียนพลางยิ้มน้อยๆอย่างให้กำลังใจ
สู้เขานะ...ปุย
........................................
บ้าที่สุด...ไอ้น้องเวร...ไอ้พี่เฮงซวย...มาแซวกันงี้ได้ไงฟะ...
เออใช่....นี่เรากำลังอายเหรอเนี่ย!!!
บ้าน่า....
อ๊า...ถึงห้องแล้วเหรอ คุณภัสสรก็มาเช้าซะด้วยสิ งี้เธอก็คงจะอยู่ในห้อง....
ตึกตัก...ตึกตัก....ตึกตัก...
เสียงอะไรกัน....
เสียงหัวใจของเรางั้นเหรอ
ทำไมมันเต้นเร็วแบบนี้ละ
ทำไมกัน...
มือเขาเขาเอื่อมไปที่ลูกบิดประตู เตรียมจะคว้ามันไว้...
แต่แล้วปุยก็ถึงกลับต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงดังรอดออกมาจากประตู
เสียงที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี...
เสียงเขาได้ยินอยู่ถึงคืนยามหลับฝัน...
“กะ...กานดา...”
“หืมม์!?”
“ถ้า...ถ้าวันเสาร์นี้ว่าง ไปดูคอนเสิร์ตกับชั้นไหม”
“อ๊ะ..เออ...เอาสิ”
//นี่มันอะไรกันความรู้สึกนี้....เหมือนปวดที่ใจอย่างรุนแรง....//
...............................
“พี่...พี่ปุยเขาเป็นไรไปน่ะ”เด็กชายตะวันร้องถามพี่ชายคนโต
ตาก็มองไปที่ปุยหรือที่ในบอร์ดEXE Fanclub2เรียกกันว่าpui13579
ปุยดูเหมือนกับลูกปั้นหินที่เรียกกันว่า”รูปปั้นหินแห่งการรอคอย”
รูปปั้นที่กล่าวกันว่าเกิดจากหญิงสาวที่เฝ้ารอชายอันเป็นที่รักกลับมา...
รอทุกๆวันไม่ไปไหน....รอแม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน
รอแม้ว่าเขาจะไม่กลับมา...รอแม้แต่เขาจะไม่อยู่บนโลกแห่งนี้แล้ว
รอจนกระทั่งเธอกลายเป็นหิน...
.....................................................
“โอ้โหแหะ...นานๆได้มาเที่ยวก็ดีเหมือนกัน”กานดาร้อง
“หน่ะ...นั้นสินะ”เด็กสาวหัวกระเซิงยิ้มน้อยๆ
กานดาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนที่ดูสบายๆ
ภัสสรอยู่ในชุดกระโปร่งสีขาวยาวถึงเข่าและเสื้อสีฟ้าสดใส
“งั้นชั้นไปเข้าห้องน้ำแปปหนึ่งนะ รออยู่ตรงนี้นะ”
“จ้า~ ^ ^”ภัสสรขานรับ ขณะมองกานดาที่วิ่งลับเข้าไปในห้องน้ำชาย
//เฮ้อ~ตื่นเต้นจังเลย...วันนี้เป็นครั้งแรกที่เราได้มาเที่ยวกับกานดา//
“ทำได้ดีมากภัสสร!!!”
ผัวะ!!
“แง๊~!!”
เพื่อนจอมเหี้ยนทั้ง2ของเด็กสาวโผล่ออกมาพร้อมกันพร้อมท่ากระโดดถีบแบบไอ้มดแดงถีบใส่ภัสสร
“ฉันมองเธอผิดไปจริงๆ ไม่คิดว่าเธอจะกล้าขนาดนี้!!”
“ฉันละตื้นตันจริงๆเลยล่ะ”
”แฮะๆ...ขอบใจจ้า”ภัสสรยิ้มเขินๆ
“ตอนนี้ชั้นมีความสุขที่สุดในชีวิตเลยนะขอแค่ได้มาเที่ยวกับกานดาแบบนี้...
ปีนี้ทั้งปีชั้นไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้แล้วล่ะ...”ภัสสรยิ้มอย่างมีความสุข
หากแต่ความพอใจของภัสสรเพียงเท่านี้ดูท่าจะน้อยเกินไปสำหรับเพื่อนสาวทั้งคู่
“จะบ้าเหรอ!!”
เพียะ!!
“ว้าย!?”
ภัสสรที่โดนเพื่อนสาวตบเรียกสติกะทันหันร้องงงๆ
“เธอจะมาพอใจกับเรื่องแค่นี้ได้ยังไงห๊า!!”
“ของจริงมันต่อจากนี้ต่างหาก!!”
“หะ ห๊า!?”
“ไหนๆโอกาสเหมาะเจาะก็มาแล้ว ก็ลุยเลยสิภัสสร
วันนี้แหละเธอต้องรวบรัดตัดความสารภาพความในใจให้กานดามันรู้ไปซะเลย”
เพื่อนสาวตัวดีทำท่าสั่งสอนภัสสรยกใหญ่
“ห๊า!!!! ระ...เรื่องแบบนั้น ชั้นทำไม่ได้หรอก!!”ภัสสรปฏิเสธใจขาดดิ้น
“ไม่ได้ก็ต้องได้ เธอจะยอมให้โอกาสดีๆแบบนี้ผ่านไปเหรอ!?”
“ไม่รู้หรือไงช่วงไปเที่ยวด้วยกันนี่แหละเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุด”
“ตามสถิติที่ศูนย์วิจัยด้านความรักใคร่_MaRoNoV_สำรวจมา
หากชายหญิงคนใดได้สารภาพรักในระหว่างเดทครั้งแรก เปอร์เซนต์สำเร็จสูงถึง90%เชียวนะ!!”
//__MaRoNoV_นี่ใครวะ- -//เพื่อนสาวของภัสสรอีกคนนึก
“จะ จะ จะ จริงเหรอ?”
“ก็ใช่น่ะสิ ยังมีอีกนะ ในกรณีที่บ้านใกล้กัน และเรียนอยู่ม.ปลาย
ถ้าสามารถสานสัมพันธ์กันได้แนบแน่นจนถึงขั้นเป็นคู่รักกันแล้วละก็
โอกาสคบกันจนแต่งงานมีสูงถึง67%!!”เพื่อนสาวพยายามล่อหลอกด้วยผลวิจัยที่ตัวเองมั่วมา
//โอกาสสำเร็จ90%....ตะ...แต่งงาน กับกานดา....67%//
“จะ...จู่ๆมาจะให้ชั้นไปทำแบบนั้น...ชั้นลำบากใจนะ...แต่ว่าชั้นเองก็อยาก...”
“ป่านี้แล้วยังมาลังเลอะไรอีก! ไม่ต้องกลัว ถ้าเป็นเธอในตอนนี้รับรองว่าต้องทำได้แน่!!”
“ภัสสรสู้ๆ^O^!!”
“อา...จ๊ะ- /// -”
“งั้นต้องให้2คนอยู่ด้วยกัน2ต่อ2ก่อน งั้นพวกเราจะคอยเชียร์นะ”
ว่าเสร็จเพื่อนสาวทั้ง2ก็หายเข้าไปในฝูงชน
“อา~ค่อยยังชั่วหน่อย....อ้าวเป็นไรน่ะภัสสรยืนหน้าแดงเชียว”กานดาที่กลับมาพอดีร้องถาม
“ปะ...เปล่า เปล่าไม่มีอะไร!”
“งั้นก่อนคอนเสิร์ตเริ่มเราไปหาอะไรกินกันนะ ชั้นเลี้ยงเอง^^”
กานดาว่าก่อนฉุดภัสสรเข้าร้านสเว่นเซ่น
คนแต่ง:เออ...มีไอ้บ้าที่ไหนมันฉุดผู้หญิงเข้าร้านสเว่นเซ่นด้วยเหรอฟะ- -“
“หอคอยครับ~”กานดาร้องบอกพนักงาน
//แต่เราเนี่ยนะกล้าชวนกานดามาเที่ยว...คนอย่างเรา//
“แล้วภัสสรเอาไรดีละ”กานดาร้องถามขณะมองภัสสรที่เปิดเมนูไปๆมาๆอย่างเก้ๆกังๆ
“อะ....เออ...เอาอันนี้ละกัน”
//มะ...ไม่สนแล้ว//
“ไม่ได้กินนาน คราวนี้จะกินให้ช่ำปอดเลย~”
//จะฝันหรือจริงก็ช่าง//
“ขออนุญาตเสิร์ฟคอคอยค่า^^~”
“ว้าวๆมาแล้ว”
//ขอแค่ได้มีความสุข//
“อ้ำ~ของภัสสรยังไม่มาแหะ กินกับชั้นก่อนไหม”กานดาร้องถามพลางตักไอติมของตนขึ้นมา
“อะ อ่า...”
//ขอแค่ได้สนุกกับช่วงเวลานี้//
“อืมม์!”เด็กสาวขานรับ
//เราก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว!//
“ขออนุญาตเสิร์ฟบานาน่าสปริทค่า~”
“คะ... ค่ะ”
//จะ...จริงสิ เราต้องสารภาพ//
“ว้าว ของภัสสรก็น่ากินนะ^O^”
“จะ...จ๊ะ”
“อ้าวเป็นอะไรน่ะ หน้าแดงเชียว”
//ไม่นะ...หะ...ห้ามสั่น ระ...เราต้องทำได้สิ//
“ชั้นชอบร้านนี้ตรงที่ไอศกรีมมันมีหลายรสนี่ละ^^”
“คะ...คือว่ากานดา”
“หืมม์ ว่าไง?”
“ชะ...ชั้น...ชะ....ชอบ..”
//ต้องงั้นสิยัยภัสสร//เพื่อนสาวที่แอบดูอยู่ห่างๆร้องเชียร์
“ชะ...ชอบไอศกรีมของร้านนี้เหมือนกัน”
“ก็ร้านนี้เขาอร่อยนี่โนะ^^”กานดาจอมบื้อยิ้มระรื่น
//ยัยบ้า...ทำอะไรของเธออยู่ยะ//
//งี่เง่าที่สุด!//
เพื่อนสาวทั้ง2ส่งกระแสจิตด่าภัสสรมาเป็นชุด
//ขะ...ขอโทษค่า~TT^TT//ภัสสรแก้ตัวกับเพื่อน
“คะ..คือว่ากานดา ชั้นชอบ...ไอศครีมรสสับปะรดมากเลย!!”
โครม!!
เพื่อนสาวที่แอบดูอยู่ล้มกันหัวล้านข้างแตกกับความชอบในไอศกรีมรสสับปะรดของภัสสร
“งะ...งั้นเหรอ งั้นก็สั่งเพิ่มสิ....พี่คร้าบ สั่งไอศกรีมเพิ่มครับ~”
“ว้าย~มะ...ไม่ใช่นะ ชั้นจะบอกว่าที่จริงชอบรสมะนาวตะหาก”
“เออ...งั้นเอารสมะนาวแล้วกันพี่”
//แง...พูดไม่ออกจริงๆด้วยไม่เอาแล้ว...//
หลังจากออกจากร้านสเวนเซนแล้วทั้งคู่ก็ไปดูคอนเสิร์ตกัน...
“ตั๋วเราหมายเลข อะไรน่ะ...เขาให้นั่งตรงไหน”กานดาร้องถาม
“อา....ตรงนี้ๆ”ภัสสรว่าก่อนเดินนำกานดาเข้ามา
“อ้าวไหงมีคนนั่งอยู่ก่อนละ”
“เออหนูนี่มันF6 F7 ไม่ใช่E6 E7นะ”คนที่นั่งอยู่ก่อนหันมาบอก
“อ่ะ ค่ะๆ = //// =”
//งะ...แง จะสารภาพก็ทำไม่ได้แล้วยังต้องมาแสดงความเปิ่นต่อหน้ากานดาอีก
ระ เรานี่มันใช้ไม่ได้จริงๆ//
“เออ...ใช่ ว่าแต่วงที่จะมาเล่นนี่วงอะไรนะ”กานดาร้องถาม
“อะ เออ...เห็นว่าเป็นวงจากต่างประเทศน่ะ”
ภัสสรที่รับบัตรมาจากเพื่อนอีกทีตอบตะกุกตะกัก
ขณะนั้นเองไฟก็มืดลงและมีแสงสปอตไลท์ฉายมาที่หญิงสาวพั้งคนหนึ่งบนเวที
ใบหน้าที่ดูเป็นหญิงดุของเธอทำให้ผู้ชายหลายคนไม่กล้าสบตา
การแต่งหน้า ทาคิ้ว ด้วยสีโทนดำมืดซึ่งตัดกับผิวที่สีขาวซีดของเธอ
สามารถบอกทุกคนได้ทันทีว่าคอนเสิร์ตวันนี้เป็นอย่างไร
“สวัสดี พวกเราวงแบล็คสโตน”
....................................
“เฮ้อ~สนุกจังเลยนะคอนเสิร์ตวันนี้ถึงจะเป็นภาษาญี่ปุ่นเลยฟังไม่รู้เรื่องก็เหอะ แต่มันส์น่าดูเลย”
กานดาอดถอดถอนใจชมเชยวงแบล็กสโตนไม่ได้
“กานดา”
“หืมม์!?”
“ความจริงแล้ว....ชั้นชอบ....ชอบ...”
“ชอบนานะนักร้องนำวงแบล็กสโตนมากเลย!!”
“ระ...เหรอ ชั้นก็ชอบนะ”
“วะ...ว้าย มะ ไม่ใช่นะ ที่จริงชั้นชอบยาสุที่เป็นมือกลองตะหาก...อ๊ะ...ว้าย ไม่ใช่นะ คือแบบว่า”
”ค่อยๆพูดก็ได้มั่งภัสสร- -a”
“กานดาคือว่า ชั้น....”
ซู้ด~
ภัสสรสูดอากาศเข้าไปเต็มปอดเพื่อระงับความตื่นเต้น
“ความจริงชั้นแอบชอบกานดาตั้งแต่วันแรกที่ได้พบกันแล้ว ชั้นชอบกานดานะ!!!”
“ห๊ะ...ห๊า?”กานดานิ่งอึ้ง
“เอ๋...โอ๋...”
“ชะ...ชั้นแค่อยากที่จะบอกความรู้สึกที่แท้จริงของชั้นให้เธอได้รับรู้เท่านั้นเอง”
“ชะ...ชั้นขอตัวก่อนนะ!!”
ว่าเสร็จภัสสรขอวิ่งจากไปพร้อมใบหน้าที่แดงสาดทิ้งให้กานดายืนอึ้งอยู่คนเดียว
“อา...เออ...เฮ้ย เดี๋ยวสิ ภัสสรรอก่อน!!”กานดาที่ตั้งสติได้ออกวิ่งตามเด็กสาวหัวกระเซิงไปทันที
ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่เริ่มจนจบสะท้อนลงบนดวงตาที่แดงฉานของเด็กหนุ่ม...
ปอนด์....ตะวัน....ชั้นมันไม่ได้เรื่องเลยใช่ไหม....
ชั้นจะทำยังไงดี....
เด็กหนุ่มยืนมองกานดาที่วิ่งตามภัสสรไปด้วยดวงตาที่นองไปด้วยน้ำตา...
..........
บอร์ดนี้จะมีคนอ่านมะเนี่ย - -a
- Esper
- Rookie
- Posts: 55
- Joined: Fri May 01, 2009 9:06 pm
by [PZ]Stargazer on Sun Aug 16, 2009 4:15 am
ว่าแต่ทั่น CG มา 2 บอร์ดเลยเน้อะ เราเอาฟิคเรามาลงมั้งดีกว่าไหมเนี่ย?
- [PZ]Stargazer
- Rookie
- Posts: 827
- Joined: Thu Oct 16, 2008 3:34 am
- Location: Novus Federation
Re: แฟนฟิค Executional <เมนูอาหารวันนี้>
by 035251306 on Mon Oct 19, 2009 3:24 pm
สนุกดีคับ แต่อ่าน ไปนิดเดียวอ่านไม่ใหว- -
N.U STATUS
Code Name : 035251306
Class : Necrouser (2st class)
Lv 89
HP:1915950/1915950
MP:29210/29210
EXP:874620/1496370
ESP:Mana Accelerate Recovery
Weapon:Dark Scyth(dark)
Atk:624
Matk:609
def:37(+35)
mdef:37(+35)
ASPD:104
CSPD:22
hit:33
flee:12
cri.rate:0.5%
no. of summon unit:193
stat
Str:66(+5)
Agi:1(+3)
Vit:1(+1)
Int:99(+99)
Dex:99(+51)
Luk:1(+1)
Rookie
-
035251306 - Rookie
- Posts: 441
- Joined: Tue Sep 01, 2009 11:31 pm
Re: แฟนฟิค Executional <เมนูอาหารวันนี้>
by zobeit on Sat Oct 24, 2009 5:16 pm
อ่านเล่ม 13 เสร็จละมาอ่านนี่ต่อ ยิ่งรู้สึกว่า พัมพ์กิ้นโรคจิต =[]="
เปิดเพลงฟ้า ฝากให้เธอไปบอกเค้าที ^o^ อากาศร้อน ติดเกาะร้างมานานหลายปี >.<
- zobeit
- Rookie
- Posts: 104
- Joined: Tue Mar 10, 2009 11:11 am
Re: แฟนฟิค Executional <เมนูอาหารวันนี้>
by WaRRioRofEXE on Wed Oct 28, 2009 8:07 pm
Mix กันได้ OK น๊า!
สนุกดี ๆๆ ^ ^
สนุกดี ๆๆ ^ ^
++ shall so could under sky .. ++
โคลมที่น่ารักของผม ^ ^
- WaRRioRofEXE
- Rookie
- Posts: 55
- Joined: Fri Oct 02, 2009 7:51 pm
33 posts • Page 2 of 3 • 1, 2, 3
Who is online
Users browsing this forum: No registered users and 0 guests
Donate Now
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Hosted by FreeForums.org | Create a free forum