Executional Fan Club

Title : Fate... (Prototype)
Auther : TRipLE
Pairing : Ganda x Vissana
Rating : PG
Spoilers : -
Disclaimer : midnight company

--------------------------------------------------------------------------------

คุณเชื่อเรื่องโชคชะตาหรือเปล่า?

ถ้าเชื่อล่ะก็... ผมจะบอกว่าวันนี้เป็นวันซวยที่สุดในชีวิตที่ผ่านมาของผมเลย

โครม!!

เสียงวัตถุบางอย่างตกกระทบพื้นด้วยแรงโน้มถ่วงของโลก แน่นอนว่าต้นกำเนิดเสียงนั้นคือผมเอง และสถานที่เกิดเสียงก็คือ หน้าห้องนอนของผมกับน้องชายวัยมัธยมต้น ...

กานดา เจ้าของห้องอีกคนสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เขาหันหน้ามาทางทิศที่ผมยืนอยู่ช้าๆ

"กานดา ทำอะไรอยู่?"
ผมพยายามบังคับน้ำเสียงให้เป็นปกติทั้งที่ตกใจแทบสิ้นสติ ถามคำถามโง่ๆ ที่เพียงแค่มองตรงหน้าก็รู้คำตอบได้แล้วแท้ๆ

เจ้าน้องชายตัวดียิ้มร่า พลางตอบด้วยน้ำเสียงสดใส ซึ่งถ้าเป็นปกติผมคงจะเห็นว่ามันน่ารัก แต่ตอนนี้กลับรู้สึกอยากโดดถีบหน้ามันยังไงก็ไม่รู้

"ก็ดู AV ที่ซุกอยู่ในกองหนังสือเรียนเก่าๆ ของพี่ไงฮะ"

ดู๊... ดูมันตอบหน้าตาเฉย... ผมพยายามสะกดกลั้นความอยากเอาฝ่าเท้ากระแทกพระพักตร์มันไว้จนได้ยินเสียงกัดฟันของตัวเองดังกรอด

"รู้ได้ยังไงว่าฉันซ่อนไว้ตรงนั้น... ไม่สิ...ใครอนุญาตให้แกเอาออกมาดู? หา!! แล้วนั่นยังจะดูต่ออีกเรอะ!? เอาไปเก็บเดี๋ยวนี้!!"

เจ้ากานดาทำห่อปากอย่างขัดใจ
"โห่ พี่ ขี้ตืดอ้ะ ดูมั่งก็ไม่ได้ ไม่สึกหรอซะหน่อย"

"นั่นไม่ใช่ปัญหาโว้ย! ปัญหาคือแกเพิ่งอยู่ ม. ต้น ต่างหากเล่า! เป็นเด็กเป็นเล็กริอ่านดูหนังเรท 18+ เรอะ!!"
พูดไปงั้นแหละ ความจริงผมก็เคยดูตั้งแต่ ม. ต้นเหมือนกัน
ที่สำคัญคือผมรู้สึกเสียหน้า เหมือนความลับที่พยายามปกปิดถูกแฉออกมาอย่างง่ายดาย โดยเฉพาะคนแฉคือไอ้เจ้ากานดาจอมบื้อด้วยแล้ว

ผมก้มลงหยิบกระเป๋าหนังสือที่นอนง่อยอยู่บนพื้นจากเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ ก่อนจะเดินเข้าห้องเมื่อเห็นว่าเจ้ากานดายอมดึงแผ่น DVD ออกจากเครื่องมาใส่ซองอย่างไม่เต็มใจ

เจ้าน้องเวรบ่นอุบอิบอะไรสักอย่าง ก็คงไม่พ้นเรื่องเมื่อกี้หรอก ผมทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อนและทำเป็นไม่สนใจโดยการนอนหันหลังให้มัน

ปกติผมต้องไปอยู่หอแถวมหาลัยในกรุงเทพ วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ผมจะกลับมานอนที่บ้าน การเดินทางข้ามจังหวัดที่ไม่ไกลเท่าไหร่ไม่ใช่เรื่องสาหัสอะไร แต่ที่สาหัสคือการจราจรในกรุงเทพ กว่าจะนั่งรถจากมหาลัยไปถึงหมอชิตได้เล่นเอาแทบสำลักควันพิษตายคาแยกไฟแดง ผมจึงตั้งใจว่า หลังเรียนจบ กลับมาหางานแถวบ้านทำดีกว่า จะได้พ้นจากสภาพพริกขี้หนูรมควันนั่นซะที

"พี่ฮะ"
อยู่ดีๆ เจ้ากานดาก็เรียกตอนที่ผมกำลังจะม่อยหลับ... เอ๊ย! เคลิ้มหลับ ฮึ่ย! ขัดความสุขซะจริง

"อะไร?"

"พี่เคยทำอย่างในหนังนั่นป่าวฮะ?"

โครม!!!

เสียงวัตถุบางอย่างตกกระทบพื้นตามแรงโน้มถ่วงของโลก แน่นอนว่าต้นกำเนิดเสียงนั้นคือผมเอง และสถานที่เกิดเสียงก็คือ ข้างเตียงของผมกับไอ้น้องเวรนามกานดา ส่วนวัตถุบางอย่างที่ว่า ก็คือตัวผมเองนี่แหละ

อ้อ... อย่าคิดว่าผมตกใจจนกลิ้งตกเตียงเองล่ะ นี่เป็นเพราะฟูกมันเก่าแล้วต่างหาก...
(ฟูก : อะไรฟระ ตูทำอะไรผิด!?)
เรื่องแค่นี้ไม่มีทางทำให้ท่านวิศนะผู้นี้หวั่นไหวได้อยู่แล้ว ไม่มีท้าง~

ผมค่อยๆ ชันตัวลุกขึ้นนั่งบนพื้นอย่างมีมาด แล้วยกมือปัดปอยผมข้างหนึ่งที่ตกลงมาปิดตา
"จะรู้ไปทำไม?"

"ก็...ผม..."
เจ้ากานดาทำเสียงงึมงำในลำคอแถมก้มหน้าก้มตา อะไรของมันอีกวะ

"ก็อะไร?"
ผมเริ่มจะหงุดหงิดที่ต้องถูกปลุกมานั่งดูมันทำท่าเหนียมอายบ้าบออย่างกับพวกนางเอกการ์ตูนตาหวาน ซึ่งพอคนทำเป็นตัวผู้อย่างไอ้กานดาแล้ว ดูยังไงมันก็อุบาทว์มากกว่าน่ารัก
"ถ้าไม่พูดซักที พี่จะนอนแล้วนะ ง่วง"

ท่าทางคำขู่จะได้ผล เจ้ากานดาเลิกทำท่าทุเรศจนได้ หมอนั่นเงยหน้ามองผมแล้วตอบด้วยสีหน้าจริงจัง ซึ่งนั่นทำให้ผมรู้สึกแย่กว่าเดิมกับคำตอบที่ได้รับ

"...ผมอยากรู้ว่า เวลาทำ พี่จะทำหน้าแบบ... ในหนังรึเปล่าฮะ"

ผมรู้สึกได้ว่าใบหน้าตัวเองร้อนวูบขึ้นมา บัดซบ! ทำไมมันควบคุมไม่ได้ฟะ ตอนนี้ผมทำหน้ายังไงอยู่เนี่ย แล้วจะตอบมันยังไงดี

ผมพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น แต่สายตาไปมองอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้แล้ว

"จะไปรู้เรอะ ตอนทำใครมันจะไปเห็นหน้าตัวเองเล่า"

ผมตอบส่งๆ ไป หวังจะให้เจ้ากานดามันเลิกสนใจ
ผมได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆ

"พี่เคยทำแล้วเหรอเนี่ย..."

อ้าวเฮ้ย... ไหงคิดไปเป็นแบบนั้นได้ฟะ
แต่เอาก็เอาวะ เออออกับมันไป จะได้จบๆ ซะที

"ทำนองนั้น"

ผมไม่นึกเลย... ว่านั่นจะเป็นคำตอบที่ผิด จนกระทั่ง...

"งั้นผมขอลองมั่งนะฮะ"

พูดไม่พูดเปล่า ยังรวบตัวผมขึ้นเตียงทันที แล้วคนอย่างผมมีรึจะยอม นักศึกษามหาลัยอย่างผมไม่มีทางแพ้แรงเด็ก ม.ต้น... เฮ้ย! เดี๋ยว... ทำไมมันแรงเยอะนักฟะ สะบัดยังไงก็ไม่หลุด ยิ่งง่วงๆ อยู่

โธ่เว้ย! ง่วงจนลืมคิดไปเลยว่าตั้งแต่เจ้ากานดามันขึ้น ป.4 ผมก็ไม่เคยงัดข้อชนะมันได้อีกเลย

ผมถึงได้บอกไง...

...ว่าวันนี้เป็นวันซวยที่สุดในชีวิตที่ผ่านมาของผม

-END-

ป.ล. ผมเปลี่ยนใจแล้ว หลังเรียนจบไปหางานทำในกรุงเทพดีกว่า

--------------------------------------------------------------------------------

แต่งเล่นๆ ครับ พอดียังนึกตอนต่อของที่เคยลงไว้ในเด็กดีไม่ออก (มันจะมีต่อด้วยเรอะน่ะ)

ชื่อเรื่องเดียวกัน แต่มีวงเล็บ Prototype เพราะเหตุการณ์ในเรื่องนี้มันเกิดก่อน lol

ผมไม่ค่อยชอบแต่งฟิกเท่าไหร่ แต่ขี้เกียจวาด เลยพิมพ์เล่าเอาแล้วกัน อย่าคิดมากเรื่องภาษาครับ เอาแค่พอรู้เรื่องน่ะ = =
(หวังว่าจะอ่านกันรู้เรื่องนะ)

แอบแปลกใจที่ว่าทำไมถึงร้างคนโพส.. ทั้งๆที่มันแบบว่า
งี้ดดด สนุกมากค่ะ ><
แหม... แต่ อยากให้วิศนะเสะเมะมากกว่าเนี่ยสิ >< >< ><
แต่คู่นี้ยังไงก็ น่าย้ากกกกกกกกกกกกก..........

น่ารักดีอะ ชอบคู่นี้ที่สุดเลย

ฟู้ด!!! Yอีกแล้ว!!!เอ้ย!!!มีอะไรให้อ่านอีกแล้ว

ภาษาในเนื้อเรื่องเป็นเอกลักษณ์ดีครับ เหอๆ

อ่านโดจินเกือบหมดแล้ว สรุป กานดาเสียตัวไปกี่คนแล้วเนี่ย???? ไหนจะพี่ วิริยา มัจฉา ฉุดยอดดดด พระเอกเรื่องนี้ เหอๆๆ

เหอๆ ดูแล้วก็น่าจะเหลือ
ภัสสร กับ มิ้น อ่ะนะ ที่ยังไม่น่าเสียตัว

(ภัสสร โดนไปยังหว่า ลืม เหอๆ)

ยังไงก็ช่างคร้า~

มีให้อ่านอะไรก็ได้[แต่ของแค่มันวายก็พอ]คร้า

ขอบคุณนะครับ

เขียนตอนนึง ยาวทั้งนั้นเลยคับนี่

ยาวดีนะแต่ผมขี้เกรียดอ่านอะ