Executional Fan Club
A _little_ text to describe your forum
| Welcome | |
|---|---|
| Welcome to <strong>Executional Fan Club</strong>.
You are currently viewing our boards as a guest, which gives you limited access to view most discussions and access our other features. By joining our free community, you will have access to post topics, communicate privately with other members (PM), respond to polls, upload content, and access many other special features. Registration is fast, simple, and absolutely free, so please, <a href="/profile.php?mode=register">join our community today</a>! |
|
แฟนฟิค Executional<มินท์-กานดา-ภัสสร/วิริยา-มัจฉา/อีกมากมาย>
66 posts • Page 4 of 5 • 1, 2, 3, 4, 5
by Esper on Wed Aug 12, 2009 10:58 am
ตอนที่22
Event:Survival(ฉลองเนื่องจากมีPlayerลงทะเบียน10ล้านคน)
เงื่อนไข: มีPlayerเหลือรอดหลังกิจกรรม
ระยะเวลา: 3วันข้างหน้า-Unknow
รางวัล:
Exp x 3 เป็นเวลา1เดือน
HP Recover 30%
MP Recover 20%
ปลดเงื่อนไขข้อที่2ของExE Event
............................
ณ ยานเน็กซัส
ห้องประชุมใหญ่ของเหล่าGm
คนกลุ่มใหญ่นั่งอยู่ล้อมรอบโต๊ะยาว การประชุมควรจะเป็นไปอย่างเคร่งเครียด...
ถ้าคนประชุมไม่ใช่เจ้าพวกนี้!!
“หมะ....มะ....หม่ะม้า...”
เด็กทารกน้อยตากลมแป้วแหว่วร้อง
ถึงมันจะไม่ใช่เสียงหรือคำพูดที่ฟังดูชัดเจนนัก แต่มันก็คือคำพูดแรกที่หลุดออกมาจากปากเล็กๆของทารกน้อย
คนเป็นแม่นิ่งอึ้งด้วยความตะลึงปนตกใจ
“กานดา!! ใบเฟินพูดคำว่าหม่าม้าได้แล้วละ!!”
มินท์ที่นั่งประชุมอยู่ข้างๆกานดาถูกความตื่นเต้นชโลมไปทั่วทั้งตัว
มือที่สั่นเทาของเด็กสาวเขย่าสามีหัวชมพูที่นอนสัปหงกอยู่อย่างรุนแรง
“ห๊ะ ห๊า....เฮ้ย!! จริงดิ ไหนๆใบเฟินเรียกปะป๊าให้ฟังมั่งสิ!!!”
“ปา....ปา...ปะ...ปะป๊า”
“อ๊ากกก ลูกพ่อ!!”กานดากอดกับมินท์พลางน้ำตาไหลพรากๆอย่างสุดแสนจะซาบซึ้ง
“ว้าวๆหลานยายพูดได้แล้วเหรอเนี่ย....ลองเรียกคุณยายเลมอนหน่อยสิหนู”
เลมอนจัดการแต่งตั้งฐานันดรให้ตัวเองเสร็จ
“ยะ...ยา....ยะ...ยาย”
“กรี๊ด~~เป็นปลื้ม!!”เลมอนกรีดร้อง
“เฮ้ย!!!”ทั้งห้องประชุมวงแตก
//มันไปได้กับพ่อยัยหัวม่วงนี่ตอนไหนฟะ- -“//<<<Gmทั้งห้องคิด
//เฮ้ย ไม่จริงนะ=[]=//<<<มินท์
“ว้าว~น่าประทับใจจังนะครับ...งั้นลองเรียกคุณลุงฟักทองกับคุณป้าพริกขี้หนูหน่อยสิครับ^_^”
เจ้าฟักทองยิ้มตาตี่ใส่วิศนะ
“ใครเมียมึง!!”
“แหม..คุณชิลลี่ที่เล่นตัวจังเลยนะครับ...”
“เล่นตัวพ่อ!!”
โป๊ก
สิ้นคำวิศนะก็ถอดรองเท้าโยนใส่หัวเจ้าฟักทองทันที
“คุณชิลลี่คร้าบ~TT^TT”
“สำออย!!”วิศนะตะคอก
“คุณชิลลี่~”เจ้าฟักทองครวญแต่ไม่วายหยิบรองเท้าที่วิศนะปามาเมื่อครู่มาสูดดมอย่างหลงใหล
“ไอ้โรคจิต!!!”วิศนะคำราม
“ที่รักจ๋า~”โฮลี่ออเดอร์กอดแครอทในร่างหญิงไว้หนึบหนับราวกับกลัวจะมีใครมาแย่งเมียรักไป
“คุณก็....อะ....อายเขานะ^ / / /^(ปล่อยกูซะทีสิวะ ไอพี่เขยหื่น=[]=)”
หมายเหตุ:หลายปีที่ผ่านมาแครอทตอนอยู่ในเกมจะอยู่ในร่างผู้หญิงตลอด
โดยไม่(กล้า)แก้เคิร์ตเพราะกลัวโดนโฮลี่ออเดอร์จับขึง
“หัวมาน~อ้าม~”หนูน้อยที่บัดนี้ศึกษาอยู่ม.ต้นแล้วอ้าปากงาบหัวมันไปคำใหญ่
ตาก็จ้องมองหัวมันที่เหลืออย่างหลงใหลในรสชาติ มือของเขาถือกล้องวีดีโอตัวโปรดไว้
ราวกับจะบอกว่าเขาพร้อมทุกเวลาหากเกิดเหตุไม่ขาดฝัน(สำหรับวิศนะหรือแครอท)
“เจ๋ง!! ลูกแม่พูดเก่งแล้ว งี้ลองเรียกคุณป้าภัสสรดูหน่อยสิ”
มินท์ชี้ไปทางGmสาวหัวกระเซิงที่อุส่าห์นั่งสงบปากสงบคำ
“ยัยหัวม่วงพูดงี้หาเรื่องกันนี่นา!!”
“ป่าวนะ ชั้นแค่จะสอนลูกพูด...ใบเฟินอย่าจำตัวอย่างไม่ดีแบบคุณป้าภัสสรไปใช้นะ”
มินท์ได้ทีแขวะภัสสรทันที
“หนอย...คอยดูเหอะ ชั้นจะยิงเธอให้ไส้แตกเลย”ภัสสรกำมือแน่น พยายามเก็บอารมณ์
“ดูสิชอบใช้ความรุนแรง...โตขึ้นลูกต้องไม่เป็นคนอย่างนี้นะ”
ตึง!!
“มันจะมากไปแล้วนะ!!!”ภัสสรฟิวขาดกระโดดทะยานข้ามโต๊ะตรงเข้าบีบคอGmหัวม่วง
“แว้กกก อย่าตีกัน!!”กานดาวิ่งหน้าตื่นเข้ามาห้าม
“ว้าว ตีกันเหรอครับ งั้นผมถ่ายภาพความประทับใจเก็บไว้ให้นะ!!”บล็อกโคลี่ร้อง มือก็ชูกล่องขึ้นสูง
“เดี๋ยวบุปผาสวรรค์แกโดนชั้นซิวแน่!!”มินท์แยกเขี้ยวขู่ขณะบีบคอภัสสรกลับอย่างไม่มีใครยอมใคร
“งั้น ชั้นขอเอาแกให้ตายตรงนี้ก่อนแล้วกันแกจะได้ทำอย่างที่พูดไปไม่ได้!!”ภัสสรทำหน้าโหด
แต่ยังดีที่กานดาเข้ามาห้ามไว้ได้ทัน(ที่เหลือนั่งดูอย่างสบายใจ เป็นความบันเทิงทางอารมณ์)
“อะแฮ่ม...”เสียงกระแอ่มจากหัวโต๊ะดังขึ้นพร้อมกับเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเหล่าGmที่หยุดลงพร้อมกัน
ชายหนุ่มผมดำเข้ม พร้อมมาดที่เนี้ยบไร้ที่ติใช้สายตาคมเข้มกวาดมองไปทั่วโต๊ะประชุมก่อนจะเอ่ยขึ้น
“ตกลงทุกคนคิดยังไงกันบ้าง”
“ซาบซึ้งมากเลยครับ นี่สินะหัวอกคนเป็นพ่อ”กานดาน้ำตาไหลพรากๆ
“ชั้นหมายถึงEventของทางระบบตังหาก”เกียร์กล่าว
Eventของเกมexeทางระบบจะจัดขึ้นเองเมื่อเกิดเหตุการณ์ที่ตรงกับเงื่อนไขที่ทางRulerตั้งไว้
Gmในปัจจุบันทำได้เพียงให้ความช่วยเหลือผู้เล่นทั่วไปเท่านั้น
“ชั้นคาใจ ตรงที่บอกว่าต้องมีPlayerเหลือดรอด”
โฮลี่ออเดอร์พูดออกมาเป็นคนแรกก่อนจะบรรจงหอมแก้มน้องเมียอย่างทนุถนอม
“ไม่นานมานี้ผมก็พบกับสไลม์ที่มีพัฒนาการข้ามขั้นที่สูงมากจนน่าแปลกเลยละ....
ใบเฟินจ๋า~อีกทีนะ เรียกปะป๊าอีก”กานดาว่าก่อนจะหันไปแหย่ลูกสาวเล่น
“งั้นก็แสดงว่า ทางระบบต้องส่งพวกมอนสเตอร์ระดับสูงหรือบอทมาโจมตีผู้เล่นให้Game overสินะ”
เกียร์ว่า มือของเขาเกาคางอย่างครุ่นคิด
“แล้วทางแก้ละ ทุกคนคิดว่าไงบ้าง”
“ชั้นว่าลองติดต่อพวกกองกำลังต่อต้านGmเก่าให้มาช่วยๆกันดีมะ”มินท์ออกความเห็น
“บ้าเหรอ ใครจะยอม!!! ”
โอลี่ออเดอร์ที่ปกติเป็นคนนิ่งๆ เยือกเย็นถึงกับมาดหลุดเมื่อมินท์เสนอให้ขอความช่วยเหลือจากศัตรูเก่า
ซึ่งถ้าทำตามนั้นก็เท่ากับบอกอีกฝ่ายว่าพวกเขาไร้น้ำยาจนต้องมานั่งกินขนมจีนเปล่าๆ
แล้วมันเรื่องอะไรที่ต้องไปขอความช่วยเหลือจากยัยเด็กอวดดีพวกนั้นด้วยละ!?
“น่าๆใจเย็นเหอะน่า คุณรองหัวหน้า”การ์ลิคยิ้มแป้น มือก็ตบหลังโฮลี่ออเดอร์แปะๆ
“ว่าไงนะ!!”คนที่โดนกระชากลงจากตำแหน่งเมื่อหลายปีก่อนหันมามอง
“คุณค่ะ ใจเย็นๆสิค่ะ^^”(ทำไมเราต้องมาทำอะไรบ้าๆแบบนี้ด้วยวะ-*-)”
แครอทร่างหญิงกำชับแขนของโฮลี่ออเดอร์ที่ตนกอดไว้ให้แน่นขึ้นราวกับจะเรียกสติ
“อ้อพอดีเลย ผมจะเสนอโยบายใหม่พอดีเลย”การ์ลิคและบล็อกโคลี่มองหน้ากันอย่างรู้กัน
“ว่ามาการ์ลิค”
“คือ....ตั้งแต่คุณเกียร์กลับมาเป็นหัวหน้าของพวกเรา ตั้งแต่กานดากับภัสสรเข้าร่วมกับพวกเรา
เรายังไม่ได้ตั้งชื่อให้เลยนะครับ^_^”
“หืมม์?”กานดากับเกียร์มองหน้ากัน
“ชื่อ?”เกียร์หลิ่วตามองการ์ลิคและเหล่าGmคนอื่นๆที่กำลังยิ้มแป้น
“ตามธรรมเนียมพวกเราต้องตั้งชื่อให้ครับถ้าชื่อของพวกคุณไม่ใช่ผัก*-*”การ์ลิคกับราดิสยิ้ม
“งั้นเหรอ...”เกียร์กวาดตามองเหล่าGmที่เหลือ
“ผมว่าแคนตาลูปเหมาะนะ ถึงคนทั่วไปจะคิดว่าเป็นผลไม้
แต่ที่จริงแล้วมันเป็นราชาของพืชผักเลยละ”บล็อกโคลี่เสนอ
“เจ๋งมากๆ”ทั้งห้องตบมือกันเกลียวกล่าวกับความคิดของเด็กน้อย
//ทำไมชื่อมันแอ๊บแบ้วงี้ฟะ...//
เกียร์ที่ถึงแม้หน้าจะนิ่งเฉยแต่ในใจกลับทนไม่ได้กับชื่อแสนคิกขุที่เจ้าเด็กหัวมันตั้งให้
“แล้วผมจะชื่อไรดีอ้ะฮะ*O*”กานดากระวี้กระว้ายกับชื่อใหม่ที่เหล่าGmจะมอบให้
“ของกานดาต้องพิเศษหน่อยนะ ต้องไม่ใช่ผักธรรมดา”เลททัชว่า
“อืมๆ!!*-*”กานดาตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น
“ต้องเป็นสิ่งผ่านการเจียระไนมาแล้ว!!”บล็อกโคลี่ทำท่าเหมือนเพ้อฝัน
“ใช่ๆ*O*”
“ชื่อนั้นก็คือ....”
“คือ!?”
“คือ...”
“คืออะไร!?”
“ป๊อบคอน^O^”บล็อกโคลี่ร้อง
“เฮ้ย มันเจียระไนตรงไหนฟะ”กานดาร้อง
“ก็มันผ่านการแปรรูปมาแล้วไงครับ รู้จักมะครับ อุสาหากรรมขั้นทุติยภูมิอ่ะผมเรียนมาวันนี้เองนะ”
//ไรขอมันวะ- -//
“ส่วนคุณภัสสรเอาไรดีละอืม~”บล็อกโคลี่ใคร่ครวญ
“ชั้นเสนอเอง”มินท์ยกมือ
“ชื่ออะไรดีครับคุณมินท์”บล็อกโคลี่ร้องถาม
“ไม่มีผักไหนที่เหมาะกับยัยนี่หรอก เอาสัปรดดีกว่า หัวมันฟูเหมือนกัน”
“อ้าว ทำงี้มันแบ่งแยกดินแดนกันนี่ทำไมชั้นต้องเป็นผลไม้คนเดียวละ!!”ภัสสรโวย
“โอเคครับ เพราะถึงยังไงเราก็ใส่สัปรดในสลัดผักได้*-*”Gmคนอื่นๆพยักหน้าเห็นด้วย
“แล้วป๊อบคอนตูละ มันอยู่ในสลัดผักเหรอ!!”กานดาเถียง
“แต่ผมกินป๊อบคอนแกล้มกับสลัดผักนะ”บล็อกโคลี่ร้อง
//ไอเด็กสัตว์ประหลาด- -“//<<<<หน้าGmทุกคน
“โอเค ไม่ว่าพวกคุณ3คนจะยอมหรือไม่ก็ตาม
ต่อแต่นี้ไปพวกเราจะเรียกพวกคุณว่า
Master of gm Gmแคนตาลูป
Gmป๊อบคอน
Gmพายแอ๊ปเปิ้ลนะ”การ์ลิคสรุปเอาดื้อๆ
“เฮ้ย!!”เหยื่อทั้ง3ร้องเสียงตื่นที่โดนมัดมือชกกระทันหัน
............
แต่ง2เรื่องพร้อมกันมันลำบากแหะ
พล็อตเรื่องอีกเรื่องมีเยอะแยะ อันนี้พล็อตก็มีแต่มันแต่งยากกว่า- -"
Event:Survival(ฉลองเนื่องจากมีPlayerลงทะเบียน10ล้านคน)
เงื่อนไข: มีPlayerเหลือรอดหลังกิจกรรม
ระยะเวลา: 3วันข้างหน้า-Unknow
รางวัล:
Exp x 3 เป็นเวลา1เดือน
HP Recover 30%
MP Recover 20%
ปลดเงื่อนไขข้อที่2ของExE Event
............................
ณ ยานเน็กซัส
ห้องประชุมใหญ่ของเหล่าGm
คนกลุ่มใหญ่นั่งอยู่ล้อมรอบโต๊ะยาว การประชุมควรจะเป็นไปอย่างเคร่งเครียด...
ถ้าคนประชุมไม่ใช่เจ้าพวกนี้!!
“หมะ....มะ....หม่ะม้า...”
เด็กทารกน้อยตากลมแป้วแหว่วร้อง
ถึงมันจะไม่ใช่เสียงหรือคำพูดที่ฟังดูชัดเจนนัก แต่มันก็คือคำพูดแรกที่หลุดออกมาจากปากเล็กๆของทารกน้อย
คนเป็นแม่นิ่งอึ้งด้วยความตะลึงปนตกใจ
“กานดา!! ใบเฟินพูดคำว่าหม่าม้าได้แล้วละ!!”
มินท์ที่นั่งประชุมอยู่ข้างๆกานดาถูกความตื่นเต้นชโลมไปทั่วทั้งตัว
มือที่สั่นเทาของเด็กสาวเขย่าสามีหัวชมพูที่นอนสัปหงกอยู่อย่างรุนแรง
“ห๊ะ ห๊า....เฮ้ย!! จริงดิ ไหนๆใบเฟินเรียกปะป๊าให้ฟังมั่งสิ!!!”
“ปา....ปา...ปะ...ปะป๊า”
“อ๊ากกก ลูกพ่อ!!”กานดากอดกับมินท์พลางน้ำตาไหลพรากๆอย่างสุดแสนจะซาบซึ้ง
“ว้าวๆหลานยายพูดได้แล้วเหรอเนี่ย....ลองเรียกคุณยายเลมอนหน่อยสิหนู”
เลมอนจัดการแต่งตั้งฐานันดรให้ตัวเองเสร็จ
“ยะ...ยา....ยะ...ยาย”
“กรี๊ด~~เป็นปลื้ม!!”เลมอนกรีดร้อง
“เฮ้ย!!!”ทั้งห้องประชุมวงแตก
//มันไปได้กับพ่อยัยหัวม่วงนี่ตอนไหนฟะ- -“//<<<Gmทั้งห้องคิด
//เฮ้ย ไม่จริงนะ=[]=//<<<มินท์
“ว้าว~น่าประทับใจจังนะครับ...งั้นลองเรียกคุณลุงฟักทองกับคุณป้าพริกขี้หนูหน่อยสิครับ^_^”
เจ้าฟักทองยิ้มตาตี่ใส่วิศนะ
“ใครเมียมึง!!”
“แหม..คุณชิลลี่ที่เล่นตัวจังเลยนะครับ...”
“เล่นตัวพ่อ!!”
โป๊ก
สิ้นคำวิศนะก็ถอดรองเท้าโยนใส่หัวเจ้าฟักทองทันที
“คุณชิลลี่คร้าบ~TT^TT”
“สำออย!!”วิศนะตะคอก
“คุณชิลลี่~”เจ้าฟักทองครวญแต่ไม่วายหยิบรองเท้าที่วิศนะปามาเมื่อครู่มาสูดดมอย่างหลงใหล
“ไอ้โรคจิต!!!”วิศนะคำราม
“ที่รักจ๋า~”โฮลี่ออเดอร์กอดแครอทในร่างหญิงไว้หนึบหนับราวกับกลัวจะมีใครมาแย่งเมียรักไป
“คุณก็....อะ....อายเขานะ^ / / /^(ปล่อยกูซะทีสิวะ ไอพี่เขยหื่น=[]=)”
หมายเหตุ:หลายปีที่ผ่านมาแครอทตอนอยู่ในเกมจะอยู่ในร่างผู้หญิงตลอด
โดยไม่(กล้า)แก้เคิร์ตเพราะกลัวโดนโฮลี่ออเดอร์จับขึง
“หัวมาน~อ้าม~”หนูน้อยที่บัดนี้ศึกษาอยู่ม.ต้นแล้วอ้าปากงาบหัวมันไปคำใหญ่
ตาก็จ้องมองหัวมันที่เหลืออย่างหลงใหลในรสชาติ มือของเขาถือกล้องวีดีโอตัวโปรดไว้
ราวกับจะบอกว่าเขาพร้อมทุกเวลาหากเกิดเหตุไม่ขาดฝัน(สำหรับวิศนะหรือแครอท)
“เจ๋ง!! ลูกแม่พูดเก่งแล้ว งี้ลองเรียกคุณป้าภัสสรดูหน่อยสิ”
มินท์ชี้ไปทางGmสาวหัวกระเซิงที่อุส่าห์นั่งสงบปากสงบคำ
“ยัยหัวม่วงพูดงี้หาเรื่องกันนี่นา!!”
“ป่าวนะ ชั้นแค่จะสอนลูกพูด...ใบเฟินอย่าจำตัวอย่างไม่ดีแบบคุณป้าภัสสรไปใช้นะ”
มินท์ได้ทีแขวะภัสสรทันที
“หนอย...คอยดูเหอะ ชั้นจะยิงเธอให้ไส้แตกเลย”ภัสสรกำมือแน่น พยายามเก็บอารมณ์
“ดูสิชอบใช้ความรุนแรง...โตขึ้นลูกต้องไม่เป็นคนอย่างนี้นะ”
ตึง!!
“มันจะมากไปแล้วนะ!!!”ภัสสรฟิวขาดกระโดดทะยานข้ามโต๊ะตรงเข้าบีบคอGmหัวม่วง
“แว้กกก อย่าตีกัน!!”กานดาวิ่งหน้าตื่นเข้ามาห้าม
“ว้าว ตีกันเหรอครับ งั้นผมถ่ายภาพความประทับใจเก็บไว้ให้นะ!!”บล็อกโคลี่ร้อง มือก็ชูกล่องขึ้นสูง
“เดี๋ยวบุปผาสวรรค์แกโดนชั้นซิวแน่!!”มินท์แยกเขี้ยวขู่ขณะบีบคอภัสสรกลับอย่างไม่มีใครยอมใคร
“งั้น ชั้นขอเอาแกให้ตายตรงนี้ก่อนแล้วกันแกจะได้ทำอย่างที่พูดไปไม่ได้!!”ภัสสรทำหน้าโหด
แต่ยังดีที่กานดาเข้ามาห้ามไว้ได้ทัน(ที่เหลือนั่งดูอย่างสบายใจ เป็นความบันเทิงทางอารมณ์)
“อะแฮ่ม...”เสียงกระแอ่มจากหัวโต๊ะดังขึ้นพร้อมกับเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเหล่าGmที่หยุดลงพร้อมกัน
ชายหนุ่มผมดำเข้ม พร้อมมาดที่เนี้ยบไร้ที่ติใช้สายตาคมเข้มกวาดมองไปทั่วโต๊ะประชุมก่อนจะเอ่ยขึ้น
“ตกลงทุกคนคิดยังไงกันบ้าง”
“ซาบซึ้งมากเลยครับ นี่สินะหัวอกคนเป็นพ่อ”กานดาน้ำตาไหลพรากๆ
“ชั้นหมายถึงEventของทางระบบตังหาก”เกียร์กล่าว
Eventของเกมexeทางระบบจะจัดขึ้นเองเมื่อเกิดเหตุการณ์ที่ตรงกับเงื่อนไขที่ทางRulerตั้งไว้
Gmในปัจจุบันทำได้เพียงให้ความช่วยเหลือผู้เล่นทั่วไปเท่านั้น
“ชั้นคาใจ ตรงที่บอกว่าต้องมีPlayerเหลือดรอด”
โฮลี่ออเดอร์พูดออกมาเป็นคนแรกก่อนจะบรรจงหอมแก้มน้องเมียอย่างทนุถนอม
“ไม่นานมานี้ผมก็พบกับสไลม์ที่มีพัฒนาการข้ามขั้นที่สูงมากจนน่าแปลกเลยละ....
ใบเฟินจ๋า~อีกทีนะ เรียกปะป๊าอีก”กานดาว่าก่อนจะหันไปแหย่ลูกสาวเล่น
“งั้นก็แสดงว่า ทางระบบต้องส่งพวกมอนสเตอร์ระดับสูงหรือบอทมาโจมตีผู้เล่นให้Game overสินะ”
เกียร์ว่า มือของเขาเกาคางอย่างครุ่นคิด
“แล้วทางแก้ละ ทุกคนคิดว่าไงบ้าง”
“ชั้นว่าลองติดต่อพวกกองกำลังต่อต้านGmเก่าให้มาช่วยๆกันดีมะ”มินท์ออกความเห็น
“บ้าเหรอ ใครจะยอม!!! ”
โอลี่ออเดอร์ที่ปกติเป็นคนนิ่งๆ เยือกเย็นถึงกับมาดหลุดเมื่อมินท์เสนอให้ขอความช่วยเหลือจากศัตรูเก่า
ซึ่งถ้าทำตามนั้นก็เท่ากับบอกอีกฝ่ายว่าพวกเขาไร้น้ำยาจนต้องมานั่งกินขนมจีนเปล่าๆ
แล้วมันเรื่องอะไรที่ต้องไปขอความช่วยเหลือจากยัยเด็กอวดดีพวกนั้นด้วยละ!?
“น่าๆใจเย็นเหอะน่า คุณรองหัวหน้า”การ์ลิคยิ้มแป้น มือก็ตบหลังโฮลี่ออเดอร์แปะๆ
“ว่าไงนะ!!”คนที่โดนกระชากลงจากตำแหน่งเมื่อหลายปีก่อนหันมามอง
“คุณค่ะ ใจเย็นๆสิค่ะ^^”(ทำไมเราต้องมาทำอะไรบ้าๆแบบนี้ด้วยวะ-*-)”
แครอทร่างหญิงกำชับแขนของโฮลี่ออเดอร์ที่ตนกอดไว้ให้แน่นขึ้นราวกับจะเรียกสติ
“อ้อพอดีเลย ผมจะเสนอโยบายใหม่พอดีเลย”การ์ลิคและบล็อกโคลี่มองหน้ากันอย่างรู้กัน
“ว่ามาการ์ลิค”
“คือ....ตั้งแต่คุณเกียร์กลับมาเป็นหัวหน้าของพวกเรา ตั้งแต่กานดากับภัสสรเข้าร่วมกับพวกเรา
เรายังไม่ได้ตั้งชื่อให้เลยนะครับ^_^”
“หืมม์?”กานดากับเกียร์มองหน้ากัน
“ชื่อ?”เกียร์หลิ่วตามองการ์ลิคและเหล่าGmคนอื่นๆที่กำลังยิ้มแป้น
“ตามธรรมเนียมพวกเราต้องตั้งชื่อให้ครับถ้าชื่อของพวกคุณไม่ใช่ผัก*-*”การ์ลิคกับราดิสยิ้ม
“งั้นเหรอ...”เกียร์กวาดตามองเหล่าGmที่เหลือ
“ผมว่าแคนตาลูปเหมาะนะ ถึงคนทั่วไปจะคิดว่าเป็นผลไม้
แต่ที่จริงแล้วมันเป็นราชาของพืชผักเลยละ”บล็อกโคลี่เสนอ
“เจ๋งมากๆ”ทั้งห้องตบมือกันเกลียวกล่าวกับความคิดของเด็กน้อย
//ทำไมชื่อมันแอ๊บแบ้วงี้ฟะ...//
เกียร์ที่ถึงแม้หน้าจะนิ่งเฉยแต่ในใจกลับทนไม่ได้กับชื่อแสนคิกขุที่เจ้าเด็กหัวมันตั้งให้
“แล้วผมจะชื่อไรดีอ้ะฮะ*O*”กานดากระวี้กระว้ายกับชื่อใหม่ที่เหล่าGmจะมอบให้
“ของกานดาต้องพิเศษหน่อยนะ ต้องไม่ใช่ผักธรรมดา”เลททัชว่า
“อืมๆ!!*-*”กานดาตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น
“ต้องเป็นสิ่งผ่านการเจียระไนมาแล้ว!!”บล็อกโคลี่ทำท่าเหมือนเพ้อฝัน
“ใช่ๆ*O*”
“ชื่อนั้นก็คือ....”
“คือ!?”
“คือ...”
“คืออะไร!?”
“ป๊อบคอน^O^”บล็อกโคลี่ร้อง
“เฮ้ย มันเจียระไนตรงไหนฟะ”กานดาร้อง
“ก็มันผ่านการแปรรูปมาแล้วไงครับ รู้จักมะครับ อุสาหากรรมขั้นทุติยภูมิอ่ะผมเรียนมาวันนี้เองนะ”
//ไรขอมันวะ- -//
“ส่วนคุณภัสสรเอาไรดีละอืม~”บล็อกโคลี่ใคร่ครวญ
“ชั้นเสนอเอง”มินท์ยกมือ
“ชื่ออะไรดีครับคุณมินท์”บล็อกโคลี่ร้องถาม
“ไม่มีผักไหนที่เหมาะกับยัยนี่หรอก เอาสัปรดดีกว่า หัวมันฟูเหมือนกัน”
“อ้าว ทำงี้มันแบ่งแยกดินแดนกันนี่ทำไมชั้นต้องเป็นผลไม้คนเดียวละ!!”ภัสสรโวย
“โอเคครับ เพราะถึงยังไงเราก็ใส่สัปรดในสลัดผักได้*-*”Gmคนอื่นๆพยักหน้าเห็นด้วย
“แล้วป๊อบคอนตูละ มันอยู่ในสลัดผักเหรอ!!”กานดาเถียง
“แต่ผมกินป๊อบคอนแกล้มกับสลัดผักนะ”บล็อกโคลี่ร้อง
//ไอเด็กสัตว์ประหลาด- -“//<<<<หน้าGmทุกคน
“โอเค ไม่ว่าพวกคุณ3คนจะยอมหรือไม่ก็ตาม
ต่อแต่นี้ไปพวกเราจะเรียกพวกคุณว่า
Master of gm Gmแคนตาลูป
Gmป๊อบคอน
Gmพายแอ๊ปเปิ้ลนะ”การ์ลิคสรุปเอาดื้อๆ
“เฮ้ย!!”เหยื่อทั้ง3ร้องเสียงตื่นที่โดนมัดมือชกกระทันหัน
............
แต่ง2เรื่องพร้อมกันมันลำบากแหะ
พล็อตเรื่องอีกเรื่องมีเยอะแยะ อันนี้พล็อตก็มีแต่มันแต่งยากกว่า- -"
- Esper
- Rookie
- Posts: 55
- Joined: Fri May 01, 2009 9:06 pm
by Esper on Fri Aug 21, 2009 4:27 pm
ตอนที่23
หลังคาโค้งสูงนูนต่ำทอดไปไกลสุดสายตา
ดวงตานิ่งเฉยของเด็กสาวหูกระต่ายมองไปยังเพื่อนปลาหน้าดุอย่างพิจารณา
ด้วยกลัวว่าจะโดนนางปลาหลอกพามาขืนใจ...
“เจ้าเกียร์....ไม่สิ...GMแคนตาลูป เขาขอให้พวกเรามาเฝ้าแวเรี่ยนท์ไว้น่ะ”
“GMแคนตาลูป?”วิริยาเลิกคิ้ว
“อืม”มัจฉายิ้ม
“GMคนใหม่เหรอ”
“หึ...ข่าวสารเดี๋ยวนี้มันมีค่า...เธอจะยอมจ่ายให้ชั้นสักนิดได้ไหมละ...”
มัจฉายิ้มเจ้าเล่ห์ขณะเดินเข้าหากระต่ายน้อย
พวกเธออยู่บนหลังคาลมเย็นพัดโชยดูโรแมนติกซะไม่มี...
ถ้าเกิดเธอไม่กลัวจะโดนปลาแถวนี้ปล้ำก็คงจะเคลิบเคลิ้มไปกับบรรยากาศอยู่หรอก...
ปลาน้อยขยับเคลื่อนกายว่ายน้ำเข้ามาใกล้
กระต่ายน้อยขี้ตื่นตูมตกใจกลัวกระโดดหนีถอยหลังไปทันที
“จะ...ทำอะไรน่ะ”
กระต่ายน้อยตัวสั่นระริก หูตั้งขึ้นมารับเสียงรอบด้านเพื่อเตรียมตัวสำหรับอันตรายที่จะตามมา
มัจฉายิ้มแสยะ...
“ว้า~ ไม่เห็นต้องตกใจเลยนี่~” ตาของมัจฉาเริ่มฉายแววระริก
เธอเอียงคอน้อยๆ พร้อมกับแววตาที่เปลี่ยนไป และน้ำเสียงที่อ่อนโยน
“หึหึ ทำแบบที่เราทำประจำไงล่ะ...ที่รัก”
//บะ....แบล็กมัจฉา!!!!//
กระต่ายน้อยที่ได้คำตอบแล้วกระโดดหนีทันที
“อ้าว จะไปไหนซะละ”
//อยู่ให้ปล้ำเหรอ!!!//
หมับ!!
พริบตาที่วิริยากำลังจะหันหลังวิ่งหนี มัจฉาก็โผเข้ามาตะครุบกระต่ายน้อยไว้ทันที
“ปะ.....ปล่อยนะ!!”
“ตกใจไปได้...ทั้งๆ ที่ ทำอยู่ออกจะบ่อยแท้ๆ นะ”
มัจฉาพูดเสร็จก็จัดการกระชากกระดุมบนชุดของวิริยาทันที
“ละ แล้วแวเรี่ยนท์ละ”วิริยาที่โดนปลาจอมบ้าอำนาจกดไว้กับพื้นหาทางเอาตัวรอด
“ไว้มันมาค่อยว่ากันแล้วกัน”มัจฉาที่หน้ามืดเต็มขั้นตอบปัดๆ
ครีบทั้ง2ข้างของปลาน้อยปลดเปลื้องเสื้อผ้าของกระต่ายน้อยอย่างรวดเร็ว
แหมะ...
ของเหลวใสข้น หยดใหญ่หยดแหมะใส่ร่างทั้งคู่
น้ำ?
น้ำอะไร....มันเหนียวๆ!?
มัจฉานึกหงุดหงิดใจขณะเงยหน้าขึ้นมอง
บอสร่างยักษ์ส่งยิ้มสยองพร้อมค้อนด้ามโตของมันที่ชูขึ้นเหนือหัว...
“แวเรี่ยนท์!!!”วิริยากู่ร้องสุดเสียง
น้ำเมื่อครู่คือน้ำลายของมันนั้นเอง
หนับซ้ำมัจฉายังมาจับเธอกดลงบนเท้าของมันซะด้วย!!!
.......................
ทิวทัศน์ม่านน้ำตกที่สวยงามอลังการกับแหล่งน้ำที่ชุ่มฉ่ำแห่งนี้ช่างดูสดชื่นเสียนี่กระไร
ถ้าเป็นไปได้เขาอยากพาครอบครัวทั้งครอบครัวมานั่งปิกนิกชมบรรยากาศกันพร้อมหน้า
มีเขา กานดา พ่อ แม่ และภัสสร
ส่วนยัยหัวม่วงกับลูกเขาจะจับโยนลงน้ำตกซะ!!
เฮ้อ~แต่ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ได้มาเที่ยวนี่นะ....
“ต้องขอบคุณ คุณแคนตาลูปนะครับที่ทำให้เราได้มีโอกาสใกล้ชิดกัน^_^”
พั้มกิ้นยิ้มตาตี๋ใส่ พลางชมบรรกาศรอบๆอย่างเพลิดเพลิน
มือก็หิ้วตระกร้าสานใบใหญ่ สินค้าโอท็อปประจำจังหวัดของจังหวัดมุกดาหรไว้
“แต่ชั้นอยากฆ่ามันมากกว่า!!”วิศนะกรนดาเกียร์เป็นชุด
วันนี้เป็นวันเริ่มกิจกรรมวันแรก
เหล่าGMเลยส่งกำลังคนมาควบคุมบอสแต่ละจุดไว้
เพราะไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าพวกมันจะไม่หลุดออกจากเขตที่พวกมันเคยอยู่
แล้วออกไปล่าPlayerเป็นการเฉพาะกิจเพื่อกิจกรรมนี้
//คอยดูนะเจ้าเกียร์ กลับไปชั้นเอาแกตายแน่!!//วิศนะนึกอย่างหงุดหงิดใจ
ให้ใครมาคู่กับเขาก็ได้ทั้งนั้นละ...ยกเว้นไอ้ฟักทองหื่นตัวนี้!!!
ถ้ากลับไปคราวนี้เขาเกิดสึกหรอขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ!!!
“เรามาปิกนิกรอบลูดราก้อนเกิดกันดีไหมครับ”
เจ้าฟักทองร้องถามขณะปูผ้าลงบนโขดหินแล้วนั่งแปะลงไปอย่างสบายใจ
“ไม่ดี!!”วิศนะตอบ
“คุณชิลลี่อ้ะ!! เล่นตัว!!”
“แกว่าใครเล่นตัวฟะ!!”
“ก็คุณชิลลี่ไง!”
“ชิ น่ารำคาญ”
วิศนะที่ทนเสียงโหวกเหวกของเจ้าฟักทองไม่ไหวนั่งลงบนผ้าที่พั้มกิ้นปูอย่างจำใจ
“อ้ะ ผมทำสุดฝีมือเลยนะ ลองชิมหน่อยสิครับ!”
พั้มกิ้นยื่นแซนวิชในตระกร้าส่งให้วิศนะ
“ชั้นยังไม่หิว”
//หนอย....ใครจะยอมกินอาหารของแก //
“แต่ผมอุตส่าห์ทำมานะ!!”
“ชั้นบอกไม่หิวไงละ!!”
//เกิดแกใส่อะไรลงไปในอาหาร ชั้นจะทำยังไงละฟะ!!//
“งั้นลองขนมเป็นไงครับ...นี่ไงๆ...ขนมฟักทอง”
พั้มกิ้นล้วงกล่องสีขาวซึ่งมีขนมที่มีสีส้มน่ารับประทานบรรจุอยู่ขึ้นมา
“กินเองสิ”
“แต่ผมอยากให้คุณชิลลี่กินมันก่อนนี่ครับ”
//ทำไมชั้นต้องกินของที่ทำมาจากฟักทองด้วยฟะ....
เออใช่...ว่าแต่ทำไมมันถึงอยากให้เรากินก่อนฟะ...งี้มันมีพิรุธนะ....//
“คุณชิลลี่ครับ กินหน่อยเถอะครับ ผมอุตส่าห์ตั้งใจทำ”
“บอกว่าไม่ก็คือไม่!!”
วี้ด~
เสียงประหลาดดังขึ้นพร้อมประกายแสงจ้าหลังม่านน้ำตก
หากแต่GMคู่ตบจูบทั้งคู่ยังคงทะเลาะกันไม่เลิก
“ชั้นจะรู้ได้ไงว่าแกไม่ใส่อะไรลงไปในอาหาร!!”
“ผมไม่ทำอย่างนั้นหรอกน่า!!”
“งั้นแกก็กินก่อนเซ่!!”
“ไม่อ้ะ ผมอยากให้คุณกินก่อน!!”
“พิรุธนี่แบบนี้!!”
“เปล่านะครับ ผมแค่อยากให้คุณกินมันเท่านั้นเอง!!”
ตูม!!!
ลำแสงลูกใหญ่ถูกยิงแหวกม่านน้ำตกออกมาพร้อมการระเบิดอย่างรุนแรง
มังกรร่างใหญ่ที่ยิงลำแสงออกมาเมื่อครู่ปรากฏกายพร้อมเสียงคำรามที่ดุร้าย
.........................................
ณ ศูนย์บัญชาการGM
ยานเน็กซัส
“แคนตาลูปแย่แล้ว เราได้รับสัญญาณขอความช่วยเหลือจากพวกที่เราส่งไปคุมบอส!!”
เลมอนที่นั่งจ้องหน้าจออยู่ด้วยสายคาเคร่งเครียดร้องเสียงตื่น
“เรียกชั้นเกียร์”
เกียร์พูดเสียงนิ่งขณะมองดูจอมอนิเตอร์ที่มีสัญญาณขอความช่วยเหลือของหน่วยปะทะบอสที่เขาส่งไปทั้ง2ทีม
“ชื่อที่ผมคิดให้มันไม่น่ารักหรือไง”บล็อกโคลี่งึมงำ
“มันน่ารักเกินไปต่างหาก!!”
“คุณแคนตาลูปใจร้ายTT^TT”
“บอกให้เรียกเกียร์!!!”
“แล้วพวกเราที่เหลือละมีใครอยู่แถวนั้นพอไปช่วยได้บ้าง”เกียร์หันมาร้องถามเลมอน
“เออ...จะว่าไปมันก็มีนะ”เลมอนทำเสียงไม่แน่ใจ
“ไหนลองฉายภาพขึ้นจอสิ”
“เอาจริงเหรอ”เลมอนเกิดความลังเล
“เร็วเข้า เกิดพวกนั้นGame Overไปก่อน กิจกรรมคราวนี้ล่มแน่”เกียร์พูดด้วยน้ำเสียงรีบเร่งกึ่งรำคาญ
เลมอนเหงื่อแตกพลั่กก่อนจะตัดสินใจฉายภาพภาพหนึ่งขึ้นมาบนหน้าจอ
ภาพPlayerหนีตายกันอลหม่านอันเนื่องจากมอนสเตอร์ฝูงใหญ่บุกเข้าเมืองถูกฉายขึ้นมา
“เกะกะ!! หลบไปเลยยัยพายแอ๊ปเปิ้ล!!!”เสียงคุ้นหูดังขึ้น
เด็กสาวผมฟ้าผู้มีหัวกระเซิงถูกเด็กสาวหัวม่วงผลักกระเด็นจนปืนที่เล็งไว้อย่างดียิงพลาดเป้า
“แกสิหลบไป ชั้นจะเป่าหัวมัน เกะกะนักเดี๋ยวแม่ยิงไส้แตกเลย!!”
“คิดว่าทำได้หรือไง!!”
“เตรียมหาหลุมไว้เลย!!”
“ไว้ฝังแกใช่ไหม!!”
“แว้กกกก~ อย่าทะเลาะกันตอนนี้สิ นี่มันเวลางานนะ!!!”
กานดาตอนนี้อยู่สภาพน่าอนาถใจถึงขีดสุด
มือหนึ่งต้องใช้ช่วยเหลือPlayer อีกมือหนึ่งต้องใช้อุ้มลูก
ปากก็ต้องร้องบอกให้2สาวหยุดตีกันเอง
“ท่าทางไม่ไหว....แล้วแถวนั้นมีใครอีก”เกียร์มองกานดาที่หมดสภาพ
และภัสสรกับมินท์ที่ตีกันเองอย่างอนาถจิตอนาถใจ
เป็นไปได้เขาอยากให้เจ้าหัวชมพูนี่มันย้ายไปนับถือศาสนาอิสลามไม่ก็PZซะเลย
มันจะได้ไม่ต้องมาตีกัน จนถึงปัจจุบันชาติแบบนี้!!
“จะดูจริงเหรอ”เลมอนถามอย่างลังเลใจ
“เออ เร็วๆ”
ภาพGmคู่หูนักกินเป็ดปรากฏขึ้นบนจอ
Gmการ์ลิคกับราดิชกำลังไล่จับPlayerที่ไร้ทางขัดขืนที่หนีกันแตกกระเจิง
“อ้าวหนีไปไหนซะละGmอุตส่าห์มาช่วยทั้งที”
//มาช่วยหรือมาปล้ำวะ!!//เหล่าPlayerคิดอย่างแตกตื่น
อุ๊ป!!
Playerหนุ่มคนหนึ่งสะดุดขาตัวเองล้มลงกับพื้น
“อ้าว...เจ็บไหมนั้น....ให้ชั้นช่วยไหม”การ์ลิคยิ้มละไมขณะก้าวเข้าหาชายหนุ่มช้าๆ
“อะ...เออ...ไม่เป็นไรครับผม...เออ...ขอตัว...”Playerหนุ่มกลัวถึงขนาดถอยหลังทั้งนั่งโดยไม่รู้ตัว
หากแต่ดวงของเขาคงจะตกถึงขีดสุดเมื่อหลังของเขาชนเข้าให้กับราดิชที่ยืนดักอยู่นานแล้ว
“มีอะไรก็ใจเย็นๆค่อยๆพูดค่อยจากันก็ได้นี่....โนะการ์ลิค”ราดิชยิ้มหวานปนหื่น
“นั้นสินะ”การ์ลิคยิ้มแป้นขณะนั่งย่องๆมองดูPlayerโชคร้ายด้วยความเอ็นดู
มือของGmหนุ่มลูบไปตามใบหน้าของชายหนุ่มอย่างทะนุถนาม
“ชั้นว่านี่คงเป็นพรมลิขิตให้พวกเราเจอกันนะ....ว่างั้นไหม”
“อ๊ากกกกกกก!!!”
เสียงPlayerหนุ่มกรีดร้องสุดเสียงพร้อมภาพที่ถูกตัดไป
“.....”เกียร์ถึงกับเครียดจัดเมื่อพบว่าสถานการที่เขากำลังเผชิญอยู่ร้ายกาจเพียงใด
นอกจากต้องหาคนไม่ช่วยเจ้าพวกที่ส่งสัญญาณขอความช่วยแล้ว
ยังต้องมารับปรึกษาปัญหาครอบครัว...
ต้องดูแลPlayerไม่ให้เจ้าพวกนั้นปล้ำ...
ไมลูกน้องแต่ละตัวถึงเป็นภาระงี้ฟะ....
.........................................................................
ชอบไม่ชอบบอกกันด้วยนะ
เรื่องนี้แต่งยากม๊าก~!!!
หลังคาโค้งสูงนูนต่ำทอดไปไกลสุดสายตา
ดวงตานิ่งเฉยของเด็กสาวหูกระต่ายมองไปยังเพื่อนปลาหน้าดุอย่างพิจารณา
ด้วยกลัวว่าจะโดนนางปลาหลอกพามาขืนใจ...
“เจ้าเกียร์....ไม่สิ...GMแคนตาลูป เขาขอให้พวกเรามาเฝ้าแวเรี่ยนท์ไว้น่ะ”
“GMแคนตาลูป?”วิริยาเลิกคิ้ว
“อืม”มัจฉายิ้ม
“GMคนใหม่เหรอ”
“หึ...ข่าวสารเดี๋ยวนี้มันมีค่า...เธอจะยอมจ่ายให้ชั้นสักนิดได้ไหมละ...”
มัจฉายิ้มเจ้าเล่ห์ขณะเดินเข้าหากระต่ายน้อย
พวกเธออยู่บนหลังคาลมเย็นพัดโชยดูโรแมนติกซะไม่มี...
ถ้าเกิดเธอไม่กลัวจะโดนปลาแถวนี้ปล้ำก็คงจะเคลิบเคลิ้มไปกับบรรยากาศอยู่หรอก...
ปลาน้อยขยับเคลื่อนกายว่ายน้ำเข้ามาใกล้
กระต่ายน้อยขี้ตื่นตูมตกใจกลัวกระโดดหนีถอยหลังไปทันที
“จะ...ทำอะไรน่ะ”
กระต่ายน้อยตัวสั่นระริก หูตั้งขึ้นมารับเสียงรอบด้านเพื่อเตรียมตัวสำหรับอันตรายที่จะตามมา
มัจฉายิ้มแสยะ...
“ว้า~ ไม่เห็นต้องตกใจเลยนี่~” ตาของมัจฉาเริ่มฉายแววระริก
เธอเอียงคอน้อยๆ พร้อมกับแววตาที่เปลี่ยนไป และน้ำเสียงที่อ่อนโยน
“หึหึ ทำแบบที่เราทำประจำไงล่ะ...ที่รัก”
//บะ....แบล็กมัจฉา!!!!//
กระต่ายน้อยที่ได้คำตอบแล้วกระโดดหนีทันที
“อ้าว จะไปไหนซะละ”
//อยู่ให้ปล้ำเหรอ!!!//
หมับ!!
พริบตาที่วิริยากำลังจะหันหลังวิ่งหนี มัจฉาก็โผเข้ามาตะครุบกระต่ายน้อยไว้ทันที
“ปะ.....ปล่อยนะ!!”
“ตกใจไปได้...ทั้งๆ ที่ ทำอยู่ออกจะบ่อยแท้ๆ นะ”
มัจฉาพูดเสร็จก็จัดการกระชากกระดุมบนชุดของวิริยาทันที
“ละ แล้วแวเรี่ยนท์ละ”วิริยาที่โดนปลาจอมบ้าอำนาจกดไว้กับพื้นหาทางเอาตัวรอด
“ไว้มันมาค่อยว่ากันแล้วกัน”มัจฉาที่หน้ามืดเต็มขั้นตอบปัดๆ
ครีบทั้ง2ข้างของปลาน้อยปลดเปลื้องเสื้อผ้าของกระต่ายน้อยอย่างรวดเร็ว
แหมะ...
ของเหลวใสข้น หยดใหญ่หยดแหมะใส่ร่างทั้งคู่
น้ำ?
น้ำอะไร....มันเหนียวๆ!?
มัจฉานึกหงุดหงิดใจขณะเงยหน้าขึ้นมอง
บอสร่างยักษ์ส่งยิ้มสยองพร้อมค้อนด้ามโตของมันที่ชูขึ้นเหนือหัว...
“แวเรี่ยนท์!!!”วิริยากู่ร้องสุดเสียง
น้ำเมื่อครู่คือน้ำลายของมันนั้นเอง
หนับซ้ำมัจฉายังมาจับเธอกดลงบนเท้าของมันซะด้วย!!!
.......................
ทิวทัศน์ม่านน้ำตกที่สวยงามอลังการกับแหล่งน้ำที่ชุ่มฉ่ำแห่งนี้ช่างดูสดชื่นเสียนี่กระไร
ถ้าเป็นไปได้เขาอยากพาครอบครัวทั้งครอบครัวมานั่งปิกนิกชมบรรยากาศกันพร้อมหน้า
มีเขา กานดา พ่อ แม่ และภัสสร
ส่วนยัยหัวม่วงกับลูกเขาจะจับโยนลงน้ำตกซะ!!
เฮ้อ~แต่ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ได้มาเที่ยวนี่นะ....
“ต้องขอบคุณ คุณแคนตาลูปนะครับที่ทำให้เราได้มีโอกาสใกล้ชิดกัน^_^”
พั้มกิ้นยิ้มตาตี๋ใส่ พลางชมบรรกาศรอบๆอย่างเพลิดเพลิน
มือก็หิ้วตระกร้าสานใบใหญ่ สินค้าโอท็อปประจำจังหวัดของจังหวัดมุกดาหรไว้
“แต่ชั้นอยากฆ่ามันมากกว่า!!”วิศนะกรนดาเกียร์เป็นชุด
วันนี้เป็นวันเริ่มกิจกรรมวันแรก
เหล่าGMเลยส่งกำลังคนมาควบคุมบอสแต่ละจุดไว้
เพราะไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าพวกมันจะไม่หลุดออกจากเขตที่พวกมันเคยอยู่
แล้วออกไปล่าPlayerเป็นการเฉพาะกิจเพื่อกิจกรรมนี้
//คอยดูนะเจ้าเกียร์ กลับไปชั้นเอาแกตายแน่!!//วิศนะนึกอย่างหงุดหงิดใจ
ให้ใครมาคู่กับเขาก็ได้ทั้งนั้นละ...ยกเว้นไอ้ฟักทองหื่นตัวนี้!!!
ถ้ากลับไปคราวนี้เขาเกิดสึกหรอขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ!!!
“เรามาปิกนิกรอบลูดราก้อนเกิดกันดีไหมครับ”
เจ้าฟักทองร้องถามขณะปูผ้าลงบนโขดหินแล้วนั่งแปะลงไปอย่างสบายใจ
“ไม่ดี!!”วิศนะตอบ
“คุณชิลลี่อ้ะ!! เล่นตัว!!”
“แกว่าใครเล่นตัวฟะ!!”
“ก็คุณชิลลี่ไง!”
“ชิ น่ารำคาญ”
วิศนะที่ทนเสียงโหวกเหวกของเจ้าฟักทองไม่ไหวนั่งลงบนผ้าที่พั้มกิ้นปูอย่างจำใจ
“อ้ะ ผมทำสุดฝีมือเลยนะ ลองชิมหน่อยสิครับ!”
พั้มกิ้นยื่นแซนวิชในตระกร้าส่งให้วิศนะ
“ชั้นยังไม่หิว”
//หนอย....ใครจะยอมกินอาหารของแก //
“แต่ผมอุตส่าห์ทำมานะ!!”
“ชั้นบอกไม่หิวไงละ!!”
//เกิดแกใส่อะไรลงไปในอาหาร ชั้นจะทำยังไงละฟะ!!//
“งั้นลองขนมเป็นไงครับ...นี่ไงๆ...ขนมฟักทอง”
พั้มกิ้นล้วงกล่องสีขาวซึ่งมีขนมที่มีสีส้มน่ารับประทานบรรจุอยู่ขึ้นมา
“กินเองสิ”
“แต่ผมอยากให้คุณชิลลี่กินมันก่อนนี่ครับ”
//ทำไมชั้นต้องกินของที่ทำมาจากฟักทองด้วยฟะ....
เออใช่...ว่าแต่ทำไมมันถึงอยากให้เรากินก่อนฟะ...งี้มันมีพิรุธนะ....//
“คุณชิลลี่ครับ กินหน่อยเถอะครับ ผมอุตส่าห์ตั้งใจทำ”
“บอกว่าไม่ก็คือไม่!!”
วี้ด~
เสียงประหลาดดังขึ้นพร้อมประกายแสงจ้าหลังม่านน้ำตก
หากแต่GMคู่ตบจูบทั้งคู่ยังคงทะเลาะกันไม่เลิก
“ชั้นจะรู้ได้ไงว่าแกไม่ใส่อะไรลงไปในอาหาร!!”
“ผมไม่ทำอย่างนั้นหรอกน่า!!”
“งั้นแกก็กินก่อนเซ่!!”
“ไม่อ้ะ ผมอยากให้คุณกินก่อน!!”
“พิรุธนี่แบบนี้!!”
“เปล่านะครับ ผมแค่อยากให้คุณกินมันเท่านั้นเอง!!”
ตูม!!!
ลำแสงลูกใหญ่ถูกยิงแหวกม่านน้ำตกออกมาพร้อมการระเบิดอย่างรุนแรง
มังกรร่างใหญ่ที่ยิงลำแสงออกมาเมื่อครู่ปรากฏกายพร้อมเสียงคำรามที่ดุร้าย
.........................................
ณ ศูนย์บัญชาการGM
ยานเน็กซัส
“แคนตาลูปแย่แล้ว เราได้รับสัญญาณขอความช่วยเหลือจากพวกที่เราส่งไปคุมบอส!!”
เลมอนที่นั่งจ้องหน้าจออยู่ด้วยสายคาเคร่งเครียดร้องเสียงตื่น
“เรียกชั้นเกียร์”
เกียร์พูดเสียงนิ่งขณะมองดูจอมอนิเตอร์ที่มีสัญญาณขอความช่วยเหลือของหน่วยปะทะบอสที่เขาส่งไปทั้ง2ทีม
“ชื่อที่ผมคิดให้มันไม่น่ารักหรือไง”บล็อกโคลี่งึมงำ
“มันน่ารักเกินไปต่างหาก!!”
“คุณแคนตาลูปใจร้ายTT^TT”
“บอกให้เรียกเกียร์!!!”
“แล้วพวกเราที่เหลือละมีใครอยู่แถวนั้นพอไปช่วยได้บ้าง”เกียร์หันมาร้องถามเลมอน
“เออ...จะว่าไปมันก็มีนะ”เลมอนทำเสียงไม่แน่ใจ
“ไหนลองฉายภาพขึ้นจอสิ”
“เอาจริงเหรอ”เลมอนเกิดความลังเล
“เร็วเข้า เกิดพวกนั้นGame Overไปก่อน กิจกรรมคราวนี้ล่มแน่”เกียร์พูดด้วยน้ำเสียงรีบเร่งกึ่งรำคาญ
เลมอนเหงื่อแตกพลั่กก่อนจะตัดสินใจฉายภาพภาพหนึ่งขึ้นมาบนหน้าจอ
ภาพPlayerหนีตายกันอลหม่านอันเนื่องจากมอนสเตอร์ฝูงใหญ่บุกเข้าเมืองถูกฉายขึ้นมา
“เกะกะ!! หลบไปเลยยัยพายแอ๊ปเปิ้ล!!!”เสียงคุ้นหูดังขึ้น
เด็กสาวผมฟ้าผู้มีหัวกระเซิงถูกเด็กสาวหัวม่วงผลักกระเด็นจนปืนที่เล็งไว้อย่างดียิงพลาดเป้า
“แกสิหลบไป ชั้นจะเป่าหัวมัน เกะกะนักเดี๋ยวแม่ยิงไส้แตกเลย!!”
“คิดว่าทำได้หรือไง!!”
“เตรียมหาหลุมไว้เลย!!”
“ไว้ฝังแกใช่ไหม!!”
“แว้กกกก~ อย่าทะเลาะกันตอนนี้สิ นี่มันเวลางานนะ!!!”
กานดาตอนนี้อยู่สภาพน่าอนาถใจถึงขีดสุด
มือหนึ่งต้องใช้ช่วยเหลือPlayer อีกมือหนึ่งต้องใช้อุ้มลูก
ปากก็ต้องร้องบอกให้2สาวหยุดตีกันเอง
“ท่าทางไม่ไหว....แล้วแถวนั้นมีใครอีก”เกียร์มองกานดาที่หมดสภาพ
และภัสสรกับมินท์ที่ตีกันเองอย่างอนาถจิตอนาถใจ
เป็นไปได้เขาอยากให้เจ้าหัวชมพูนี่มันย้ายไปนับถือศาสนาอิสลามไม่ก็PZซะเลย
มันจะได้ไม่ต้องมาตีกัน จนถึงปัจจุบันชาติแบบนี้!!
“จะดูจริงเหรอ”เลมอนถามอย่างลังเลใจ
“เออ เร็วๆ”
ภาพGmคู่หูนักกินเป็ดปรากฏขึ้นบนจอ
Gmการ์ลิคกับราดิชกำลังไล่จับPlayerที่ไร้ทางขัดขืนที่หนีกันแตกกระเจิง
“อ้าวหนีไปไหนซะละGmอุตส่าห์มาช่วยทั้งที”
//มาช่วยหรือมาปล้ำวะ!!//เหล่าPlayerคิดอย่างแตกตื่น
อุ๊ป!!
Playerหนุ่มคนหนึ่งสะดุดขาตัวเองล้มลงกับพื้น
“อ้าว...เจ็บไหมนั้น....ให้ชั้นช่วยไหม”การ์ลิคยิ้มละไมขณะก้าวเข้าหาชายหนุ่มช้าๆ
“อะ...เออ...ไม่เป็นไรครับผม...เออ...ขอตัว...”Playerหนุ่มกลัวถึงขนาดถอยหลังทั้งนั่งโดยไม่รู้ตัว
หากแต่ดวงของเขาคงจะตกถึงขีดสุดเมื่อหลังของเขาชนเข้าให้กับราดิชที่ยืนดักอยู่นานแล้ว
“มีอะไรก็ใจเย็นๆค่อยๆพูดค่อยจากันก็ได้นี่....โนะการ์ลิค”ราดิชยิ้มหวานปนหื่น
“นั้นสินะ”การ์ลิคยิ้มแป้นขณะนั่งย่องๆมองดูPlayerโชคร้ายด้วยความเอ็นดู
มือของGmหนุ่มลูบไปตามใบหน้าของชายหนุ่มอย่างทะนุถนาม
“ชั้นว่านี่คงเป็นพรมลิขิตให้พวกเราเจอกันนะ....ว่างั้นไหม”
“อ๊ากกกกกกก!!!”
เสียงPlayerหนุ่มกรีดร้องสุดเสียงพร้อมภาพที่ถูกตัดไป
“.....”เกียร์ถึงกับเครียดจัดเมื่อพบว่าสถานการที่เขากำลังเผชิญอยู่ร้ายกาจเพียงใด
นอกจากต้องหาคนไม่ช่วยเจ้าพวกที่ส่งสัญญาณขอความช่วยแล้ว
ยังต้องมารับปรึกษาปัญหาครอบครัว...
ต้องดูแลPlayerไม่ให้เจ้าพวกนั้นปล้ำ...
ไมลูกน้องแต่ละตัวถึงเป็นภาระงี้ฟะ....
.........................................................................
ชอบไม่ชอบบอกกันด้วยนะ
เรื่องนี้แต่งยากม๊าก~!!!
- Esper
- Rookie
- Posts: 55
- Joined: Fri May 01, 2009 9:06 pm
by podkung on Fri Aug 21, 2009 10:03 pm
แหม่เป็นรุกกี้ซะทีนะคาบ
แต่งซาหนุกมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
แลฏผมก็ชอบฮิบาริ(แบบตัวการ์ตูนนะ(ผมไม่ใช่เกย์))มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
แต่งซาหนุกมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
แลฏผมก็ชอบฮิบาริ(แบบตัวการ์ตูนนะ(ผมไม่ใช่เกย์))มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ไม่อยากเล่นของสูงเหมือน Big Ass ไม่อยากเป็นClash แค่ไออุ่นรัก ไม่อยากเป็น Socool แค่คนรู้จัก อยากเป็นคนที่ถูกรักอย่าง Bodyslam
- podkung
- Rookie
- Posts: 65
- Joined: Thu Mar 12, 2009 9:13 pm
- Location: ในใจของทุกคนคาบ
by Esper on Thu Aug 27, 2009 6:09 pm
ตอนที่24
“มัจฉาชั้นมาช่วยแล้ว!!!”
เสียงสุดแมนของเจ้าเป็ดในวัยหนุ่มกู่ร้องขณะที่เจ้าตัวออกวิ่งเต็มฝีเท้า
ดิ่งลึกเข้าไปในดันเจียนบ้านวินเชสเตอร์
//อย่าพึ่งเป็นอะไรนะ ยอดรัก!!//
เจ้าเกียร์....บังอาจกล้าใช้มัจฉาที่ทั้งน่ารัก อ่อนโยน
และแสนจะใสซื่อบริสุทธ์ดังหยาดน้ำพิรุธของเขามาสู้กับบอส!!
ยัยวิริยานั้นก็ด้วย แทนที่จะปกป้องคุ้มครองมัจฉาของชั้น...
มัวทำอะไรอยู่!!(โดนมัจฉาที่แสนใสซื่อของแกปล้ำไง)
ถ้ามัจฉาเป็นอะไรไป ชั้นจะโทษแกนังปีศาจกระต่าย!!
(ถ้าวิริยาเป็นอะไรพวกแฟนคลับวิริยาก็จะโทษแกเหมือนกันที่มาช่วยช้า)
“แฮ่กๆ....คะ....คุณนันทกรครับ...ช้าหน่อย.... ผมตามไม่ทันแล้ว”
กำลังเสริมที่เกียร์ส่งมาอีกคนร้องพลางยืนหอบแฮ่กๆด้วยความเหนื่อยล้า
ผมสีเขียวที่ยาวสลวยของเด็กหนุ่มชุ่มโชกไปด้วยเม็ดเหงื่อ
หากแต่ดวงตาคู่สวยยังคงฉายประกายกล้าที่จะปกป้องเพื่อนพ้อง
“ทำไมแกถึงหน่อมแน้มงี้ฟะ ทำหยั่งกับเป็นผู้หญิงไปได้”
“คะ...คุณนันทกรครับ!?”
นันทกรที่ใจร้อนดังเพลิงกัลย์คว้าตัวหนุ่มน้อยหน้าหวานขึ้นมาแบกไว้บนหลัง
ใบหน้าของเกษมแนบซบลงไปที่แผ่นหลังของนันทกร
ดวงหน้าหวานของหนุ่มน้อยเป็นประกายสีแดงระเรื่อแต่ในใจก็อดรู้สึกเศร้าใจไม่ได้
//คุณนันทกรชอบคุณมัจฉามากสินะ//
...........................
“น่า...คิดซะว่าตามใจชั้นสักครั้งก็แล้วกัน”
ปลาน้อยยิ้มดุขณะออกแรงกดกระต่ายน้อยที่นั่งคร่อมอยู่บนร่างตนให้โน้มตัวลงมา
ตามใจสักครั้งงั้นเหรอ...งั้นที่ผ่านมา2ปีนี่มันไม่เรียกตามใจทุกครั้งหรือไง!!
เธอถูกเจ้าปลาบ้าอำนาจตัวนี้ไล่กดขี่จน
ต้องแอบส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปให้พวกเกียร์มาช่วย!!!
กระต่ายน้อยพยายามสู้แรงนางพญาปลาบ้าอำนาจที่ตอนนี้เกิดประสาทกลับอยากลอง
สัมผัสรสชาติของความเป็นเคะในร่างของเมะดูบ้าง
“หยะ...อย่านะ!!”
กระต่ายน้อยโดนครีบทั้ง2ของนางพญาปลากดศีรษะให้โน้มลงมาจนแทบจะชนกัน
“อย่า เหย่ออะไรเล๊า ยังไม่ทันแต่งเลย”มัจฉาพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล
//คะ...ใครก็ได้มาช่วยชั้นที!!//
“มัจฉา ชั้นมาช่วยแล้ว!!!”
นันทกรที่แบกเกษมไว้พุ่งขึ้นมาบนหลังคาของบ้านวินเชสเตอร์ด้วยความเร็วจรวด
ร่างของบอสร่างยักษ์นามแวเรี่ยนท์นอนกองสะบักสะบอมอย่างหมดท่า
บนร่างของมันมีจัสติสเรย์ปักคาอยู่กลางลำตัว
แต่สิ่งที่สะดุดตาของนันทกรกลับเป็นเด็กสาวทั้งคู่ที่อยู่บนร่างบอส
เด็กสาวผมยาวสีทองกำลังคร่อมอยู่บนร่างของมัจฉาของเขา!!
“กะ...กะ....กะ...แก...แก๊....นัง....นะ...นังปีศาจกระต่าย!!!”
“ไม่ใช่นะ นายกำลังเข้าใจผิด!!”
วิริยาฉวยโอกาสที่มัจฉาหันไปสนใจการโผล่มาอย่างกะทันหันของเจ้าเป็ด วิ่งไปหลบหลังเกษม
“มีอะไรให้เข้าใจผิดอีก...แก๊...นัง...”นันทกรโกรธจนควันออกหู
งี้นี่เอง...เพราะงี้มันถึงขัดขวางเขาทุกหนทาง....แก....ตะกี้....
ตะกี้แกพยายามปล้ำมัจฉาใช่ไหม!!!
“แก๊...”
นันทกรโกรธจนไม่อาจสรรหาคำอะไรมาพูดได้
ในขณะที่นางพญาปลายังคงมองดูเหตุการณ์ด้วยสีหน้าเฉยชา...
“นายมาขัดจังหวะพวกชั้นทำไม...งี่เง่า”
มัจฉา!!!
“อะ...อ้าวเฮ้ย!!...คุณนันทกรทำใจดีๆไว้ครับ!!!”
พอกันที ลาก่อน....โลกที่แสนโหดร้าย!!
Player นันทกร หัวใจสลาย....
Game Over...
................................................
เศษซากปรักปักพัง ก้อนหินก้อนใหญ่ก้อนน้อยถล่มลงมากองกันเกลื่อนพื้นน้ำ
เหล่ามอนสเตอร์ใหญ่เล็กพากันหนีตายกันอลหม่าน
เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นจากลำแสงจากบลูดราก้อนเพียงนัดเดียว
หากแต่บัดนี้เจ้าบอสต้นเหตุดังกล่าวกลับลงไปนอนอืด
เป็นมังกรเผาแช่น้ำเชื่อมอยู่ใต้กองซากปรักปักพัง
“คุณชิลลี่นี่เก่งจังเลยนะครับ”
ถึงเมื่อครู่เขาจะจัดการเจ้าบลูดราก้อนไปได้ แต่มันก็ไม่ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยขึ้นแต่อย่างใด
ถ้าให้เลือกอีกครั้งเขาขอโดนเจ้ามังกรบ้าตะกี้แดกเสียยังดีกว่าโดนเจ้าฟักทองนี่กิน!!
“หยะ...อย่าเข้ามา”วิศนะพูดด้วยน้ำเสียงประหวั่นพรั่งพรึ่งถึงขีดสุด
เขากลัวจนกระทั่งก่อนหน้านี้ไม่นานเขาต้องส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือกลับไปให้เกียร์ส่งคนมาช่วย
จะขายหน้าเท่าไหร่เขาไม่สนแล้ว สนแต่ว่าเขาจะไม่มีวันยอมเสียตูดให้เจ้าฟักทองตัวนี้!!!
“ผมก็แค่อยากให้คุณชิมขนมฝีมือผมเท่านั้นเอง”
เจ้าฟักทองถือตะกร้าเดินตามวิศนะมาอย่างกระชันชิด
“บ้าเหรอ ใครจะกินขนมของแก”วิศนะถอยหลังทีละก้าวๆ
เฮ้ย!!
วิศนะที่ใจร้อนรนอยากหนีให้พ้นจากเจ้าหื่นตรงหน้าพลาดท่าสะดุดก้อนหินล้มลงกับพื้น
“เอ้า~เจ็บไหมครับ ให้ผมดูให้นะ”
พั้มกิ้นก้มตัวลงมองวิศนะที่เสียหลักล้มลงกับพื้นอย่างพิจารณา
“อย่าเข้ามานะTT[]TT!!”
“คุณชิลลี่นี่ทั้งสวย ทั้งเก่งเลยนะครับ^ W ^”เจ้าฟักทองยิ้ม
“ชั้นเป็นผู้ชายนะ!!”
“งั้นเปลี่ยนเป็น ทั้งหล่อทั้งเก่งก็แล้วกันนะครับ^-^”
//เฮ้ยๆตกลงแกจะชอบผู้หญิงหรือผู้ชายฟะO_O!!//
“ผมรักคุณคนเดียวเลยนะครับ^ //// ^”
พั้มกิ้นยิ้มตาตี๋แล้วขยับหน้าเข้าใกล้ใบหน้าที่ตื่นกลัวของวิศนะ
//เอาไงกับมันดีวะTT_TT!!//
วิศนะมึนหัวคิดแผนการเอาตัวรอดไม่ออกซักแผน
แต่ก่อนที่วิศนะจะเสียท่าให้กับเจ้าฟักทองหื่น ก็มีเสียงคุ้นหูเสียงหนึ่งดังขึ้น
“ฉันก็ว่างั้นละ....”
เสียงนิ่งๆเย็นชาแบบนี้มัน....
“คุณอัษฏา!!!”
พั้มกิ้นร้องด้วยความตกตะลึงเพราะตั้งแต่เมล็ดจนมาเป็นผล
เจ้าฟักทองยังไม่เคยได้มีประสบการณ์ได้เห็นรถไฟวิ่งบนรางเดียวกันพร้อมกัน2ขบวน!!
“เห็นแก่เกียร์หรอกนะชั้นถึงยอมมา..แต่ดูท่าที่นี่จะไม่ต้องการชั้นแล้วละ...”
อัษฏาหันหลังกำลังจะเดินจากไปหากแต่เจ้าฟักทองรีบตาลีตาเหลือกกระโดดมาคว้ามืออัษฎาไว้
“ดะ เดี๋ยวสิครับ ผมอธิบายได้นะ”
“เอามือสกปรกของแกออกไป”อัษฏาพูดเสียงนิ่ง
“ได้ไงละครับ ในเมื่อคนที่ผมรักคือคุณอัษฎาคนเดียวนะครับ!!”พั้มกิ้นน้ำตาไหลพรากๆ
“อ้อ...แกกำลังจะบอกว่าชั้นเป็นดอกไม้ริมทางของแกงั้นสิ-*-”
วิศนะพูดเสียงนิ่ง แต่ใบหน้ากลับดูโหดเหี้ยมยิ่งนัก
“ว้ากกกก~ไม่ใช่นะครับ ไม่ใช่ คือ คือ...”
“พวกเราไปกันเถอะชิลลี่”อัษฏาคว้ามือของวิศนะแล้วดึงGMหนุ่มขึ้นจากพื้น
“ดะ เดี๋ยวก่อนสิคร้าบ~ฟังผมอธิบายก่อน!!”
“ยังมีอะไรที่พวกเราต้องฟังอีกเหรอ!!”
อัษฏาที่ปกติมักจะสงบเยือกเย็นบัดนี้กลับเดือดปุดๆเหมือนภูเขาไฟวิโซเวียดที่พร้อมจะระเบิด
“คะ...ครือ~”
“หยุดอ้างนู่นอ้างนี่ได้แล้ว!!”
อัษฏาเคลือบไปเห็นตะกร้าปิกนิกที่เปิดอยู่
สายตาของอัษฏาก็ปราดเข้าไปเห็นขนมสีส้มน่ารับประทานเข้า
“แกน่ะจะไปตายที่ไหนก็ไป!!!”อัษฏาตะคอก
มือก็หยิบขนมในตะกร้าขึ้นมากินแก้โมโห
“เฮ้ย!!”วิศนะร้องเสียงหลง
“อะไร!?”อัษฏาหันมาถาม
“ขนมนั้นมันของเจ้าพั้มกิ้น!!”
“ห๊ะ...หา....ว่าไงนะ....ครอก~”
ยังตะลึงไม่ทันเสร็จอัษฏาก็ล้มลงหลับกับพื้นแทบจะในทันที!!
“เฮ้ย นี่แกใส่ยานอนหลับลงไปจริงๆเหรอ!!!”
“ปะ...เปล่านะครับ!!!”
“งั้นที่แกคะยั้นคะยอให้ชั้นกินตอนแรก.... แกคิดจะทำอะไรมิดีมิร้ายชั้นละสิ!!”
“มะ ไม่ใช่นะครับ!!!”
“ลาขาด!!!”
“คุณชิลลี่คร้าบบบบ กลับมาก่อนผมอธิบายได้!!!”
เจ้าฟักทองน้ำตาไหลพรากๆมองดูวิศนะที่ประคองอัษฏาเดินจากไป....
................................................................
เน็ตไม่ติด โพสไม่ได้ตั้งนาน แต่งเสร็จนานแล้วละ หึๆ
“มัจฉาชั้นมาช่วยแล้ว!!!”
เสียงสุดแมนของเจ้าเป็ดในวัยหนุ่มกู่ร้องขณะที่เจ้าตัวออกวิ่งเต็มฝีเท้า
ดิ่งลึกเข้าไปในดันเจียนบ้านวินเชสเตอร์
//อย่าพึ่งเป็นอะไรนะ ยอดรัก!!//
เจ้าเกียร์....บังอาจกล้าใช้มัจฉาที่ทั้งน่ารัก อ่อนโยน
และแสนจะใสซื่อบริสุทธ์ดังหยาดน้ำพิรุธของเขามาสู้กับบอส!!
ยัยวิริยานั้นก็ด้วย แทนที่จะปกป้องคุ้มครองมัจฉาของชั้น...
มัวทำอะไรอยู่!!(โดนมัจฉาที่แสนใสซื่อของแกปล้ำไง)
ถ้ามัจฉาเป็นอะไรไป ชั้นจะโทษแกนังปีศาจกระต่าย!!
(ถ้าวิริยาเป็นอะไรพวกแฟนคลับวิริยาก็จะโทษแกเหมือนกันที่มาช่วยช้า)
“แฮ่กๆ....คะ....คุณนันทกรครับ...ช้าหน่อย.... ผมตามไม่ทันแล้ว”
กำลังเสริมที่เกียร์ส่งมาอีกคนร้องพลางยืนหอบแฮ่กๆด้วยความเหนื่อยล้า
ผมสีเขียวที่ยาวสลวยของเด็กหนุ่มชุ่มโชกไปด้วยเม็ดเหงื่อ
หากแต่ดวงตาคู่สวยยังคงฉายประกายกล้าที่จะปกป้องเพื่อนพ้อง
“ทำไมแกถึงหน่อมแน้มงี้ฟะ ทำหยั่งกับเป็นผู้หญิงไปได้”
“คะ...คุณนันทกรครับ!?”
นันทกรที่ใจร้อนดังเพลิงกัลย์คว้าตัวหนุ่มน้อยหน้าหวานขึ้นมาแบกไว้บนหลัง
ใบหน้าของเกษมแนบซบลงไปที่แผ่นหลังของนันทกร
ดวงหน้าหวานของหนุ่มน้อยเป็นประกายสีแดงระเรื่อแต่ในใจก็อดรู้สึกเศร้าใจไม่ได้
//คุณนันทกรชอบคุณมัจฉามากสินะ//
...........................
“น่า...คิดซะว่าตามใจชั้นสักครั้งก็แล้วกัน”
ปลาน้อยยิ้มดุขณะออกแรงกดกระต่ายน้อยที่นั่งคร่อมอยู่บนร่างตนให้โน้มตัวลงมา
ตามใจสักครั้งงั้นเหรอ...งั้นที่ผ่านมา2ปีนี่มันไม่เรียกตามใจทุกครั้งหรือไง!!
เธอถูกเจ้าปลาบ้าอำนาจตัวนี้ไล่กดขี่จน
ต้องแอบส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปให้พวกเกียร์มาช่วย!!!
กระต่ายน้อยพยายามสู้แรงนางพญาปลาบ้าอำนาจที่ตอนนี้เกิดประสาทกลับอยากลอง
สัมผัสรสชาติของความเป็นเคะในร่างของเมะดูบ้าง
“หยะ...อย่านะ!!”
กระต่ายน้อยโดนครีบทั้ง2ของนางพญาปลากดศีรษะให้โน้มลงมาจนแทบจะชนกัน
“อย่า เหย่ออะไรเล๊า ยังไม่ทันแต่งเลย”มัจฉาพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล
//คะ...ใครก็ได้มาช่วยชั้นที!!//
“มัจฉา ชั้นมาช่วยแล้ว!!!”
นันทกรที่แบกเกษมไว้พุ่งขึ้นมาบนหลังคาของบ้านวินเชสเตอร์ด้วยความเร็วจรวด
ร่างของบอสร่างยักษ์นามแวเรี่ยนท์นอนกองสะบักสะบอมอย่างหมดท่า
บนร่างของมันมีจัสติสเรย์ปักคาอยู่กลางลำตัว
แต่สิ่งที่สะดุดตาของนันทกรกลับเป็นเด็กสาวทั้งคู่ที่อยู่บนร่างบอส
เด็กสาวผมยาวสีทองกำลังคร่อมอยู่บนร่างของมัจฉาของเขา!!
“กะ...กะ....กะ...แก...แก๊....นัง....นะ...นังปีศาจกระต่าย!!!”
“ไม่ใช่นะ นายกำลังเข้าใจผิด!!”
วิริยาฉวยโอกาสที่มัจฉาหันไปสนใจการโผล่มาอย่างกะทันหันของเจ้าเป็ด วิ่งไปหลบหลังเกษม
“มีอะไรให้เข้าใจผิดอีก...แก๊...นัง...”นันทกรโกรธจนควันออกหู
งี้นี่เอง...เพราะงี้มันถึงขัดขวางเขาทุกหนทาง....แก....ตะกี้....
ตะกี้แกพยายามปล้ำมัจฉาใช่ไหม!!!
“แก๊...”
นันทกรโกรธจนไม่อาจสรรหาคำอะไรมาพูดได้
ในขณะที่นางพญาปลายังคงมองดูเหตุการณ์ด้วยสีหน้าเฉยชา...
“นายมาขัดจังหวะพวกชั้นทำไม...งี่เง่า”
มัจฉา!!!
“อะ...อ้าวเฮ้ย!!...คุณนันทกรทำใจดีๆไว้ครับ!!!”
พอกันที ลาก่อน....โลกที่แสนโหดร้าย!!
Player นันทกร หัวใจสลาย....
Game Over...
................................................
เศษซากปรักปักพัง ก้อนหินก้อนใหญ่ก้อนน้อยถล่มลงมากองกันเกลื่อนพื้นน้ำ
เหล่ามอนสเตอร์ใหญ่เล็กพากันหนีตายกันอลหม่าน
เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นจากลำแสงจากบลูดราก้อนเพียงนัดเดียว
หากแต่บัดนี้เจ้าบอสต้นเหตุดังกล่าวกลับลงไปนอนอืด
เป็นมังกรเผาแช่น้ำเชื่อมอยู่ใต้กองซากปรักปักพัง
“คุณชิลลี่นี่เก่งจังเลยนะครับ”
ถึงเมื่อครู่เขาจะจัดการเจ้าบลูดราก้อนไปได้ แต่มันก็ไม่ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยขึ้นแต่อย่างใด
ถ้าให้เลือกอีกครั้งเขาขอโดนเจ้ามังกรบ้าตะกี้แดกเสียยังดีกว่าโดนเจ้าฟักทองนี่กิน!!
“หยะ...อย่าเข้ามา”วิศนะพูดด้วยน้ำเสียงประหวั่นพรั่งพรึ่งถึงขีดสุด
เขากลัวจนกระทั่งก่อนหน้านี้ไม่นานเขาต้องส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือกลับไปให้เกียร์ส่งคนมาช่วย
จะขายหน้าเท่าไหร่เขาไม่สนแล้ว สนแต่ว่าเขาจะไม่มีวันยอมเสียตูดให้เจ้าฟักทองตัวนี้!!!
“ผมก็แค่อยากให้คุณชิมขนมฝีมือผมเท่านั้นเอง”
เจ้าฟักทองถือตะกร้าเดินตามวิศนะมาอย่างกระชันชิด
“บ้าเหรอ ใครจะกินขนมของแก”วิศนะถอยหลังทีละก้าวๆ
เฮ้ย!!
วิศนะที่ใจร้อนรนอยากหนีให้พ้นจากเจ้าหื่นตรงหน้าพลาดท่าสะดุดก้อนหินล้มลงกับพื้น
“เอ้า~เจ็บไหมครับ ให้ผมดูให้นะ”
พั้มกิ้นก้มตัวลงมองวิศนะที่เสียหลักล้มลงกับพื้นอย่างพิจารณา
“อย่าเข้ามานะTT[]TT!!”
“คุณชิลลี่นี่ทั้งสวย ทั้งเก่งเลยนะครับ^ W ^”เจ้าฟักทองยิ้ม
“ชั้นเป็นผู้ชายนะ!!”
“งั้นเปลี่ยนเป็น ทั้งหล่อทั้งเก่งก็แล้วกันนะครับ^-^”
//เฮ้ยๆตกลงแกจะชอบผู้หญิงหรือผู้ชายฟะO_O!!//
“ผมรักคุณคนเดียวเลยนะครับ^ //// ^”
พั้มกิ้นยิ้มตาตี๋แล้วขยับหน้าเข้าใกล้ใบหน้าที่ตื่นกลัวของวิศนะ
//เอาไงกับมันดีวะTT_TT!!//
วิศนะมึนหัวคิดแผนการเอาตัวรอดไม่ออกซักแผน
แต่ก่อนที่วิศนะจะเสียท่าให้กับเจ้าฟักทองหื่น ก็มีเสียงคุ้นหูเสียงหนึ่งดังขึ้น
“ฉันก็ว่างั้นละ....”
เสียงนิ่งๆเย็นชาแบบนี้มัน....
“คุณอัษฏา!!!”
พั้มกิ้นร้องด้วยความตกตะลึงเพราะตั้งแต่เมล็ดจนมาเป็นผล
เจ้าฟักทองยังไม่เคยได้มีประสบการณ์ได้เห็นรถไฟวิ่งบนรางเดียวกันพร้อมกัน2ขบวน!!
“เห็นแก่เกียร์หรอกนะชั้นถึงยอมมา..แต่ดูท่าที่นี่จะไม่ต้องการชั้นแล้วละ...”
อัษฏาหันหลังกำลังจะเดินจากไปหากแต่เจ้าฟักทองรีบตาลีตาเหลือกกระโดดมาคว้ามืออัษฎาไว้
“ดะ เดี๋ยวสิครับ ผมอธิบายได้นะ”
“เอามือสกปรกของแกออกไป”อัษฏาพูดเสียงนิ่ง
“ได้ไงละครับ ในเมื่อคนที่ผมรักคือคุณอัษฎาคนเดียวนะครับ!!”พั้มกิ้นน้ำตาไหลพรากๆ
“อ้อ...แกกำลังจะบอกว่าชั้นเป็นดอกไม้ริมทางของแกงั้นสิ-*-”
วิศนะพูดเสียงนิ่ง แต่ใบหน้ากลับดูโหดเหี้ยมยิ่งนัก
“ว้ากกกก~ไม่ใช่นะครับ ไม่ใช่ คือ คือ...”
“พวกเราไปกันเถอะชิลลี่”อัษฏาคว้ามือของวิศนะแล้วดึงGMหนุ่มขึ้นจากพื้น
“ดะ เดี๋ยวก่อนสิคร้าบ~ฟังผมอธิบายก่อน!!”
“ยังมีอะไรที่พวกเราต้องฟังอีกเหรอ!!”
อัษฏาที่ปกติมักจะสงบเยือกเย็นบัดนี้กลับเดือดปุดๆเหมือนภูเขาไฟวิโซเวียดที่พร้อมจะระเบิด
“คะ...ครือ~”
“หยุดอ้างนู่นอ้างนี่ได้แล้ว!!”
อัษฏาเคลือบไปเห็นตะกร้าปิกนิกที่เปิดอยู่
สายตาของอัษฏาก็ปราดเข้าไปเห็นขนมสีส้มน่ารับประทานเข้า
“แกน่ะจะไปตายที่ไหนก็ไป!!!”อัษฏาตะคอก
มือก็หยิบขนมในตะกร้าขึ้นมากินแก้โมโห
“เฮ้ย!!”วิศนะร้องเสียงหลง
“อะไร!?”อัษฏาหันมาถาม
“ขนมนั้นมันของเจ้าพั้มกิ้น!!”
“ห๊ะ...หา....ว่าไงนะ....ครอก~”
ยังตะลึงไม่ทันเสร็จอัษฏาก็ล้มลงหลับกับพื้นแทบจะในทันที!!
“เฮ้ย นี่แกใส่ยานอนหลับลงไปจริงๆเหรอ!!!”
“ปะ...เปล่านะครับ!!!”
“งั้นที่แกคะยั้นคะยอให้ชั้นกินตอนแรก.... แกคิดจะทำอะไรมิดีมิร้ายชั้นละสิ!!”
“มะ ไม่ใช่นะครับ!!!”
“ลาขาด!!!”
“คุณชิลลี่คร้าบบบบ กลับมาก่อนผมอธิบายได้!!!”
เจ้าฟักทองน้ำตาไหลพรากๆมองดูวิศนะที่ประคองอัษฏาเดินจากไป....
................................................................
เน็ตไม่ติด โพสไม่ได้ตั้งนาน แต่งเสร็จนานแล้วละ หึๆ
- Esper
- Rookie
- Posts: 55
- Joined: Fri May 01, 2009 9:06 pm
Re: แฟนฟิค Executional<มินท์-กานดา-ภัสสร/วิริยา-มัจฉา/อีกมากมาย>
by Esper on Thu Sep 17, 2009 12:30 pm
ตอนที่25
ทำไมหัวมันมึนๆ...ปวดหัวตึบๆเลยแหะ
แปลกนะ ปกติเข้ามาในเกมส์ก็ไม่เคยปวดหัวอย่างนี้นี่!?
“เป็นอะไรรึเปล่ามินท์”กานดาที่เห็นภรรยามีสีหน้าไม่สู้ดีนักร้องถามด้วยความเป็นห่วง
“ปวดหัวแหะ...”
“ห๊า~ในเกมส์เนี่ยนะ”
กานดาทำหน้าเครียดด้วยความเป็นห่วงในสุขภาพของศรีภรรยา
“พวกมือที่3น่ะ มันจะตายที่ไหนก็ตายได้ทั้งนั้นละ...โนะกานดา”
ภัสสรที่นั่งอยู่ข้างๆพึมพำเบาๆกับกานดาแต่ก็ไม่พ้นหูมินท์
“ว่าไงนะ!!!”
“อ้าวใครพูดกับแก ยัยใบสาระแหน่จอมสาระแน!!”
“หนอย นี่จะมาหาเรื่องกันตั้งแต่หัววันเลยใช่ไหม!?”
“เปล่านะ! ชั้นก็แค่อวยพรให้เธออายุสั้นๆแค่นั้นเองละ!!”
“นั้นเขาเรียกสาปแช่งยะ ยัยหัวสับปะรดหน้าสัปเหร่อ!!!”
“หว่าๆตีกันอีกแล้วเหรอ จะไม่ตีกันสักวันไม่ได้เหรอ!!”
“ไม่ได้!!”2สาวหันมาตอบพร้อมกันก่อนจะหันกลับไปฟัดกันต่อ
“เออ.....งั้นเรื่องปวดหัวชั้นไปบอกคุณเกียร์ให้นะ”
“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวเขาจะเป็นห่วงซะเปล่าๆ....เฮ้ย!! ใช้เท้าด้วยเหรอ!!!”
“แล้วทีแกใช้ศอกละ!!!”
เสียงมินท์และภัสสรดังลอดออกมาขณะที่ทั้งคู่กำลังตะลุมบอนกันอย่างชุลมุน
“แต่ชั้นเป็นห่วงเธอนี่นา....”กานดาพึมพำเบาๆ
“บอกไปเหอะกานดา เขาจะได้เตรียมโรงศพไว้ให้!!!”ภัสสรร้อง
“ไว้ใส่ศพแกสิ!!”
“ชั้นเป็นคนเผาแกตังหาก!!”
//เฮ้อ~เหนื่อยใจจริงๆทะเลาะกันได้ทุกวัน//กานดาถอนหายใจ
.........................................
เพลงประกอบ Diana Beethoven virus
http://www.youtube.com/watch?v=dpCwGDPMk2I
ไม่เปิดไปอ่านไปมีงอน!!!
กองทัพมอนสเตอร์ฝูงยักษ์ทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา
ชวนให้นึกถึงภาพความอลังการแบบในหนังเรื่องเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ยิ่งนัก
มอนสเตอร์ตั้งแต่สไลม์ตัวจ้อยไปถึงสัตว์ยักษ์เดินกันเป็นระเบียบเรียบร้อย
ในมือถืออาวุธครบชุด ชุดเกราะเงาวับที่แม้แต่playerบางคนยังไม่มีปัญญา
บ้างก็เป็นพลทหารราบ บ้างก็ขี่ม้าหรือบ้างตัวก็ขี่ไดโนเสาร์ตัวยักษ์ก็ยังมี
ธงสีแดงรูปกะโหลกมอนสเตอร์นับร้อยนับพันถูกชูขึ้นเป็นสัญญาลักษณ์ของกองทัพ
ราชาผู้นำทัพมีรูปร่างหน้าตาคล้ายมนุษย์ผู้ชาย ผิดไปก็แต่ความสูงขนาด3เมตร
และร่างกายที่บึกบึนผิดมนุษย์ชนิดที่แม้แต่โงกุนยังต้องอาย
ดวงตาสีแดงกร่ำที่เหมือนจะสาปส่งทุกสิ่งมองไปยังเมืองเป้าหมายด้วยสายตาที่กระหายการฆ่าฟัน
จอมทัพมารประทับอยู่บนที่ประทับเหนือช้างร่างยักษ์ที่สูงร่วม10เมตร
งาสีดำทมิฬทั้ง6ของมันทำให้มันดูน่ากลัวผิดธรรมชาติ สีกายเป็นสีแดงราวเพลินกัลป์จากห้วงอเวจี
เสียงโห่ร้องของกองทัพดังก้องไปทั่วจนแม้แต่ภูเขายังสะเทือน
การยาตราทัพที่พร้อมเพียงกันทำให้พื้นดินทั่วบริเวณสั่นสะเทือนจนรู้สึกได้
แต่ระหว่างที่กองทัพนับแสนจะบุกเข้าถล่มเมืองตรงหน้านั้นเอง
เปรี้ยง!!!
สายฟ้าเส้นโตพุ่งวาบลงมาจากฟากฟ้าพร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มผมดำเข้ม
ยืนขวางประตูเมืองไว้
ชุดเครื่องแบบสีดำแบบดั้งเดิมของหน่วยGmที่ถูกก่อตั้งขึ้นมาใหม่
และปลอกแขนที่มีคำว่า”Master of GM”ถูกประดับประดาบนร่างของชายหนุ่ม
“ทุกคนแยกไปดูแลตามที่ตกลงกันไว้ เลมอนคอยประสานงาน
เกิดอะไรขึ้นให้รายงานชั้นโดยด่วน”
เสียงสั่งการของชายหนุ่มผมเข้มดังขึ้นเบาๆเหมือนบทสวด
ที่ต้องการจะสลักมันลงบนหัวสมองทื่อๆของลูกน้องของเขาแต่ละคน
“รับทราบ Gm แคนตาลูป!!”เสียงขานรับคำสั่งดังขึ้นพร้อมกันที่หูฟังของเขา
“เรียกชั้นเกียร์!!”ชายหนุ่มตะคอกก่อนชิงตัดสายไปทันที
Master of Gm Gm แคนตาลูป(เกียร์)
LV:200
HP:24,232,522/24,232,522
MP:22,153,554/:22,153,554
CLASS:???
ATK:???
DEF:???
SKILL:????
“โฮกกกกกก!!”
พริบตานั้นเองอสูรมอนสเตอร์หน้าตาคล้ายกระทิงร่างยักษ์สูงร่วม3เมตรนับสิบ
พร้อมขวานด้ามยักษ์ในมือที่ประจำอยู่ทัพหน้าก็พุ่งเข้าใส่GMหนุ่มอย่างหื่นกระหาย!!
มิโนทอร์( LV:174)
HP:7,542,486/7,542,486
MP:315,654/315,654
เผ่า:อสูรจำแลง
Class:นักรบคลั่ง
ฉับๆๆๆๆๆๆๆ!!
เสียงคมขวานตวัดวูบแหวกอากาศราวกับแม้แต่อากาศก็โดนมันตัดไปด้วย
หากแต่ขวานนับสิบไม่สามารถแตะต้องตัวGMหนุ่มได้แม้แต่ปลายก้อย
GMหนุ่มเพียงเบี่ยงตัวน้อยๆก็สามารถหลบคมขวานทั้งหมดนั้นอย่างง่ายดาย
โดยที่เจ้าตัวไม่แม้แต่ต้องหันไปมองด้วยซ้ำ!!
การเคลื่อนไหวของเท้าและร่างกายแต่ละส่วนถูกใช้ให้เกิดประโยชน์ถึงขีดสุด
จนการเคลื่อนไหวของเขาราวกับว่าเป็นเงาที่ฟันยังไงก็ไม่มีวันโดน
เป็นเงาที่ไม่สามารถแตะต้องได้!!
เปรี้ยงๆๆๆๆๆ!!!
7,712,456!!
8,232,487!!
7,835,488!!
8,654,865!!
ตัวเลขดาเมจหลักล้านปรากฏขึ้นถี่ยิบๆพร้อมกับ
ลำแสงประหลาดที่พุ่งทะลุกลางร่างเจ้ากระทิงยักษ์มิโนทอร์ทุกตัว
ที่อยู่ในรัศมี10เมตรรอบตัวGmหนุ่ม!!!
เหล่ากระทิงยักษ์นับสิบล้มลงไปกับพื้นแทบจะพร้อมๆกัน
ทิ้งไว้แต่เพียงคราบเลือดแดงฉานที่เปรอะไปทั่วบริเวณ
กองทัพทั้งกองทัพนิ่งเงียบไปในทันทีที่เห็นภาพมนุษย์เพียงคนเดียวสามารถฆ่าพวกมัน
ทีเดียวได้ถึงสิบกว่าตน
ดวงตาแดงกร่ำของจอมทัพมารจ้องเขม็งไปที่มนุษย์ซึ่งบังอาจมาท้าทายเขา
เล็บที่ไว้ยาวของมันถูกมือบีบแน่นจนมือของมันถูกเล็บกรีดจนเลือดไหลเป็นทาง
“ฆ่ามัน!!!”
สิ้นประกายสิทธิ์แห่งจอมทัพ ฝูงอสูรนับหมื่นก็เคลื่อนตัวดังคลื่นราวกับสึนามิถาโถมเข้าใส่เกียร์ทันที!!
“คงได้เวลาเอาจริงแล้วสินะ....”เกียร์พึมพำขณะมองคลื่นมอนสเตอร์นับแสนที่มุ่งดิ่งตรงมายังเขา!!
ร่างของGmหนุ่มเบาหวิวดังขนนก ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าช้าๆอย่างอ้อยอิง
ประกายแสงจากท้องฟ้าฉายลงมายังร่างเขาราวกับเป็นการประทานพร
วัสดุบางอย่างที่มีขนาดไม่ใหญ่มากนักลอยขึ้นมาอยู่ตรงหน้าGmหนุ่ม
ก่อนที่เขาจะคว้ามันไว้...
God master ร่างจริงของ Master of GM Gm Gear
LV 244
HP:147,548,654/147,548,654
MP: 22,193,784/22,193,784
ATK:?????
DEF:?????
Skill:?????
ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นกับเขา
เขายังอยู่ใดชุดดำที่รับกับสีผม ดวงหน้าเข้มที่แสนจริงจังยังคงถูกแขวนไว้เช่นเคย
จะต่างไปจากเดิมก็แค่ออร่าสีขาวสว่างจ้าที่ส่องออกจากตัวGmหนุ่ม
ราวกับว่าเขาเป็นสุริยะเทพที่มอบแสงสว่างให้กับโลกทั้งใบก็ไม่ปาน
อาวุธคู่ใจที่เคยพลักพรากไปกลับมาอยู่ในมืออีกครั้ง
เคียวด้ามโตราวกับเป็นของยมทูตถูกคว้าไว้อย่างมาดมั่น
อาวุธระดับหกดาว
ดี เอ็มไพร์
พลังโจมตี6200
“ปลดผลึกขั้นที่2!!”
ดี เอ็มไพร์ในมือสั่นราวกับเป็นการตอบรับผู้เป็นนาย
ประกายแสงสว่างจ้าระเบิดตูมออกมาจากเคียวด้ามโต
เหมือนกับเป็นการกะเทาะเปลือกนอกของตัวเคียวออก
ด้านในของมันคือประกายแสงสีขาวสว่างจ้าที่รวมตัวกันเป็นรูปร่างของเคียว
อาวุธระดับเจ็ดดาว
ดี เอ็มไพร์ version 2
พลังโจมตี 12,000
อาวุธสังกัดธาตุ
-แสงสว่าง154%
-ดวงดาว134%
ความสามารถพิเศษ:เพิ่มความรุนแรงในการโจมตีปกติ40%
เปรี้ยง!!!
47,215,563
46,156,215
57,423,846
74,186,399
35,944,635
เสียงระเบิดดังกัมปนาทดังราวฟ้าถล่ม
คลื่นแสงสูงร่วม5เมตรถูกซัดออกมาจากเคียวแสงด้ามโต
ตัวเลขดาเมจที่สูงถึงหลักสิบล้านเรียงเป็นแนว
ฆ่ามอนสเตอร์ตายไปทั้งแถบ!!
“ในนามแห่ง God master จงออกมา Untimate Ghost master!!!”
วงแหวนเวทย์สีขาววงยักษ์ รัศมี20เมตร2วงถูกมือที่มองไม่เห็นวาดขึ้นกลางสมรภูมิ
Untimate Ghost master
LV:200
HP:23,351,232/23,351,232
สิ่งที่มีลักษณะเหมือนมนุษย์เพศชายร่างโต2ร่าง
ในชุดเกาะที่สูงร่วม10เมตรปรากฏกายขึ้นกลางวงแหวนเวทย์ทั้ง2
ดาบด้ามโตในมือกวักแกว่งไปมาอย่างน่าเกรงขาม
ใบหน้าที่มีเปลวไฟห่อหุ้มอยู่รุกโชนตลอดเวลาทำให้ดูน่าสะพรึงกลัว
พริบตาที่บอสระดับสุดยอดทั้ง2ตนปรากฏกาย
กองทัพมอนสเตอร์ก็แทบจะกลายสภาพเป็นกองทัพผักชีที่โดนช้างไล่บี้!!!
เปรี้ยงๆๆๆๆๆๆ!!!!
กองทัพมารเองก็ยังไม่ยอมแพ้ระดมมอนสเตอร์จากท้ายทัพ
ระดมยิงเวทย์เข้าใส่เกียร์ที่ลอยอยู่บนน่านฟ้าสูงร่วม10เมตร!!
ลำแสงเวทย์ใหญ่น้อยนับหมื่นนับพันถูกยิงขึ้นจากพื้นดิน
ราวกับเป็นหยาดฝนที่ถูกยิ่งขึ้นฟ้าก็ไม่ปาน
หากแต่Gmหนุ่มกับตีหน้าเฉยไม่สนใจกับลำแสงเวทย์นับหมื่นที่พุ่งเข้ามาเตรียมทะลวงร่างของเขา
ปากก็พึมพำบริกรรมเวทย์พร้อมกับดี เอ็มไพร์ version 2
ที่เรืองแสงขึ้นเรื่อยๆ
Critical 0
Critical 0
Critical 0
Critical 0
Critical 0
ตัวเลขที่ไม่สามารถตีเป็นค่าความเสียหายได้ลอยเด่นเป็นสง่าอยู่กลางน่านฟ้า
สร้างความแตกตื่นให้กับมอนสเตอร์ทั้งกองทัพ
ดี เอ็มไพร์ version 2ในมือของGmหนุ่มเปร่งแสงจ้าถึงขีดสุดก่อนพุ่งขึ้นฟ้าไป!!!
“มหาเวทย์พายุฝนดาวตก โคเมคฟิลดาวน์!!”
อุกกาบาตรก้อนยักษ์ที่มีรัศมีหลายสิบเมตรนับร้อยพุ่งดิ่งลงมาจากท้องฟ้าราวกับเป็นวันสิ้นโลก
ตูม!!!!
Total Damage 103,240,305!!!
เสียงอุกกาบาตที่ถูกไฟลุกโชนเพราะเสียดสีกับชั้นบรรยากาศกระแทกลงกลางวงมอนสเตอร์!!
เสียงกรี๊ดร้องโหยหวนดังกันให้ระงมไปทั่วทุกสารทิศ
หลุมขนาดยักษ์นับร้อยที่เกิดจากการถูกอุกกาบาตพุ่งชนปรากฏอยู่เต็มสมรภูมิ
เปลวไฟจากอุกกาบาตลามไปทั่วบริเวณราวกับเป็นไฟจากแดนนรกก็ไม่ปาน
ควันสีดำคละคลุ้งไปทั่วอาณาบริเวณ
Gmหนุ่มค่อยๆลอยลงมาสัมผัสพื้นอีกครั้ง สายตาก็มองไปยังตำแหน่งที่อุตกาบาตรตกใส่
ไม่น่าจะรอดแม้แต่ตัวเดียว....ตะกี้เป็นไม้ตายของเขาเอง ไม่มีใครรอดจากท่านี้ไปได้แน่นอน
แต่ความรู้สึกของเขามันเหมือนมีบางอย่างผิดไป....
เปรี้ยง!!!
ลำแสงสีดำลูกยักษ์2ลำทะลวงใส่กลางร่าง Untimate Ghost Masterทั้ง2อย่างรุนแรง
Total Damage 147,548,655!!!
ราวกับฝันไป บอสร่างยักษ์ที่มีHPถึงยี่สิบกว่าล้านสลายหายไปราวกับเศษธุลี
ลำแสงลูกยักษ์นอกจากจะฆ่าบอสทั้ง2ตัวอย่างง่ายดายแล้วมันยังพุ่งทะลุเข้าใส่ประตูเมือง
จนประตูเมืองถล่มลงมา เผยให้เห็นPlayerที่อยู่ในแนวเดียวกับประตูเมืองGame Overไปแล้วทุกคน
~Playerที่Game Overอยู่ในสภาพไม่สามารถคืนชีพได้จนกว่ากิจกรรมจะจบ~
เสียงของระบบดังขึ้นท่ามกลางเสียงก่นด่าและกัดเขี้ยวเคี้ยวฟันของเกียร์และน้ำเสียงแตกตื่นของเหล่าPlayer
สายลมที่พัดควันที่ลอยฟุ้งอยู่เต็มไปหมดทำให้Gmหนุ่มเห็นภาพตรงหน้า
พื้นดินที่เคยเขียวขจีซึ่งโดนอุกกาบาตตกใส่บัดนี้กลายเป็นธารลาวาและกองซากศพของเหล่ามอนสเตอร์นับแสน
แต่สิ่งที่สะดุดตาGmหนุ่มคือ ราชันปีศาจผู้นำทัพซึ่งไม่มีแม้แต่รอยขีดขวน
ราชาปีศาจ
LV: 300
HP:ดาเมจสูงสุดของท่าไม้ตายของคู่ต่อสู้x10
ดังนั้นปัจจุบันราชาปิศาจที่รับพลังโจมตีของมหาเวทพายุฝนดาวตก โคเมคฟิลดาวน์ไป
จึงมีHP=9,291,627,450/10,324,030,500!!!
(เงื่อนไขจะใช้ได้เฉพาะกับคู่ต่อสู้ที่เลเวลต่ำกว่าตนเอง ถ้าไม่ตรงตามเงื่อนไข HPจะเป็นค่าดั้งเดิม)
ATK:????
แต่ท่าโจมตีพิเศษจะเท่ากับHPของคู่ต่อสู้+1
ดังนั้นปัจจุบันราชาปีศาจจึงมีATKของท่าโจมตีพิเศษ=147,548,654+1
(เงื่อนไขจะใช้ได้เฉพาะกับคู่ต่อสู้ที่เลเวลต่ำกว่าตนเอง ถ้าไม่ตรงตามเงื่อนไข ATKจะเป็นค่าดั้งเดิม)
DEF:????
CLASS:???
Skill:
ลดทอนพลังโจมตีที่เกิดจากเวทย์มนต์ธาตุชนิดแรกที่คู่ต่อสู้ใช้กับตัวเอง60%
ดังนั้นปัจจุบัน
ป้องกันเวทย์มนต์จากดวงดาว60%
Weapon:
รูปแบบเดียวกับคู่ต่อสู้(ไม่สามารถลอกเลียนอาวุธที่ระดับสูงกว่า7ดาวขึ้นไปได้)
อาวุธสังกัดธาตุ(เป็นธาตุดั้งเดิมของตนเอง)
-ความมืด 154%
-ดวงดาว 134%
Gmหนุ่มเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับskillและความสามารถต่างๆของราชาปีศาจ
อย่างนี้มันโกงกันชัดๆนี่นา!!!!
....................................
ปากบอกไปดูเขามา จริงๆคือแต่งเอาเองทั้งหมด- -
บู๊ก็คง...ราวๆนี้มั่ง?
ทำไมหัวมันมึนๆ...ปวดหัวตึบๆเลยแหะ
แปลกนะ ปกติเข้ามาในเกมส์ก็ไม่เคยปวดหัวอย่างนี้นี่!?
“เป็นอะไรรึเปล่ามินท์”กานดาที่เห็นภรรยามีสีหน้าไม่สู้ดีนักร้องถามด้วยความเป็นห่วง
“ปวดหัวแหะ...”
“ห๊า~ในเกมส์เนี่ยนะ”
กานดาทำหน้าเครียดด้วยความเป็นห่วงในสุขภาพของศรีภรรยา
“พวกมือที่3น่ะ มันจะตายที่ไหนก็ตายได้ทั้งนั้นละ...โนะกานดา”
ภัสสรที่นั่งอยู่ข้างๆพึมพำเบาๆกับกานดาแต่ก็ไม่พ้นหูมินท์
“ว่าไงนะ!!!”
“อ้าวใครพูดกับแก ยัยใบสาระแหน่จอมสาระแน!!”
“หนอย นี่จะมาหาเรื่องกันตั้งแต่หัววันเลยใช่ไหม!?”
“เปล่านะ! ชั้นก็แค่อวยพรให้เธออายุสั้นๆแค่นั้นเองละ!!”
“นั้นเขาเรียกสาปแช่งยะ ยัยหัวสับปะรดหน้าสัปเหร่อ!!!”
“หว่าๆตีกันอีกแล้วเหรอ จะไม่ตีกันสักวันไม่ได้เหรอ!!”
“ไม่ได้!!”2สาวหันมาตอบพร้อมกันก่อนจะหันกลับไปฟัดกันต่อ
“เออ.....งั้นเรื่องปวดหัวชั้นไปบอกคุณเกียร์ให้นะ”
“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวเขาจะเป็นห่วงซะเปล่าๆ....เฮ้ย!! ใช้เท้าด้วยเหรอ!!!”
“แล้วทีแกใช้ศอกละ!!!”
เสียงมินท์และภัสสรดังลอดออกมาขณะที่ทั้งคู่กำลังตะลุมบอนกันอย่างชุลมุน
“แต่ชั้นเป็นห่วงเธอนี่นา....”กานดาพึมพำเบาๆ
“บอกไปเหอะกานดา เขาจะได้เตรียมโรงศพไว้ให้!!!”ภัสสรร้อง
“ไว้ใส่ศพแกสิ!!”
“ชั้นเป็นคนเผาแกตังหาก!!”
//เฮ้อ~เหนื่อยใจจริงๆทะเลาะกันได้ทุกวัน//กานดาถอนหายใจ
.........................................
เพลงประกอบ Diana Beethoven virus
http://www.youtube.com/watch?v=dpCwGDPMk2I
ไม่เปิดไปอ่านไปมีงอน!!!
กองทัพมอนสเตอร์ฝูงยักษ์ทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา
ชวนให้นึกถึงภาพความอลังการแบบในหนังเรื่องเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ยิ่งนัก
มอนสเตอร์ตั้งแต่สไลม์ตัวจ้อยไปถึงสัตว์ยักษ์เดินกันเป็นระเบียบเรียบร้อย
ในมือถืออาวุธครบชุด ชุดเกราะเงาวับที่แม้แต่playerบางคนยังไม่มีปัญญา
บ้างก็เป็นพลทหารราบ บ้างก็ขี่ม้าหรือบ้างตัวก็ขี่ไดโนเสาร์ตัวยักษ์ก็ยังมี
ธงสีแดงรูปกะโหลกมอนสเตอร์นับร้อยนับพันถูกชูขึ้นเป็นสัญญาลักษณ์ของกองทัพ
ราชาผู้นำทัพมีรูปร่างหน้าตาคล้ายมนุษย์ผู้ชาย ผิดไปก็แต่ความสูงขนาด3เมตร
และร่างกายที่บึกบึนผิดมนุษย์ชนิดที่แม้แต่โงกุนยังต้องอาย
ดวงตาสีแดงกร่ำที่เหมือนจะสาปส่งทุกสิ่งมองไปยังเมืองเป้าหมายด้วยสายตาที่กระหายการฆ่าฟัน
จอมทัพมารประทับอยู่บนที่ประทับเหนือช้างร่างยักษ์ที่สูงร่วม10เมตร
งาสีดำทมิฬทั้ง6ของมันทำให้มันดูน่ากลัวผิดธรรมชาติ สีกายเป็นสีแดงราวเพลินกัลป์จากห้วงอเวจี
เสียงโห่ร้องของกองทัพดังก้องไปทั่วจนแม้แต่ภูเขายังสะเทือน
การยาตราทัพที่พร้อมเพียงกันทำให้พื้นดินทั่วบริเวณสั่นสะเทือนจนรู้สึกได้
แต่ระหว่างที่กองทัพนับแสนจะบุกเข้าถล่มเมืองตรงหน้านั้นเอง
เปรี้ยง!!!
สายฟ้าเส้นโตพุ่งวาบลงมาจากฟากฟ้าพร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มผมดำเข้ม
ยืนขวางประตูเมืองไว้
ชุดเครื่องแบบสีดำแบบดั้งเดิมของหน่วยGmที่ถูกก่อตั้งขึ้นมาใหม่
และปลอกแขนที่มีคำว่า”Master of GM”ถูกประดับประดาบนร่างของชายหนุ่ม
“ทุกคนแยกไปดูแลตามที่ตกลงกันไว้ เลมอนคอยประสานงาน
เกิดอะไรขึ้นให้รายงานชั้นโดยด่วน”
เสียงสั่งการของชายหนุ่มผมเข้มดังขึ้นเบาๆเหมือนบทสวด
ที่ต้องการจะสลักมันลงบนหัวสมองทื่อๆของลูกน้องของเขาแต่ละคน
“รับทราบ Gm แคนตาลูป!!”เสียงขานรับคำสั่งดังขึ้นพร้อมกันที่หูฟังของเขา
“เรียกชั้นเกียร์!!”ชายหนุ่มตะคอกก่อนชิงตัดสายไปทันที
Master of Gm Gm แคนตาลูป(เกียร์)
LV:200
HP:24,232,522/24,232,522
MP:22,153,554/:22,153,554
CLASS:???
ATK:???
DEF:???
SKILL:????
“โฮกกกกกก!!”
พริบตานั้นเองอสูรมอนสเตอร์หน้าตาคล้ายกระทิงร่างยักษ์สูงร่วม3เมตรนับสิบ
พร้อมขวานด้ามยักษ์ในมือที่ประจำอยู่ทัพหน้าก็พุ่งเข้าใส่GMหนุ่มอย่างหื่นกระหาย!!
มิโนทอร์( LV:174)
HP:7,542,486/7,542,486
MP:315,654/315,654
เผ่า:อสูรจำแลง
Class:นักรบคลั่ง
ฉับๆๆๆๆๆๆๆ!!
เสียงคมขวานตวัดวูบแหวกอากาศราวกับแม้แต่อากาศก็โดนมันตัดไปด้วย
หากแต่ขวานนับสิบไม่สามารถแตะต้องตัวGMหนุ่มได้แม้แต่ปลายก้อย
GMหนุ่มเพียงเบี่ยงตัวน้อยๆก็สามารถหลบคมขวานทั้งหมดนั้นอย่างง่ายดาย
โดยที่เจ้าตัวไม่แม้แต่ต้องหันไปมองด้วยซ้ำ!!
การเคลื่อนไหวของเท้าและร่างกายแต่ละส่วนถูกใช้ให้เกิดประโยชน์ถึงขีดสุด
จนการเคลื่อนไหวของเขาราวกับว่าเป็นเงาที่ฟันยังไงก็ไม่มีวันโดน
เป็นเงาที่ไม่สามารถแตะต้องได้!!
เปรี้ยงๆๆๆๆๆ!!!
7,712,456!!
8,232,487!!
7,835,488!!
8,654,865!!
ตัวเลขดาเมจหลักล้านปรากฏขึ้นถี่ยิบๆพร้อมกับ
ลำแสงประหลาดที่พุ่งทะลุกลางร่างเจ้ากระทิงยักษ์มิโนทอร์ทุกตัว
ที่อยู่ในรัศมี10เมตรรอบตัวGmหนุ่ม!!!
เหล่ากระทิงยักษ์นับสิบล้มลงไปกับพื้นแทบจะพร้อมๆกัน
ทิ้งไว้แต่เพียงคราบเลือดแดงฉานที่เปรอะไปทั่วบริเวณ
กองทัพทั้งกองทัพนิ่งเงียบไปในทันทีที่เห็นภาพมนุษย์เพียงคนเดียวสามารถฆ่าพวกมัน
ทีเดียวได้ถึงสิบกว่าตน
ดวงตาแดงกร่ำของจอมทัพมารจ้องเขม็งไปที่มนุษย์ซึ่งบังอาจมาท้าทายเขา
เล็บที่ไว้ยาวของมันถูกมือบีบแน่นจนมือของมันถูกเล็บกรีดจนเลือดไหลเป็นทาง
“ฆ่ามัน!!!”
สิ้นประกายสิทธิ์แห่งจอมทัพ ฝูงอสูรนับหมื่นก็เคลื่อนตัวดังคลื่นราวกับสึนามิถาโถมเข้าใส่เกียร์ทันที!!
“คงได้เวลาเอาจริงแล้วสินะ....”เกียร์พึมพำขณะมองคลื่นมอนสเตอร์นับแสนที่มุ่งดิ่งตรงมายังเขา!!
ร่างของGmหนุ่มเบาหวิวดังขนนก ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าช้าๆอย่างอ้อยอิง
ประกายแสงจากท้องฟ้าฉายลงมายังร่างเขาราวกับเป็นการประทานพร
วัสดุบางอย่างที่มีขนาดไม่ใหญ่มากนักลอยขึ้นมาอยู่ตรงหน้าGmหนุ่ม
ก่อนที่เขาจะคว้ามันไว้...
God master ร่างจริงของ Master of GM Gm Gear
LV 244
HP:147,548,654/147,548,654
MP: 22,193,784/22,193,784
ATK:?????
DEF:?????
Skill:?????
ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นกับเขา
เขายังอยู่ใดชุดดำที่รับกับสีผม ดวงหน้าเข้มที่แสนจริงจังยังคงถูกแขวนไว้เช่นเคย
จะต่างไปจากเดิมก็แค่ออร่าสีขาวสว่างจ้าที่ส่องออกจากตัวGmหนุ่ม
ราวกับว่าเขาเป็นสุริยะเทพที่มอบแสงสว่างให้กับโลกทั้งใบก็ไม่ปาน
อาวุธคู่ใจที่เคยพลักพรากไปกลับมาอยู่ในมืออีกครั้ง
เคียวด้ามโตราวกับเป็นของยมทูตถูกคว้าไว้อย่างมาดมั่น
อาวุธระดับหกดาว
ดี เอ็มไพร์
พลังโจมตี6200
“ปลดผลึกขั้นที่2!!”
ดี เอ็มไพร์ในมือสั่นราวกับเป็นการตอบรับผู้เป็นนาย
ประกายแสงสว่างจ้าระเบิดตูมออกมาจากเคียวด้ามโต
เหมือนกับเป็นการกะเทาะเปลือกนอกของตัวเคียวออก
ด้านในของมันคือประกายแสงสีขาวสว่างจ้าที่รวมตัวกันเป็นรูปร่างของเคียว
อาวุธระดับเจ็ดดาว
ดี เอ็มไพร์ version 2
พลังโจมตี 12,000
อาวุธสังกัดธาตุ
-แสงสว่าง154%
-ดวงดาว134%
ความสามารถพิเศษ:เพิ่มความรุนแรงในการโจมตีปกติ40%
เปรี้ยง!!!
47,215,563
46,156,215
57,423,846
74,186,399
35,944,635
เสียงระเบิดดังกัมปนาทดังราวฟ้าถล่ม
คลื่นแสงสูงร่วม5เมตรถูกซัดออกมาจากเคียวแสงด้ามโต
ตัวเลขดาเมจที่สูงถึงหลักสิบล้านเรียงเป็นแนว
ฆ่ามอนสเตอร์ตายไปทั้งแถบ!!
“ในนามแห่ง God master จงออกมา Untimate Ghost master!!!”
วงแหวนเวทย์สีขาววงยักษ์ รัศมี20เมตร2วงถูกมือที่มองไม่เห็นวาดขึ้นกลางสมรภูมิ
Untimate Ghost master
LV:200
HP:23,351,232/23,351,232
สิ่งที่มีลักษณะเหมือนมนุษย์เพศชายร่างโต2ร่าง
ในชุดเกาะที่สูงร่วม10เมตรปรากฏกายขึ้นกลางวงแหวนเวทย์ทั้ง2
ดาบด้ามโตในมือกวักแกว่งไปมาอย่างน่าเกรงขาม
ใบหน้าที่มีเปลวไฟห่อหุ้มอยู่รุกโชนตลอดเวลาทำให้ดูน่าสะพรึงกลัว
พริบตาที่บอสระดับสุดยอดทั้ง2ตนปรากฏกาย
กองทัพมอนสเตอร์ก็แทบจะกลายสภาพเป็นกองทัพผักชีที่โดนช้างไล่บี้!!!
เปรี้ยงๆๆๆๆๆๆ!!!!
กองทัพมารเองก็ยังไม่ยอมแพ้ระดมมอนสเตอร์จากท้ายทัพ
ระดมยิงเวทย์เข้าใส่เกียร์ที่ลอยอยู่บนน่านฟ้าสูงร่วม10เมตร!!
ลำแสงเวทย์ใหญ่น้อยนับหมื่นนับพันถูกยิงขึ้นจากพื้นดิน
ราวกับเป็นหยาดฝนที่ถูกยิ่งขึ้นฟ้าก็ไม่ปาน
หากแต่Gmหนุ่มกับตีหน้าเฉยไม่สนใจกับลำแสงเวทย์นับหมื่นที่พุ่งเข้ามาเตรียมทะลวงร่างของเขา
ปากก็พึมพำบริกรรมเวทย์พร้อมกับดี เอ็มไพร์ version 2
ที่เรืองแสงขึ้นเรื่อยๆ
Critical 0
Critical 0
Critical 0
Critical 0
Critical 0
ตัวเลขที่ไม่สามารถตีเป็นค่าความเสียหายได้ลอยเด่นเป็นสง่าอยู่กลางน่านฟ้า
สร้างความแตกตื่นให้กับมอนสเตอร์ทั้งกองทัพ
ดี เอ็มไพร์ version 2ในมือของGmหนุ่มเปร่งแสงจ้าถึงขีดสุดก่อนพุ่งขึ้นฟ้าไป!!!
“มหาเวทย์พายุฝนดาวตก โคเมคฟิลดาวน์!!”
อุกกาบาตรก้อนยักษ์ที่มีรัศมีหลายสิบเมตรนับร้อยพุ่งดิ่งลงมาจากท้องฟ้าราวกับเป็นวันสิ้นโลก
ตูม!!!!
Total Damage 103,240,305!!!
เสียงอุกกาบาตที่ถูกไฟลุกโชนเพราะเสียดสีกับชั้นบรรยากาศกระแทกลงกลางวงมอนสเตอร์!!
เสียงกรี๊ดร้องโหยหวนดังกันให้ระงมไปทั่วทุกสารทิศ
หลุมขนาดยักษ์นับร้อยที่เกิดจากการถูกอุกกาบาตพุ่งชนปรากฏอยู่เต็มสมรภูมิ
เปลวไฟจากอุกกาบาตลามไปทั่วบริเวณราวกับเป็นไฟจากแดนนรกก็ไม่ปาน
ควันสีดำคละคลุ้งไปทั่วอาณาบริเวณ
Gmหนุ่มค่อยๆลอยลงมาสัมผัสพื้นอีกครั้ง สายตาก็มองไปยังตำแหน่งที่อุตกาบาตรตกใส่
ไม่น่าจะรอดแม้แต่ตัวเดียว....ตะกี้เป็นไม้ตายของเขาเอง ไม่มีใครรอดจากท่านี้ไปได้แน่นอน
แต่ความรู้สึกของเขามันเหมือนมีบางอย่างผิดไป....
เปรี้ยง!!!
ลำแสงสีดำลูกยักษ์2ลำทะลวงใส่กลางร่าง Untimate Ghost Masterทั้ง2อย่างรุนแรง
Total Damage 147,548,655!!!
ราวกับฝันไป บอสร่างยักษ์ที่มีHPถึงยี่สิบกว่าล้านสลายหายไปราวกับเศษธุลี
ลำแสงลูกยักษ์นอกจากจะฆ่าบอสทั้ง2ตัวอย่างง่ายดายแล้วมันยังพุ่งทะลุเข้าใส่ประตูเมือง
จนประตูเมืองถล่มลงมา เผยให้เห็นPlayerที่อยู่ในแนวเดียวกับประตูเมืองGame Overไปแล้วทุกคน
~Playerที่Game Overอยู่ในสภาพไม่สามารถคืนชีพได้จนกว่ากิจกรรมจะจบ~
เสียงของระบบดังขึ้นท่ามกลางเสียงก่นด่าและกัดเขี้ยวเคี้ยวฟันของเกียร์และน้ำเสียงแตกตื่นของเหล่าPlayer
สายลมที่พัดควันที่ลอยฟุ้งอยู่เต็มไปหมดทำให้Gmหนุ่มเห็นภาพตรงหน้า
พื้นดินที่เคยเขียวขจีซึ่งโดนอุกกาบาตตกใส่บัดนี้กลายเป็นธารลาวาและกองซากศพของเหล่ามอนสเตอร์นับแสน
แต่สิ่งที่สะดุดตาGmหนุ่มคือ ราชันปีศาจผู้นำทัพซึ่งไม่มีแม้แต่รอยขีดขวน
ราชาปีศาจ
LV: 300
HP:ดาเมจสูงสุดของท่าไม้ตายของคู่ต่อสู้x10
ดังนั้นปัจจุบันราชาปิศาจที่รับพลังโจมตีของมหาเวทพายุฝนดาวตก โคเมคฟิลดาวน์ไป
จึงมีHP=9,291,627,450/10,324,030,500!!!
(เงื่อนไขจะใช้ได้เฉพาะกับคู่ต่อสู้ที่เลเวลต่ำกว่าตนเอง ถ้าไม่ตรงตามเงื่อนไข HPจะเป็นค่าดั้งเดิม)
ATK:????
แต่ท่าโจมตีพิเศษจะเท่ากับHPของคู่ต่อสู้+1
ดังนั้นปัจจุบันราชาปีศาจจึงมีATKของท่าโจมตีพิเศษ=147,548,654+1
(เงื่อนไขจะใช้ได้เฉพาะกับคู่ต่อสู้ที่เลเวลต่ำกว่าตนเอง ถ้าไม่ตรงตามเงื่อนไข ATKจะเป็นค่าดั้งเดิม)
DEF:????
CLASS:???
Skill:
ลดทอนพลังโจมตีที่เกิดจากเวทย์มนต์ธาตุชนิดแรกที่คู่ต่อสู้ใช้กับตัวเอง60%
ดังนั้นปัจจุบัน
ป้องกันเวทย์มนต์จากดวงดาว60%
Weapon:
รูปแบบเดียวกับคู่ต่อสู้(ไม่สามารถลอกเลียนอาวุธที่ระดับสูงกว่า7ดาวขึ้นไปได้)
อาวุธสังกัดธาตุ(เป็นธาตุดั้งเดิมของตนเอง)
-ความมืด 154%
-ดวงดาว 134%
Gmหนุ่มเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับskillและความสามารถต่างๆของราชาปีศาจ
อย่างนี้มันโกงกันชัดๆนี่นา!!!!
....................................
ปากบอกไปดูเขามา จริงๆคือแต่งเอาเองทั้งหมด- -
บู๊ก็คง...ราวๆนี้มั่ง?
- Esper
- Rookie
- Posts: 55
- Joined: Fri May 01, 2009 9:06 pm
Re: แฟนฟิค Executional<มินท์-กานดา-ภัสสร/วิริยา-มัจฉา/อีกมากมาย>
by zCGz14211 on Thu Sep 17, 2009 5:31 pm
เกรียน เอ๊ย!เกียร์มันตีแรงกว่าดิไวท์แครบอีกเหรอ
แล้วเวล300มาไงเนี่ย ก็เกมนี้เวลไม่เกิน255มิใช่รึ
แล้วเวล300มาไงเนี่ย ก็เกมนี้เวลไม่เกิน255มิใช่รึ
- zCGz14211
- Rookie
- Posts: 163
- Joined: Mon Apr 20, 2009 12:13 am
Re: แฟนฟิค Executional<มินท์-กานดา-ภัสสร/วิริยา-มัจฉา/อีกมากมาย>
by Esper on Tue Oct 06, 2009 7:16 pm
ตอนที่ 26
ร่างที่เดิมสูงแค่3เมตรราวกับโดนไฟฉายขยายส่วนของโดเรม่อนจนบัดนี้ความสูงของมัน
พุ่งกระฉุดจนเกือบจะเท่ากันดัมอยู่ล่อมล่อ
ดวงตาที่แดงกร่ำราวปีศาจร้ายในหุบเหวนรกจ้องมองGMหนุ่ม
ราวกับเห็นเป็นแค่แมลงวี่แมลงวันตัวหนึ่งที่จะตบให้ตายซะเมื่อไหร่ก็ได้
ริมฝีปากผิดรูปของมันเผยอขึ้นจนเห็นฟันที่แหลมคม
ผิวกายที่หยาบกล้าถูกอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อทุกตารางนิ้ว
ในมือถือ ดิ เอ็มไพร์ version 2 เช่นเดียวกับGMหนุ่มหากแต่เคียวด้ามดังกล่าวมีขนาดที่ใหญ่กว่า
เคียวต้นแบบหลายเท่า ความมืดที่อัดแน่นอยู่เต็มพิกัดแผ่รังสีอัมหิตไปทั่วบริเวณ
จนแม้แต่Playerที่สังเกตการณ์อยู่ที่ประตูเมืองยังเข่าอ่อนยวบโดยไม่รู้ตัว
“หึ...”
ตั้งแต่โดนโฮลี่ออเดอร์ตลบหลังเมื่อครั้งนั้นก็ทำให้ GMแคนตาลูปของเราระวังตัว
ขึ้นมาก ไม่กล้าใช้Skillมั่วซั่วก่อนศัตรูจะแบไต๋ออกมาก่อน
“ไลน์ ออฟ อิลลูชั่น !!”
ไลน์ ออฟ อิลลูชั่น
เป็นฟิลด์ส่วนตัวของเกียร์ที่ส่งผลให้สกิลสนับสนุนมีผลนานและดีขึ้น
ปลดล็อคท่าไม้ตาย/สกิลที่อยู่ถัดไปอีก30เลเวลมาใช้ได้ทันที
และมีท่าไม้ตายประจำฟิลด์ด้วย
ฟิสิกส์ส์เทรนนิ่ง!!!
-เพิ่มHP30%
ปั๊มปิ้งฮาร์ด!!!
-เพิ่มATK 30%
ฮาร์ดชิลล์!!!
-เพิ่มพลังป้องกันการโจมตีการภาพ40%
เมจิกบาเรีย!!!
-เพิ่มพลังป้องกันการโจมตีจากเวทย์มนต์40%
อะดรีนาลีน!!!
-เพิ่มพลังการโจมตีกายภาพ 40%
ออร่าออฟมานา!!!
-Reocver MP 10%ทุก10วินาที
มิสออฟมานา!!!
-เพิ่มพลังโจมตีทางเวท30%
ไลท์ชิลล์!!!
-เพิ่มพลังป้องกัน30%
ล็อทเทิลออฟมานา!!
-MPx2
God master ร่างจริงของ Master of GM Gm Gear
LV 244>>>274???(error)
HP:147,548,654/147,548,654>>>191,813,250/191,813,250
MP: 22,193,784/22,193,784>>>>44,384,568/44,384,568
ATK:?????+70%?????/30%??????
DEF:?????+60%?????
Skill:ฟิสิกส์ส์เทรนนิ่ง,ปั๊มปิ้งฮาร์ด,ฮาร์ดชิลล์เมจิกบาเรีย
อะดรีนาลีน,ออร่าออฟมานา,มิสออฟมานา,ไลท์ชิลล์,?????
แสงสว่างระเบิดตูมออกจากGMหนุ่มพร้อมคลื่นพลังมหาศาลที่แผ่ออกมาจนทุกคนสัมผัสได้
GMหนุ่มไม่รอช้าพุ่งเข้าใส่ราชาปีศาจทันที!!
เปรี้ยง!!
เสียงเคียวยักษ์ที่มีขนาดราว15เมตรปะทะกับเคียวต้นแบบดังก้องพร้อมกับพลังมหาศาลที่ปล่อยออกมา
ราวกับเป็นสงครามระหว่างความมืดกับแสงสว่าง
เคียว2เล่มซัดกันดังเปรี้ยงๆกลางเวหาสูงขึ้นไปจากพื้นกว่า10เมตร
เคียวด้ามเล็กพยายามผลักเคียวด้ามที่โตกว่าออกไป
// ฮึ่ม ทำไมแรงมันเยอะขนาดนี้กันนะ!!//
เคียวด้ามที่เล็กกว่าโดนเจ้าเคียวยักษ์ดันถอยออกมา
// เฮ้ย!!//
โฮก!!!
ลำแสงสีดำพุ่งวาบออกมาจากปากของราชาปีศาจเข้าใส่GMหนุ่มในระยะประชิด
เปรี้ยง!!!
147,548,655(147,548,654+1)
ตัวเลขดาเมจที่สูงกว่าHPเดิมของGMหนุ่มอยู่1หน่วยปรากฏขึ้นมา
“ ฮึ่ม เจ้าเล่ห์จริงนะ!!!”
GMหนุ่มโดนลำแสงที่ไม่อาจหลบได้เข้าไปเต็มๆจนร่าง
ปลิวไปตกลงกลางเมือง จนอาคารในเมืองพังไปทั้งแถบ
Playerที่อยู่บริเวณนั้นถึงกับวงแตก วิ่งกันไปคนละทิศคนละทาง
ผู้นำGMที่โดนพลังมหาศาลของราชาปีศาจเข้าเต็มๆสะบัดศีรษะไล่ความมืนงงออกไป
ร่างที่มีขุ่มพลังมหาศาลอัดแน่นอยู่จมอยู่ใต้กองซากตึก
God master ร่างจริงของ Master of GM Gm Gear
LV 244>>>274???(error)
HP:44,624,595/191,813,250
การโจมตีเมื่อครู่ไม่ถือว่าเป็นการโจมตีทางกายภาพ
และก็ไม่ถือว่าเป็นการโจมตีด้วยเวทย์ด้วยเพราะไม่มีวงแหวนเวท
สกิลป้องกันที่เขาอุตส่าห์กางไว้ก็ไร้ประโยชน์ไปอย่างสิ้นเชิง!!
แต่วินาทีนั้นเองที่GMหนุ่มเงยหน้าขึ้นไปพบร่างของราชาปีศาจ
ที่ลอยนิ่งอยู่บนท้องฟ้าเหนือเมือง
โฮก!!!
ปากของมันอ้าออกอีกครั้งพร้อมลำพลังสีดำที่ก่อตัวกันกลางอากาศ
มันคิดจะเล่นมุกเดียวกับเมื่อกี้!!
แล้วถ้าเขาไม่เอาตัวเข้าไปรับ เมืองทั้งเมืองก็จะโดนลำแสงนั้นระเบิดทิ้งไม่เหลือซาก
ถ้าปล่อยไว้อย่างนี้Playerได้ตายเป็นเบือแน่!!
...............................................................
“กองทัพวินเชสเตอร์โจมตี!!!”
เสียงGMหัวชมพูดังก้องเป็นการประกาศศึกก่อนเจ้าตัวจะวิ่งนำออกไปเป็นคนแรก!!
“พวกเราตามหัวหน้าหน่วย1ไป!!”
กองทัพวินเชสเตอร์ที่มีจำนวนน้อยกว่าข้าศึกถึง1ต่อ100วิ่งตามหัวหน้าหน่วยไปติดๆ
ธงสัญลักษณ์บ้านวินเชสเตอร์ และธงรูปปลา ถูกชูกันให้สล่อน
กองทัพมอนสเตอร์ที่มากันมืดฟ้ามัวดิน
เห็นแม่ทัพของข้าศึกวิ่งฉีกเดี่ยวเข้ามาดังนั้นก็จัดการเปิดฉากยิงใส่ทันที!!
เปรี้ยงๆๆๆๆๆ!!!
มิสไซด์x100 Sell out!!!
ตัวอักษรพุ่งวาบขึ้นมากลางอากาศก่อนมิทไซด์ทั้งหมดจะอันตธานหายไป
ก่อนเกือบถึงตัวGMหนุ่มเพียงแค่2เมตร
GMหนุ่มใช้จังหวะนี้ใช้สกิลกล่องสมบัติระเบิดทัพหน้าของศัตรู!!
ปรึ่ม!!!
“บุก!!”
สิ้นเสียงสั่งการกองทัพPlayerแห่งบ้านวินเชสเตอร์ก็เข้าตะลุมบอนกับกองทัพมอนสเตอร์ทันที!!
สภาพของสงครามไม่ได้ต่างไปจากสมัยสามก๊กสักเท่าไหร่
เพราะส่วนมากก็ใช้อาวุธจำพวกดาบ หอก ทวน หรือ ธนู
จะต่างไปก็เพียงเวทย์และมิทไซด์ที่ปลิวกันให้เกลือนฟ้า
และเมื่อมันปลิวลงมาตกที่พื้นส่วนใดก็ตามก็จะเกิดแรงระเบิดพัดเอาผู้เคราะห์ร้ายปลิวไปไกล
มังกรร่างยักษ์บินอยู่เหนือน่านฟ้าสูงร่วม10เมตรคำรามก้อง
ประกายสายฟ้าในอากาศแตกเปรี๊ยะๆๆ
ก่อนลำแสงสายฟ้าจะอัดเป็นก้อนพุ่งลงมาใส่ทัพวินเชสเตอร์!!
เปรี้ยง!!
ปริซึมช็อต!!
ลำแสงลูกโตพุ่งขึ้นจากพื้นสวนขึ้นมาจนลำแสงของเจ้ามังกรสลายไป
แถมยังพุ่งเข้าใส่เจ้ามังกรจนมันร่วงลงมาใส่กองทัพมอนสเตอร์!!
“ โด่ นึกว่ามีบุบผาสวรรค์แล้วจะยิงแม่นขึ้นซะอีก
ท่านั้นถ้าเป็นชั้นยิงนะมันแหลกก่อนได้ตกถึงพื้นแน่“
น้ำเสียงหวานที่ฟังดูเย้ยหยันพิกลดังขึ้นบนรถม้าศึกที่วิ่งตามกองทัพมา
“ ชั้นกะให้มันหล่นมาใส่เจ้าพวกนั้นตังหาก แน่จริงเธอมายิงเองสิ! ”
คนหัวกระเซิงยื่นปืนให้ดื้อๆราวกับจะเป็นการท้าทาย
“ งั้นชั้นขอบุบผาสวรรค์ของแกด้วยเลยละกัน!! ”คนหัวม่วงขู่ฟ่อ
แม้แต่มัจฉาตอนนี้ก็ยังเกรงๆมินท์อยู่
เพราะตอนนี้มินท์ถึงกับสามารถเจาะจงรายการไอเทมที่จะซื้อจากเป้าหมายได้
นั้นก็คือ ต่อให้ยัดไอเทมเข้าไปมากแค่นั้น เด็กสาวคนนี้ก็ยังเลือกซื้อสิ่งที่ต้องการได้อยู่ดี
และที่สำคัญ ทุนทรัพย์ตอนนี้ของมินท์สามารถที่จะซื้อจัสติสเรย์ได้ถึง2ชิ้น!!!
แต่นั้นก็ไม่ใช่เหตุผลที่คนหัวกระเซิงจะต้องมายอมให้กับคนหัวม่วงตรงหน้า
“ มันจะมากไปแล้วนะ กานดาแกก็มาทีหลังยังจะแย่งไป กับไอเทมก็จะเอาของชั้นอีกเหรอ
อ้อใช่ แล้วสกิลที่แกเอาไปเมื่อก่อนแกก็ยังไม่คืนชั้นเลยนะยะ!!”
“ ก็กานดาเขาเลือกชั้นนี่!! และสกิลน่ะชั้นจะไม่คืนมันก็เรื่องของชั้น!! ”
“แต่มันเป็นสกิลของชั้นนะ!!”
“แล้วตอนนี้มันเป็นของใครละห๊า~!?”
เสียงทะเลาะโหวกเหวกของเด็กสาวทั้ง2ดังขึ้นกลางสงคราม
ที่เต็มไปด้วยเสียงคำรามและการฆ่าฟันที่ดุร้ายไร้ปราณี...
ร่างที่เดิมสูงแค่3เมตรราวกับโดนไฟฉายขยายส่วนของโดเรม่อนจนบัดนี้ความสูงของมัน
พุ่งกระฉุดจนเกือบจะเท่ากันดัมอยู่ล่อมล่อ
ดวงตาที่แดงกร่ำราวปีศาจร้ายในหุบเหวนรกจ้องมองGMหนุ่ม
ราวกับเห็นเป็นแค่แมลงวี่แมลงวันตัวหนึ่งที่จะตบให้ตายซะเมื่อไหร่ก็ได้
ริมฝีปากผิดรูปของมันเผยอขึ้นจนเห็นฟันที่แหลมคม
ผิวกายที่หยาบกล้าถูกอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อทุกตารางนิ้ว
ในมือถือ ดิ เอ็มไพร์ version 2 เช่นเดียวกับGMหนุ่มหากแต่เคียวด้ามดังกล่าวมีขนาดที่ใหญ่กว่า
เคียวต้นแบบหลายเท่า ความมืดที่อัดแน่นอยู่เต็มพิกัดแผ่รังสีอัมหิตไปทั่วบริเวณ
จนแม้แต่Playerที่สังเกตการณ์อยู่ที่ประตูเมืองยังเข่าอ่อนยวบโดยไม่รู้ตัว
“หึ...”
ตั้งแต่โดนโฮลี่ออเดอร์ตลบหลังเมื่อครั้งนั้นก็ทำให้ GMแคนตาลูปของเราระวังตัว
ขึ้นมาก ไม่กล้าใช้Skillมั่วซั่วก่อนศัตรูจะแบไต๋ออกมาก่อน
“ไลน์ ออฟ อิลลูชั่น !!”
ไลน์ ออฟ อิลลูชั่น
เป็นฟิลด์ส่วนตัวของเกียร์ที่ส่งผลให้สกิลสนับสนุนมีผลนานและดีขึ้น
ปลดล็อคท่าไม้ตาย/สกิลที่อยู่ถัดไปอีก30เลเวลมาใช้ได้ทันที
และมีท่าไม้ตายประจำฟิลด์ด้วย
ฟิสิกส์ส์เทรนนิ่ง!!!
-เพิ่มHP30%
ปั๊มปิ้งฮาร์ด!!!
-เพิ่มATK 30%
ฮาร์ดชิลล์!!!
-เพิ่มพลังป้องกันการโจมตีการภาพ40%
เมจิกบาเรีย!!!
-เพิ่มพลังป้องกันการโจมตีจากเวทย์มนต์40%
อะดรีนาลีน!!!
-เพิ่มพลังการโจมตีกายภาพ 40%
ออร่าออฟมานา!!!
-Reocver MP 10%ทุก10วินาที
มิสออฟมานา!!!
-เพิ่มพลังโจมตีทางเวท30%
ไลท์ชิลล์!!!
-เพิ่มพลังป้องกัน30%
ล็อทเทิลออฟมานา!!
-MPx2
God master ร่างจริงของ Master of GM Gm Gear
LV 244>>>274???(error)
HP:147,548,654/147,548,654>>>191,813,250/191,813,250
MP: 22,193,784/22,193,784>>>>44,384,568/44,384,568
ATK:?????+70%?????/30%??????
DEF:?????+60%?????
Skill:ฟิสิกส์ส์เทรนนิ่ง,ปั๊มปิ้งฮาร์ด,ฮาร์ดชิลล์เมจิกบาเรีย
อะดรีนาลีน,ออร่าออฟมานา,มิสออฟมานา,ไลท์ชิลล์,?????
แสงสว่างระเบิดตูมออกจากGMหนุ่มพร้อมคลื่นพลังมหาศาลที่แผ่ออกมาจนทุกคนสัมผัสได้
GMหนุ่มไม่รอช้าพุ่งเข้าใส่ราชาปีศาจทันที!!
เปรี้ยง!!
เสียงเคียวยักษ์ที่มีขนาดราว15เมตรปะทะกับเคียวต้นแบบดังก้องพร้อมกับพลังมหาศาลที่ปล่อยออกมา
ราวกับเป็นสงครามระหว่างความมืดกับแสงสว่าง
เคียว2เล่มซัดกันดังเปรี้ยงๆกลางเวหาสูงขึ้นไปจากพื้นกว่า10เมตร
เคียวด้ามเล็กพยายามผลักเคียวด้ามที่โตกว่าออกไป
// ฮึ่ม ทำไมแรงมันเยอะขนาดนี้กันนะ!!//
เคียวด้ามที่เล็กกว่าโดนเจ้าเคียวยักษ์ดันถอยออกมา
// เฮ้ย!!//
โฮก!!!
ลำแสงสีดำพุ่งวาบออกมาจากปากของราชาปีศาจเข้าใส่GMหนุ่มในระยะประชิด
เปรี้ยง!!!
147,548,655(147,548,654+1)
ตัวเลขดาเมจที่สูงกว่าHPเดิมของGMหนุ่มอยู่1หน่วยปรากฏขึ้นมา
“ ฮึ่ม เจ้าเล่ห์จริงนะ!!!”
GMหนุ่มโดนลำแสงที่ไม่อาจหลบได้เข้าไปเต็มๆจนร่าง
ปลิวไปตกลงกลางเมือง จนอาคารในเมืองพังไปทั้งแถบ
Playerที่อยู่บริเวณนั้นถึงกับวงแตก วิ่งกันไปคนละทิศคนละทาง
ผู้นำGMที่โดนพลังมหาศาลของราชาปีศาจเข้าเต็มๆสะบัดศีรษะไล่ความมืนงงออกไป
ร่างที่มีขุ่มพลังมหาศาลอัดแน่นอยู่จมอยู่ใต้กองซากตึก
God master ร่างจริงของ Master of GM Gm Gear
LV 244>>>274???(error)
HP:44,624,595/191,813,250
การโจมตีเมื่อครู่ไม่ถือว่าเป็นการโจมตีทางกายภาพ
และก็ไม่ถือว่าเป็นการโจมตีด้วยเวทย์ด้วยเพราะไม่มีวงแหวนเวท
สกิลป้องกันที่เขาอุตส่าห์กางไว้ก็ไร้ประโยชน์ไปอย่างสิ้นเชิง!!
แต่วินาทีนั้นเองที่GMหนุ่มเงยหน้าขึ้นไปพบร่างของราชาปีศาจ
ที่ลอยนิ่งอยู่บนท้องฟ้าเหนือเมือง
โฮก!!!
ปากของมันอ้าออกอีกครั้งพร้อมลำพลังสีดำที่ก่อตัวกันกลางอากาศ
มันคิดจะเล่นมุกเดียวกับเมื่อกี้!!
แล้วถ้าเขาไม่เอาตัวเข้าไปรับ เมืองทั้งเมืองก็จะโดนลำแสงนั้นระเบิดทิ้งไม่เหลือซาก
ถ้าปล่อยไว้อย่างนี้Playerได้ตายเป็นเบือแน่!!
...............................................................
“กองทัพวินเชสเตอร์โจมตี!!!”
เสียงGMหัวชมพูดังก้องเป็นการประกาศศึกก่อนเจ้าตัวจะวิ่งนำออกไปเป็นคนแรก!!
“พวกเราตามหัวหน้าหน่วย1ไป!!”
กองทัพวินเชสเตอร์ที่มีจำนวนน้อยกว่าข้าศึกถึง1ต่อ100วิ่งตามหัวหน้าหน่วยไปติดๆ
ธงสัญลักษณ์บ้านวินเชสเตอร์ และธงรูปปลา ถูกชูกันให้สล่อน
กองทัพมอนสเตอร์ที่มากันมืดฟ้ามัวดิน
เห็นแม่ทัพของข้าศึกวิ่งฉีกเดี่ยวเข้ามาดังนั้นก็จัดการเปิดฉากยิงใส่ทันที!!
เปรี้ยงๆๆๆๆๆ!!!
มิสไซด์x100 Sell out!!!
ตัวอักษรพุ่งวาบขึ้นมากลางอากาศก่อนมิทไซด์ทั้งหมดจะอันตธานหายไป
ก่อนเกือบถึงตัวGMหนุ่มเพียงแค่2เมตร
GMหนุ่มใช้จังหวะนี้ใช้สกิลกล่องสมบัติระเบิดทัพหน้าของศัตรู!!
ปรึ่ม!!!
“บุก!!”
สิ้นเสียงสั่งการกองทัพPlayerแห่งบ้านวินเชสเตอร์ก็เข้าตะลุมบอนกับกองทัพมอนสเตอร์ทันที!!
สภาพของสงครามไม่ได้ต่างไปจากสมัยสามก๊กสักเท่าไหร่
เพราะส่วนมากก็ใช้อาวุธจำพวกดาบ หอก ทวน หรือ ธนู
จะต่างไปก็เพียงเวทย์และมิทไซด์ที่ปลิวกันให้เกลือนฟ้า
และเมื่อมันปลิวลงมาตกที่พื้นส่วนใดก็ตามก็จะเกิดแรงระเบิดพัดเอาผู้เคราะห์ร้ายปลิวไปไกล
มังกรร่างยักษ์บินอยู่เหนือน่านฟ้าสูงร่วม10เมตรคำรามก้อง
ประกายสายฟ้าในอากาศแตกเปรี๊ยะๆๆ
ก่อนลำแสงสายฟ้าจะอัดเป็นก้อนพุ่งลงมาใส่ทัพวินเชสเตอร์!!
เปรี้ยง!!
ปริซึมช็อต!!
ลำแสงลูกโตพุ่งขึ้นจากพื้นสวนขึ้นมาจนลำแสงของเจ้ามังกรสลายไป
แถมยังพุ่งเข้าใส่เจ้ามังกรจนมันร่วงลงมาใส่กองทัพมอนสเตอร์!!
“ โด่ นึกว่ามีบุบผาสวรรค์แล้วจะยิงแม่นขึ้นซะอีก
ท่านั้นถ้าเป็นชั้นยิงนะมันแหลกก่อนได้ตกถึงพื้นแน่“
น้ำเสียงหวานที่ฟังดูเย้ยหยันพิกลดังขึ้นบนรถม้าศึกที่วิ่งตามกองทัพมา
“ ชั้นกะให้มันหล่นมาใส่เจ้าพวกนั้นตังหาก แน่จริงเธอมายิงเองสิ! ”
คนหัวกระเซิงยื่นปืนให้ดื้อๆราวกับจะเป็นการท้าทาย
“ งั้นชั้นขอบุบผาสวรรค์ของแกด้วยเลยละกัน!! ”คนหัวม่วงขู่ฟ่อ
แม้แต่มัจฉาตอนนี้ก็ยังเกรงๆมินท์อยู่
เพราะตอนนี้มินท์ถึงกับสามารถเจาะจงรายการไอเทมที่จะซื้อจากเป้าหมายได้
นั้นก็คือ ต่อให้ยัดไอเทมเข้าไปมากแค่นั้น เด็กสาวคนนี้ก็ยังเลือกซื้อสิ่งที่ต้องการได้อยู่ดี
และที่สำคัญ ทุนทรัพย์ตอนนี้ของมินท์สามารถที่จะซื้อจัสติสเรย์ได้ถึง2ชิ้น!!!
แต่นั้นก็ไม่ใช่เหตุผลที่คนหัวกระเซิงจะต้องมายอมให้กับคนหัวม่วงตรงหน้า
“ มันจะมากไปแล้วนะ กานดาแกก็มาทีหลังยังจะแย่งไป กับไอเทมก็จะเอาของชั้นอีกเหรอ
อ้อใช่ แล้วสกิลที่แกเอาไปเมื่อก่อนแกก็ยังไม่คืนชั้นเลยนะยะ!!”
“ ก็กานดาเขาเลือกชั้นนี่!! และสกิลน่ะชั้นจะไม่คืนมันก็เรื่องของชั้น!! ”
“แต่มันเป็นสกิลของชั้นนะ!!”
“แล้วตอนนี้มันเป็นของใครละห๊า~!?”
เสียงทะเลาะโหวกเหวกของเด็กสาวทั้ง2ดังขึ้นกลางสงคราม
ที่เต็มไปด้วยเสียงคำรามและการฆ่าฟันที่ดุร้ายไร้ปราณี...
- Esper
- Rookie
- Posts: 55
- Joined: Fri May 01, 2009 9:06 pm
66 posts • Page 4 of 5 • 1, 2, 3, 4, 5
Who is online
Users browsing this forum: No registered users and 0 guests
Donate Now
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Hosted by FreeForums.org | Create a free forum