ผมกระแทกประตูบ้านปิดอย่างแสนเซ็ง เจ้าสามตัวนั่นตามแขวะผมไม่เลิกกระทั่งในเกม ไม่รู้มันสนุกนักรึไง
สาเหตุเดียวที่ผมนึกออกคือพวกมันคงจะอิจฉาความเท่ของผม ก็ทำไงได้เล่า คนมันเกิดมาเท่เอง ผิดตรงไหน ความเท่นี่มันก็เป็นบาปเหมือนกันวุ้ย
การจราจรในเมืองหลวงยังติดขัดเหมือนเดิม ที่ต่างไปจากเมื่อครั้งที่ผมยังเรียนมหาลัยก็คงเป็นปริมาณไอเสียที่มีมากขึ้น โชคดีที่วันนี้มีรถ ป.อ. ผ่านมาคันแรก ผมจึงพ้นสภาพจากการเป็นพริกรมควันไปโดยปริยาย
โชค? โชคอีกแล้ว... โชคชะตามันจะสำคัญอะไรนักหนากัน ขืนมัวแต่ปล่อยให้ชะตาลิขิต ชีวิตก็ไม่ต้องทำอะไรกันพอดี
ผมวางกล่องที่หิ้วมาไว้ข้างกระเป๋าเอกสาร แกะเน็คไทพาดไว้บนพนักเก้าอี้ ปลดกระดุมเสื้อสองเม็ดแล้วขยี้ผมตัวเองให้ยุ่งเหยิงเพื่อความสบายใจ ก่อนจะล้มตัวนอนแผ่บนเตียง
ถ้าจะให้พูดถึงโชค คงไม่มีวันไหนที่โชคร้ายเท่าวันนั้นอีกแล้ว...
-------------------------------------------------------------------------------------
"กานดา... ปล่อยเดี๋ยวนี้"
ผมกัดฟัน พยายามแกะปมผ้าที่รัดข้อมือผมให้ไพล่หลังติดกัน
...บังอาจทำกับฉันยังงี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้แกได้เป็นศพแน่...
กานดามันกำลังตั้งอกตั้งใจถอดกางเกงผม ส่วนเสื้อน่ะเรอะ? ก็ไอ้ที่มัดข้อมือผมอยู่นี่แหละ
นี่มันอะไรกันวะ? น้องผมมันบ้าไปแล้วรึไง?
"ไม่"
มันตอบเสียงแข็งโดยไม่เงยหน้ามองผมด้วยซ้ำ วอนตีนจริงๆ ขอถีบทีเหอะวะ เฮ่ย! แน่จริงอย่ามานั่งทับขากันเซ่
"ล้อเล่นแบบนี้พี่ไม่ขำด้วยนะ"
ผมปลอบใจตัวเองว่ามันแค่ล้อเล่น ถึงจะแรงไปหน่อยก็เหอะ
ถึงกานดามันจะโง่ แต่คงไม่บ้าขนาดดูหนังโป๊แล้วเอามาเลียนแบบกับพี่ตัวเองหรอกมั้ง และที่สำคัญ... ผมเป็นผู้ชาย
หลังจากดึงกางเกงผมออกจากขาสำเร็จ เจ้าน้องเวรก็เงยหน้าขึ้นมา ไม่รู้ผมคิดไปเองหรือเปล่าว่ามันน้ำตาคลอด้วย
"กับคนอื่นได้ แต่กับผมไม่ได้เหรอฮะ?"
'เออสิวะ! ...ก็แกมันตัวผู้ แถมเป็นน้องฉัน แล้วก็ไม่มีกับคนอื่นอะไรทั้งนั้นโว้ย'
ผมกำลังจะตอบ มันก็ดันเอาปากมันมาปิดปากผมอีก เวรเอ๊ย... ไม่ให้ตอบแล้วมันจะถามทำไมวะเนี่ย!
เจ้ากานดาเริ่มบรรเลงลีลาแบบงกๆ เงิ่นๆ ใส่ผม เป็นที่แน่นอนว่าผมทั้งด่าทั้งสบประมาทสารพัด หวังจะให้มันท้อๆ เลิกๆ ไปซะที ซึ่งถ้าเป็นคนอื่นมันคงได้ผลไปแล้ว...
แต่โชคร้าย ที่เจ้ากานดามันหน้าด้านหน้าทน แถมยังความพยายามเป็นเลิศ
กว่าผมจะได้นอน ก็ปาเข้าไป 2-3 ชั่วโมงให้หลัง
แล้วสุดท้าย ความหวังที่จะได้ฆ่ามันในวันรุ่งขึ้นก็เป็นอันทลาย เพราะเช้าวันนั้น ผมลุกไม่ขึ้น... มันก็เลยมีชีวิตรอดไปโรงเรียนได้สบายใจเฉิบ
บัดซบ!!!
เป็นเพราะความห่วยของไอ้กานดามันนั่นแหละ!!
อย่าเข้าใจผิดล่ะ ว่าผมสู้มันไม่ได้ ที่มันเกิดขึ้นเพราะผมใจดียอมให้มันเองต่างหาก
ที่มาหางานทำในกรุงเทพ ก็ไม่ได้จะหนีมันด้วย แต่เพราะคิดว่ามันน่าจะรายได้ดีกว่าหางานแถวนั้น
ผมแค่โชคร้าย ที่มีน้องชายงี่เง่าแบบเจ้ากานดา
ผมแค่โชคร้าย ที่เกิดมาเป็นพี่ชายที่ดีเกินไป จนฆ่ามันไม่ลง...
ใช่... ผมโชคร้ายจริงๆ นั่นแหละ ที่เห็นมันน่ารักจนผมอภัยให้ได้...
แถมพอทำงานแล้วไม่มีเวลากลับไปเจอหน้ามัน ก็ดันนึกอยากเจอขึ้นมาอีก
-------------------------------------------------------------------------------------
ผมเหลือบมองกล่องที่วางอยู่ข้างกระเป๋าเอกสาร กล่องใส่เครื่องเกม Neo-Universe ใหม่เอี่ยม ยังไม่ถูกเปิดออก ซึ่งแลกมาด้วยเงินเดือนส่วนหนึ่งของผม
เงินจำนวนนั้น ผมยอมแลกเพื่อให้ได้อยู่กับกานดา โดยที่ไม่ต้องลางานไปหา
เจ้ากานดามันต้องไถ่โทษ... โดยการมาช่วยงานผม
เจ้ากานดามันต้องไถ่โทษ... โดยการมาอยู่เคียงข้างผม
-to be continue-
ชักจะน้ำเน่า - -"
ผมเขียนฉากเรท 18+ ไม่เป็นนะครับ เพราะงั้นไม่ต้องหวัง
ตอนต่อไป อาจจะได้ในไม่กี่วันข้างหน้า ไม่ก็ปีหน้า หรือชาติหน้า แล้วแต่อารมณ์ - -"
ต่อไปก็จะเข้าสู่ช่วงไทม์ไลน์เดียวกับในเนื้อเรื่องต้นฉบับละครับ
อันนี้ต่อจากในเด็กดีรึเปล่าครับ
