Executional Fan Club

ตอนที่10 รอยยิ้มของเทพธิดา

เด็กหนุ่มหัวชมพูวีรบุรุษของกองกำลังต่อต้านGMและเจ้ามอนสเตอร์ขนาดยักษ์ที่ทำหน้าที่

เฝ้าทางออกหมู่บ้านคัลไซด์ต่างก็เริ่มอ่อนแรงหลังจากที่ทำการต่อสู้กันมาอย่างยาวนาน

ทั้ง2ฝ่ายจึงรวบรวมพลังเพื่อเผด็จศึกกันในการโจมตีครั้งต่อไป

แสงจากการรวบรวมพลังของทั้งคู่ทำให้ทั้งบริเวณนั้นถูกย้อมไปด้วยสีขาว

ก่อนที่ลำแสง2สายจะพุ่งเข้าปะทะกันอย่างรุนแรง

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! เสียงการปะทะกันของลำแสงทั้ง2สายดังสนั่น

ไปทั่วบริเวณโพรงถ้ำขนาดใหญ่ที่มีน้ำนองอยู่เบื้องล่าง การโต้พลังกันของกานดากับเจ้ามอนสเตอร์ทำให้เกิด

บาเรียแผ่ขยายออกมานับสิบๆชั้นตลอดเวลาราวกับระลอกคลื่น

ลูกพลังทั้ง2ต่างก็ไม่ขยับออกจากจุดเดิมเป็นเวลานาน

หลังจากที่ลำแสงทั้ง2สายไม่กระดิกออกจากตำแหน่งเดิมเป็นเวลาเกือบๆ5นาที

ก็เป็นกานดาที่เป็นฝ่ายเริ่มอ่อนแรงก่อน เจ้ามอนสเตอร์เริ่มดันพลังของตัวเองเข้าไปเรื่อยๆ

จนพลังของกานดาค่อยๆถอยเข้ามาเรื่อยๆ

“บ้าเอ๊ย!!! แมร่งไปเอาพลังมาจากไหนนักหนาวะ!!!?”เด็กหนุ่มว่าพลางขณะที่พลังของเขาโดนผลักเข้ามาเรื่อยๆ

อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด จนในที่สุดเจ้ามอนสเตอร์ก็สามารถดันพลังของมันมาจนถึงตรงหน้าของ

อาวุธไร้เทียมทานแห่งEvent Horizonซึ่งอยู่ในมือของหัวหน้าหน่วยที่1ของกองกำลังต่อต้านGM

และกำลังจะมีชัยเหนือเด็กหนุ่มหัวชมพูในการโต้พลังครั้งนี้

.....ไม่นะ.......ชั้นจะมาหยุดอยู่ตรงนี้ไม่ได้.........

เมื่อเด็กหนุ่มคิดดังนั้นแล้ว เขาก็เริ่มที่จะดันพลังของมอนสเตอร์ยักษ์กลับไปได้

.....ชั้นต้องกลับไปช่วยเพื่อนๆของชั้น..........

แล้วภาพของทุกคนในกองกำลังต่อต้านGMก็เริ่มปรากฎขึ้นมาในหัวของเด็กหนุ่ม

ทั้งรองหัวหน้าหน่วยจอมกวนอวัยวะเบื้องล่างที่เป็นคนลากเขาเข้ากองกำลัง

นักดาบหนุ่มขี้เก๊กที่เป็นเพื่อนร่วมชะตากรรมขนหัวลุกที่แม้แต่ตอนกลัวยังเก๊กได้

เด็กชายหัวเขียวผู้มีท่าไม้ตายที่แรงที่สุดในกองกำลังและเป็นผู้ที่ช่วยไม่ให้เขา

ถูกสมาชิกคนอื่นในกองกำลังประชาทัณฑ์

ชายวัยกลางคนในชุดจอมยุทธจากหนังจีนกำลังภายในที่หางานช้างให้เขาทำเป็นครั้งแรกในฐานะหัวหน้าหน่วย

แต่ก็ทำให้ทุกคนยอมรับในตัวเขา และยังสมาชิกคนอื่นๆในกองกำลังต่างก็ทยอยปรากฏขึ้นในหัวเขา

แล้วลูกพลังของเจ้ามอนสเตอร์ก็เริ่มถูกผลักกลับไปมากขึ้น

.......ยังมีคนที่รอชั้นอยู่........

ภาพของการ์เดี้ยนสาวหัวยุ่งซึ่งเขารู้จักมาตั้งแต่ก่อนจะเข้ากองกำลังต่อต้านGMซะด้วยซ้ำ

และเด็กสาวผมทองสีหน้าตายด้านที่เป็นคู่หูคนสำคัญซึ่งผ่านสนามรบมาร่วมกับเขาแทบทุกสมรภูมิ

ได้เริ่มปรากฎขึ้นในใจของเขา ลูกพลังของเด็กหนุ่มเริ่มที่จะเป็นฝ่ายดันพลังของมอนสเตอร์กลับไปบ้าง

.........มีคนที่ชั้นต้องปกป้องเขาให้ได้.........

นางพญามารโลลิต้าสตรีหมายเลข1ของกองกำลังต่อต้านGM เด็กสาวผมทองหน้าตาน่ารัก

ผู้ที่ได้รับความนิยมอันดับ1 ได้ปรากฏในมโนภาพของเด็กหนุ่มผู้ซึ่งเป็นหัวหน้าหน่วยส่วนตัวของเธอ

ทันใดนั้นก็ก็ปรากฏลูกไฟสีส้มแดงขนาดใหญ่2ลูกลอยขนาบด้านข้างของเด็กหนุ่ม

ความร้อนจากลูกไฟทั้ง2ลูกทำให้กระแสลมโดยรอบไหลไปรวมกันที่ลูกไฟทั้ง2

เกิดเป็นลมกรรโชกแรงที่น่าจะเรียกว่าเป็นพายุซะมากกว่าพัดกระหน่ำไปทั่วทั้งบริเวณ

พื้นน้ำเบื้องล่างเมื่อถูกพายุที่เกิดจากความร้อนของลูกไฟลูกยักษ์ทั้ง2ลูกพัดเอา

ก็เกิดเป็นคลื่นยักษ์ที่กระหน่ำซัดทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า

ลูกไฟทั้งคู่หลังจากที่ดูดเอาออกซิเจนโดยรอบเข้าไปมากพอก็เกิดการเผาไหม้อย่างสมบูรณ์

และเปลี่ยนเป็นสีฟ้า ก่อนที่จะเข้าไปตรงจุดที่ลำแสงทั้ง2อันปะทะกันแล้วเสริมพลังให้กับลูกพลังของเด็กหนุ่ม

“Distortion Flame Overload!!!!!!”เจ้ามอนสเตอร์เริ่มที่จะเป็นฝ่ายถูกกดดัน

แต่มันก็ยังไม่ถอดใจและยังใส่พลังเข้าไปในลูกพลังของตัวเอง และมันก็เริ่มโต้กลับมาได้บ้าง

ขณะนี้บริเวณโพรงถ้ำที่เป็นสถานที่ต่อสู้ถูกย้อมไปด้วยความสว่างของลูกพลังของเด็กหนุ่มกับมอนสเตอร์

และลูกไฟสีฟ้าทั้ง2ลูกของเด็กหนุ่มจนมองอะไรไม่เห็น ทั้ง2ฝ่ายต่างรับรู้สภาพโดยรอบได้จากเสียงและสัมผัส

ที่สัมผัสได้เท่านั้น พลังของทั้งคู่จากที่เมื่อครู่นี้หัวหน้าหน่วยที่1ของกองกำลังต่อต้านGMเป็นฝ่ายได้เปรียบ

ก็เริ่มกลับมาสูสีเหมือนตอนแรก

....โธ่เว้ย!!!! มาได้แค่นี้เองเหรอ...........

ในขณะที่เด็กหนุ่มหัวชมพูเริ่มถอดใจและเริ่มเป็นฝ่ายเพลี่ยพล้ำแก่มอนสเตอร์ยักษ์

เขากลับมองเห็นเด็กสาวคนหนึ่งอยู่ท่ามกลางแสงสว่างที่เจิดจ้าไปทั่วบริเวณนั้น

เธอคนนั้นเป็นคนที่สวยที่สุดตั้งแต่ที่เด็กหนุ่มเคยพบเจอ นางฟ้า นั่นคือคำที่เด็กหนุ่มใช้เรียกสิ่งที่เขาเห็นอยู่ขณะนี้

เธอเป็นเด็กสาวที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขาไว้ผมยาวสีม่วงและรวบไว้ด้านหลัง

และที่สำคัญคือเธอกำลังยิ้มให้กับเขา เป็นรอยยิ้มที่สวยที่สุดที่เด็กหนุ่มเคยเห็น

รอยยิ้มของเธอคนนี้เป็นเหมือนกับแสงจันทร์ที่คอยให้ความสว่างในความมืดมิด

“...หึ... นั่นสินะ ชั้นจะมามัวอยู่ในที่แบบนี้ไม่ได้ เพราะยังมีคนที่ชั้นอยากจะพบอีกซักครั้ง”

เด็กหนุ่มเอ่ยออกมาแล้วMPของเขาก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆและเริ่มดันพลังของเจ้ามอนสเตอร์กลับไปอีกครั้ง

“ชั้นน่ะ!!!! ยังมีหนี้ที่ต้องใช้คืนตั้ง50,000นะเฟ้ย!!!!!!!!!!! จะมามัวติดอยู่ที่นี่ไม่ได้หรอก!!!!!!!!”

เด็กหนุ่มตะโกนหนี้สินที่ตัวเองต้องชดใช้ให้กับเด็กสาวที่ส่งยิ้มให้กับเขาออกมาดังลั่น

และทันใดนั้นลำแสงของเด็กหนุ่มหัวชมพูกับลูกไฟสีฟ้าขนาดยักษ์ทั้ง2ลูกก็รวมกัน

เป็นเปลวไฟสีฟ้าขนาดใหญ่ที่ใหญ่ยิ่งกว่าลูกพลังของมอนสเตอร์ยักษ์นับสิบเท่า

แล้วผลักพลังของมันกลับไปและเผาเจ้ามอสเตอร์จนไม่เหลือแม้แต่ซาก ก่อนที่จะทะลุเพดานถ้ำออกไป

มอนสเตอร์ที่ไม่มีใครเคยจัดการได้ ได้ถูกปราบลงได้ด้วยฝีมือของวีรบุรุษของกองกำลังต่อต้านGM

เด็กหนุ่มที่เป็นผู้โค่นมันได้หลังจากที่ผ่านศึกหนักที่ยากลำบากมาได้ ก็ได้ใช้MPไปจนหมดแล้ว

จึงไม่สามารถบินอยู่ได้อีกและร่วงลงสู่พื้นน้ำเบื้องล่าง เบื้องหน้าของเขาเต็มไปด้วยไอเทมมากมายนับไม่ถ้วน

//Player กานดา HP 1 MP 0//

//กานดา Gain Item ไอเทมจิปาถะ x 100

Rare 1 ดาวx 50 Rare 2 ดาวx 20

Rare 3 ดาวx 15 Rare 4 ดาวx 8

Rare 5 ดาวx 5 Rare 6 ดาวx 2

Gain Money 1000m//

แล้วเด็กหนุ่มก็Log Outออกจากเกมเพราะเล่นครบ7ชม.พอดี แต่ถึงแม้ว่าเขาจะLog Outออกไปแล้ว

แต่ตัวเลขEXPของเขาก็ยังคงขึ้นต่อไปเรื่อยๆโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

วันต่อมากานดาเข้าเกมมาก็จัดการเก็บไอเทมที่ได้จากเจ้ามอนสเตอร์ทั้งหมดแล้วออกไปจากโพรงถ้ำนั้น

แต่เมื่อเขาออกมาแล้วกลับพบว่ามีเพลเยอร์จำนวน100คนไม่ขาดไม่เกินรอเขาอยู่ข้างนอก

“อ๊ะ! คุณกานดาออกมาแล้ว!!!”เด็กสาวนิรนามเมื่อเห็นกานดาออกมาจากทางออกก็ตะโกนออกมา

ทุกคนได้ยินเสียงของเด็กสาวก็หันควับไปตามเสียงนั้น ก่อนจะวิ่งไปรวมกันที่เด็กหนุ่มทันที

“นี่ทุกคนยังไม่ไปกันอีกเหรอ?”เด็กหนุ่มเอ่ยถามทุกคน

“พวกเรารอนายอยู่ไงล่ะกานดา”ชายสวมแว่นดำตอบคำถามของเด็กหนุ่ม

“แล้วรู้ได้ยังไงว่าผมจะออกมา?”กานดาเอ่ยถามอีกครั้ง

“ก็หมอนั่นมันรั้งเอาไว้น่ะ บอกว่านายต้องตามมาแน่ๆ”เร้ดตอบแล้วชี้ไปที่เด็กชายผมสีม่วงในชุดนักเรียน

ที่ยืนพิงยานอวกาศขนาดเล็กลำหนึ่งอยู่

“ก็แกบอกว่าจะไปเรทิคิวลัมใช่มั้ยล่ะ ชั้นก็จะไปที่นั่นเหมือนกันจะได้ไปพร้อมกันเลย

เพราะยังไงแกคนเดียวก็ไม่มีปัญญาไปถึงหรอก”ไอเป็ดตอบกวนส้นคนที่จะเป็นหัวหน้าของตัวเองในไม่ช้า

ซึ่งก็สร้างความหงุดหงิดให้กานดาได้นิดนึง

“ว่าไงนะ พูดงี้อยากลองของใช่ป่ะ?”กานดาเริ่มโมโหไอ้เป็ดผีและเริ่มพูดจาหาเรื่อง

ทั้งๆที่เมื่อครู่นี้กำลังจะขอบคุณอยู่แล้ว

“จะเอามั้ยล่ะ!!!”เจ้าเป็ดก็รับคำท้า ทั้ง2ฝ่ายต่างเตรียมที่จะออกอาวุธใส่กันอย่างเต็มที่

แต่เด็กสาวไร้นามก็เข้าไปห้ามทั้งคู่ไว้ได้ทัน

“ยู๊ดดดดดดดดดด!!!!!!! จะทะเลาะกันไปให้ได้อะไรขึ้นมาคะ”

“นั่นสิ พวกนายนี่กัดกันได้ตั้งแต่อยู่ในหมู่บ้านจนหนีออกมาได้เลยนะ”เร้ดว่าเสริมขึ้นมา

แล้วเด็กหนุ่มหัวชมพูก็เหลือบไปเห็นยานอวกาศขนาดเล็กที่อยู่ข้างหลังไอ้เป็ด(เพิ่งจะเห็นเหรอเอ็ง)

“นั่นอะไรน่ะ?”กานดาถามไอ้เป็ด

“อ๋อนี่เหรอ! นี่ยานอวกาศขนาดเล็กบู้บี้นัมเบอร์วัน พวกชาวบ้านเขาให้แทนคำขอบคุณน่ะ”

“เอ่อ....จะดีเหรอครับ พวกผมก็ไม่ได้ทำอะไรให้มากมาย ตรงกันข้ามกลับจะสร้างแต่ปัญหาให้พวกคุณด้วยซ้ำ

ผมคงรับไว้ไม่ได้หรอกครับ”กานดาปฏิเสธที่จะรับสิ่งที่แทนคำขอบคุณสิ่งนี้ แต่เร้ดก็เอ่ยขึ้นมาว่า

“รับเอาไว้เถอะนะ เพราะพวกนายมาที่นี่พวกเราถึงได้ออกมาจากหมู่บ้านนั่นได้

และนายยังเสียสละตัวเองเพื่อให้พวกเราหนีรอดอีก เพียงแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

ที่พวกเราจะให้สิ่งนี้เพื่อแทนคำขอบคุณกับพวกนาย”

“ใช่แล้วค่ะ ถ้าคุณไม่รับมันไว้พวกเราคงเสียน้ำใจแย่เลยนะคะ

และถ้าไม่มียานอวกาศพวกคุณก็ไปไหนไม่ได้หรอกค่ะ”สาวน้อยไร้นามเสริมขึ้นมา

กานดาจึงต้องรับยานลำนี้เอาไว้

“ก็ได้ครับ ผมขอรับยานลำนี้เอาไว้”เมื่อสิ้นเสียงจากกานดา ทุกคนก็โห่ร้องด้วยความยินดี

ก่อนที่จะแยกกัน เร้ดก็ได้ถามกานดาเรื่องหลังจากที่พวกเขาออกมาแล้ว

“ว่าแต่กานดา นายรอดมาได้ยังไง”

“เอ่อ....จะไปรอดได้ไงล่ะครับ ผมโดนยิงเข้าไปเต็มๆก็เลยGAME OVER

แล้วก็ค่อยย่องหนีออกมาคนเดียวน่ะครับ”กานดารีบแถเพื่อไม่ให้คนอื่นรู้ความจริง

“แต่หลังจากที่พวกชั้นออกมาแล้วมีเสียงระเบิดดังเป็นระยะๆ พอจะเข้าไปดูก็มีอะไรบางอย่างคล้ายๆบาเรีย

กันเอาไว้ และตอนสุดท้ายยังมีไฟสีฟ้าพุ่งออกมาจากข้างในด้วย พอไฟนั่นพุ่งออกไปแล้วบาเรียก็หายไป

พวกเราจึงจะเข้าไปดูแต่ก็เผอิญครบ7ชม.พร้อมกันพอดีก็เลยไม่รู้น่ะ”เร้ดอธิบายเป็นฉากๆจนกานดาถึงกับอึ้ง

“เอ่อ.....มะ.....มันคงอาละวาดเล่นมั้งครับ”กานดาโกหกไป แต่เร็ดก็เหมือนจะรู้ว่ากานดาปกปิดอะไรไว้

แต่ก็ไม่ซักไซ้เด็กหนุ่มเพิ่ม

“เหรอ งั้นช่างมันเถอะ ลาก่อนนะ ไว้พบกันใหม่”

“ครับ”เร้ดและกานดาจับมือลากันเป็นครั้งสุดท้ายท่ามกลางความยินดีของทุกคน

ก่อนที่ชาวบ้านส่วนใหญ่จะใช่เครื่องเคลื่อนย้ายที่อยู่ตรงทางออกไปยังลาพิวต้า

“เฮ้ไอ้กานดา! รีบๆขึ้นมาซะทีสิโว้ย!!”เจ้าเป็ดตะโกนเรียกกานดาขึ้นยานคนโดยมีวันเดอร์เป็นคนขับ

“เออ!!!”กานดาเดินไปขึ้นยานตามที่ไอ้เป็ดเรียก พอขึ้นไปแล้วเขาก็คิดอะไรบางอย่าง

ในศึกใหญ่ๆน่ะชั้นไม่มีทางแพ้หรอก เพราะว่าเทพธิดายิ้มให้ชั้นเสมอไงล่ะ

ตอนที่11 R.A.M. of Garlic

ณ บริเวณหุบเขาใกล้ๆกับหมู่บ้านอีกาคลั่ง มีเด็กสาวคนหนึ่งถูกเถาวัลย์จำนวนหนึ่งมัดเอาไว้

และเธอก็ต้องยืนดูชายชุดดำ2คนต่อสู้กันด้วยความลำบากใจที่ไม่สามารถหยุดพวกเขาได้

เพราะทั้งคู่ต่างก็เป็นเพื่อนของเธอ และขณะนี้เด็กหนุ่มหัวชมพูก็เริ่มที่จะตกเป็นรองชายผมม่วงแกมน้ำเงิน

เขาค่อยๆเดินเข้ามาใกล้เด็กหนุ่มมากขึ้นทีละนิด

ฝ่ายเด็กหนุ่มก็ตั้งท่าดูเชิงเพื่อเตรียมรับการบุกของบุรุษตาเดียวที่อยู่ตรงหน้า

“กานดา!!!! เธอหนีไปเถอะ เธอแค่จะถ่วงเวลาให้เพื่อนๆหนีเท่านั้นนี่ ตอนนี้พวกเพื่อนๆเธอ

น่าจะหนีไปได้ไกลแล้ว เธอไม่จำเป็นต้องสู้แล้วนี่!!!!!!”เด็กสาวตะโกนบอกให้เด็กหนุ่มหนี

“ถ้าทำได้ก็อยากจะหนีอยู่หรอกนะ แต่พี่การ์ลิคไม่เปิดช่องว่างให้หนีเลยนี่สิ”

“หึ รู้อย่างนั้นแล้วจะคิดหนีอีกทำไม”ว่าแล้วการ์ลิคก็พุ่งเข้ามาโดยเหน็บดาบไว้ข้างเอว

ก่อนที่จะสะบัดดาบขึ้นมาจากด้านล่าง แต่กานดาก็กระโดดขึ้นข้างบนพร้อมกับพุ่งไปด้านหน้า

ข้ามศีรษะการ์ลิคไป ก่อนจะตกถึงพื้นเด็กหนุ่มฟันกลับมาทีนึง แต่การ์ลิคก็ยกดาบขึ้นพาดหลังป้องกันไว้ได้ทัน

กานดายังคงออกแรงฟันต่อแม้ว่าการ์ลิคจะไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย

จนแรงปฏิกิริยาดันตัวเขาออกห่างจากชายผมยาว แต่ดูเหมือนจะลงผิดท่าไปหน่อย

โครม!!!! เสียงเด็กหนุ่มเอาหัวลงพื้นดังพอที่ผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ทั้งคู่จะได้ยิน

เด็กหนุ่มจอมเซ่อซ่าเอามือกุมศีรษะแล้วร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“เจี๊ยก!!!!”(พ่อเมิงเป็นลิงรึไง/ “พ่อมันก็พ่อตูเหมือนกันนะโว้ย”วิศนะผ่านมาพอดีผมเลยโดนเผาไปตามระเบียบ)

“กานดา!!! เธอเป็นอะไรรึเปล่า!!!?”เด็กสาวตะโกนถามเด็กหนุ่มด้วยความเป็นห่วง

ผิดกับชายชุดดำอีกคนที่กำลังหัวเราะอย่างสะใจ

“ก๊าก!!!!!! ฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะ แกนี่บ้าดีจริงๆเลยว่ะ มุขนี้คิดนานมั้ยเนี่ย

ถึงจะเก่าไปหน่อยแต่พอเจอเข้าจริงๆแมร่งโคตรฮาเลยว่ะสาดดดดดดดด”การ์ลิคหัวเราะลั่นจนน้ำตาไหล

ตอนนี้แทบไม่เหลือมาดพี่ชายใจดีที่มักจะแสดงสีหน้ายิ้มแย้มนิ่งๆอีกต่อไป

เหลือแต่ชายหนุ่มบ้าๆบอๆที่หัวเราะลั่นไม่หยุดอย่างกับคนติดกัญชา

“อูย......เจ็บอ่ะ แต่ถ้าเมื่อกี๊พี่เอาเวลาหัวเราะมาโจมตีผมซ้ำผมคงตายไปแล้วนะ”

การ์ลิคถึงกับหยุดความฮาในทันทีที่ได้ยินกานดาพูดอย่างนั้นแล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองไปทางเด็กหนุ่ม

แล้วพบว่าเด็กหนุ่มได้ใช้น้ำยาฟื้นพลังฟื้นฟูHPและMPจนค่าพลังทั้ง2อย่างฟื้นกลับมาประมาณ60-70%

และในตอนนั้นดาบของเด็กหนุ่มหัวชมพูก็เริ่มเปล่งแสงออกมา

“ชิบหายแล้วมั้ยล่ะ!!!!”การ์ลิคบ่นออกมาเมื่อเห็นกานดาเตรียมใช้ท่าไม้ตายจึงตั้งท่าเตรียมป้องกัน

“ขึ้น 7 ค่ำ!!!!!”กานดาตะโกนชื่อท่าออกมาแล้วฟันดาบออกไป

แล้วก็มีแสงสีเหลืองเป็นรูปโค้งเหมือนพระจันทร์เสี้ยวพุ่งออกมาจากดาบไปปะทะเข้ากับร่างของการ์ลิคอย่างแรง

เรียกความเสียหายให้GMจอมถึกได้ไม่น้อย แต่เพราะการ์ลิคตั้งท่าป้องกันเอาไว้

ก่อนที่จะโดนท่าไม้ตายของกานดาทำให้การโจมตีนี้ส่งกระเทียมไปเกิดใหม่ไม่ได้ แต่มันก็เหลือHPอยู่ไม่ถึง10%

GM Garlic DMG 56990

หนอย!!!! ไอ้เด็กเวรนี่ บังอาจทำให้ชั้นขายหน้าได้ขนาดนี้ปล่อยไว้ไม่ได้ ใช้ไอ้นั่นเลยละกัน

ตัวการ์ลิคเริ่มส่งกลิ่นหอมของกระเทียมเจียว(เริ่มเดือด)หลังจากที่โดนกานดาไล่ต้อนจนเกือบตาย

ตอนนี้ใบหน้าของกระเทียมหัวนี้ที่มักจะแสดงสีหน้านิ่งๆยิ้มแย้มอยู่ตลอดได้หายไปจนหมด

เหลือเพียงใบหน้าของคนที่กำลังโกรธถึงขีดสุดจนดูเหมือนวิศนะไว้ผมยาว

และได้หยิบไอเทมบางอย่างออกมาเพื่อพลิกสถานการณ์

มินท์เห็นการ์ลิคกำลังหยิบอะไรบางอย่างออกมาก็รู้ในทันทีจึงตะโกนห้ามเอาไว้

“ไม่ได้นะการ์ลิค!!!! ห้ามใช้ไอ้นั่นนะ!!!!!”แต่ก็ไม่ทันซะแล้ว

ชายตาเดียวผมยาวได้งัดเอาไอเทมรูปร่างสี่เหลี่ยมขนาดเล็กประมาณข้อหนึ่งของนิ้วหัวแม่มือออกมา

กานดาเมื่อได้เห็นไอเทมที่การ์ลิคหยิบขึ้นมาก็ถึงกับหน้าซีดในบัดดล

เพราะมันคือสิ่งที่ทำให้เขาเกือบตายในสงครามวินเชสเตอร์(แค่เกือบพอเพราะที่มันตายมันทำตัวเอง)

“นะ.....นั่นมัน......... R.A.M.!!!!”ทันใดนั้นก็ปรากฏยักษ์สวมเกราะทั่วทั้งตัว สูงประมาณตึก10ชั้น

ถือดาบขนาดใหญ่โตมโหระทึกที่ยาวพอๆกับความสูงของมันเองไว้ในมือขวา

ดูละม้ายคล้ายกับปลดปล่อยสวัสดิกะของโคมามูระ เซจินหัวหน้าหน่วยที่7แห่ง13หน่วยพิทักษ์ยิ่งนัก

(มันชื่ออะไรวานคุณEsperช่วยบอกที) มิหนำซ้ำยังมีโล่ขนาดประมาณ1/4ของสนามศุภชลาศัย

(เฉพาะส่วนที่เป็นสนามฟุตบอล) รูปทรงสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัด4อันลอยอยู่รอบๆเจ้ายักษ์นั่น

แล้วการ์ลิคก็ลอยขึ้นไปอยู่ตรงบริเวณท้องของยักษ์นั่น

แล้วHPของการ์ลิคก็ฟื้นฟูจนกลับมาเต็มพร้อมกับค่าSTATUSที่เปลี่ยนไป

//เทพแห่งการทำลาย เบอร์เซิร์กเกอร์

HP 598000

ร่างจริงของGM การ์ลิค พลังโจมตีและป้องกันโคตรพ่อโคตรแม่ถึก

โดยยักษ์ที่อยู่ข้างหลังจะเคลื่อนไหวตามการเคลื่อนไหวของการ์ลิค

โล่ทั้ง4อันที่ลอยอยู่รอบๆสามารถลอยมาป้องกันให้การ์ลิคได้โดยอัตโนมัติเหมือนโล่ทรายของกาอาระ//

บรรลัยแล้วมั้ยล่ะ!!! กานดาหน้าซีดยิ่งกว่าเดิมจนไม่รู้ว่าจะซีดยังไงอีกเมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับร่างจริงของGM

โดยที่ไม่สามารถเรียกใช้จัสติสเรย์ได้อีกแล้ว (มัจฉาเอาคืนไปตั้งแต่ตอนแรกแล้วจำได้ป่าว)

เด็กสาวที่ถูกมัดอยู่บริเวณนั้นเมื่อเห็นคนที่เธอรักกำลังจะถูกเพื่อนของเธอเองฆ่าก็รู้สึกเจ็บปวดใจเป็นอย่างยิ่ง

“พอได้แล้วการ์ลิค!!! ปล่อยกานดาไปเถอะ พวกเรายังมีภารกิจต้องทำอีกนะ!!!!”

เด็กสาวตะโกนออกมาพร้อมกับน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาจนใบหน้าสวยๆของเธอเลอะคราบน้ำตาเต็มไปหมด

แต่สิ่งที่การ์ลิคสนองต่อคำขอร้องของเธอคือ.....

“ไม่ได้หรอกมินท์ หมอนี่รู้ความเคลื่อนไหวของพวกเราแล้ว

ดังนั้นพวกเราจะปล่อยให้มันรอดกลับไปไม่ได้เด็ดขาด!!!”ว่าจบการ์ลิคก็ฟันดาบลงกับพื้น

แม้ว่ากานดาจะหลบได้แบบฉิวเฉียดแต่ความแรงของการฟันนี้ก็ถึงกับทำให้แผ่นดินแยกออกเป็น2ฝั่ง

กานดาที่ถึงแม้เมื่อครู่นี้จะหลบการโจมตีมาได้แต่ก็กำลังจะตกลงไปในรอยแยกของแผ่นดิน

แต่ก่อนที่เขาจะตกลงไปเวทย์ที่มัดมินท์เอาไว้ก็หมดฤทธิ์พอดี หลังจากที่เถาวัลย์ที่มัดตัวเธอไว้หายไป

มินท์ก็วิ่งไปที่รอยแยกและคว้าข้อมือกานดาเอาไว้ก่อนที่เขาจะตกลงไปและฉุดเขาขึ้นมาได้สำเร็จ

เด็กหนุ่มที่ถูกฉุดขึ้นมาได้ก็ลอยไปตามแรงของเด็กสาว(ไม่รู้เหมือนกันว่ามินท์ไปเอาแรงมาจากไหน)

ก่อนที่จะล้มลงบนร่างของเด็กสาว แล้วริมฝีปากของทั้งคู่ก็ประกบกันพอดี

ทั้งคู่เมื่อรู้สภาพของตัวเองก็หน้าแดงราวกับเลือดจากทั่วทั้งตัวมาเลี้ยงที่ใบหน้าเพียงแห่งเดียว

หลังจากที่ตั้งสติได้แล้วทั้งคู่ก็รีบผละออกจากกัน

“ขะ...ขอโทษที คือ...ชั้นไม่ได้ตั้งใจ”เด็กหนุ่มขอโทษขอโพยเด็กสาวเป็นการใหญ่

“มะ....ไม่เป็นไรหรอก”กานดาและมินท์ต่างพยายามหลบตาอีกฝ่ายหลังจากที่เมื่อครู่นี้ได้มอบจุมพิตให้แก่กัน

แบบไม่ได้ตั้งใจ แต่บรรยากาศหวานชื่นของทั้งคู่ก็ต้องจบลง เมื่อการ์ลิคเปิดฉากโจมตีอีกครั้ง

“มินท์ ในเมื่อเธอเลือกที่จะช่วยหมอนั่นชั้นก็จะถือว่าเธอเป็นศัตรู แต่เห็นแก่ที่เธอเคยเป็นพวกเรา

ชั้นจะส่งเธอไปเกิดใหม่พร้อมกับแฟนเธอก็แล้วกัน”ว่าแล้วการ์ลิคก็ฟาดดาบลงมาอีกครั้ง

แต่กานดาก็ดึงตัวมินท์เข้ามาในอ้อมกอดแล้วพากันกระโดดหลบการโจมตีของการ์ลิคไปได้หวุดหวิด

ก่อนจะพากันหลบเข้าไปในซอกของหน้าผา ตอนนี้เด็กสาวใจเต้นด้วยความถี่50Hz (ครั้ง/วินาที)(คนรึป่าวฟะเนี่ย)

ที่ได้อยู่ในอ้อมกอดของคนที่เธอรัก แต่เด็กหนุ่มกลับไม่ได้คิดเรื่องนั้นเลยแม้แต่น้อย

ในตอนนี้ในหัวของกานดามีแต่เรื่องที่จะจัดการกับศัตรูตรงหน้ายังไงดี

ตอนนี้ทางรอดของเรามี2ทางคือ ใช้ท่าไม้ตายต้องห้ามของดาบนี่จัดการพี่การ์ลิคซะ

//ขึ้น 15 ค่ำ ท่าไม้ตายต้องห้ามประจำอาวุธดาบคางุยะ เมื่อใช้ท่านี้จะเกิดการระเบิดของMPและHPเป็นวงกว้าง

ราวกับพระจันทร์เต็มดวง ผู้ใช้จะHPเหลือ0ทันทีที่ใช้ท่านี้ ส่วนเป้าหมายจะคิดความเสียหาย

เทียบความแรงของท่ากับพลังป้องกันของเป้าหมาย (คิดเหมือนเฟืองยักษ์แต่แรงกว่าเฟืองยักษ์10เท่า)

โดยปกติจะมีความแรงอยู่ที่ประมาณ400000-500000DMG รัศมีการระเบิดจะแผ่ออกมาโดยรอบตลอด10นาที

ทำให้ไม่สามารถเข้าไปทำการชุบชีวิตได้//

//แรม 15 ค่ำ ท่าไม้ตายต้องห้ามประจำอาวุธดาบคางุยะ เมื่อใช้ท่านี้ผู้ใช้และเป้าหมายจะถูกลบID

และข้อมูลทั้งหมดออกจากระบบของNeo Universeตัวละครของผู้ใช้ท่าและเป้าหมายจะค่อยๆจางหายไป

ราวกับถูกกลืนหายไปในความมืด ถ้าเข้าเกมมาก็ต้องเริ่มเล่นตั้งแต่Lv.1ใหม่

แต่สามารถหยุดผลของท่าไม้ตายนี้ได้โดยการทำให้เพลเยอร์ที่โดนผลของท่านี้ (ผู้ใช้หรือเป้าหมาย) HPเหลือ0

(ก็ตายนั่นล่ะ) แต่ถ้าหลังจากตายแล้วชุบชีวิตขึ้นมาผลของท่านี้ก็จะทำงานอีกครั้ง

หรือก็คือถ้าไม่อยากถูกลบIDก็ต้องยอมGAME OVER//

จะใช้ขึ้น 15 ค่ำก็ไม่รู้ว่าจะจัดการพี่การ์ลิคได้รึเปล่า หรือว่าจะใช้แรม 15 ค่ำดีนะ

หรือว่าจะลองเสี่ยงกับทางเลือกที่2 ลองเดิมพันกับการ์ดใบสุดท้ายที่ได้จากหีบเรนโบว์ใบนี้!!!

กานดาเหลือบสายตามองการ์ดใบสุดท้ายที่ได้จากหีบเรนโบว์ แต่ว่าการ์ดใบนี้ดูไม่เหมือนกับการ์ดใบอื่นๆ

การ์ดใบนี้ไม่มีรูปธาตุของเวทมนตร์ แต่พื้นหลังของการ์ดเป็นสีรุ้งและมีตัวอักษรLXXอยู่ตรงกลางของการ์ด

“อืม........การ์ดใบนี้มันทำอะไรได้กันน้า”เด็กสาวที่อยู่ในอ้อมแขนของเด็กหนุ่ม

เห็นเด็กหนุ่มกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างก็สงสัยจึงเอ่ยถามออกมา

“มีอะไรเหรอกานดา?”

“คือชั้นว่าจะลองเสี่ยงใช้เวทย์สุดท้ายที่ได้จากหีบเรนโบว์จัดการพี่การ์ลิค

แต่ไม่รู้ว่าการ์ดใบนี้มันมีความสามารถอะไรน่ะสิ”

“ไหนเอามาให้ชั้นดูหน่อยสิ”แล้วเด็กสาวก็ฉกการ์ดในมือเด็กหนุ่มมาดู

“การ์ดพวกนี้ปกติดูยังไงเหรอ?”เด็กสาวถามเด็กหนุ่มเจ้าของการ์ด

“ปกติมันจะมีรูปธาตุของเวทมนตร์ที่ได้แต่ว่าใบนี้ไม่มี และก็จะมีระดับของเวทมนตร์อยู่ที่มุมซ้ายบน

เป็นเลขโรมันน่ะ แล้วใบอื่นๆก็ไม่มีพื้นหลังแบบนี้ด้วย”เด็กหนุ่มอธิบาย

“เหรอ ชั้นก็ไม่รู้อะไรนักหรอกนะ แต่ตัวอักษรLXXตรงกลางการ์ดเนี่ย ถ้าเป็นเลขโรมันมันคือเลข70นะ”

“ฮ้า!!!!!!!!!!!!! 70!!!!!!!!!!!! แต่เวทย์ที่ได้จากหีบเรนโบว์มีเลเวลไม่เกิน10เองนะ!!!!!!!!!!!!”

กานดาแหกปากลั่นเมื่อได้ยินเลเวลของการ์ดใบนั้น แต่การ์ลิคก็ไม่ปล่อยให้ทั้งคู่ปรึกษากันนานกว่านี้อีกแล้ว

และฟันดาบลงมาตรงจุดที่กานดากับมินท์ซ่อนตัวอยู่

“จะซ่อนกันอีกนานมั้ย!!!!!!!?”

โธ่เว้ย!!!!! จะเป็นการ์ดอะไรก็ไม่รู้ล่ะ แต่ใช้ๆไปก่อนละกัน

แล้วกานดาก็เปิดการ์ดปริศนาใบนั้นออกมา มันมีความสามารถอะไรกัน

ตอนที่12 Rainbows = สายรุ้ง =????

การ์ลิคฟาดดาบลงมายังจุดที่กานดากับมินท์ซ่อนตัวอยู่ กานดาจึงตัดสินใจเปิดการ์ดใบสุดท้าย

ที่เปิดได้จากหีบเรนโบว์ทั้งๆที่ยังไม่รู้ความสามารถของการ์ดใบนั้น ทันใดนั้นก็มีแสงสีรุ้งส่องออกมาจากการ์ด

และสะท้อนการโจมตีของการ์ลิคออกไปได้ทั้งหมด ทำให้ในการโจมตีครั้งนี้

กานดากับมินท์ไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่นิดเดียว หลังจากแสงจางลงก็ปรากฏร่างของเด็กทารก7คน

แต่ละคนดูแล้วไม่น่าจะสูงเกิน40ซม. โดยทุกคนล้วนแต่มีจุกนมห้อยอยู่ที่คอ

เป็นสีต่างๆของสายรุ้งและมีสัตว์เลี้ยงของตัวเอง

เง็งครับทั่น เด็กหนุ่มและเด็กสาวงงเต็กกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา เวทย์ระดับ70ออกมาเป็นเด็ก7คนเนี่ยนะ

“นะ....นี่มันอะไรกันเนี่ย?”

“กร๊ากกกกกกกกกก 5555555555555555555 พวกแกนี่จะเอาฮาไปถึงไหนเนี่ย

คิดจะให้ชั้นติดสถานะท้องแข็งจนHPลดลงเรื่อยๆจนตายสินะ (มันมีสถานะนี้ด้วยเหรอฟะ)”

การ์ลิคหัวเราะลั่นเมื่อเห็นผลของการ์ดใบสุดท้ายของกานดา

หลังจากที่ฟังกระเทียมตาเดียวหัวเราะอยู่นานสองนาน ในที่สุด1ในเด็ก7คนนั้นก็เปิดปากพูดอะไรออกมา

“เฮ้ย! หัวเราะอะไรของแกฟะไอ้บอด เดี๋ยวปั๊ดเอาไรเฟิลยิงแสกหน้าซะหรอกเว้ยเฮ้ย!!!!!!”

เด็กผมทองนัยน์ตาสีฟ้าสวมชุดลายพรางแล้วห้อยจุกนมสีฟ้าตะโกนด่าการ์ลิคแบบไม่กลัวตาย

“ใจเย็นๆน่าโคโรเนโร่ ขืนบุกเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนั้นเดี๋ยวก็โดนดาบนั่นผ่าเป็น2เสี่ยงหรอก”

เด็กชุดดำหน้าตาแอ๊บแบ๊วห้อยจุกนมสีเหลืองห้ามเด็กผมทองเอาไว้

“อะไรฟะรีบอร์น!! แค่มันตัวใหญ่กว่าก็ป๊อดซะแล้วเหรอเว้ยเฮ้ย!!!!!!”

“ฟังที่คุณรีบอร์นเตือนซะหน่อยก็ดีนะครับคุณโคโรเนโร่ เราไม่รู้ว่าศัตรูมีความสามารถยังไง

ทะเล่อทะล่าบุกเข้าไปก็เท่ากับไปตายนั่นล่ะครับ”เด็กชายหน้าตี๋มัดผมเปียใส่ชุดจีน

และห้อยจุกนมสีแดงว่าเสริมเด็กชายชุดดำ

“ฟง!! แกก็ด้วยเหรอเว้ยเฮ้ย!!!!”ขณะที่เด็กๆกำลังถกเถียงกันอยู่

เด็กสาวผมม่วงก็เข้าไปถามเด็กผู้หญิงผมสั้นใส่ชุดขาวห้อยจุกนมสีส้มที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

“เอ่อ....นี่พวกหนูเป็นใครเหรอจ๊ะ?”

“อ๋อ~! ขอโทษที่แนะนำตัวช้าค่ะพวกเราคือ.....”ขณะที่เด็กผู้หญิงคนนั้นกำลังจะตอบคำถามของมินท์

เด็กที่ไม่รู้ว่าชายหรือหญิงเพราะสวมหมวกปิดหน้าปิดตาเอาไว้มีขีดใต้ตาและห้อยจุกนมสีครามก็แทรกขึ้นมา

“นี่ลูเช่ ชั้นว่าเราไม่ควรจะบอกข้อมูลของเราง่ายๆแบบนี้นะ

ชั้นว่าเราน่าจะเรียกเก็บค่าข้อมูลจากยายนี่ซะหน่อยนา”

“ไม่เอาน่าไวเปอร์ ที่พวกเราออกมาได้ก็เพราะHPและMPของพวกเขานะ”

“เอ๋!!!!”เด็กหนุ่มและเด็กสาวร้องด้วยความแปลกใจก่อนที่จะเช็คSTATUSของตัวเอง

//กานดา GM Mint HP 1 MP 0//

“เฮ้ย!!!!!!!!!! นี่มันเกิดอะไรขึ้นฟะเนี่ย!!!!!!!!!”เด็กหนุ่มแหกปากลั่นเมื่อเห็นค่าHPและMPของตัวเอง

ก่อนที่เด็กผู้หญิงผมสั้นจะอธิบายต่อ

“พวกเราคืออัลโกบาเลโน่ เด็กทารกต้องคำสาบทั้ง7ที่แข็งแกร่งที่สุดในวงการมาเฟียค่ะ”

“อัลโกบาเลโน่!!?”

//เวทย์อัญเชิญอัลโกบาเลโน่ เวทย์อัญเชิญLv.70 เวทย์ที่แข็งแกร่งที่สุดจากการเปิดหีบเรนโบว์

การอัญเชิญอัลโกบาเลโน่เพียงคนเดียวเป็นเวทย์อัญเชิญLv.10 แต่โอกาสที่จะได้เวทย์นี้มีน้อยมากจนแทบติดลบ

เวทย์บทนี้สามารถอัญเชิญได้กี่คนดูที่สีพื้นหลังของการ์ดว่ามีกี่สีก็จะอัญเชิญได้ตามจำนวนสีบนการ์ด

และจะอัญเชิญอัลโกบาเลโน่คนไหนได้ก็ดูที่สีของการ์ดอีกเช่นกัน โดยจะอัญเชิญคนที่มีจุกนมสีเดียวกับการ์ดได้

การที่จะเปิดได้เวทย์นี้โดยมีสีรุ้งครบทุกสียากกว่าการเปิดได้สีเดียวนับล้านเท่า

อัลโกบาเลโน่แต่ละคนเทียบได้กับสัตว์อสูรระดับ15หรือก็คือระดับสูงสุดของสัตว์อสูรทั้งหมด

การอัญเชิญอัลโกบาเลโน่แบบปกติจะต้องใช้พลังงานธาตุแสงและไฟอย่างละมากกว่า

การอัญเชิญดิไวท์แครบถึง2เท่า และพลังงานธาตุเดียวกับอัลโกบาเลโน่อีก10ล้านหน่วย

(นภา,อรุณ=แสง วายุ=ลม อัสนี=สายฟ้า พิรุณ,เมฆา,หมอก=น้ำ) แต่ในกรณีที่อัญเชิญโดยใช้หีบเรนโบว์

ผู้ใช้จะต้องมีเลเวล70+ และต้องสังเวยHPจนเหลือ1 และMPทั้งหมด และถ้าหากผู้ใช้มีเพื่อนในปาร์ตี้

ที่เลเวล70+เช่นกันก็จะถูกดูดHPและMPไปเพื่อใช้สังเวยในการอัญเชิญด้วยเช่นกัน

(ตอนนี้มินท์อยู่ปาร์ตี้เดียวกับกานดาก็เลยโดนดูดHPและMPไปด้วย)

โดยยิ่งมีผู้สังเวยมากอัลโกบาเลโน่ก็จะคงสภาพอยู่ได้นานขึ้น ผู้สังเวย1คนต่อการคงสภาพ5นาที

ในกรณีนี้มีผู้สังเวยคือกานดาและมินท์2คน อัลโกบาเลโน่จึงคงสภาพอยู่ได้10นาที//

“ก็อย่างว่าแหล่ะ พวกเรามีเวลาแค่10นาที ก็จะรีบๆทำให้มันจบๆไปละกัน”

เด็กสวมหมวกกันน็อกห้อยจุกนมสีม่วงว่าแล้วเข้าไปรวมกลุ่มกับรุ่นพี่3คนที่กำลังเถียงกันอยู่

“อะไรกัน มีเวลาแค่10นาทีเองเหรอ ชั้นอยากจะชำแหละเจ้ายักษ์นั่นดูซะหน่อย แล้วก็โล่นั่นมันลอยได้ยังไงนะ!?”

เด็กชายหัวกระเซิงสวมเสื้อกราวนด์ใส่แว่นตาและห้อยจุกนมสีเขียวเอ่ยออกมา

ขณะที่เด็กเทพทั้ง7กำลังเถียงกันอยู่ เทพแห่งการทำลายก็หมดอารมณ์ดูเด็กตีกันแล้วเริ่มโจมตีอีกครั้ง

“พวกแกจะเล่นปาหี่กันอีกนานมั้ย!!!!?”การ์ลิคฟาดดาบลงมาตรงจุดที่พวกกานดายืนอยู่ แต่ว่า!!!?

เปรี้ยง!!!!เสียงดาบฟันลงมาดังสนั่นไปทั่ว แต่ดาบนั่นก็ฟันลงมาไม่ถึงพวกกานดา

มีอะไรบางอย่างคล้ายๆกับบาเรียไฟฟ้ากันไม่ให้ดาบของการ์ลิคฟันลงมาได้

โดยมีเด็กชายหัวกระเซิงจุกนมสีเขียวยืนอยู่หน้าสุด

“ชั้นเปลี่ยนใจแล้ว อ่อนๆแบบนี้ไม่มีค่าพอให้ชั้นชำแหละหรอก”

“นั่นสินะ กากขนาดนี้แค่พวกเราคนเดียวก็สบายแล้ว ไม่เห็นต้องเรียกออกมาทั้ง7คนเลย”

เด็กชายชุดดำว่าเสริมขึ้นมา

“งั้นก็ลุยเลยสิเว้ยเฮ้ย!”เด็กชายสวมชุดลายพรางว่าแล้วก็เหนี่ยวไกไรเฟิลคู่ใจทันที

แต่โล่ของการ์ลิคก็ลอยมาป้องกันไว้ได้ทัน

“ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ โล่พวกนี้จะเคยป้องกันให้ชั้นโดยอัตโนมัติเว้ยไอ้เด็กเปรต!!!”

“งั้นเหรอ!!! งั้นก็ต้องจัดการโล่นั่นก่อนสินะ!!?”เด็กสวมหมวกกันน็อกว่า

แล้วก็มีหนวดปลาหมึกยักษ์4เส้นก็จัดการมัดโล่ของการ์ลิคเอาไว้ก่อนที่จะรัดมันจนแตกละเอียด

“กะ.....เกิดอะไรขึ้น!!!?”การ์ลิคงงเต็กที่โล่ของตัวเองถูกทำลายลงอย่างง่ายดาย

“ที่หนวดปลาหมึกของชั้นมีไฟธาตุพิรุณของรุ่นพี่โคโรเนโร่ และไฟธาตุวายุของรุ่นพี่ฟงเคลือบเอาไว้ไงล่ะ

พอโล่ของแกโดนไฟธาตุพิรุณก็จะถูกการระงับทำให้อ่อนลง

หลังจากนั้นก็โดนการแยกส่วนของวายุแยกสลายจนผุพัง”เด็กสวมหมวกกันน็อกอธิบาย

การ์ลิคงงกับสิ่งที่เด็กจุกนมสีม่วงพูด พิรุณวายุอะไรของมันฟะ!!

“เท่านี้ก็ไม่มีโล่มาเกะกะแล้วสินะ”เด็กจุกนมสีเหลืองเอ่ยขึ้นมา แล้วทั้ง7คนก็หัวเราะเหอะๆพร้อมกับ

ค่อยๆเดินเข้าไปหาการ์ลิค แล้วจัดการรุมโทรมการ์ลิคอย่างเมามัน

การ์ลิคร้องออกมาด้วยเสียงหลอนโสตประสาทผู้ที่ได้ยินจนขนลุก

สภาพของGMสุดซวยดูย่ำแย่จนไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้

GM Garlic GAME OVER

ตอนที่13 สมทบ

“ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!! อย่าเข้ามาน้า~~~~~!!!!!! อ้ากกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!”

เสียงของGMจอมถึกที่กำลังโดนเด็กเปรต เอ๊ย!เด็กผี เอ๊ย!เด็กเทพทั้ง7ของวงการมาเฟีย

รุมประชาทัณฑ์อย่างมันมือมันเท้าดังแสบแก้วหูและหลอนโสตประสาทเป็นอย่างยิ่ง

หน้าของGMตาเดียวแสดงออกถึงความหวาดกลัวถึงที่สุดจนถึงกับร้องไห้ออกมา

(ถ้าคิดสภาพการ์ลิคตอนนี้ไม่ออกให้นึกถึงหัวหน้ากลุ่มแฟรี่การ์เดี้ยน

ตอนโดนวันเดอร์เอาปืนยิงเคิร์สเล็งใส่ อารมณ์ประมาณนั้น)

เด็กหนุ่มและเด็กสาวที่เป็นคนอัญเชิญเด็กๆเหล่านี้ออกมาเมื่อได้ยินเสียงหลอนประสาทของการ์ลิค

และวิธีการเล่นของเล่นของเหล่าอัลโกบาเลโน่ก็รู้สึกกลัวจนตัวสั่น และยืนกอดกันกลมดิกด้วยความหวาดผวา

(ตอนนี้ให้นึกถึงฟิคของคุณEsperตอนที่มินท์มานอนบ้านกานดาแล้วเจอผี)

แล้วก็ต้องทนดูเด็กๆสับกระเทียมเล่นจนกระเทียมหัวนั้นเละจนไม่เหลือเค้าสภาพเดิมของมัน

GM Garlic GAME OVER

เด็กๆทั้ง7คนหลังจากที่เล่นกระเทียมกันเสร็จแล้วก็กลับลงมาหาเด็กหนุ่มผู้ที่เป็นเหมือนเจ้านายของพวกตน

แล้วเด็กหญิงผมสั้นห้อยจุกนมสีส้มที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าของเด็กๆกลุ่มนี้ (เพราะเป็นธาตุนภา)

ก็ออกมาเป็นตัวแทนเพื่อนๆรายงานผลของการปฏิบัติภารกิจสุดสยองที่เพิ่งเสร็จไปหมาดๆ

“พวกเราจัดการไอ้สวะนั่นเสร็จแล้วนะคะ”

“อะ.......อืม.......”เด็กหนุ่มตอบเสียงสั่นเพราะยังคงผวากับภาพกระเทียมโดนสับเล่นเมื่อครู่นี้อยู่

“พวกเราก็จัดการไอ้สวะนั่นเรียบร้อยแล้วก็จ่ายค่าตอบแทนมาซะทีเด้!!!”

จู่ๆเด็กจุกนมสีครามก็โพล่งออกมาเพื่อเก็บค่าตอบแทน

“เอ๋!!!?”เด็กหนุ่มร้องเมื่อถูกเรียกค่าตอบแทน ถ้าตูไม่ให้มันจะเอาตูตายมั้ยเนี่ย เด็กหนุ่มคิด

“นี่ไวเปอร์ เขาอุตส่าห์เอาของเล่นมาให้พวกเราเล่นนะ ถึงมันจะไม่ค่อยทนซักเท่าไหร่ก็เถอะ

แต่เธอก็ไม่ควรไปเรียกค่าตอบแทนจากพวกเขานะ”นักฆ่าหน้าทารกห้ามเพื่อนที่ปิดหน้าปิดตาของตน

“ไม่ได้เฟ้ยรีบอร์น!! งานก็คืองาน ในเมื่อพวกเราทำงานให้แล้วก็ควรได้รับค่าตอบแทน!!!”

เด็กจุกนมสีครามยังคงยืนยันความตั้งใจของตน ทำให้กานดายิ่งหน้าเสียเข้าไปใหญ่

ให้ฆ่าGMในร่างจริงนี่มันจะเรียกเก็บตูเท่าไหร่ฟะ แต่ขณะที่เด็กหนุ่มกำลังคิดว่าจะโดนอะไรบ้าง

ถ้าไม่จ่ายค่าตอบแทน เด็กสาวผมม่วงก็เดินเข้าไปหาเด็กจุกนมสีคราม

“เอ่อ....ค่าตอบแทนนี่ซัก10ล้านพอมั้ยจ๊ะ?”เด็กหนุ่มหัวชมพูและเด็กต้องสาปทั้ง7ถึงกับตาลุกวาว

เมื่อได้ยินราคาที่เด็กสาวผมม่วงเสนอให้เด็กจุกนมสีคราม นี่เธอรู้จักคุณค่าของเงินมั่งมั้ยเนี่ย==;

“ที่จริงก็ยังน้อยไปหน่อยนะ แต่ช่างเหอะจะรับไว้ก็ได้”แล้วผู้พิทักษ์แห่งหมอกของวาเรีย

ก็รับค่าตอบแทนจากมินท์ ที่จริงกับศัตรูกากๆอย่างนั้นน่ะแค่หมื่นนึงยังถือว่าแพงไปเล้ย

เด็กจุกนมสีครามคิด แล้วอัลโกบาเลโน่ทั้ง7ก็หายวับไป

หลังจากที่อัลโกบาเลโน่หายไป เด็กหนุ่มก็หันกลับมาบอกลาเด็กสาวที่โดน

อัลโกบาเลโน่จุกนมสีครามหลอกเอาเงินไป10ล้าน

“ถ้างั้นชั้นไปก่อนนะ”

“อะ......อืม...”สีหน้าเด็กสาวออกอาการเศร้าใจอย่างเห็นได้ชัด

เด็กหนุ่มสังเกตเห็นสีหน้าของเด็กสาวก็ย่อตัวลงนิดนึงให้เท่าๆกับความสูงของเด็กสาว

แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆกับใบหน้าของเธอ ก่อนที่จะเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“เป็นอะไรรึเปล่ามินท์? สีหน้าเธอดูไม่ดีเลยนะ!!”เด็กสาวเมื่อพบว่าตอนนี้ใบหน้าของเด็กหนุ่ม

อยู่ห่างจากหน้าเธอเพียงไม่กี่เซนต์ ทำเอาเธอหน้าแดงยิ่งกว่าแอปเปิลอาบยาพิษในเรื่องสโนวไวท์

หัวใจของเด็กสาวเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ เมื่อตั้งสติได้แล้วเด็กสาวก็ตอบคำถามของเด็กหนุ่ม

“คือว่า.......เมื่อไหร่นายจะจ่ายค่าแบทเทิลวินโดวส์มาซะทีล่ะ?”

เด็กหนุ่มถึงกับสะดุ้งโหยงเมื่อโดนทวงหนี้ หน้าถอดสีอย่างเห็นได้ชัด

“เอ่อ......จะเอาเลยมั้ยล่ะ ชั้นก็พอมีเงินอยู่บ้าง (แหงล่ะ ได้จากเจ้านั่นมาตั้ง1000ล้านนี่หว่า)”

กานดาเตรียมจ่ายเงินค่าแบทเทิลวินโดวส์ให้มินท์ แต่อยู่ๆเด็กสาวก็หัวเราะออกมา

“ฮะ ฮะ ฮะ นี่เธอคิดว่าชั้นจะเก็บเงินเธอจริงๆเหรอ? ชั้นตั้งใจจะให้เธอฟรีๆแต่แรกแล้ว”

เด็กสาวหัวเราะลั่นเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเด็กหนุ่มตอนโดนทวงหนี้ ก่อนที่เสียงหัวเราะจะเงียบไป

แล้วสีหน้าของเธอก็กลับมาหมองเศร้าอีกครั้ง

“คือว่า.......ชั้นว่าชั้นจะลาออกจากการเป็นGM!!”

“เอ๋~~~!! ทำไมล่ะ!!!?”(เรื่องแค่นี้ไม่น่าโง่เลยนะเมิง)

“ก็ชั้นไม่อยากสู้กับเธอนี่!!!”เด็กสาวบอกสาเหตุที่เธอจะเลิกเป็นGM

แต่อยู่ๆเด็กหนุ่มก็เอื้อมมือข้างหนึ่งมาจับที่ไหล่ของเด็กสาว ก่อนที่จะพูดอะไรบางอย่างกับเธอ

“ชั้นก็ไม่อยากสู้กับเธอเหมือนกัน และถึงเธอจะเป็นGMชั้นก็ไม่สู้กับเธอหรอก

ชั้นจะพยายามไม่ไปอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องสู้กับเธอก็แล้วกัน

เพราะชั้นว่าเธอน่าจะมีความสุขถ้าได้อยู่กับพวกเขา

ก็....ถึงแม้ว่าพวกGMจะเป็นศัตรูกับพวกชั้นและชอบการฆ่ามากไปหน่อย (รึไม่หน่อยหว่า)

แต่ถ้าเป็นพวกเดียวกันพวกเขาก็เป็นเพื่อนที่ดี อย่างเช่นที่พี่การ์ลิคคะยั้นคะยอให้เธอซื้อดาบของชั้น

ก็เพราะเขาต้องการให้เธอเตรียมใจให้พร้อมเผื่อว่าเธอต้องเผชิญหน้ากับชั้นในฐานะศัตรูอีกครั้ง

จะได้ไม่กลายเป็นกระสอบทรายให้พวกชั้นถลุงอยู่ฝ่ายเดียว แต่ที่จริงมันก็ไม่มีทางมีเหตุการณ์แบบนั้นอยู่แล้ว”

กานดาเอามืออีกข้างมาเกาหัวแล้วหัวเราะแหะๆหลังจากที่พูดจบ

“ไม่สิ ที่จริงก็มีข้อยกเว้นอยู่กรณีนึง”กานดาเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่เบาราวกับเสียงกระซิบ

แต่มินท์ก็ดันได้ยินเข้าพอดี

“ข้อยกเว้น?”เด็กสาวทวนคำของเด็กหนุ่มด้วยความสงสัย

“อ๊ะ!..ปะ...เปล่า ไม่มีอะไร งั้น....ชั้นไปก่อนนะ”

เด็กหนุ่มกลับหลังหันแล้วกำลังจะไปสบทบกับเพื่อนๆที่หนีไปก่อน

แต่เขาก็ต้องหยุดเดินเมื่อเด็กสาวที่อยู่ข้างหลังเอื้อมมือมาขว้างแขนเสื้อเขาเอาไว้

“มะ...มินท์ มีอะไรรึเปล่า?”กานดาหันกลับไปถามเด็กสาวที่กำลังจับแขนเสื้อของเขาอยู่

เด็กสาวเมื่อได้ยินเสียงเด็กหนุ่มถามก็สะดุ้งเล็กน้อย

ก่อนที่จะปล่อยมือจากแขนเสื้อของเด็กหนุ่มแล้วตอบคำถามของเขา

“มะ....ไม่มีอะไร งะ....งั้นชั้นไปก่อนนะ”เด็กสาวยกมือข้างที่จับแขนเสื้อเด็กหนุ่มขึ้นมาโบกมือลา

“อืม......”แล้วทั้งคู่ก็หันหลังให้กันแล้วเดินไปในทางที่ตัวเองควรจะไป มินท์ก็กลับไปที่ยานNexus

ส่วนกานดาก็กลับไปสมทบกับเพื่อนๆคนอื่นๆ ขณะที่เด็กหนุ่มกำลังเดินห่างออกจากเด็กสาวมากขึ้นเรื่อยๆ

เขาก็คิดถึงสิ่งที่เขาพูดกับเด็กสาว

ใช่ พวกGMน่ะถ้าเป็นพวกเดียวกันก็เป็นเพื่อนที่ดี

แต่ก็มีอยู่คนหนึ่งที่ไว้ใจไม่ได้และพร้อมที่จะฆ่าพวกเดียวกันแบบไม่มีเหตุผล

ไอ้ตี๋นรกจอมตอแหลนั่นน่ะ แล้วหน้าของGMหน้าตี๋ท่าทางไม่น่าคบ ดีแต่ลอบกัด (แต่ถึงสู้ซึ่งๆหน้าก็ยังเก่งอยู่ดี)

ใช้แส้เป็นอาวุธก็ผุดขึ้นมาในหัวของเด็กหนุ่ม

ซึ่งหน้าที่ผุดขึ้นมาก็คือหน้าปกติที่มีรอยยิ้มเสแสร้งของมันนั่นเอง (ที่จริงนึกถึงหมอนี่ก็นึกหน้าอื่นไม่ออกหรอก)

****************************************

“กานดาจะเป็นอะไรรึเปล่านะ?”เสียงเด็กสาวหัวยุ่งดังถามความปลอดภัยของเด็กหนุ่มหัวชมพู

น้ำเสียงของเธอแสดงความเป็นห่วงความปลอดภัยของหัวหน้าหน่วย1อย่างสุดซึ้ง

“ไม่รู้สินะ! อาจจะกำลังตามมาหรืออาจจะตายหองไปแล้วก็ได้

แล้วก็ใช่ว่าหมอนั่นจะเพิ่งทำแบบนี้ครั้งแรกซะเมื่อไหร่”

เด็กชายผมม่วงแกมน้ำเงินตอบคำถามของเด็กสาวผมฟ้า แต่คำตอบของเขากลับทำให้เด็กสาวทั้ง2คนสงสัย

“เอ๋~~ แต่ตอนที่กานดาอยู่กับพวกเราเขาไม่เคยทำแบบนี้เลยนะ!?”เด็กสาวหัวยุ่งถามเด็กชาย

เพราะเธอไม่เคยเห็นหัวหน้าหน่วยของเธอทำแบบนี้เลยซักครั้ง

“งั้นเมื่อตอนนั้นก็เป็นครั้งแรกสินะ!!”เด็กชายกล่าวออกมาเมื่อได้ยินคำถามของเด็กสาวผมฟ้า

“ตอนนั้น?”เด็กสาวทวนคำเด็กชาย

“ก็ตอนที่หนีออกมาจากหมู่บ้านคัลไซด์น่ะ.........”

แล้วไอ้เป็ดก็เล่าตอนที่หนีออกมาจากหมู่บ้านคัลไซด์ให้วิริยากับภัสสรฟัง

“โอ้โห!! กานดาเนี่ยนะจะเท่ได้ขนาดนั้น นายโม้ป่าวเนี่ย!?”กระต่ายน้อยหน้าตายเอ่ยถามเมื่อฟังไอ้เป็ดผีเล่าจบ

“โม้บ้านเตี่ยเธอดิ ถามวันเดอร์ดูก็ได้”ไอ้เป็ดท้ากระต่ายน้อย

“เอาไว้ก่อนละกัน ดูเหมือนคนที่เราพูดถึงจะมานู่นแล้ว”ทุกคนรีบหันไปข้างหลัง

แล้วก็พบเด็กหนุ่มหัวชมพูสวมเสื้อคลุมสีดำกำลังวิ่งตามพวกเธอมา

“เฮ้!!!!!!!!!!! รอชั้นด้วยเด้!!!!!!!!!!!!!!!”เด็กหนุ่มหัวชมพูตะโกนบอกให้เพื่อนๆที่อยู่ข้างหน้าหยุด

ในที่สุดเขาก็ตามทันแล้วมายืนหอบแฮ่กๆอยู่ตรงหน้าเพื่อนๆ

“แฮ่กๆๆ โทษทีที่มาช้า คือว่า......”แต่ก่อนที่เด็กหนุ่มจะพูดจบหมัดของกระต่ายน้อย

ก็พุ่งเข้ามากระแทกหน้าแมลงสาบหัวชมพูอย่างแรงจนเด็กหนุ่มลงไปกองกับพื้น

“ทำอะไรของเธอวิริยา!!?”เด็กหนุ่มตะโกนถามเด็กสาวถึงสาเหตุที่ตนโดนต่อย

“ทำไมถึงไม่เชื่อใจพวกเรา ทำไมนายถึงไม่เชื่อใจชั้น”เด็กหนุ่มทำหน้างงกับสิ่งที่เด็กสาวพูด

“นี่เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ?”

“นายให้พวกเราหนีออกมาแต่ตัวนายเองกลับอยู่สู้กับพวกGMคนเดียวใช่มั้ย!!?”

นี่เธอรู้ได้ยังไง เด็กหนุ่มอึ้งอย่างแรงว่าทุกคนรู้ได้ยังไง แล้วเขาก็นึกออก

แล้วส่งสายตาไปที่เพื่อน2คนที่หนีออกมาจากหมู่บ้านคัลไซด์ด้วยกัน

แล้วก็เห็นวันเดอร์ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แล้วชี้นิ้วไปที่ไอ้เป็ด

“เฮ้ย! ชั้นไม่รู้เรื่องนะ ชั้นก็แค่เดาอ่ะ แกทำจริงๆรึไง!?”เจ้าเป็ดรีบตอบเมื่อโดนสายตาคาดคั้นจากกานดา

แต่วิริยาก็แทรกขึ้นมาก่อน

“ไม่ต้องไปโทษคนอื่นเลย ทำไมนายถึงไม่ให้ชั้นร่วมต่อสู้กับนายเหมือนเมื่อก่อน

พวกเราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ

พวกเราต่อสู้ด้วยกันมาตลอด เป็นคู่หูกันไม่ใช่รึไง

แล้วทำไมคราวนี้นายถึงได้แบกรับภาระทุกอย่างไว้คนเดียว

ทำไมถึงไม่ให้พวกเราแบ่งเบาภาระของนายบ้าง!!?”

“คือ......ชั้น.....ชั้นขอโทษ”เด็กหนุ่มทำหน้าสำนึกแล้วกล่าวขอโทษเพื่อนๆ

“ช่างมันเถอะ แต่อย่าให้มีครั้งหน้าอีกละกัน เอาล่ะ! เราออกเดินทางกันต่อดีกว่า”

แล้วกองกำลังต่อต้านGMหน่วยที่1ก็ออกเดินทางกันต่อ เด็กหนุ่มหัวชมพูเดินทำหน้าเครียดอยู่ตลอดเวลา

เพราะตอนนี้ในหัวของเขามีแต่เรื่องของเด็กสาวผมม่วงที่เพิ่งจากกันเมื่อครู่นี้อยู่เต็มไปหมด

และในที่สุดพวกเขาก็เดินทางมาถึงดินแดนภูติ ดินแดนที่ไม่เคยถูกตีแตกทั้งที่มีกำลังรบเพียงน้อยนิด

ตอนที่14 ปะทะแฟรี่การ์เดี้ยน1

หลังจากการปะทะกับGMการ์ลิคและGMมินท์ กองกำลังต่อต้านGMหน่วยที่1ออกเดินทางไปตามทิศ

ตะวันออก (ใช่มั้ย?) มาเรื่อยๆ ขณะที่บางคนกำลังทำหน้าสบายใจที่หนีรอดเงื้อมมือมารมาได้

บางคนก็ทำหน้าเรียบเฉยไม่คิดอะไรแล้วเดินไปอย่างเดียว

แต่หัวหน้าหน่วยหัวชมพูกลับทำสีหน้าเคร่งเครียดอยู่ตลอดเวลา

ในหัวของเด็กหนุ่มตอนนี้มีแต่เด็กสาวผมม่วงที่เพิ่งแยกกันเมื่อครู่นี้

เรื่องราวระหว่างเขาและเธอค่อยๆทยอยreplayขึ้นมาในหัวของเด็กหนุ่ม

ไม่ว่าจะเป็นตอนที่ได้พบกันครั้งแรกที่เกรทเซอเคิล การต่อสู้ด้วยกันครั้งแรกที่ทุ่งสมุนไพร

การตามล่าพวกแก๊งมิจฉาชีพจนต้องสู้กับวิศนะ ทั้งๆที่เคยสนิทกันตั้งขนาดนั้นแท้ๆ

ทำไมมาตอนนี้ถึงได้เป็นศัตรูกันไปได้ เด็กหนุ่มได้แต่คิด ว่าทำไมเขาและเธอที่เคยสนิทกัน

วางแผนการลงทุนด้วยกัน ต่อสู้ร่วมกัน ตอนนี้ถึงได้ยืนอยู่คนละข้าง

เขาเอาแต่คิดถึงเรื่องระหว่างเขาและเธอซ้ำไปซ้ำมา แล้วอยู่ๆเขาก็นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนที่สู้กับการ์ลิค

ตอนที่เขากำลังจะตกลงไปในรอยแยกของแผ่นดินและเธอคนนั้นก็มาฉุดเขาขึ้นไป

แล้วเขากับเธอก็ได้มอบจุมพิตให้แก่กันแบบไม่ได้ตั้งใจ พอคิดถึงเรื่องนี้เด็กหนุ่มหัวชมพูก็หน้าแดงดังโป๊ะ!

แล้วไอ้ตัวไร้ประโยชน์มีดีแค่เลเวลเยอะก็เจือกเห็นเข้าพอดี

“เป็นอะไรรึป่าวกานดา? หน้านายแดงๆนะ ไม่สบายรึป่าว?”

“อ๊ะ! ปะ...เปล่า ชั้นไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย”กานดารีบแถกลบเกลื่อน

แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ทันเมื่อคนอื่นๆหันมามองที่เขาเป็นตาเดียวกัน

“นั่นสิกานดา หน้าเธอแดงมากเลยนะ ถ้าไม่สบายชั้นว่าเธอlog outออกไปพักผ่อนก็ได้นะ

อาจจะเป็นหวัด2009ก็ได้”สาวน้อยหัวยุ่งถามอาการเด็กหนุ่มหัวชมพูด้วยความเป็นห่วง (หรือแช่งไม่แน่ใจ)

“เหอะ! คนบ้าเขาไม่เป็นหวัดกันหรอก ตรงกันข้าม เชื้อหวัดตะหากที่ต้องติดโรคจากมัน”

เจ้าเป็ดที่กำลังว่างจัดก็ไปกวนบาทาหัวหน้าหน่วยอีกแล้ว (วอนโดนไล่ออกนะเมิง)

“นันทกรก็อย่าไปกวนกานดาเขาสิ นี่กานดา.....”

แล้วเด็กสาวผมฟ้าก็เอามือข้างหนึ่งของเธอเสยผมด้านหน้าของเด็กหนุ่มขึ้น

และเลื่อนหน้าของเธอเข้าไปใกล้ๆหน้าของเด็กหนุ่มจนหน้าผากของทั้งคู่แตะกันพอดี

สร้างความต๊กกะใจให้เด็กหนุ่มและผู้ที่พบเห็นเป็นอย่างมาก (เต้ย อย่าฆ่าตูนะ)

“อืม....... ก็ไม่มีไข้นี่นา”

“ทะ....ทะ.....ทำอะไรของเธอน่ะภัสสร!!!!?”เด็กหนุ่มแหกปากลั่นแล้วถอยหลังไป1ก้าว

“ทำอะไร? ก็วัดไข้ไง”เด็กสาวตอบพร้อมทำหน้าอินโนเซ้นท์

“แค่เอามือแตะก็พอแล้ว!!!!”แต่ขณะที่กองกำลังต่อต้านGMหน่วยที่1กำลังเฮฮาปาร์ตี้กันอยู่นั้นเอง

ก็มีวัตถุระเบิดลอยมาทางพวกเขา วิริยาเห็นเข้าพอดีจึงร้องเตือนเพื่อนๆ

“ระวังข้างบน!!!!!!!!!!!”สิ้นเสียงของกระต่ายน้อยทุกคนก็เงยหน้าขึ้นไปดูข้างบน

ก็พบระเบิดน้อยหน่าจำนวนหนึ่งกำลังตกลงมาตรงจุดที่พวกเขาอยู่

ตูม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! เสียงระเบิดดังสนั่นไปทั่ว บริเวณที่พวกกานดายืนอยู่เต็มไปด้วยกลุ่มควัน

“แค่กๆ นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย!!?”เสียงหัวหน้าหน่วยดังถามใครก็ได้ที่ให้คำตอบได้

แล้วก็มีเสียงๆหนึ่งดังขึ้นมาจากทิศที่ระเบิดพวกนั้นลอยมา

“นี่!!! แรมโบ้คุง!!! ทำไมถึงขว้างระเบิดออกไปแบบนั้นล่ะ!!?”

“พูดอะไรอย่างนั้นน่ะฮารุ พวกนั้นมันกำลังจะบุกรุกพื้นที่ของพวกเรานะ!!!!”

“เอาน่าๆ แรมโบ้ นายก็ใจร้อนไปหน่อยนา”

“พวกนายเป็นใคร!!!!!?”หัวหน้าหน่วยหัวชมพูตะโกนถามคนกลุ่มนั้น

“พวกเราคือแฟรี่การ์เดี้ยน!!! พวกคุณกำลังบุกรุกอาณาเขตของวองโกเล่ เอ๊ย! ดินแดนภูติ

พวกเราขอสั่งให้พวกคุณรีบไสหัวออกไปซะ!!!!”

เด็กสาวผมดำรวบเป็นหางม้าที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าตะโกนไล่พวกกานดา

“คงจะไม่ได้ เพราะพวกเรามีธุระที่นี่”กระต่ายน้อยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“หนอย!!!! ยัยหน้าจืดนี่ เอาไงดีล่ะฮารุ!!!!”

เด็กชายอายุประมาณ5ขวบใส่ชุดลายวัวที่เป็นคนขว้างระเบิดมาเมื่อครู่นี้ขอคำสั่งจากหัวหน้าของตน

“งั้น!! แรมโบ้คุง อี้ผิงจัง จัดการผู้บุกรุกซะ!!!!”เด็กสาวตะโกนสั่งลูกน้องของตน

“จัดไป!!!!!!!!”แล้วเด็กชายชุดลายวัวกับเด็กหญิงชุดจีนก็พุ่งเข้าโจมตีพวกกานดา

ฝ่ายกองกำลังต่อต้านGMหน่วยที่1ก็เตรียมพร้อมรับการโจมตี

เด็กชายชุดลายวัวล้วงเอาระเบิดออกมาจากผมของเขาจำนวนหนึ่งแล้วขว้างใส่พวกกานดา

เจ้าเป็ดเห็นระเบิดลอยมาก็แปลงร่างเป็นเป็ดอ้วนสีฟ้าอมเขียว (มันสีนี้จริงๆนะ ไปดูที่ปกหลังเล่ม8ดิ)

แล้วงัดเอาบาซูก้าอาวุธประจำตัวออกมา3กระบอก

“ดักกี้ แอมโม่!!!!”แล้วบาซูก้าทั้ง3กระบอกก็ถูกยิงออกมาพร้อมกัน แล้วเข้าสกัดระเบิดที่ถูกโยนมาได้เกือบทุกลูก

แต่ก็มีลูกนึงรอดมาได้และลอยไปทางกานดา

“กานดา!!!! ระวังข้างบน!!!!!”ภัสสรตะโกนร้องเตือนกานดา แต่กานดาที่ตอนนี้ในหัวมีแต่เรื่องของมินท์

ทำให้ไม่ได้ยินเสียงเตือนของภัสสร กว่าที่เขาจะรู้ตัวถึงระเบิดที่ลอยมาก็สายไปซะแล้ว

ระเบิดได้ระเบิดใส่หน้าเด็กหนุ่มหัวชมพูอย่างแรงจนเด็กหนุ่มกระเด็นไปตามแรงระเบิด

ในตอนนั้นเด็กหญิงชุดจีนอีกคนก็เข้ามาข้างหลังเขา แล้วเตรียมโจมตีเด็กหนุ่มซ้ำอีกครั้ง

“หมัดเกี๊ยวซ่า!!!!”แต่ขณะที่เด็กหนุ่มกำลังจะถูกโจมตี

เด็กสาวผมทองนัยน์ตาสีเขียวก็เข้ามารับการโจมตีแทนเด็กหนุ่ม

ทำให้เธอกระเด็นไปตามแรงโจมตีของเด็กชาวจีน

“วิริยา!!!! เธอเป็นอะไรรึเปล่า!!!!?”กานดาวิ่งเข้าไปหาวิริยาที่เข้ามารับการโจมตีแทนตัวเอง

“นายน่ะ...ถอยไปดีกว่า”

“เอ๋! หมายความว่าไงที่ว่าให้ถอยไปน่ะ!?”

“ให้คนที่ไม่มีกะจิตกะใจมาสู้ก็เป็นตัวถ่วงเปล่าๆ”

“มะ.....หมายความว่าไงที่ว่าไม่มีกะใจจะสู้น่ะ!?”กานดาถามวิริยา

“นายน่ะ..... ตั้งแต่เมื่อกี๊นี้แล้ว คงจะกำลังคิดถึงยัยGMคนใหม่นั่นอยู่ล่ะสิ ถึงได้ไม่รับรู้อะไรเลย

การโจมตีเมื่อกี๊นี้ถ้าเป็นนายตามปกติน่าจะหลบได้สบายโดยที่ไม่ต้องให้ใครเตือนแท้ๆ

แต่นี่ขนาดภัสสรตะโกนดังขนาดนั้นนายก็ยังหลบไม่ได้

ถ้าไม่ใช่ว่านายกำลังคิดเรื่องอื่นอยู่แล้วจะให้คิดว่าอะไร?”วิริยาพูดแทงใจดำกานดาไปเต็ม1 ดอก

“ตะ...... แต่........ ทำไมถึงคิดว่าชั้นกำลังคิดถึงมินท์อยู่ล่ะ?”

“นั่นไงล่ะ! นายรู้ชื่อยัยนั่น รู้ความสามารถของเธอ แล้วตอนที่สู้กับGMเมื่อกี๊ชั้นเห็นยัยนั่นเรียกชื่อนาย

และนายก็เรียกชื่อเธอเหมือนกัน ชั้นก็เลยคิดว่าพวกนายน่าจะรู้จักกันมาก่อน

และเมื่อดูจากปฏิกิริยาตอนที่พวกนายเจอกันดูเหมือนว่าจะไม่ได้พบกันมานานแล้วสินะ

ยิ่งมาเจอกันในฐานะศัตรูแบบนี้ยิ่งตกใจขึ้นไปอีก มันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่ชั้นจะคิดว่าตอนนี้นายคิดถึงเธออยู่”

ฉึกๆๆๆๆๆๆ กานดาโดนวิริยากระหน่ำแทงใจดำไปหลายดอกจนHPแทบเหลือ0

แต่ขณะที่กานดาและวิริยากำลังคุยกันอยู่นั้นเอง

สมาชิกกองกำลังต่อต้านGMหน่วยที่1คนอื่นๆก็กำลังตกที่นั่งลำบากกับการต่อสู่ครั้งนี้

ตอนที่15 ปะทะแฟรี่การ์เดี้ยน2

ขณะที่กานดากับวิริยาคุยกันจนลืมการต่อสู้ไปสนิท กองกำลังต่อต้านGMหน่วยที่1คนอื่นๆกำลังก็กำลังย่ำแย่

ภัสสรโดนหมัดเกี๊ยวซ่าของอี้ผิงเข้าไปจนไม่สามารถเล็งยิงได้เหมือนเคย ทำให้ยิงไม่เฉียดเป้าหมายเลยซักนิด

แล้วยังมีบ้างที่พลาดไปโดนเป็ดกับวันเดอร์ เจ้าเป็ดก็โดนไฟฟ้าของแรมโบ้ช็อตจนเกรียมเป็นเป็ดย่าง

(แต่ดูๆแล้วเหมือนเป็ดไหม้มากกว่า) วันเดอร์ก็โดนทั้งระเบิดและหมัดเกี๊ยวซ่ากระหน่ำจนเละ

“เฮ้~!!! ไอ้กานดา!!! ยัยหน้าจืด!!! มัวทำอะไรอยู่ฟะ มาช่วยกันหน่อยเด้!!!!”

ไอ้เป็ดโยนป้ายขอความช่วยเหลือไปที่วิริยากับกานดา

“ตายล่ะ ลืมสนิทเลยแฮะ เดี๋ยวชั้นไปช่วยพวกนั้นก่อนนะ!!”

วิริยาบอกกับกานดาแล้วก็หันกลับไปช่วยเพื่อนๆที่กำลังสู้อยู่

“เดี๋ยวก่อนวิริยา!! ชั้นไปด้วย!!!”

“ชั้นบอกแล้วไง นายในตอนนี้น่ะเป็นได้แค่ตัวถ่วงเท่านั้นล่ะ นั่งคิดถึงแฟนอยู่เฉยๆตรงนั้นน่ะดีแล้ว”

วิริยาห้ามกานดาไม่ให้เข้าร่วมต่อสู้แล้วไม่วายที่จะแซวก่อนออกไปสู้ต่อ

“มะ....... ไม่ใช่แฟนเฟ้ย!!!!!!!!!!!”กานดาตะโกนปฏิเสธ หน้าเด็กหนุ่มแดงยิ่งกว่าเมื่อครู่นี้นับ10เท่า

“เอ๊าะเหรอ~! ช่างเหอะ ชั้นไปละ นายก็อยู่เฉยๆไปละกัน”แล้ววิริยาก็กลับไปสู้ต่อจริงๆซะที

และทิ้งให้กานดานั่งทำหน้าซีเรียสคิดถึงมินท์อยู่คนเดียวต่อไป

วิริยาเมื่อกลับเข้าสู่การต่อสู้ก็ตรงเข้าไปให้ยาแก้สถานะผิดปกติกับภัสสร

เมื่อหายจากสภาวะอัมพาตภัสสรก็กระโดดขึ้นไปแล้วเล็งปืนมาทางอี้ผิง

“Full Option Radiant Shot!!!!!”เลเซอร์จำนวนมากถูกกระหน่ำยิงมาที่เด็กหญิงชุดจีน

ถึงแม้ว่านักฆ่าชาวจีนตัวน้อยใช้ความตัวเบากระโดดหลบการโจมตีของเด็กสาวหัวกระเซิงได้บ้าง

แต่ด้วยความแรงของสกิลของการ์เดี้ยนหัวกระเซิงก็ทำให้เธอได้รับความเสียหายอย่างมาก

อี้ผิง Total Damage 10596

หลังจากที่โดนเด็กสาวหัวกระเซิงโจมตีชุดใหญ่ เด็กหญิงชาวจีนก็เริ่มเครียด

แล้วปรากฏแต้มดอก9แต้มที่หน้าผาก เด็กสาวผมดำรวบหางม้ากับเด็กชายชุดลายวัวเห็นดังนั้นก็หน้าซีด

ฮารุรีบถอยออกมาห่างๆจากจุดเดิม ส่วนแรมโบ้ก็รีบผละออกจากไอ้เป็ดแล้วถอยตามฮารุไปทันที

“อะโด่เอ๊ย~! ไม่แน่จริงนี่หว่าไอ้วัวบ้า!!!!”ไอ้เป็ดที่ยังไม่รู้ชะตาตัวเองชูป้ายเกทับไอ้วัวบ้า

โดยหารู้ไม่ว่าเด็กหญิงชาวจีนได้มาเกาะขาเขาเอาไว้ พร้อมกับแต้มดอกที่ลดลงเหลือ4 (ลดเร็วไปมะ)

“หือ..... ยัยเปี๊ยกนี่อะไรของเขา มาเกาะแข้งเกาะขาคนอื่นอยู่ได้”

ไอ้เป็ดที่ยังไม่รู้ว่ามือยมทูตได้เอื้อมมาถึงคอตัวเองแล้วก็ยังคงไม่สนใจอะไร

ปล่อยให้อี้ผิงเกาะขาอยู่อย่างนั้น แล้วในที่สุดแต้มดอกก็เหลือเพียง1แต้ม

ตูม!!!!!! ระเบิดแต้มดอกเกิดระเบิดใส่เจ้าเป็ดในระยะประชิด เกิดรัศมีการระเบิดเป็นวงกว้าง

เจ้าเป็ดและอี้ผิงตายคาที่ วันเดอร์โดนระเบิดเข้านิดหน่อย ส่วนวิริยากับภัสสรหลบได้ทัน

แต่ถึงแม้ว่าจะเกิดการระเบิดเสียงดังสนั่นจนแทบจะได้ยินทั่วทั้งดินแดนภูติ

ก็ไม่ทำให้หัวหน้าหน่วยหัวชมพูเลิกคิดถึงGMสาวผมม่วงได้

ถึงรอบๆจะมีการต่อสู้ที่ดุเดือดเพียงใดเด็กหนุ่มก็ไม่สามารถหยุดคิดถึงเธอคนนั้นที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอดได้

(มันช่างเป็นหัวหน้าที่ทำตามคำสั่งลูกน้องดีจริงๆ)

แต่ถึงแม้หัวหน้าจะอยู่ในสภาพที่ไม่สามารถต่อสู้ได้

สมาชิกกองกำลังต่อต้านGMหน่วยที่1ทุกคนก็ยังคงต่อสู้ต่อไป

กระต่ายน้อยวิ่งเข้าไปชุบชีวิตให้ไอ้เป็ด (จะชุบให้มันทำไมว้า~)

“เฮ้อ~! ฟื้นซะที ขอบใจนะยัยหน้าจืด”

“อ้อ!! นี่น่ะเหรอวิธีขอบคุณของนายน่ะ”

“อะไรเล่า!!! ก็ขอบคุณแล้วไม่พอใจอะไรอีกเล่า!!!?”

“หุบปากซะทีเหอะน่า มันมานู่นแล้ว”วิริยาบอกให้ไอ้เป็ดตั้งท่าเตรียมรับการโจมตี

เพราะว่าไอ้เด็กชุดลายวัวกำลังตรงเข้ามาโจมตีพวกเขา

“เดี๋ยวชั้นจะเข้าไป+กับมัน ฝากนายระวังหลังด้วยละกัน”วิริยาชี้แจงแผนกับเจ้าเป็ด

“ชั้นจะจัดการไอ้วัวบ้านั่นเองน่า เธอไม่ต้องยุ่งหรอก!!”

เฮ่อ~~! ถ้ากานดาไม่เป็นอย่างนั้นคงจัดการง่ายกว่านี้เยอะเลย

วิริยาเกิดอาการเซ็งจิตอย่างแรงที่ต้องมาจับคู่กับไอ้ตัวที่ไม่ให้ความร่วมมือกับพวกพ้องเอาซะเลยอย่างหมอนี่

“เออๆ ก็ได้ๆ จัดการเร็วๆก็แล้วกัน”แล้วเธอก็ยอมแพ้ความบ้าของไอ้เป็ดและปล่อยให้มันไปเดี่ยวกับแรมโบ้

ไอ้วัวบ้าโยนระเบิดมาอีกรอบ คราวนี้ไอ้เป็ดผีชูป้ายที่เขียนว่า “ไม่ได้แอ้มหรอกเฟ้ย!!!”ขึ้นมา

แล้วจัดการตีโฮมรันระเบิดทั้งหมดกลับไปหาไอ้คุณแรมโบ้ได้ทั้งหมด

ตูม!!!!!!!!!!!!!!!!!! เนื้อวัวย่างพร้อมเสิร์ฟแล้วครับท่าน คุณแรมโบ้โดนระเบิดตายหองไปอีกหน่อ

“ฮาฮิ แรมโบ้คุง!!! อี้ผิงจัง!!! เป็นไปได้ไงเนี่ย!!!”เด็กสาวผู้เป็นหัวหน้าของเด็กทั้ง2คนตกใจอย่างแรง

ที่ลูกน้องของเธอพ่ายแพ้อย่างง่ายดาย แต่ขณะที่เธอกำลังตกใจอยู่นั้นเอง

ปากกระบอกของเรเดี้ยนซิลเวอร์กันก็กำลังเล็งมาที่เธอ

ตูมๆๆๆๆๆๆๆ ภัสสรกระหน่ำยิงใส่หัวหน้ากลุ่มแฟรี่การ์เดี้ยนไม่ยั้ง

แต่ด้วยค่าโชคที่มากมายมหาศาลของฮารุทำให้ภัสสรยิงเธอไม่โดนซักดอก

“คุณวันเดอร์แมน!! มาช่วยกันหน่อยสิคะ!!!”

ภัสสรร้องขอความช่วยเหลือจากคนที่ไม่น่าจะพึ่งได้มากที่สุดในกองกำลัง

วันเดอร์จึงงัดเอาไพ่ตายที่ไม่รู้ว่าใช้ยังไงออกมาแล้วยิงใส่ฮารุ

“ฮาฮิ จะทำอะไรน่ะคะ? เอาคืนไป!!”ฮารุเอากระจกสะท้อนเวทย์ออกมากันเคิร์สจากปืนของวันเดอร์

ทำให้เคิร์สไปโดนภัสสรแทน พอกลุ่มควันจากการโดนเคิร์สจางลง

ก็พบเด็กหนุ่มผมเรียบสีฟ้าใส่เสื้อที่ดูคล้ายๆเสื้อวินมอไซด์ตัวเดียว และถือดาบใหญ่สีทองยืนอยู่กลางกลุ่มควันนั่น

//Player ภัสสร Class ไฮแลนเดอร์ (สรุปว่าภัสสรโดนเคิร์สแล้วกลายเป็นอัษฎาใช่มั้ย)//

“ฮะ...... ฮาฮี้~~!”ฮารุหน้าแดงดังโป๊ะ!ไปอีกคนเมื่อเห็นนักดาบหนุ่มรูปงามมายืนอยู่ตรงหน้า

“เอะ เอ๋~! นะ....นี่มัน...... ช่างเหอะ โจมตีไปก่อนละกัน ย้าก!!!!!!!!!!!”

ภัสสรพุ่งเข้าไปหาฮารุแล้วยกดาบขึ้นเหนือหัวหมายจะโจมตี

แต่เพราะเป็นอาชีพที่ไม่ถนัดทำให้กะระยะพลาดและโจมตีพลาดไปหน่อยเดียว

ดาบฟันลงไปตรงพื้นข้างๆกับฮารุเพียงไม่กี่เซนต์ แต่ความแรงของการฟันนี้ก็ทำให้พื้นบริเวณนั้นถึงกับระเบิด

แต่ก็ไม่ทำให้ฮารุหายจากอาการเคลิ้มได้ (อาการคล้ายๆกานดา ต่างกันแค่อารมณ์)

“อะ เอ่อ คือว่า...... ช่วยยอมแพ้ซะทีได้มั้ยคะ เอ๊ย! ครับ”

ภัสสรขอร้องให้ฮารุยอมให้พวกเธอเข้าไปในดินแดนภูติ

แต่อยู่ๆเด็กสาวผมดำรวบหางม้าตรงหน้าก็เอื้อมแขนมาล็อกคอนักดาบหนุ่มแล้วดึงหน้าเขามาใกล้ๆ

“จะ......จะทำอะไรหรือคะ เอ๊ย! ครับ!!!!”

เด็กสาวในร่างนักดาบหนุ่มถามสาวน้อยจอมรั่วที่กำลังล็อกคอเขา เอ๊ย! เธออยู่

“ยอมค่ะ ตั้งแต่ที่ชั้นได้พบกับคุณ หัวใจของชั้นก็ยอมแพ้ให้กับคุณแล้วล่ะค่ะ

แล้วชั้นจะพาพวกคุณไปพบราชินีถึงที่ประทับเลยนะคะ”

“จะ...จริงเหรอครับ”ภัสสรร้องถามฮารุ

“ค่ะ ถ้าคุณยอมมอบจุมพิตของคุณให้ชั้น.......”แล้วฮารุก็จัดการขโมยจูบของภัสสรไปต่อหน้าต่อตาทุกคน

“กะ....กรี๊ดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

ยาวจนต้องค้างครับ

ตอนที่16 บททดสอบของราชินี

เด็กสาวผมดำรวบหางม้าจอมรั่วหัวหน้ากลุ่มแฟรี่การ์เดี้ยนขโมยจูบของเด็กสาวหัวกระเซิงในร่างนักดาบหนุ่ม

ไปต่อหน้าต่อตากองกำลังต่อต้านGMคนอื่นๆ เด็กสาวผมฟ้าตกใจสุดขีดหน้าแดงถึงใบหู

ที่จู่ๆก็โดนจู่โจมโดยไม่คาดฝันจากเพศเดียวกัน แต่ก็ไม่สามารถขัดขืนอะไรได้

เพราะไม่รู้ว่าหัวหน้ากลุ่มแฟรี่การ์เดี้ยนไปเอาแรงมาจากไหนถึงสามารถเอาเธอได้อยู่หมัด

ทั้งๆที่เธอแรงเยอะที่สุดในกลุ่ม1แท้ๆ ภาพของสาวงาม2คน (แต่มี1คนอยู่ในร่างผู้ชาย)

กำลังจูบกันอย่างดูดดื่มโดยไม่อายสายตาชาวบ้านทำให้ผู้พบเห็นถึงกับตาค้าง

และเริ่มหน้าแดงตามสาวน้อยสุดซวยของกองกำลังต่อต้านGM

และในที่สุดเด็กสาวผมดำก็ถอนปากออกจากริมฝีปากของเด็กสาวผมฟ้า

แต่สาวน้อยหัวยุ่งก็ยังคงช็อกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อครู่

ทำให้ตัวเธอถึงกับแข็งเป็นหินราวกับไปจ้องตาเมดูซ่ามา

“เอ่อ..... ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรเหรอคะ?”ฮารุที่ยังไม่รู้ตัวว่าได้จูบเพศเดียวกันไปแล้ว

ถามชื่อของคนที่เธอจูบไปเมื่อครู่นี้ แต่ชาย(?)ตรงหน้าเธอก็ยังคงไม่ได้สติ

เธอจึงยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆเขาแล้วถามอีกครั้ง

“เอ่อ..... เป็นอะไรรึเปล่าคะ? แล้วคุณชื่ออะไรเหรอคะ?”เมื่อเด็กสาวรวบผมหางม้ายื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ

เด็กสาวหัวกระเซิงก็ได้สติแล้วกรี๊ดออกมาดังลั่น

“กะ....... กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

เสียงร้องของแม่นางหัวกระเซิงถึงกับทำให้เด็กหนุ่มหัวชมพูตื่นจากภวังค์ แล้วรีบหันไปตามเสียงนั้น

“มะ.... มีอะไรเหรอภัส........”เด็กหนุ่มตาค้างไปอีกคนเมื่อพบว่าเด็กสาวหัวยุ่งที่เขารู้จัก

ได้เปลี่ยนไปเป็นคนอื่น(ที่หล่อกว่าเขา)

“........สร”เด็กหนุ่มต่อประโยคที่พูดค้างไว้เมื่อกี๊จนจบ

เด็กสาวเมื่อเห็นว่าชายที่เธอรักเห็นเธอในสภาพนี้ก็ยิ่งปล่อยโฮออกมาอีก

“แง๊~~~~~~ ฮือๆๆๆๆๆๆ กะ......กานดา มะ.....เมื่อกี๊เธอไม่เห็นอะไรใช่มั้ย!!!?”

เด็กสาวถามเด็กหนุ่มที่เพิ่งได้สติเมื่อครู่นี้

“กะ.....ก็เห็นเธอกลายเป็นผู้ชาย”เด็กหนุ่มตอบในสิ่งที่เห็น

“มะ....ไม่ใช่ ชะ....ชั้นหมายถึง......ก่อนหน้านี้น่ะ”

“ปะ....เปล่านี่”แต่ขณะที่เด็กสาวกำลังคุยกับหัวหน้าของเธอ เด็กสาวผมดำก็ดึงคอเธอลงมา

“เอ๋~~~! ชื่อคุณภัสสรเหรอคร้า คุณภัสสรขา ได้โปรดรับความรักของชั้นไปด้วยนะคร้า~~”

แล้วเด็กสาวรวบหางม้าก็โน้มคอภัสสรลงมาเพื่อทำการจุมพิตอีกครั้ง

แต่เด็กสาวหัวยุ่งก็พยายามดันเธอออกไป

วิริยาเริ่มทนดูสถานการณ์ตรงหน้าไม่ได้อีกต่อไปจึงโยนยาละอองดาวให้ภัสสร

ปุ้ง!!!!!!!!!!!!! เกิดระเบิดไม่รุนแรงนักตรงจุดที่นักดาบหนุ่มผมเรียบยืนอยู่

พอกลุ่มควันจางลงก็ปรากฏภัสสรในร่างการ์เดี้ยนสาวหัวยุ่งตามเดิม

“ฮาฮิ คุณภัสสรหายไปไหนแล้วล่ะคะ?”หัวหน้ากลุ่มแฟรี่การ์เดี้ยนมองไปรอบๆ

ไม่เจอนักดาบหนุ่มหัวเรียบก็ถามหา แล้วก็พบว่าเด็กสาวหัวกระเซิงมาอยู่แทนที่นักดาบหนุ่ม

ก็เข้าใจผิดคิดว่าเธอเอาเขาไปซ่อน (ก็คนเดียวกันล่ะหนูจ๋า==;)

“นี่หล่อน!!! เอาคุณภัสสรของชั้นไปไว้ที่ไหนย้า~~~~~~!!!!!!!!!!!!!!!”

เด็กสาวผมดำกระชากคอเสื้อและเขย่าตัวเด็กสาวผมฟ้า

จนกองกำลังต่อต้านGMคนอื่นๆต้องเข้าไปแยกทั้งคู่ออกจากกัน

*************************

หลังจากที่พ่ายให้กับกองกำลังต่อต้านGMหน่วยที่1

กลุ่มแฟรี่การ์เดี้ยนจึงพาพวกกานดาขึ้นไปบนหอคอยเพื่อพบกับราชินีภูติ

“สูงจังแฮะ!!”

“เราต้องขึ้นไปถึงยอดเลยเหรอคะ?”สาวน้อยสุดซวยที่ปรับอารมณ์ได้แล้วเอ่ยถามกลุ่มคนที่กำลังนำทางให้

“ไม่หรอก ราชินีทรงประทับอยู่ชั้นกลางๆเท่านั้นล่ะ”เด็กสาวชุดจีนตอบคำถามเด็กสาวหัวยุ่ง

“ดินแดนแถบนี่สมบูรณ์ดีนี่นา ไม่มีใครโจมตีเลยเหรอ?”กระต่ายน้อยเป็นฝ่ายถามบ้าง

“ฮาฮิ ที่นี่น่ะไม่มีใครมีปัญญาตีได้หรอกค่ะ!!”หัวหน้ากลุ่มที่โดนสลัดรักตอบกระต่ายน้อย

แปลกแฮะ!! ทั้งที่ไม่ได้วางกำลังป้องกันไว้มากมายทำไมที่นี่ถึงรอดพ้นจากสงครามนะ......

เด็กสาวผมทองคิดไปพลางที่เดินขึ้นหอคอยไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็มาถึงห้องที่ประทับของราชินี

“เอ่อ.....คือว่า........ ระวังตัวด้วยนะคะ!!”เด็กสาวผมดำร้องเตือนพวกกานดา

“ระวัง!! ระวังอะไรเหรอ!!?”กระต่ายน้อยถามหัวหน้ากลุ่มแฟรี่การ์เดี้ยน

“คือ....... ผู้ที่จะเข้าพบราชินีจะต้องผ่านการทดสอบของพระองค์ก่อนน่ะค่ะ”

“แล้วเพิ่งมาบอกเนี่ยนะ”ไอ้เป็ดบ่นหลังจากที่ฮารุตอบคำถามวิริยาจนจบ

“นายหุบปากไปเหอะน่า แล้วมันเป็นการทดสอบแบบไหนล่ะ?”วิริยาถามหัวหน้ายามจอมรั่วของดินแดนภูติ

“ผู้ที่เข้าไปในห้องที่ประทับของราชินีจะต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่ตัวเองแพ้ทางที่สุด

และต้องเอาชนะให้ได้ถึงจะมีสิทธิ์เข้าเฝ้าองค์ราชินีค่ะ และก็แต่ละคนจะถูกแยกจากกันเหมือนอยู่คนละมิติ

จึงไม่สามารถช่วยเหลือกันได้ค่ะ”

“โด่เอ๊ย! นึกว่าจะยาก ชั้นไม่มีอะไรที่แพ้ทางอยู่แล้ว!!!!!”เจ้าเป็ดเกิดอาการอวดดีขึ้นมาทันที

“เหอะ ปากดีนักนะ ถ้าโดนดีขึ้นมาจะหัวเราะให้”กระต่ายหันไปแหวะเป็ดก่อนจะเดินเข้าไป

ในที่ประทับของราชินีภูติเป็นคนแรก ซึ่งก็สร้างความเจ็บแค้นให้ไอ้เป็ดได้ยิ่งกว่ากานดาซะด้วยซ้ำ

แต่ขณะที่เจ้าเป็ดกำลังส่งเสียงขู่แฮ่~~ๆอยู่นั้นกานดาก็จัดการถีบมันตามวิริยาเข้าไป

ก่อนที่คนอื่นๆจะเดินตามเข้าไปในห้อง

หลังจากที่เข้ามาในห้องสักพัก วิริยาก็เดินเข้าไปเรื่อยๆแต่ก็ไม่พบอะไร

มีเพียงแค่ความว่างเปล่าเท่านั้น เธอมองไปรอบๆตัวและก็พบใครคนหนึ่งยืนอยู่ที่ปลายทางด้านหนึ่ง

“นั่นใครน่ะ!!!?”เธอตะโกนถามคนที่ยืนอยู่แล้ววิ่งเข้าไปหา

และเธอก็พบว่าคนที่ยืนอยู่นี้คือเด็กสาวผมทองนัยน์ตาสีแดงที่เธอรู้จักเป็นอย่างดี

“มะ...มัจฉา!! นี่เธอมาทำอะไรที่นี่!!?”เด็กสาวนัยน์ตาสีเขียวเอ่ยถามเด็กสาวนัยน์ตาสีแดง

แต่ก็ไม่มีคำตอบจากหัวหน้าใหญ่ของกองกำลังต่อต้านGM

“นี่มัจฉา เธอเป็นอะไรรึเปล่า?”แต่ก็อีกเช่นเคย ไม่มีเสียงตอบรับจากนางพญาปลาทอง

ทำให้คุณกระต่ายยิ่งสงสัยขึ้นไปอีก แต่ว่าอยู่ๆมัจฉาก็ผลักวิริยาจนล้มลงไปกองกับพื้น

“จะทำอะไรน่ะมัจฉา!!!?”วิริยาตะโกนถามมัจฉา แต่ว่าตอนนี้สตรีหมายเลข1ของกองกำลังต่อต้านGM

ได้นั่งอยู่ตรงหน้าเธอ และที่สำคัญคือ.... กำลังนั่งอยู่บนตัวเธอ กระต่ายน้อยอายจนหน้าแดงถึงใบหู

ดูแล้วน่ารักซะจริงๆ แล้วนางพญาปลาก็เอื้อมมือมาข้างหน้าแล้วเอาปลายนิ้วเรียวยาวของเธอ

ไปสัมผัสที่ปลายคางของกระต่ายน้อย และออกแรงยกหน้าของกระต่ายน้อยขึ้นเล็กน้อย

“นะ..... นี่เธอจะทำอะไรน่ะมัจฉา?”กระต่ายเอ่ยถามปลาทองแล้วมองลึกเข้าไปในดวงตางของเธอ

แต่ในสายตาของอดีตKay Masterลำดับ3กลับมีแต่ความหื่นกระหาย

จนกระต่ายตาสีเขียวถึงกับตัวสั่นเทิ้มไปด้วยความกลัว

แต่เด็กสาวผมทองอีกคนก็ไม่ได้สนใจอาการของเธอแม้แต่น้อย

เธอเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ๆกับหน้าของคุณกระต่ายที่กำลังตัวสั่นดูน่ารักน่าเอ็นดู

แล้วก็จัดการประทับริมฝีปากของเธอทั้งคู่เข้าด้วยกัน

“อื้อ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”เด็กสาวนัยน์ตาสีเขียวครางออกมาด้วยน้ำเสียงแห่งความสุข(?)

ก่อนที่จะเอนตัวลงไปตามแรงของเด็กสาวอีกคนจนลงไปนอนกับพื้น

“ที่นี่มันที่ไหนกันเนี่ย?”เด็กชายผมสีม่วงแกมน้ำเงินกล่าวไปพลางเดินไปพลาง

ทิวทัศน์โดยรอบมีต้นกล้วยขึ้นอยู่เต็มไปหมด

“นี่ใช่ห้องที่เข้ามาเมื่อกี๊จริงๆเหรอเนี่ย? ทำไมถึงมีต้นกล้วยเยอะขนาดนี้ล่ะเนี่ย ดูอย่างกับป่ากล้วย....”

เจ้าเป็ดหุบปากทันทีที่นึกถึงเรื่องสยองขวัญขึ้นมาได้

“ปะ...ปะ....ปะ....ป่ากล้วย!!!?”เจ้าเป็ดหน้าซีดในบัดดล บรรยากาศโดยรอบเริ่มหนาวยะเยือก

หลังจากนั้นก็มีความรู้สึกเหมือนมีอะไรวูบผ่านไปข้างหลัง เป็ดน้อยนันทกรหันไปมองข้างหลัง

แล้วก็พบกับบ้านร้างโทรมๆหลังหนึ่ง ภายในบ้านร้างหลังนั้นมีเงาอะไรบางอย่างที่ดูคล้ายมนุษย์

แต่ก็ดูวูบวาบเหมือนกับกลุ่มควัน และมีเชือกผูกอยู่ตรงส่วนที่คล้ายๆคอ

“กะ.....แกว๊กกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!”

ภายในห้องที่ดูเหมือนจะเป็นโพรงถ้ำขนาดใหญ่และมีน้ำนองอยู่เบื้องล่าง

สุดยอดผู้เล่นด้อยคุณค่าWonder manกำลังนอนชักแหง่กๆๆๆๆน้ำลายฟูมปาก

และตรงหน้าของเขามีมอนสเตอร์ขนาดใหญ่ยิ่งกว่าร่างจริงของGM
กำลังแสยะยิ้มที่ดูชั่วร้ายคล้ายๆGMคนหนึ่ง

“เอ...... ที่นี่มันยังไงกันเนี่ย!!? เดินมาตั้งนานแล้วไม่เห็นมีอะไรเลย”สาวน้อยสุดซวยนามภัสสร

กล่าวกับตัวเองเมื่อเดินเข้ามาในห้องตั้งนานแต่กลับไม่พบอะไรเลย แล้วอยู่ๆเธอก็เดินไปชนกับอะไรบางอย่าง

พลั่ก!!!!

“ขะ......ขอโทษค่ะ”เด็กสาวกล่าวขอโทษคนที่เธอเดินชนแล้วเงยหน้าขึ้นมามองหน้าคนๆนั้น

และก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อคนที่อยู่ตรงหน้าเธอคือเด็กสาวผมดำรวบหางม้าที่เพิ่งแยกกันเมื่อครู่นี้

“เอ่อ.....คุณฮารุ คุณตามพวกเราเข้ามาทำไมเหรอคะ?”ภัสสรถามเสียงสั่น

“คุณภัสสร.......”ผู้ที่ถูกถามเรียกชื่อผู่ที่ถามคำถาม แล้วหน้าเธอก็แดงขึ้นเรื่อยๆ

ตรงข้ามกับเด็กสาวอีกคนที่หน้าซีดลงเรื่อยๆ

“กรุณารับความรักของชั้นไปด้วยนะค้า~~~~~”

“ว้ายยยยยยยยยย!!!!!!!!!!! อย่าเข้ามาน้า~~~~~~~~~!!!!!!!!!!!!!!!!!”

แล้วสาวน้อยน่ารักทั้ง2ก็เล่นวิ่งไล่จับกันดูน่าสนุกยิ่งนัก

“ที่นี่มันยังไงกันฟะเนี่ย เดินมาตั้งนานแล้วไม่เห็นจะมีอะไรเลย”เด็กหนุ่มหัวชมพู

ก็อปคำพูดของแม่นางหัวกระเซิงมาพูด รอบๆตัวดูว่างเปล่าไปหมด

แล้วเขาก็พบใครบางคนกำลังยืนอยู่ที่ปลายทางด้านหนึ่งและมองมาทางเขา

“ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ!!!!!?”เด็กหนุ่มตะโกนถามผู้ที่อยู่ห่างออกไปแล้ววิ่งเข้าไปหา

เมื่อวิ่งมาถึงตัวแล้วเขาก็ต้องตกใจเมื่อผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาขณะนี้คือว่าที่อดีตGM

(ตรงข้ามกับมันเลยเนอะ มันอดีตว่าที่GM) สาวน้อยน่ารักผมสีม่วงรวบหางม้าที่น่าจะกลับยานNexusไปแล้ว

“มะ.....มินท์!!!!!!”

มอนสเตอร์ที่วันเดอร์ แมนเจอคือตัวไรหว่า

ตัวที่เฝ้าทางออกของหมู่บ้านคัลไซต์หรอ

-.- อยากอ่านตอนกานดาเจอมินท์ จัง

ลงไวๆนะคับ

ขออภัยที่มาช้านะคับ

เพื่อไม่ให้เสียเวลาความสนุก(รึป่าว)

เชิญอ่านตอนที่17-19ต่อเลยละกันนะคับ^^

******************************

ตอนที่17 บททดสอบของราชินี2

“อื้อ......อือ.......อืม.......อึก........อื้ม........!!!”เสียงกระต่ายน้อยครางอย่างมีความสุขที่ถูกปลาทองตัวพอๆกัน

คร่อมและประกบปากอย่างเร่าร้อน น้องปลาทองสอดลิ้นเข้าไปในปากของน้องกระต่าย

กระต่ายน้อยก็เริ่มมีปฏิกิริยาตอบรับและสอดลิ้นเข้าไปในปากของปลาทองบ้าอำนาจบ้าง

มือของเธอเอื้อมขึ้นไปกอดคอของเด็กสาวนัยน์ตาสีแดงแล้วกดหน้าของอีกฝ่ายลงมาอีก

เด็กสาวผมทองทั้ง2คนละเลงบทรักกันอย่างเร่าร้อน เสียงการจูบกันของสัตว์น้ำและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม

(ปลากับกระต่าย) ดังจ๊วบๆไปทั่วบริเวณนั้น (เสียดายไม่มีคนดู) รอบๆปากของวิริยาที่ตกเป็นเบี้ยล่างมัจฉา

เต็มไปด้วยคราบน้ำลายของทั้งคู่ ลิ้นทั้ง2ตวัดพันกันไปมาอยู่ภายในปากของทั้งคู่

เวลาล่วงเลยไปนานประมาณ10นาทีที่ทั้งคู่แสดงความรักต่อกันด้วยการจูบกันอย่างดูดดื่ม

จนในที่สุดมัจฉาก็ถอนปากออก ตอนที่ถอนปากออกจากันน้ำลายจำนวนหนึ่งที่ติดอยู่กับริมฝีปากของทั้งคู่

ก็ยืดยาวออกด้วย มัจฉาแลบลิ้นออกมาแล้วเลียรอบริมฝีปากของตัวเองเพื่อเช็ดคราบน้ำลาย

ที่อยู่รอบๆริมฝีปากจนหมด สีหน้าและแววตาของนางปลาทองบ้าอำนาจแสดงให้เห็นว่า

เธอพึงพอใจในรสชาติของกระต่ายตัวนี้ยิ่งนัก

“มะ.....มัจฉา ชั้นว่าเราพอกันแค่นี้ดีกว่านะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้ามันจะไม่ดี”

คุณกระต่ายพยายามห้ามหัวหน้าใหญ่ของกองกำลังต่อต้านGM เสียงของเธอสั่นไปด้วยความกลัว

หน้าเธอแดงเป็นลูกตำลึงเพราะความเขินอาย ดวงตาของเธอมีน้ำตาซึมออกมาเล็กน้อย

แต่ปฏิกิริยาของกระต่ายน้อยกลับทำให้นางพญาปลายิ่งรู้สึกรักเธอมากขึ้นและคึกหนักกว่าเดิม

“ไม่ได้หรอกวิริยา เธอน่ะยังติดหนี้ชั้นอยู่อีกเยอะเลยนะ ถือโอกาสนี้ใช้คืนทั้งต้นทั้งดอกเลยละกัน”

แล้วปลาทองน้อยก็ซบหน้าตัวเองลงที่ซอกคอของกระต่ายน้อย

แล้วทำการจูบที่ซอกคอของเด็กสาวนัยน์ตาสีเขียวและดูดซอกคอของวิริยาเป็นรอย และยังสลับทำทั้ง2ข้าง

“อ๊า~~~~ อา~~~~ ไม่เอาน่ามัจฉา ชั้นเสียวจนจะเสร็จอยู่แล้วนะ (เฮ้ย! มันจะติดเรทมั้ยเนี่ย)”

“หึ งั้นก็ให้มันเสร็จๆไปเลยซี่ แต่ว่านะวิริยา หน้าเธอตอนนี้โมเอะได้ใจดีจริงๆ

สงสัยต้องคิดดอกเบี้ยแพงหน่อยซะแล้ว”ว่าจบมัจฉาก็จัดการประกบปากกับวิริยาอีกครั้ง

ครั้งนี้ดูจะรุนแรงยิ่งกว่าครั้งที่แล้ว เสียงกระต่ายน้อยผู้น่าสงสาร (หรือน่าอิจฉาไม่แน่ใจ)

ครางออกมาเป็นระยะๆ ลิ้นของน้องปลาทองชอนไชเข้าไปในปากของคุณกระต่ายจนถึงลำคอ

ครีบของปลาทองล้างเข้าไปใต้กระโปรงของกระต่าย แล้วล้วงต่อเข้าไปในกางเกงใน

ก่อนที่จะจัดการตกเบ็ดให้กระต่ายน้อยโดยที่เจ้าตัวไม่ได้ขอเลยซักนิด

“โอ๊ย!! ชั้นเจ็บนะมัจฉา”แม้ว่าคุณกระต่ายจะร้องเสียงดังแค่ไหนก็ไม่อาจจะห้ามไม่ให้ปลาทอง

หยุดการตกเบ็ดกระต่ายได้ วิริยาไม่รู้แล้วว่าอารมณ์ของเธอในตอนนี้เรียกว่าความกลัวหรือความสุข

เธอรู้แค่ว่าเธอต้องการให้เด็กสาวที่กำลังจูบเธออยู่นี้ทำอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ และตลอดไป

*************************************************

“แฮ่กๆๆๆๆ”เสียงเด็กชายคนหนึ่งกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่างอยู่ภายในป่ากล้วยที่กว้างใหญ่

และไม่รู้ว่ามันจะกว้างไปถึงไหน และในที่สุดเด็กชายก็เริ่มหมดแรงและหยุดวิ่ง

เขายืนพิงต้นกล้วยต้นหนึ่งแล้วยืนหอบอยู่ที่ใต้ต้นกล้วยต้นนั้น

“แฮ่ก....แฮ่ก..... น่าจะหนีพวกมันพ้นแล้วนะ”เด็กชายพูดกับตัวเอง แต่ว่าอยู่ๆก็มีมือเรียวยาวคล้ายมือของผู้หญิง

เอื้อมมาคว้าไหล่ของเด็กชายผู้โชคร้าย เด็กชายเมื่อรู้สึกได้ว่ามีมือปริศนากำลังจับไหล่ของเขาอยู่

ก็ขนลุกซู่ขึ้นมาทันทีแล้วหันกลับไปมองข้างหลัง แล้วเขาก็พบหญิงสาวคนหนึ่งหน้าตาสะสวยไว้ผมยาวสีดำขลับ

ดูคุ้นๆตายังไงก็ไม่รู้ เหมือนเคยเห็นในหนังสยองขวัญ เด็กชายตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า

เขาพยายามเปล่งเสียงถามสตรีนางนั้นด้วยปากสั่นๆของเขา

“อะ.......อะ.........เอ่อ..........มะ............ไม่ทราบว่า..............คุณเป็นใครเหรอครับ?”แล้วเขาก็ทำสำเร็จ

แต่ก็ไม่มีเสียงตอบจากสาวงามคนนั้น มีแต่เสียงเหมือนมีอะไรตกลงกับพื้น

ตุบ!!

เจ้าเป็ดหับไปดูตามเสียงนั้น แล้วก็พบศีรษะของหญิงสาวคนนั้นกำลังกลิ้งอยู่กับพื้น

ไอ้เป็ดหน้าซีดยิ่งกว่าไก่ต้ม ก่อนที่จะรวบรวมความกล้าแล้วเงยหน้ากลับขึ้นไปมองหน้าหญิงสาวคนเดิม

ก็พบว่าร่างกายของเธอคนนั้นเหลือเพียงแต่ส่วนคอลงไป เป็ดน้อยนันทกรหน้าซีดยิ่งกว่าเดิมนับ10เท่า

เหงื่อแตกพลั่กๆทุกรูขุมขน แล้วก็มีเสียงๆหนึ่งดังออกมาจากศีรษะที่กลิ้งอยู่ข้างล่าง

“ออกไปซ้า~~~~~~~”เสียงผู้หญิงคนนั้นลากยาวพอๆกับเสียง “พี่มากขา~~~~”ของแม่นาคพระโขนง

เจ้าเป็ดเข่าอ่อนลงไปกองกับพื้นแล้วหันหลังให้เธอคนนั้น แล้วรีบโกยแนบในบัดดล

“จะ......จะรีบไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้ล่ะจ้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

แล้วไอ้เป็ดก็ออกวิ่งอีกครั้งด้วยความเร็วเสียง เขาวิ่งไปเรื่อยๆจนออกมาที่ป่าช้า

“หนีเสือปะจระเข้ชัดๆเลย”เป็ดน้อยผู้น่าสงสารหน้าซีดแล้วซีดอีกจนหน้าขาวไปหมด

ผมสีม่วงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาว แล้วหลุมศพทุกหลุมก็มีมือโผล่ออกมาจากหลุม

ก่อนที่เจ้าของมือเหล่านั้นจะดันตัวเองขึ้นมาจากหลุมแล้วเดินเข้าไปหาไอ้เป็ดผู้เคราะห์ร้าย

เจ้าเป็ดหันหลังกลับเพื่อที่จะหนี แต่ว่าหญิงสาวนางเดิมก็เดินตามเขาออกมา

พร้อมกับพาเพื่อนๆมาด้วยอีกนับสิบตน เป็ดน้อยเข่าอ่อนลงไปนั่งกับพื้นอีกครั้ง

ตัวสั่นเทิ้มไปด้วยความหวาดกลัว ตรงหว่างขาของเด็กชายผู้น่าสงสารมีน้ำอุ่นๆไหลออกมา

“เฮ้ย!!!!!!!!!!!! นี่ตูเล่นN.U.หรือBiohazardอยู่กันแน่ฟะเนี่ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

*********************************************

ภายในโพรงถ้ำกว้างใหญ่ที่มีน้ำนองอยู่ มอนสเตอร์ขนาดยักษ์รูปร่างดูไม่แน่นอน

และมีสิ่งที่ดูคล้ายกับมนุษย์ติดอยู่ตรงบริเวณใบหน้าก็กำลังระดมยิงลำแสงใส่ผู้เล่นด้อยคุณค่าอย่างเมามัน

**********************************************

“แง้~~~~~!!!!!!!!!! เมื่อไหร่จะเลิกตามตื้อชั้นซะทีค้า~~~~~~!!!!!!!!!!!!”

สาวน้อยสุดซวยอีกคนกำลังวิ่งหนีสาวน้อยน่ารักผมดำที่กำลังไล่ตามเธอมาอย่างกระชั้นชิด

“ชั้นก็จะตามคุณไปจนกว่าคุณจะยอมรับความรักของชั้นนั่นล่ะค่า~~~~~!!!!!!!!!!”

เด็กสาวผมดำตะโกนตอบคำถามของเด็กสาวผมฟ้า

“ตะ.......แต่ว่าชั้นเป็นผู้หญิงนะ!!!!!!!!!!!!”

“ใครว่าล่ะคะ คุณเป็นผู้ชายตะหาก เป็นนักดาบที่เท่กว่ายามาโมโตะคุงซะอีกนะค้า~~~~!!!!!!”

ฮารุยังคงยืนยันคำตอบเดิม แม่นางหัวกระเซิงเห็นว่าเจรจาไปก็เท่านั้นจึงเตรียมโจมตีเพื่อหยุดเด็กสาวผมดำ

“พูดไม่ฟังกันเลยนะคะ เจอนี่ซะคงจะหายบ้าได้นะคะ Float Shot!!!!!!”

................. เงียบ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีการระเบิดใดๆทั้งสิ้น ระเบิดที่ควรจะระเบิดกลับไม่ระเบิดขึ้น

ทำให้สาวน้อยหัวกระเซิงหน้าเริ่มซีดแล้วนึกอะไรขึ้นได้

“แง้~~~~ ลืมซะสนิทเลย Float ShotโดนยัยGMนั่นซื้อไปแล้วนี่!!!!!!!!!!!!”

ขณะที่เด็กสาวหัวยุ่งกำลังแหกปากด่าสาวน้อยGMผู้น่ารักอยู่นั้นเอง

สาวน้อยน่ารักอีกนางหนึ่งก็เข้ามาข้างหลังเธอแล้วจัดการปิดปากเธอซะ

“อื้ม!!!!!!!!!!!!!!!”แม่นางหัวกระเซิงพยายามขัดขืนแต่ก็ดูเหมือนจะไร้ผล

ไม่รู้ว่าหัวหน้ากลุ่มแฟรี่การ์เดี้ยนเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนถึงจับเธอได้อยู่หมัด

“ถ้าอยากให้ชั้นปล่อยคุณก็ต้องทำตามคำสั่งของชั้นทุกอย่างนะค้า~~~ เข้าจั๊ย!!!!!!!!!”

เด็กสาวผมดำพูดข้างๆหูภัสสรแล้วเป่าลมเข้าไปในหูภัสสร

ทำให้เด็กสาวผมฟ้าถึงกับเข่าอ่อนหมดเรี่ยวแรงในทันที

ฮารุจึงได้โอกาสพลิกตัวภัสสรให้หันหน้ามาหาเธอแล้วก็จัดการเผด็จศึกในทันที

“อื้อ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”สาวน้อยสุดซวยครางออกมาเมื่อถูกจู่โจมแบบสายฟ้าแลบ

ลิ้นของสาวน้อยจอมรั่วของวองโกเล่แฟมิลี่เริ่มชอนไชเข้าไปในปากของแม่นางหัวกระเซิง

เทคนิคการใช้ลิ้นที่แพรวพราวของฮารุทำให้ภัสสรเริ่มปล่อยตัวไปตามอารมณ์

แล้ว2สาวก็เอนตัวลงนอนกับพื้นโดยที่ร่างของเด็กสาวผมดำอยู่เหนือร่างของเด็กสาวผมฟ้า

มือของ2สาวเริ่มอยู่ไม่สุขแล้วเอื้อมมือไปปลดเสื้อผ้าของอีกฝ่าย

หลังจากที่ฮารุจัดการปลดเสื้อภัสสรเสร็จแล้วก็เผยให้เห็นหน้าอกขาวเนียนของการ์เดี้ยนสาว

“โอ้โห! มันใหญ่เกินไปหน่อยมั้ยคะ เดี๋ยวชั้นจะช่วยดูดน้ำนมออกให้ละกันเผื่อว่ามันจะเล็กลงบ้าง”

ว่าแล้วฮารุก็จัดการดูดที่หัวนมภัสสรอย่างแผ่วเบา ก่อนที่จะค่อยๆทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ลิ้นของเธอโลมเลียไปทั่วบริเวณที่ริมฝีปากของเธอปิดเอาไว้

ฝ่ายสาวน้อยสุดซวยก็เริ่มมีอารมณ์ร่วมมากขึ้นแล้วครางออกมา

“อา....อา......อ๊า~~~~!!!!!!”

*********************************************

“มะ...มินท์! เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!? เธอน่าจะกลับไปที่ยานNexusแล้วนี่ แล้วเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

เด็กหนุ่มยิงคำถามใส่เด็กสาวไม่ยั้งจนเธอตอบไม่ทัน

“ถามทีละคำถามสิกานดา เธอถามรัวแบบนี้ชั้นตอบไม่ทันนะ”เด็กสาวยื่นนิ้วชี้ขวาไปแตะที่ริมฝีปากเด็กหนุ่ม

เป็นเชิงห้ามแล้วส่งตาหวานให้ ทำเอาเด็กหนุ่มหัวชมพูแทบใจละลาย

“งะ...... งั้น....... เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

“คือว่า..... ชั้นแอบตามเธอมาน่ะ”เด็กสาวตอบตาเธอพยายามหลบสายตาเด็กหนุ่มโดยเหลือบสายตาลงข้างล่าง

และก้มหน้าเล็กน้อย ท่าทางของเธอดูเขินอายดูน่ารักซะจริงๆ

“ตามชั้น? ตามชั้นมาทำไมอ่ะ?”ไอ้หมอนี่ก็เอ๋อซะจริงๆเลย

“ก็ชั้นอยากอยู่กับกานดา ชั้นอยากอยู่กับเธอตลอดเวลาเหมือนกับเมื่อก่อน”

“ชั้นว่าอย่าดีกว่านะ”

“ทำไมล่ะ? หรือว่าเธอเกลียดชั้นแล้ว”ดวงตาของเด็กสาวเริ่มมีน้ำไหลออกมา

“มะ...... ไม่ใช่นะมินท์!!! ชั้นไม่ได้เกลียดเธอนะ คือว่า......

กะ...... ก็......... เธอก็เล่นงานเพื่อนๆชั้นไว้หนักใช่ย่อยเลยนี่ ไม่กลัวว่าจะโดนแก้แค้นรึไง

ดูเหมือนภัสสรกับวิริยาจะแค้นเธอไม่ใช่น้อยเลยนะ”

“ชั้นไม่กลัวหรอก ขอแค่มีกานดาอยู่ข้างๆชั้น ชั้นก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น”

คำพูดของเด็กสาวทำให้เด็กหนุ่มถึงกับหน้าแดง แววตาของเธอเชื่อมั่นในตัวเขาอย่างเต็มเปี่ยม

ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยได้รับสายตาคาดหวังขนาดนี้มาก่อน ทำให้เขาไม่กล้าที่จะปฏิเสธคำขอร้องของเธอได้

“กะ....... ก็ได้ ถ้ามัจฉาไม่ว่าอะไรก็คงไม่เป็นไรหรอก”

“ไม่ใช่ ชั้นไม่ได้หมายความว่าชั้นจะเข้ากองกำลังต่อต้านGM

แต่ชั้นหมายความว่าชั้นอยากจะอยู่ข้างๆกายเธอ ตลอดไป......”

แล้วร่างบางของเด็กสาวก็เข้าสวมกอดร่างสูงของเด็กหนุ่ม ทำเอาเด็กหนุ่มถึงกับสะดุ้งโหยง!

และยิ่งต้องตกใจมากขึ้นไปอีกเมื่อเธอคนนั้นเอ่ยคำที่เขาไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากของเธอ

“ชั้นรักเธอ”คำพูดธรรมดาทั่วๆไปที่ใครๆก็พูดได้ แต่เมื่อคำๆนี้ออกมาจากปากของเธอคนนี้

มันกลับทำให้เขาแทบใจละลายเหมือนกับน้ำแข็งที่หล่นลงในกองไฟ

เด็กสาวพูดคำๆนี้ออกมาแล้วมองลึกลงไปในดวงตาของเด็กหนุ่มราวกับจะมองทุกสิ่งในใจเขา

เด็กหนุ่มมองหน้าเด็กสาวตรงหน้าแล้วก็ยิ่งน่าแดง

นะ....น่ารัก มองมุมไหนก็น่ารักแฮะ เด็กน่ารักขนาดนี้มาสารภาพรักกับเรา...... งั้นเหรอ

นี่เรากำลังฝันอยู่รึไง มินท์เนี่ยนะชอบเรา ไม่น่าเป็นไปได้น่า ก็เรา.... ไม่ได้มีอะไรที่จะทำให้มีคนมาชอบเลยนี่

และยิ่งคนที่มาบอกว่าชอบเราคือมินท์ด้วยแล้วยิ่งไม่น่าเป็นไปได้

เด็กหนุ่มพยายามคิดถึงเหตุผลที่เด็กสาวตรงหน้าบอกรักเขาและความเป็นไปได้ที่ทำให้เธอมาชอบเขา

แต่ก็ไม่รู้อะไรเลย ทำไมเธอถึงชอบเขา และทำไมต้องมาสารภาพรักที่นี่ ในสถานการณ์แบบนี้

แต่ขณะที่เขากำลังพยายามหาเหตุผลมารองรับเหตุการณ์นี้

เด็กสาวก็ขโมยริมฝีปากของเด็กหนุ่มไปแบบไม่ทันตั้งตัว

เด็กหนุ่มนัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจที่จู่ๆก็โดนสาวน้อยคนเดิมที่ได้First Kissของเขา

ชิงSecond Kissไปอีกรอบ พอตั้งสติได้เด็กหนุ่มหัวชมพูก็ผลักร่างบางของเด็กสาวผมม่วงออกไป

“ทะ....ทำอะไรของเธอน่ะมินท์!!!!!?”กานดาตะโกนถามเด็กสาว

“ทำอะไร? ก็ทำแบบที่คนรักกันเขาทำกันไง”

“หา!!!!!!!! ตะ.....แต่ว่าเธอเป็นผู้หญิงนะ ถะ....ถ้าทำแบบนั้นเธอจะเป็นฝ่ายเสียหายนะ

ฉะ...ชั้นว่ามันไม่เหมาะหรอกมั้ง”กานดาพยายามปฏิเสธ

หน้าของเขาแดงยิ่งกว่าไฟธาตุวายุและร้อนผ่าวจนควันออกหัว

“ไม่เป็นไร ถ้าเป็นกานดาล่ะก็ชั้นไม่ว่าอะไรหรอก”เด็กสาวว่าแล้วเอื้อมมือข้างหนึ่งไปคว้าแขนของเด็กหนุ่ม

มาจับที่หน้าออกข้างซ้ายของตนเอง วีรบุรุษแห่งกองกำลังต่อต้านGMที่ไม่เคยหวั่นเกรงศัตรูหน้าไหนๆ

แม้ว่าจะเป็นร่างจริงของGMหรือเจ้านั่นก็ตาม แต่ตอนนี้กลับกำลังจะพ่ายให้กับGMสาวเพียงคนเดียว

ที่ไม่ได้ใช้R.A.M.ซะด้วยซ้ำ ร่างกายของหัวหน้าหน่วยที่1ของกองกำลังต่อต้านGMอ่อนระทวยไปหมด

แทบไม่มีแม้แต่แรงจะประคองตัวให้ยืนอยู่ซะด้วยซ้ำ

“ฟังเสียงหัวใจชั้นดูสิ มันเต้นแรงมากเลยใช่มั้ย?”เด็กสาวเอ่ยถามเด็กหนุ่มด้วยน้ำเสียงยั่วยวน

แต่ตอนนี้สติของเด็กหนุ่มกระเจิดกระเจิงหลุดลอยออกจากร่าง ลอยสูงขึ้นจนสูงกว่ายอดหอคอย

และลอยออกไปเรื่อยๆจนออกจากชั้นบรรยากาศของดาวเรทิคิวลัม

เด็กสาวดันตัวเข้าไปจนชิดกับเด็กหนุ่ม ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของคนที่อยู่ตรงหน้า

“เรามาจัดการให้มันเสร็จๆไปซะทีดีกว่าเนอะ”

“อะ....อืม.....”แล้วในที่สุดเจ้าแมลงสาบก็ตัดสินใจที่จะกินสะระแหน่ชิ้นนี้ (ตูอยากกินอ่ะ ตูขอกินเองได้ม้าย~)

ทั้งคู่เลื่อนหน้าของตัวเองเข้ามาชิดกันมากขึ้น และจูบกันอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นการจูบที่รุนแรงยิ่งกว่าจูบเมื่อครู่นี้

2พระนางสอดลิ้นเข้าไปในปากของอีกฝ่าย ลิ้นทั้ง2ตวัดพันกันไปมาอยู่ภายในปากของทั้งคู่

ขอบปากของทั้ง2คนเต็มไปด้วยคราบน้ำลาย เด็กหนุ่มออกแรงดันตัวไปข้างหน้าจนเขาและเธอลงไปนอนกับพื้น

โดยที่เขาคร่อมอยู่บนร่างของเธอ ตอนนี้มือของทั้งคู่เริ่มที่จะอยู่ไม่สุขและไปปลดเสื้อผ้าของอีกฝ่าย

โดยที่ปากก็ยังจูบกันต่อไป มินท์ก็เอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อกานดา

ส่วนกานดาก็สอดมือเข้าไปในเสื้อมินท์แล้วเลิกเสื้อขึ้นมา

เผยให้เห็นหน้าอกขาวเนียนขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กจนเกินไปของเด็กสาว

เด็กหนุ่มเมื่อเห็นหน้าอกหญิงสาวแบบที่ไม่มีอาภรห่อหุ้มก็ตาลุกวาวทันควัน

เขารีบถอนปากออกทันทีแล้วเลื่อนปากลงมาดูดที่หัวนมของเด็กสาวอย่างแผ่วเบาราวกับว่ากลัวมันจะบุบสลาย

เด็กสาวก็เริ่มมีปฏิกิริยาตอบรับลีลาของเด็กหนุ่มโดยเริ่มส่งเสียงครางออกมาเป็นระยะๆ

“อา...... อา....... อ๊า~”เสียงผู้หญิงเพียงคนเดียวในกลุ่มGMครางออกมาเป็นระยะๆ

เสียงของเธอฟังแล้วดูมีความสุขกับสิ่งที่กำลังทำอยู่เป็นอย่างมาก ฝ่ายฮีโร่ของกองกำลังต่อต้านGM

ก็กำลังโลมเลียหน้าอกเด็กสาวอย่างมันปากและลืมสนิทเลยล่ะมั้งว่าสิ่งที่เขาเห็นอยู่นี้เป็นเพียงภาพลวงตา

เป็นเพียงการทดสอบจากราชินิผู้ที่ปกครองหอคอยแห่งนี้ใช้ทดสอบพวกเขาเท่านั้น

และถ้าหากเขายังไม่สามารถเอาชนะความรู้สึกของตัวเองได้พวกเขาก็จะแพ้และไม่อาจทำภารกิจให้ลุล่วงได้

แต่ขณะที่เขากำลังปล่อยตัวไปตามการยั่วยวนจากภาพลวงตานั้นเอง ไม่ทราบว่าเขาหูฝาดไปหรือไง

แต่เขาได้ยินเสียงนั้นอย่างชัดเจน มันเป็นเสียงของนางฟ้าคนเดิมที่เคยมอบชัยชนะให้เขาในการต่อสู้กับเจ้านั่น

“กานดา”

เสียงๆนั้นกำลังเรียกชื่อเขาที่ข้างๆหูของเขาด้วยน้ำเสียงที่สดใสร่าเริงเหมือนทุกที

เมื่อได้ยินเสียงๆนั้นเด็กหนุ่มก็ได้สติแล้วหยุดกิจกาม เอ๊ย! กิจกรรมที่กำลังทำอยู่ทันที

ก่อนที่จะค่อยๆเงยหน้าขึ้น การเปลี่ยนท่าทางของกานดาทำให้ไอเทมบางอย่างร่วงลงมาจากเสื้อของเขา

ตกลงกับพื้นดังแป๊ก! กานดาหันไปมองตามเสียงนั้นแล้วพบว่า สิ่งที่ร่วงออกมาจากเสื้อของเขาคือ

Skill Itemระดับ6ดาวที่ผู้หญิงตรงหน้าเขาเป็นคนให้เขาเองกับมือ

เมื่อได้เห็นไอเทมชิ้นนั้นกานดาก็ยิ่งได้สติมากขึ้นแล้วผละออกจากเด็กสาวตรงหน้า

“กานดาหยุดทำไมล่ะ ชั้นกำลังเสียวได้ที่เลย มามะ! มาต่อกันดีกว่า”เด็กสาวเอื้อมมือมากอดคอเด็กหนุ่ม

แล้วพูดจาเชิญชวนให้เขามาทำสิ่งที่ทำค้างไว้ให้เสร็จ แต่เด็กหนุ่มที่ได้สติแล้ว

ก็ไม่หลงไปกับการยั่วยวนของเด็กสาวอีกเป็นครั้งที่2แล้วปัดมือเธอออกไป

“ไม่!!”เด็กหนุ่มหัวชมพูบอกปฏิเสธอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“เป็นอะไรของเธอน่ะกานดา ทำตามที่ความรู้สึกของเธอต้องการดีกว่าน่า

การโกหกตัวเองน่ะมันไม่ดีหรอกนะรู้มั้ย!?”เด็กสาวยังคงพยายามยั่วยวนเด็กหนุ่มต่อไป

แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผลเลยแม้แต่น้อย

“บอกว่าไม่ก็คือไม่สิ!! พูดไม่รู้เรื่องรึไง!!!”หัวหน้าหน่วยที่1กองกำลังต่อต้านGMยังคงยืนยันคำเดิม

และกระแทกเสียงใส่หน้าGMสาวอย่างแรงจนเธอถึงกับหน้าเสีย

“ทะ.... ทำไมเธอถึงพูดแบบนี้ล่ะกานดา!!? ที่ชั้นทำแบบนี้ก็เพราะชั้นรักเธอนะ!!”

“เพราะเธอไม่ใช่มินท์!!”เด็กหนุ่มหัวชมพูตอบคำถามเด็กสาวผมม่วงอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“มะ....ไม่นะกานดา!! ชั้นนี่ล่ะมินท์!! มินท์คนที่เธอรักไง!!! และชั้นก็รักเธอด้วยนะกานดา!!!

ดูหน้าชั้นให้ชัดๆสิว่าชั้นใช่มินท์ตัวจริงรึเปล่า!!!?”เด็กสาวพยายามพิสูจน์ตัวเอง

เธอเอื้อมมือไปจับใบหน้าของเด็กหนุ่มให้อยู่กับที่แล้วเลื่อนหน้าตัวเองเข้าไปใกล้ๆ

เพื่อให้เขาดูหน้าเธอให้ชัดๆ แต่ว่า......

“ถึงแม้ว่าเธอจะดูเหมือนมินท์มากแค่ไหนแต่เธอก็ไม่ใช่มินท์!!

มินท์ตัวจริงน่ะไม่ร่านแบบนี้หรอก Release Item!!!”

แล้วก็มีบางอย่างคล้ายๆกับหน้าต่างโผล่ขึ้นมารอบๆตัวกานดา

“Battle Windows”เด็กหนุ่มต่อประโยคที่พูดค้างไว้จนจบ

เด็กสาวรู้สึกถึงแรงกดดันจากไอเทมที่เด็กหนุ่มเรียกใช้ก็ถึงกับถอยไปด้านหลัง

สีหน้าของเธอบ่งบอกถึงความหวาดกลัวของเธอได้อย่างชัดเจน

“ใครที่มันบังอาจมาล้อเลียนคนที่ชั้นรัก ไม่ว่ามันจะใหญ่มาจากไหนชั้นก็ไม่มีวันให้อภัย!!”

เด็กหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและจริงจัง

แทบไม่น่าเชื่อว่ามันเป็นพวกสติไม่สมประกอบของกองกำลังต่อต้านGM

ที่ได้แต่กวนอวัยวะเบื้องล่างคนอื่นๆในกองกำลังไปวันๆ

แววตาของเขาแสดงให้เห็นถึงความโกรธที่พุ่งขึ้นถึงขีดสุด

เขาเอื้อมมือออกไปหยุดอยู่ตรงหน้าเด็กสาวเพื่อเตรียมโจมตี

“Explosion!!!”

ตูม!!!!!!!!!!!!!! กานดายิงExplosionใส่หน้ามินท์ตัวปลอมในระยะเผาขน

แรงระเบิดทำให้ภาพลวงตาที่เป็นการทดสอบของทุกคนหายวับไปในพริบตา

ทั้ง5คนโผล่ออกมาภายในห้องที่กว้างขวางพอดู ทั้ง4คนนอกจากกานดานอนหมดสภาพอยู่กับพื้น

เบื้องหน้าของพวกเขามีเด็กสาวผมสั้นสีส้มนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ดูคล้ายๆบัลลังก์ของราชาหรือราชินี

กำลังรอคอยพวกเขาอยู่

ตอนที่18 ตัดสินใจ

ณ ทวีปๆหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจักรวรรดิฟ้า เป็นที่ตั้งของสวนดอกไม้แห่งหนึ่ง

ซึ่งมีไม้ดอกหลากสีสันหลายสายพันธุ์บานสะพรั่งเต็มไปหมด

สายลมที่แสนจะอ่อนโยนพัดโบกดอกไม้เหล่านั้นให้ปลิวไปตามแรงของมัน

กลีบดอกไม้จำนวนหนึ่งหลุดออกจากต้นของมันแล้วปลิวไปตามแรงลมนั้น

แสงแดดอบอุ่นส่องเข้ามาในสวนแห่งนี้ เป็นทิวทัศน์ที่สวยงามดูแล้วขัดกับสถานการณ์ปัจจุบันของดาวดวงนี้

ที่มีสงครามอุบัติขึ้นแทบทุกหย่อมหญ้ายิ่งนัก และยิ่งไม่น่าเชื่อว่า สวนดอกไม้แห่งนี้ตั้งอยู่ในยานNexus

ยานอวกาศของเหล่าGame Masterที่กระหายการฆ่าฟันเหล่านั้น

สวนแห่งนี้ตั้งอยู่ในห้องที่มีเพดานเป็นกระจกห้องหนึ่งของยานNexus

GMเลม่อนได้สร้างห้องๆนี้ไว้เป็นสถานที่พักผ่อนของเหล่าGM แต่ก็ไม่ค่อยได้มีใครมาใช้ห้องนี้ซักเท่าไหร่

เพราะการพักผ่อนหย่อนใจที่ดีที่สุดของพวกGMก็คือการได้ไล่ฆ่าPlayerเล่นแก้เบื่อนั่นเอง

จะมีก็แต่GMน้องใหม่ที่เพิ่งเข้าเป็นGMหลังสงครามวินเชสเตอร์ที่ไม่ค่อยชอบการต่อสู้คนนั้นเท่านั้น

ที่มักจะเข้าๆออกๆห้องนี้อยู่บ่อยๆ และในตอนนี้เธอคนนั้นก็กำลังนั่งอยู่ที่ม้านั่งตัวหนึ่งในสวนแห่งนี้

ภาพของสาวน้อยน่ารักที่อยู่ภายในสวนดอกไม้ที่สายงามดูราวกับนางฟ้าบนสวรรค์ก็มิปาน

หากแต่ว่าสีหน้าของเธอช่างดูหม่นหมองยิ่งนัก GMสาวนั่งเหม่อเหมือนกับลืมเอาจิตวิญญาณมาจากบ้าน

ผีเสื้อตัวน้อยร่อนลงมาเกาะอยู่บนหลังมือของเด็กสาว

แต่ว่าเธอก็ไม่ได้ให้ความสนใจและปล่อยให้มันเกาะอยู่อย่างนั้น

ณ เวลานี้ภายในใจของเธอมีเพียงเรื่องของเด็กหนุ่มหัวชมพูที่เป็นผู้ที่สามารถฆ่าเพื่อนร่วมงานของเธอ

ได้แม้ว่าเพื่อนของเธอจะใช้R.A.M.ก็ตาม

ทำไมเธอถึงคิดถึงเขาน่ะเหรอ ก็เพราะว่าเธอกับเขาเคยรู้จักกันมาก่อน

เคยวางแผนการลงทุนด้วยกัน เคยต่อสู้ร่วมกัน เพราะว่าเขาเป็นเพื่อนของเธอ

แต่ความรู้สึกที่เธอมีให้เขานั้นมันมากเกินกว่าคำว่าเพื่อน

และเขากับเธอคงกลับมามีความสัมพันธ์เหมือนกับเมื่อก่อนไม่ได้อีกแล้ว

เพราะตอนนี้พวกเขากลับกลายเป็นศัตรูกันโดยไม่รู้ตัว เธอเป็นGMส่วนเขาเป็นกองกำลังต่อต้านGM

ถ้าพบกันอีกครั้งพวกเขาอาจไม่สามารถหลีกเลี่ยงการต่อสู้กันได้แม้ว่าเขาจะบอกว่าไม่อยากสู้กับเธอเช่นกันก็ตาม

แต่ขณะที่เธอกำลังครุ่นคิดถึงเด็กหนุ่มหัวชมพูอยู่นั้นเองก็มีบุคคลปริศนาเดินเข้ามาข้างหลังเธอ

เมื่อเดินเข้ามาใกล้เด็กสาวแล้วบุคคลปริศนาก็วางมือของตนลงบนบ่าของเด็กสาวอย่างแผ่วเบา

เด็กสาวเมื่อรับรู้ถึงสัมผัสของฝ่ามือบนบ่าตัวเองก็สะดุ้งเฮือก!จนผีเสื้อที่เกาะอยู่บนหลังมือตกใจแล้วบินหนีไป

ก่อนที่เธอจะหันไปมองข้างหลัง แล้วเธอก็พบชายวัยกลางคนหนวดเคราไม่ยอมโกนที่ผมหงอกก่อนวัยอันควร

ดูขี้โรคนิดๆกำลังมองเธอด้วยสายตาที่ดูเป็นมิตร

“คุณโฮลี่ออเดอร์!!”เด็กสาวเอ่ยชื่อผู้มาใหม่ที่ดูเหมือนจะตายมิตายแหล่ (ตายๆไปซะก็ดี)

“อืม....”ผู้มาใหม่ขานรับ

“มีอะไรรึเปล่าคะ!?”เด็กสาวเอ่ยถามเจ้านายของตน

“เปล่านี่ เธอนั่นล่ะมีอะไรรึเปล่า? ดูเธอไม่ค่อยร่าเริงเลยนะ”เจ้านายผู้แสนจะใจดี(?)

เอ่ยถามลูกน้องสาวด้วยความห่วงใย ดูไม่เหมือนหัวหน้าGMผู้แสนป่าเถื่อนโหดร้ายแม้แต่น้อย

“ปะ... เปล่านี่คะ”สาวน้อยผมม่วงตอบ

“งั้นเหรอ ขอชั้นนั่งด้วยคนได้มั้ย?”ชายวัยกลางคนขออนุญาตเด็กสาวรุ่นลูก (ถ้ามี) ที่นั่งอยู่ก่อน

“เชิญค่ะ”แล้วเด็กสาวก็เขยิบให้หัวหน้าของเธอนั่ง ชายวัยกลางคนย่อตัวลงนั่งตรงที่ๆเด็กสาวเขยิบให้

“เรื่องการ์ลิค ขอโทษนะคะที่ชั้นช่วยเขาไม่ได้”เด็กสาวกล่าวขอโทษหัวหน้าของเธอ

ที่เธอปล่อยให้กระเทียมตาเดียวตายโดยที่ไม่ช่วยอะไรเลย (ไม่ช่วยเพื่อนแล้วยังไปช่วยศัตรูอีกต่างหาก)

“ช่างมันเถอะ”หัวหน้าขี้โรคตอบอย่างไม่ใส่ใจอะไร

“คุณโฮลี่ออเดอร์คะ! คือว่า..... กองกำลังต่อต้านGMที่เป็นคนฆ่าการ์ลิคเป็นเพื่อนชั้น

ไม่ทราบว่าคุณรู้เรื่องนี้อยู่แล้วรึเปล่าคะ?”สาวน้อยผมม่วงถามหัวหน้าของเธออย่างตรงไปตรงมา

“อืม.... แต่ชั้นเห็นว่ามันไม่ค่อยสำคัญนักก็เลยไม่ได้บอกเธอ”

“แล้ว..... การ์ลิคบอกว่ากานดามีพี่เป็นGM ไม่ทราบว่าใครเหรอคะพี่ของกานดาน่ะ?”

เด็กสาวได้คืบจะเอาศอกถามอีกคำถาม

“พี่ของหมอนั่นคือGMชิลลี่ คนที่เธอสู้ด้วยที่เกรทเซอเคิล และตอนนี้เธอแทนที่เขาอยู่”

ชายวัยกลางคนตอบ ซึ่งคำตอบที่ได้นี้ทำให้เด็กสาวตกใจพอสมควร

คนที่อยู่ในร่างกานดาตอนนั้นเป็นGM!! แล้วก็เป็นพี่ชายกานดาเหรอ!!?

ขณะที่สาวน้อยผมม่วงกำลังนึกถึงชายหนุ่มผมแดงหน้าโหดที่ทำให้เธอต้องผลาญงบประมาณไปมากมายอยู่นั้น

หัวหน้าผมขาวก็แทรกเสริมขึ้นมาอีกนิด

“พวกเราเริ่มจับตามองเธอหลังจากการต่อสู้คราวนั้น แล้วก็มีคนเสนอชื่อเธอมาให้ชั้น”

“ระ.... เหรอคะ”เด็กสาวขานรับ ก่อนที่ชายผมขาวจะเริ่มเป็นฝ่ายถามบ้าง

“ว่าแต่..... จากนี้ไปเธอจะเอายังไง?”

“เอ๊ะ!!”เด็กสาวร้องด้วยความสงสัยในคำถามของหัวหน้าของเธอ

“ก็ถ้าเธอยังเป็นGMอยู่ก็ต้องสู้กับกองกำลังต่อต้านGM และอาจต้องสู้กับกานดาด้วย เธอสู้กับเพื่อนได้มั้ยล่ะ?”

ชายวัยกลางคนขยายความคำถามที่ถามไปเมื่อครู่นี้

“ไม่ได้ค่ะ”เด็กสาวตอบ สีหน้าและแววตาของเธอฉายแววเศร้ามองและกังวลอย่างเห็นได้ชัด

“ถ้างั้น.... เธอจะตัดสินใจยังไง?”ชายผมขาวถามคำถามเดิมอีกครั้ง เด็กสาวได้แต่เงียบไม่พูดอะไร

ความเงียบเริ่มเข้าปกคลุมบรรยากาศโดยรอบ ไม่มีเสียงอะไรดังออกมาเป็นเวลากว่า5นาที

ก่อนที่ชายวัยกลางคนจะทำลายความเงียบนั้นลง

“ถ้าเธอคิดจะไป ชั้นก็ไม่รั้งเธอไว้หรอก”คำพูดของชายผมขาวทำให้เด็กสาวตกใจเล็กน้อย

“ก็แบบว่า.... รั้งตัวคนที่ไม่คิดจะอยู่เอาไว้ก็มีแต่เกะกะเปล่าๆ”ชายวัยกลางคนเสริมขึ้นมาอีกหน่อย

“ถ้าอย่างนั้น..... ชั้นขอลาออกค่ะ!!”เด็กสาวตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

ซึ่งชายวัยกลางคนผู้เป็นหัวหน้าก็ยิ้มให้กับการตัดสินใจของเธอ

“งั้นเหรอ ถ้าเธอตัดสินใจอย่างนั้นชั้นก็จะไม่รั้งเธอเอาไว้”ชายวัยกลางคนกล่าวแล้วเอื้อมมือข้างหนึ่ง

ไปลูบหัวเด็กสาวอย่างเอ็นดู

“แต่ว่า!!”ชายผมขาวเอ่ยขึ้นมาอีกทำให้เด็กสาวตกใจเล็กน้อยและเงยหน้าขึ้นมองหน้าหัวหน้าของตน

“ก่อนที่เธอจะลาออกชั้นมีภารกิจสุดท้ายให้เธอทำ ภารกิจนี้มีเธอคนเดียวที่ทำได้

และหลังจากที่เธอทำภารกิจนี้เสร็จไม่ว่ามันจะสำเร็จหรือล้มเหลว

เธอจะหมดสภาพการเป็นGMทันที ตกลงมั้ย?”ชายขี้โรคมอบหมายภารกิจสุดท้ายให้เด็กสาว

ขณะที่ทั้งคู่กำลังคุยกันอยู่นั้น GMหนุ่มหน้าตี๋คนหนึ่งก็เดินเข้ามาในยานNexusในสภาพที่มีเลือดท่วมตัว

แต่ว่าเลือดที่ติดอยู่ตามตัวเขาไม่มีเลือดของเขาอยู่เลย มีเพียงเลือดของคู่ต่อสู้ที่สู้กับเขาเท่านั้น

เมื่อชายวัยกลางคนเห็นชายหน้าตี๋คนนั้นจึงเรียกเข้ามาพบ

“พัมพ์กิ้น เข้ามาที่สวนหน่อยสิ มีเรื่องจะคุยด้วย”และหลังจากนั้นไม่นานประตูก็เปิดออก

แล้วชายคนนั้นก็เดินผ่านประตูเข้ามา

“มีอะไรเหรอโฮลี่ออเดอร์!?”ชายตาจิ้งจอกถามหัวหน้าของตน

“ชั้นจะให้นายไปทำภารกิจกับมินท์น่ะ”หัวหน้าผู้แสนดี(?)บอกจุดประสงค์ที่เรียกตัวเขาเข้ามา

“ภารกิจ!? ภารกิจอะไร?”ชายหน้าตาไม่น่าคบทวนคำชายผมขาวแล้วถามเนื้อหาของภารกิจ

“ชั้นจะให้นายกับมินท์ไปซุ่มโจมตีฐานของพวกกองกำลังต่อต้านGM”

สิ้นเสียงของชายวัยกลางคนเด็กสาวก็หันขวับไปมองหน้าชายเจ้าของเสียงทันที

“มะ.... เมื่อกี๊นี้คุณว่าอะไรนะคะ!?”เด็กสาวถามชายขี้โรคย้ำในสิ่งที่เธอๆได้ยินอีกที

“ชั้นบอกว่าจะให้เธอกับพัมพ์กิ้นไปซุ่มโจมตีฐานของกองกำลังต่อต้านGM”

“ตะ.... แต่ว่า.......”เด็กสาวกำลังจะปฏิเสธ แต่ชายหัวหงอกก็แทรกขึ้นมา

“การที่พวกกานดาไปสู้กับการ์ลิคได้ก็หมายความว่าตอนนี้พวกนั้นไม่ได้อยู่ที่ฐาน

ถ้าหมอนั่นไม่อยู่เธอน่าจะสู้ได้”โฮลี่ออเดอร์ชี้แจงสาเหตุที่เลือกเธอทำภารกิจนี้

“แหม~ เพิ่งกลับมาก็มีภารกิจให้ทำอีกแล้วเหรอครับเนี่ย

แต่ว่าผมเพิ่งทำภารกิจกลับมาขอตัวไปพักผ่อนและอาบน้ำล้างเลือดที่ติดอยู่ตามตัวออกก่อนนะครับ”

ชายตาจิ้งจอกบอกหัวหน้าของตนแล้วขอตัวไปทำธุระส่วนตัว

“เชิญ เร็วๆหน่อยละกัน”หัวหน้าผมขาวอนุญาต แล้วชายคนนั้นก็เดินออกไปจากสวน

เมื่อชายไม่น่าคบเดินออกไปแล้วเด็กสาวจึงเอ่ยถามหัวหน้าของตนบ้าง

“แต่ว่าคุณโฮลี่ออเดอร์คะ ภารกิจนี้ใครทำก็ได้ไม่ใช่เหรอคะ ทำไมถึงต้องให้ชั้นทำล่ะ?”

“การซุ่มโจมตีน่ะพัมพ์กิ้นคนเดียวก็พอแล้ว แต่ที่เธอต้องทำน่ะคือการซื้อจัสติสเรย์”

ชายวัยกลางคนบอกภารกิจที่แท้จริงที่จะให้เด็กสาวทำ

“ซื้อจัสติสเรย์!?”เด็กสาวทวนคำชายผมขาว

“ใช่ ถ้าไม่มีจัสติสเรย์เราก็ตัดกำลังพวกมันไปได้เยอะ”ชายวัยกลางคนกล่าว

แล้วชายไม่น่าคบก็เดินกลับเข้ามาพอดี (รู้สึกแกจะอาบน้ำเร็วจังนะ)

“เอาล่ะครับคุณมินท์ เราจะไปกันได้รึยัง?”ชายหนุ่มถามเด็กสาว ท่าทางเขาคงอยากจะละเลงเลือดจนเต็มแก่แล้ว

“ตกลงค่ะคุณโฮลี่ออเดอร์ ชั้นจะทำภารกิจนี้”เด็กสาวตอบตกลง

“งั้นก็ฝากพวกเธอด้วยนะ”หัวหน้าของเหล่าGMฝากฝังลูกน้องทั้ง2คน

แล้วทั้งคู่ก็หันหลังให้เขาและออกไปทำภารกิจด้วยกัน

*****************************

ในที่สุดGMทั้งคู่ก็เดินทางมาถึงยานวินเชสเตอร์ซึ่งเป็นที่กบดานของกองกำลังต่อต้านGM

ทั้ง2คนมองลงมายังยานวินเชสเตอร์จากหน้าผาใกล้ๆกัน

“ได้เวลาบุกแล้วนะครับคุณมินท์”GMหัวเขียวบอกกับGMผมม่วง

“ขอเข้าเป็นพวกมั้ยล่ะครับ?”

“เอ๋~?”เด็กสาวร้องด้วยความสงสัยในคำพูดของชายหนุ่ม

“พวกเรามีเพื่อนในกองกำลังนั้นเหมือนกัน ถ้าเราช่วยกันเจรจาพวกเขาน่าจะเข้าใจนะครับ”

ชายหนุ่มพยายามพูดจาหว่านล้อมเด็กสาว ว่าแต่.... อัษฎารับแกเป็นเพื่อนด้วยเหรอ!?

“ถ้าทำแบบนั้นก็เท่ากับทรยศต่อความไว้ใจของคุณโฮลี่ออเดอร์ ชั้นทำแบบนั้นไม่ได้

ถึงจะไม่อยากทำแต่ก็ต้องทำ”เด็กสาวตอบด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด

น่าเสียดายแฮะ ถ้าเธอตอบตกลงล่ะก็..... เหอะๆ ชายหนุ่มมองไปที่เด็กสาวด้วยสายตาที่มีจิตสังหารอยู่เต็มเปี่ยม

แต่อยู่ๆสาวน้อยผมม่วงก็หันกลับมาอย่างกะทันหัน

“ข้างหลัง!!!!!!”

แล้วก็มาถึงตอนที่19

ตอนนี้ก็จะทันกับที่บอร์ดใหม่แล้วนะคับ

เอาเปนว่า ไปดูกันเลยดีกว่า

*******************************

ตอนที่19 เจรจา

กลุ่มควันจากการระเบิดของExplosionกระจายฟุ้งไปทั่วห้องที่ดูเหมือนท้องพระโรงของดินแดนภูติ

กองกำลังต่อต้านGMทุกคนยกเว้นกานดานอนหมดสภาพอยู่กับพื้น

วิริยานอนตัวสั่นไปด้วยความกลัว แต่สีหน้าของเธอกลับแสดงออกมาว่าเธอกำลังมีความสุขอย่างยิ่ง

กางเกงในของเธอถูกดึงลงมาจนถึงเข่าและเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ (?) อะไรก็......... ไปคิดเอาเองละกัน

เป็ดน้อยนันทกรผู้น่าสงสาร (หรือน่าสมน้ำหน้าดี) กลัวจนเข่าอ่อนทรุดลงนั่งกับพื้น

ผมที่เคยเป็นสีม่วงของเขาบัดนี้กลับซีดจนกลายเป็นสีขาว ตรงหว่างขาของเขามีน้ำสีเหลืองๆอุ่นๆไหลออกมา

สุดยอดผู้เล่นด้อยคุณค่าที่ปกติมักจะชอบป่วนชาวบ้านเป็นประจำ แต่ตอนนี้คงไม่สามารถทำแบบนั้นได้อีกแล้ว

เพราะว่าตอนนี้เขาได้รับผลกรรมที่เขาได้ก่อไว้โดยการโดนเจ้านั่นกระหน่ำยิงลำแสงใส่แบบไม่ยั้ง

จนเขาอยู่ในสภาพที่ไหม้เกรียมไปทั้งตัวจนถึงกับต้องเตือนบรรดาBoss Monstersทั้งหลายแหล่ว่าห้ามกิน

เพราะอาจจะทำให้เป็นมะเร็งได้ และแม่นางสุดซวยหัวกระเซิงก็นอนหมดสภาพคล้ายๆกับวิริยา

อยู่ตรงหน้าเด็กหนุ่มหัวชมพู เสื้อของเธอถูกดึงขึ้นไปจนเผยให้เห็นหน้าอกขาวเนียนขนาดใหญ่กำลังพอดีของเธอ

ซึ่งบัดนี้มีแต่คราบน้ำลายเต็มไปหมด ส่วนเด็กหนุ่มหัวชมพูหัวหน้าของกลุ่มคนที่นอนหมดสภาพอยู่นั้น

ขณะนี้กำลังยืนยื่นมือข้างหนึ่งไปข้างหน้าค้างจากการโจมตีเมื่อครู่นี้

รอบๆตัวเขามีสิ่งที่คล้ายๆกับหน้าต่างล้อมอยู่เต็มไปหมด และที่เบื้องหน้าของพวกเขามีเด็กสาวคนหนึ่ง

กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ดูเหมือนบัลลังก์แล้วมองมาที่พวกเขา เด็กสาวคนนั้นนั่งไขว่ห้างแบบราชินี

มือทั้ง2ข้างวางอยู่บนที่วางแขน ผมสีส้มตั้งชี้โด่ชี้เด่จนดูเหมือนซูเปอร์ไซย่า ใบหน้าของเธอมีสี2สีคือ

ส่วนบนตั้งแต่หน้าผากลงมาจนถึงใต้ตาหน้าซีดจนกลายเป็นสีขาว

และส่วนล่างตั้งแต่ใต้ตาลงไปหน้าแดงยิ่งกว่าสีของเลือด ดูละม้ายคล้ายธงชาติอินโดนีเซียกลับหัวยังไงยังงั้น

เลือดกำเดาไหลออกจากจมูกทั้ง2ข้างลงมาเจ่อนองเต็มพื้นไปหมด ท้องเธอแข็งจนแม้แต่ไรเฟิลก็ยิงไม่เข้า

ตัวเธอสั่นจนคนอื่นสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน เด็กสาวผมดำรวบหางม้าที่ยืนอยู่ข้างๆ

เห็นคนที่นั่งอยู่ข้างมีอาการผิดปกติจึงเข้าไปดูอาการเธอ

“ฮาฮิ!!! เป็นอะไรน่ะเคียวโกะจัง!!!?”เด็กสาวผมดำตะโกนถามเด็กสาวผมส้มที่ดูอาการไม่ค่อยดีเท่าไหร่

หัวหน้าหน่วยที่1กองกำลังต่อต้านGMที่ขณะนี้เป็นเพียงคนเดียวในกลุ่มที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์

เมื่อเห็นเด็กสาวผมดำมีอาการแตกตื่นจึงเก็บBattle Windowsแล้ววิ่งเข้าไปดู

“เฮ้~~!! มีอะไรรึเปล่า!!?”เด็กหนุ่มหัวชมพูตะโกนถามเด็กสาวผมดำ เมื่อวิ่งมาถึง

ก็ตกใจตามเด็กสาวผมดำไปด้วย

“เฮ้ย!! เขาเป็นอะไรไปน่ะ!!?”

“มะ... ไม่รู้ค่า~~!!”

“เอาเป็นว่าตอนนี้รีบรักษาให้เขาก่อนดีกว่า”แล้วเด็กหนุ่มก็หยิบยาละอองดาวและPremium potion

ออกมารักษาให้เด็กสาวผมส้ม แล้วอาการของเธอก็ค่อยๆดีขึ้น หน้าที่เป็นสีธงชาติอินโดนีเซีย

ก็เปลี่ยนเป็นสีขาวอมชมพูดูมีชีวิตชีวา ผมที่ตั้งเป็นซูเปอร์ไซย่าก็ตกลงมา

ตัวหยุดสั่นและหน้าท้องก็ค่อยๆอ่อนตัวลง เลือดกำเดาหยุดไหลและHPก็ฟื้นฟูขึ้นมาเล็กน้อย

จากสาวน้อยซูเปอร์ไซย่าที่ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้ากลับกลายเป็นเด็กสาวหน้าตาน่ารักที่ดูไร้เดียงสา

ในชุดเสื้อสูทสีน้ำตาลอ่อนและกระโปรงลายสก๊อตร้อย รังนกแท้100% เอ๊ย!ลายสก๊อต

ที่มือขวาใส่แหวนที่มีอัญมณีสีเหลืองประดับอยู่

“เฮ้อ~! เมื่อกี๊นี้แทบแย่เลยนะเนี่ย ขอบคุณนะคะที่ช่วยรักษาให้”

เด็กสาวผมส้มกล่าวขอบคุณหัวหน้าหน่วยที่1กองกำลังต่อต้านGMที่ช่วยรักษาเธอ

“ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่เมื่อกี๊นี้เธอเป็นอะไรน่ะ!?”กานดารับคำขอบคุณ

และถามถึงสาเหตุของอาการที่เธอเป็นเมื่อครู่นี้

“ก็เพราะพวกคุณนั่นล่ะค่ะ”

“เพราะพวกชั้น!!?”เด็กหนุ่มทวนคำเด็กสาวด้วยความข้องใจอย่างแรง

“ก็พอดูพวกคุณรับการทดสอบมันเหมือนดูบุปผาราตรีเลยนี่คะ มีทั้งHทั้งYทั้งฮาทั้งหลอนขนาดนั้น”

เด็กสาวบอกถึงที่มาของอาการของเธอเมื่อครู่นี้

“หะ... หา!! เมื่อกี๊นี้ฝีมือเธอเองเหรอ”

//สรุปอาการของเคียวโกะนะครับ ผมตั้ง (หรือที่จริงควรเรียกว่าขนหัวลุก)

หน้าซีด ตัวสั่นเพราะกลัวการทดสอบของไอ้เป็ด

ท้องแข็งเพราะหัวเราะมากไปจากการดูการทดสอบของวันเดอร์

และหน้าแดงและเลือดกำเดาไหลเพราะดูการเล่นบทรักระหว่าง วิริยาxมัจฉา ฮารุxภัสสร และกานดาxมินท์//

“เอาเป็นว่าตอนนี้เรามารักษาให้เพื่อนๆของคุณก่อนดีกว่านะคะ”เด็กสาวรีบตัดบท

แล้วแหวนที่มือขวาก็มีไฟสีเหลืองลุกพรึ่บ!ออกมา หลังจากนั้นเธอก็หยิบกล่องขนาดเล็ก

ประมาณกล่องดนตรีออกมาก่อนที่จะนำกล่องใบนั้นประกบเข้ากับแหวนที่มือขวา

“ออกมา!! นกยูงอรุณ!!! (เฮ้ย! ไปขโมยกล่องของเจ๊ลุซมาตอนไหนเนี่ยเคียวโกะจัง)”

แล้วก็มีนกยูงสีเหลืองทองอร่ามดูมีสง่าราศีน้อยกว่าปลาทองนิดหน่อยออกมาจากกล่องใบนั้น

เมื่อมันกระพือปีก ด้วยคุณสมบัติการกระตุ้นของธาตุอรุณทำให้HPของพวกวิริยาค่อยๆฟื้นฟูขึ้น

แต่ก็ยังมีอาการติดสถานะผิดปกติอยู่

“สงสัยแค่นกยูงอรุณจะรักษาให้หายไม่ได้แฮะ! ฮารุจังช่วยหน่อยสิ”

“ได้จ้า~!!”แล้วเด็กสาวผมดำก็หยิบกล่องคล้ายๆของเด็กสาวผมส้มออกมา

ที่มือขวามีแหวนที่มีไฟสีน้ำเงินลุกติดอยู่ และเธอก็จัดการทำแบบเดียวกับเด็กสาวผมส้ม

คือเอากล่องกับแหวนประกบเข้าด้วยกัน

“ออกมา!! นางแอ่นพิรุณ!!! (ส่วนคนนี้ก็เอาของยามาโมโตะมาใช้เฉยเลย)”

แล้วนกนางแอ่นสีน้ำเงินก็บินออกมาจากกล่องของเด็กสาวผมดำ

หลังจากที่ออกมาจากกล่องนกนางแอ่นสีน้ำเงินก็บินไปตรงที่พวกวิริยานอนอยู่แล้วบินอยู่รอบๆไปเรื่อยๆ

ด้วยคุณสมบัติการระงับของธาตุพิรุณทำให้แก้สถานะผิดปกติของพวกวิริยาได้

เมื่อพวกเพื่อนๆได้รับการรักษาแล้วกานดาก็วิ่งเข้าไปดูอาการแม่นางหัวกระเซิงซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด

เมื่อวิ่งไปถึงแล้วเด็กหนุ่มก็นั่งลงข้างๆร่างของเด็กสาวผมฟ้า

ก่อนจะพยุงร่างบางของเธอขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขนของตัวเอง

“ภัสสร!! เธอเป็นอะไรรึปะ.......”เด็กหนุ่มกำลังจะถามไถ่อาการของเธอแต่ก็ต้องหุบปากทันที

เมื่อสายตาเจ้ากรรมเหลือบไปเห็นว่าตอนนี้เด็กสาวหัวกระเซิงอยู่ในสภาพที่เสื้อถูกดึงขึ้น

จนเผยให้เห็นหน้าอกของเธอที่ขณะนี้มีแต่คราบน้ำลายเต็มไปหมด หน้าของเขาแดงขึ้นจนควันออกหัว

เด็กสาวเริ่มได้สติแล้วลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เธอเห็นเมื่อลืมตาขึ้นมาคือ

ใบหน้าของเด็กหนุ่มผู้ที่เป็นเจ้าของหัวใจเธอกำลังหน้าแดงโดยไม่ทราบสาเหตุ

“กะ..... กานดา......”เด็กสาวผมฟ้าพึมพำชื่อเด็กหนุ่มตรงหน้า

“อะ..... อืม....”เด็กหนุ่มขานรับ สายตาก็พยายามไม่มองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

“กานดา!!”เด็กสาวตะโกนชื่อเด็กหนุ่มอีกครั้งจนเด็กหนุ่มถึงกับสะดุ้งโหยง!

แล้วเธอก็กระโดดพุ่งเข้าชาร์จ เอ๊ย! เข้าสวมกอดเด็กหนุ่มโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว เด็กหนุ่มยกมือขึ้นกันเอาไว้

แต่ก็กันไว้ไม่อยู่ เด็กสาวพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วจนแม้แต่ESP Hyper Reactionก็หลบไม่พ้น

มือที่เด็กหนุ่มยกขึ้นมากันเมื่อครู่นี้ตอนนี้กลับตะครุบหน้าอกของเด็กสาวไว้เต็มไม้เต็มมือ

เมื่อรู้สึกถึงสัมผัสนุ่มๆที่ฝ่ามือเด็กหนุ่มก็ยิ่งหน้าแดงยิ่งขึ้น

“แง้~~!! กานดา!! ช่วยชั้นด้วย!! คุณฮารุ คุณฮารุเขา.......... แง้~~!!!”

เด็กสาวตะโกนออกมาไม่เป็นภาษาจนฟังไม่รู้เรื่อง เมื่อตั้งสติได้เธอก็เงยหน้าขึ้นมองหน้าเด็กหนุ่ม

ก็พบว่าหน้าของเด็กหนุ่มแดงยิ่งกว่าเมื่อครู่นี้และเมื่อรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่มาโดนหน้าอกของตัวเอง

ก็ก้มหน้าลงไปดูก็พบว่าตอนนี้ มือของเด็กหนุ่มล้วงเข้าไปในเสื้อของเธอและกำลังจับหน้าอกของเธออยู่

เพราะจากแรงปะทะที่ภัสสรพุ่งเข้ากอดกานดาเมื่อครู่นี้ทำให้เสื้อที่ตอนแรกถูกดึงขึ้นไปของเธอ

ตกลงมาปิดฝ่ามือของกานดาที่บังเอิญกำลังสัมผัสถึงความอ่อนนุ่มของหน่มน้มของเด็กสาวอยู่พอดี

“กรี๊ดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!”เด็กสาวสุดซวยแหกปากดังลั่น เธอไม่คิดมาก่อนเลย

ว่าผู้ชายที่เธอคิดว่าเป็นสุภาพบุรุษและไม่น่าที่จะกล้าทำอะไรสุภาพสตรีจะกล้าทำอนาจารกับเธอ

ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมายขนาดนี้ ส่วนไอ้หนุ่มสุดซวยที่ถูกเข้าใจผิดน่ะเหรอ! ก็โดนสิ!!

เผียะ!!!!!! เสียงฝ่ามือของสาวน้อยสุดซวยกระแทกเข้ากับใบหน้าของไอ้หนุ่มที่ซวยยิ่งกว่า

....ชะ.... ชั้นไม่ได้ทำอะไรเลยน้า~!..... ร่างสูงของเด็กหนุ่มผู้เคราะห์ร้ายลอยไปตามแรงตบของเด็กสาว

แล้วหล่นตุบ! ลงบนร่างบางของกระต่ายน้อยที่กำลังพยุงตัวให้ลุกขึ้น ทั้งคู่เริ่มมีสีแดงระเรื่อปรากฏบนใบหน้า

(ไอ้กานดามันแดงจนไม่รู้ว่าจะไปเปรียบกับอะไรแล้ว) เด็กสาวหน้าตายปล่อยหมัดอัปเปอร์คัต

เสยเข้าที่ปลายคางของเด็กหนุ่มแทบจะทันทีที่ร่างของเด็กหนุ่มขึ้นมาคร่อมอยู่บนร่างของเธอ

ร่างของเด็กหนุ่มผู้ที่ซวยตลอดศกลอยขึ้นไปตามแรงหมัดของคุณกระต่ายขึ้นไปสูงนับ10m

จนกระแทกเข้ากับเพดานของห้องเข้าอย่างแรงจนศีรษะของเขาทะลุเข้าไปในเพดานนั้นแล้วค้างอยู่ประมาณ10วิ

ก่อนที่จะร่วงลงมาพร้อมกับน้ำตาและรอยยิ้มที่แสดงความสมเพชตัวเอง

....ฮะ ฮะ ฮะ..... นี่มันวันอะไรกันฟะ!!?........

โครม!!! เสียงร่างของเด็กหนุ่มสุดซวยที่ซวยยิ่งกว่าสาวน้อยสุดซวยกระแทกเข้ากับพื้นเบื้องล่าง

กานดา Dead

หลังจากที่ชุบชีวิตให้กานดาแล้ว 2สาวก็เข้าไปขอโทษหัวหน้าหน่วยสุดซวยของพวกเธอ

ที่ถูกพวกเธอประชาทัณฑ์จนถึงแก่ความตาย

“ขอโทษนะกานดา”2สาวกล่าวขอโทษหัวหน้าของตนพร้อมกัน

“ไม่เป็นไรหรอก.... อูย.......”เด็กหนุ่มกล่าวพร้อมกับเอามือไปจับตรงแก้มข้างซ้าย

ที่โดนแม่นางหัวกระเซิงประทับรอยฝ่ามือข้างขวาสีแดง

ว่าแต่....... ตรงที่ภัสสรนอนอยู่เมื่อกี๊นี้มันจุดที่เรายืนอยู่ก่อนจะเข้าไปรักษาให้เคียวโกะนี่หว่า

แถมเสื้อยังเปิดจนเห็นหน้าอกชัดแจ๋วเลยและยังมีคราบน้ำลายติดอยู่เต็มเลย (ช่างสังเกตจริงนะเอ็ง)

ถึงจะไม่รู้ว่าภัสสรเจอการทดสอบแบบไหนก็เถอะแต่ไอ้สิ่งที่เกิดจากภาพลวงตาของการทดสอบ

อย่างคราบน้ำลายนี่พอจบการทดสอบแล้วมันน่าจะหายไปสิ อย่างกางเกงในวิริยาก็มีแต่น้ำ (?)ของตัวเอง

แต่ไม่เห็นมีของอีกฝ่ายเลยซักนิด (ดูหนังโป๊บ่อยสิเมิงรู้ดีจริง) แล้วทำไมของภัสสรถึงยังอยู่ล่ะ.......

เอ๋........ นอนอนอยู่จุดเดียวกับเรางั้นเหรอ!? เอ....... ในการทดสอบของเราๆทำอะไรมินท์บ้างหว่า........

ระ...... หรือว่า.......

เมื่อคิดดังนั้นแล้วใบหน้าของวีรบุรุษของกองกำลังต่อต้านGM

ก็เริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีธงชาติอินโดนีเซียกลับหัวเหมือนเคียวโกะเมื่อครู่นี้

“ที่คุณกำลังคิดอยู่น่ะถูกแล้วล่ะ”อยู่ๆเคียวโกะก็โพล่งขึ้นมา

ทำเอาไอ้หนุ่มหัวชมพูที่กำลังคิดอกุศลอยู่สะดุ้งโหยง!แบบไม่ทันตั้งตัว

“มะ.... หมายความว่ายังไงที่ว่าคิดถูกแล้วน่ะ? แล้วเธอรู้ได้ไงว่าชั้นคิดอะไรอยู่!?”

กานดารัวคำถามใส่เด็กสาวผมส้มไม่ยั้งด้วยความข้องใจอย่างแรง

“หมายความว่าไง? ก็หมายความตามนั้นนั่นล่ะค่ะ ส่วนที่ว่ารู้ได้ไงว่าคิดอะไรอยู่

ก็มันแสดงออกทางสีหน้าขนาดนั้นนี่คะไม่รู้สิแปลก”เด็กสาวตอบไปตามจริง

“เอ๋~! เมื่อกี๊กานดาคิดอะไรอยู่เหรอ?”เด็กสาวผมฟ้าคู่กรณีเอ่ยถามหัวหน้าของเธอ

“ปะ..... เปล่านี่!! ชั้นไม่คิดอะไรซะหน่อย!!”เด็กหนุ่มรีบปฏิเสธทันควัน

เขาส่งสายตาภาษาใจไปทางเด็กสาวผมส้มจับใจความได้ประมาณว่า

“ช่วยเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับระหว่างเรา2คนได้มั้ย”เด็กสาวเมื่อได้รับข้อความจากเด็กหนุ่มก็ยิ้มให้

และส่งสายตาตอบกลับมาประมาณว่า “ได้สิ”เด็กหนุ่มเมื่อได้รับการตอบรับที่ดีจากเด็กสาวก็โล่งใจขึ้นมาทันที

//Note สำหรับผู้ที่ไม่ทราบว่าความลับระหว่างเคียวโกะกับกานดาคืออะไรเราก็จะบอกให้

(แต่ก็ไม่น่าจะมีหรอก) สิ่งที่กานดากำลังคิดอยู่เมื่อครู่นี้ก็คือ มินท์ที่เขาเห็นในการทดสอบของเขาคือภัสสร

ซึ่งก็ถูกต้องนะคร้าบบบบบ มินท์ที่กานดาเห็นจริงๆแล้วคือภัสสร ส่วนฮารุที่ภัสสรเห็นจริงๆแล้วก็คือกานดา

แต่เป็นแบบนี้เฉพาะช่วงที่ทั้ง2คู่เล่นบทเลิฟซีนกันเท่านั้น ก่อนหน้านั้นภาพลวงตาของฮารุได้ไล่ต้อนภัสสร

ไปตรงจุดที่กานดากำลังยืนคุยอยู่กับภาพลวงตาของมินท์ แล้วภาพลวงตาของมินท์ก็เปลี่ยนตัวกับภัสสร

ตอนที่ภัสสรถูกภาพลวงตาของฮารุหมุนตัวกลับมาส่วนภาพลวงตาของฮารุก็เปลี่ยนตัวกับกานดา

ในตอนที่กานดาเริ่มหลงไปกับการยั่วยวนของภาพลวงตาของมินท์และเริ่มเป็นฝ่ายรุก

สรุปก็คือ ถ้าหากเอาภาพลวงตาออกแล้ว สิ่งที่จะได้เห็นก็คือ

กานดากับภัสสรกำลัง................(จงเติมคำลงในช่องว่าง) ส่วนในตอนที่กานดาตั้งสติได้นั้น

เจ้าภาพลวงตาของฮารุตัวแสบก็จะมารับหน้าที่ต่อจากกานดา

จนถึงตอนที่กานดายิงExplosionใส่ภาพลวงตาของมินท์//

“เอาเป็นว่าขอต้อนรับกองกำลังต่อต้านGMทุกคนสู่ดินแดนภูติ

ชั้นซาซางาวะ เคียวโกะ เป็นราชินีที่คอยดูแลหอคอยแห่งนี้ค่ะ”

เด็กสาวผมสีส้มตัดบทแล้วกล่าวแนะนำตัวเอง

“และนี่มิอุระ ฮารุจัง หัวหน้ากลุ่มแฟรี่การ์เดี้ยนและหัวหน้ากององครักษ์ของชั้น

แต่ก็คงจะรู้จักกันดีอยู่แล้วล่ะมั้ง ก็ตอนอยู่ข้างล่างเห็นสู้กันดุเดือดน่าดูเลยนี่นา”

แล้วเธอก็แนะนำเด็กสาวผมดำเป็นรายต่อไป เมื่อเด็กสาวหัวยุ่งสบตากับเด็กสาวรวบหางม้า

ก็เกิดอาการหลอนจากการทดสอบขึ้นมาทันทีและรีบไปหลบอยู่หลังกานดาอย่างว่อง

ส่วนเด็กสาวที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลยก็งงต่อไป(นี่ชั้นน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยเหรอคะคุณภัสสรTT^TT)

หลังจากที่เคียวโกะแนะนำตัวเองและฮารุเสร็จแล้วคุณกระต่ายก็คุยธุระที่พวกเธอมาที่นี่ทันที

“พวกเรากองกำลังต่อต้านGM ชั้นวิริยาเป็นหัวหน้าหน่วย........”

“เฮ้ย!!? วิริยา!! เธอพูดอะไรผิดรึเปล่าเมื่อกี๊เนี้ยะ เธอว่าใครเป็นหัวหน้าหน่วยนะ!!”

เด็กหนุ่มเจ้าของตำแหน่งรีบแทรกขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเด็กสาวผมทองบอกตำแหน่งตัวเองแบบผิดๆ

“อ๋อโทษที..... นายเป็นหัวหน้านี่เนอะ!! ชั้นรักษาการณ์รองหัวหน้าหน่วย(รองตัวจริงคือไวพจน์)”

เด็กสาวแก้ตามที่เด็กหนุ่มหัวชมพูต้องการ

“ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ”เคียวโกะและฮารุกล่าวพร้อมกัน

“คือพวกเราต้องการให้พวกเธอเป็นพันธมิตรกับเราน่ะ”วิริยาบอกจุดประสงค์ที่พวกเธอเดินทางมาที่นี่

“พันธมิตร!!”เด็กสาวผมสีส้มทวนคำพูดของกระต่ายน้อย

“จะเป็นรึไม่เป็นก็รีบๆตอบมาเซ่~!!”ไอ้เป็ดบ้าที่เจรจาไม่เป็นเร่งเร้าเคียวโกะ

แล้วก็โดนคุณกระต่ายตบเกรียนไปตามระเบียบ

เผียะ!!

“ทำอะไรของเธอยัยหน้าจืด!!? เดี๋ยวชั้นฟ้องมัจฉานะว่าเธอแกล้งชั้นน่ะ!!!”

“นายน่ะหุบปากไปเหอะน่า แล้วระหว่างชั้นกับนายคิดว่ามัจฉาจะเชื่อใครมากกว่ากันล่ะ”

“ขอโทษนะคะพวกคุณจะมาขอเป็นพันธมิตรกับเราทำไมเหรอ

ก็พวกเราเป็นพันธมิตรกับกองกำลังต่อต้านGMอยู่แล้วนี่นา”

สิ้นเสียงจากราชินีภูติพวกกานดาก็หันไปมองเธอเป็นตาเดียวกันโดยพร้อมเพรียงกัน

“เอ๋~!!”O_o

“อ้าว~!! มัจฉาไม่ได้บอกเหรอว่าวองโกเล่ แฟมิลี่ของพวกเรา

ตกลงเป็นพันธมิตรกับกองกำลังต่อต้านGMตั้งนานแล้ว”สิ้นคำบอกเล่าของผู้ปกครองดินแดนภูติ

กองกำลังต่อต้านGMหน่วยที่1ยุคบุกเบิกทุกคน (กานดา วิริยา ภัสสร) ก็มีจิตสังหารที่รุนแรงแผ่ออกมาทันที

“หนอย~!!! ยัยปลาทองบ้านั่น.... ถ้าภารกิจนี้สำเร็จแล้วก็เอาออกไปจากMission Board สิฟะ!!”

“ฮือ~!! คุณมัจฉานะคุณมัจฉา อย่าให้เจอตัวนะไม่งั้นเดี๋ยวเจอPrism Shot ทำHead Shotแน่!!”

“ยัยปลาทองบ้าอำนาจนั่น....!! เดี๋ยวพรุ่งนี่จะไปเอาคืนความอับอายในวันนี้ให้ถึงในห้องนอนเลย!!”

ทั้ง3คนกัดฟันด่าหัวหน้าใหญ่ของตัวเองอย่างแค้นเคืองถึงที่สุด (ลองทายซิว่าใครพูดประโยคไหน)

ความโกรธของทั้ง3คนทำให้มองเห็นเปลวไฟโทสะสีแดงฉานเป็นฉากหลังของทั้ง3คน

ส่วนไอ้เป็ดที่ชอบกลายพันธ์เป็นหมาแล้วไปเห่าเครื่องบินกับไอ้คนไร้ประโยชน์ที่ดีแต่เป็นตัวถ่วงก็ไม่คิดอะไร

“เอ่อ.... ไม่ทราบว่าพวกคุณเป็นอะไรรึเปล่าคะ.....”เด็กสาวผมสีส้มถามเสียงสั่นเพราะกลัวจิตสังหารของทั้ง3คน

“เอ่อ.... ไม่มีอะไรหรอก แค่คิดว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้จะไปเอา(?)ปลาทองน่ะ

ว่าแต่.... เมื่อกี๊นี้พวกเธอเรียกตัวเองว่าวองโกเล่ แฟมิลี่สินะ!?”

วิริยาที่ระงับอารมณ์ได้เป็นคนแรกตอบคำถามเด็กสาวผมส้มแล้วถามกลับทันที

“ค่ะ! ดินแดนภูติแห่งนี้เป็นสาขาย่อยของวองโกเล่ แฟมิลี่แก๊งมาเฟียที่มีสาขาใหญ่อยู่ที่เมืองนามิโมริ

ของดาวลาพิวต้าน่ะค่ะ พวกเราส่งทีมสำรวจมาที่เรทิคิวลัมแล้วมาพบที่แห่งนี้เข้าก็เลยส่งคนมายึดดินแดนนี้น่ะค่ะ

และจากที่ๆแห่งนี่มีความอุดมสมบูรณ์มาก สึนะคุงบอสของพวกเราก็เลยส่งผู้พิทักษ์ซึ่งเป็นสมาชิกระดับสูง

ของแก๊งมาดูแลที่นี่ถึง2คน คือผู้พิทักษ์แห่งอัสนีหรือก็คือแรมโบ้คุงที่พวกคุณสู้ด้วยเมื่อกี๊

กับผู้พิทักษ์แห่งสายหมอก..... อ๊ะ! ตายล่ะ.....”เด็กสาวที่กำลังอธิบายตอบคำถามของคุณกระต่ายอยู่

หุบปากทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้แนะนำบุคคลสำคัญที่สุดอีกคนหนึ่ง

“ขอโทษนะคะ ลืมแนะนำสมาชิกอีกคนของพวกเรา เอ้า~!! ออกมาได้แล้วจ้า~!!”

เด็กสาวผมสีส้มตบมือเรียกใครบางคนออกมา แล้วเด็กสาวอายุราว14-15หน้าตาโมเอะพอๆหรือมากกว่าภัสสร

คาดผ้าปิดตาลายหัวกะโหลกที่ตาขวา ไว้ผมทรงสับปะรด ใส่เสื้อและกระโปรงสีเขียว

ที่สั้นจนเผยให้เห็นสะดือและขาอ่อน และถือหอกสามง่ามก็เดินออกมาจากมุมมืดมุมหนึ่งของห้อง

“นี่คือผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกที่พูดถึงเมื่อกี๊ โคลม โดคุโร่ค่ะ!

แล้วโคลมจังนี่แหล่ะค่ะที่เป็นคนสร้างภาพลวงตาเพื่อทดสอบพวกคุณเมื่อกี๊นี้”

เด็กสาวผมสีส้มแนะนำเด็กสาวที่มาใหม่

“ยัยนี่เองเหรอที่เอาไอ้พวกผีบ้านั่นมาหลอกชั้นน่ะ~!!!”

ไอ้เป็ดที่กำลังโมโหที่โดนผีหลอกเมื่อรู้ตัวผู้ที่อยู่เบื้องหลังก็วิ่งเข้าใส่เด็กสาวที่เพิ่งมาใหม่

แล้วง้างหมัดเพื่อที่จะต่อยให้หายแค้น แต่เมื่อเห็นหน้าตาที่สุดแสนจะโมเอะของเด็กสาวตาเดียวก็ถึงกับชะงัก

และหน้าแดงดังโป๊ะ!ทันที (เป็ดเลิกกินปลาแล้วไปกินสับปะรดแทนแล้ว)

“ปล่อยไอ้บ้านั่นไว้อย่างนั้นละกัน แล้วที่ดินแดนนี้ไม่เคยถูกโจมตี

ก็เพราะมีผู้พิทักษ์อะไรนั่นเฝ้าอยู่ถึง2คนน่ะเหรอ?”วิริยาถามคำถามต่อไปกับเคียวโกะ

“นั่นก็มีส่วนค่ะ แต่สิ่งสำคัญที่ทำให้เราไม่โดนโจมตีอยู่ที่ข้างบนค่ะ”เด็กสาวผมส้มตอบแล้วชี้นิ้วขึ้นไปข้างบน

“ข้างบน!!?”พวกกานดาทวนคำของเคียวโกะพร้อมกัน

-.- กลายเป็น Fic ติดเรตไปซะแล้ว - -*

โทษทีคับลืมบอกไปว่ามันจะเรท^^"

เด็กอายุต่ำกว่า13ปีควรได้รับคำแนะนำจากผู้ปกครองอย่างใกล้ชิด(เตือนทันมั้ยเนี่ย==')

*******************************

ตอนที่20 สังหรณ์ร้าย

หลังการเจรจา(ที่ไม่จำเป็น)กับเคียวโกะ ราชินีภูติแล้ว เคียวโกะได้ให้ฮารุ หัวหน้ากลุ่มแฟรี่การ์เดี้ยน

นำพวกกานดาขึ้นไปบนยอดหอคอยภูติ ที่ซึ่งสามารถให้คำตอบกับพวกเขาได้ว่าทำไม

ดินแดนแห่งนี้ถึงได้รอดพ้นจากการรุกรานจากดินแดนอื่น ทั้งๆที่มีกำลังรบเพียงน้อยนิด

โดยระหว่างทางขึ้นทั้ง6คนต้องเผชิญกับสายตาที่ไม่เป็นมิตรนักจากผู้ที่อาศัยอยู่ภายในหอคอย

ซึ่งก็สร้างความสงสัยให้กับเหล่าผู้มาเยือนเป็นอย่างมาก แล้วในที่สุดความสงสัยก็ถึงขีดสุด

กระต่ายน้อยผู้เป็นเบี้ยล่างของนางปลาทองจึงเอ่ยถามไกด์นำทาง

ที่กำลังเข้าไปคลอเคลียแม่นางหัวกระเซิงอย่างไม่อายสายตาประชาชีโดยรอบแม้แต่น้อย

“....นี่…! ทำไมตอนที่เดินผ่านชั้นที่แล้วพวกคนในหอคอยถึงมองพวกเราด้วยสายตาแปลกๆล่ะ”

“ก็เพราะพวกคุณเป็นคนนอกน่ะสิคะ! Playerที่ไม่ใช่คนของวองโกเล่ไม่เคยได้ขึ้นมาบนยอดหอคอยเลยนะคะ”

เด็กสาวผมดำรวบหางม้าที่ดูละม้ายคล้ายนางเอกของเรื่อง

อุตส่าห์สละเวลามีความสุขกับเด็กสาวผมฟ้ามาตอบคำถามของกระต่ายหน้าตาย

ในขณะที่กำลังเดินขึ้นหอคอยไปเรื่อยๆ แต่ละคนก็แสดงอิริยาบถที่แตกต่างกันไป

บ้างก็ทำหน้าเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง บ้างก็เล่นไล่จับกัน(ไม่กลัวตกรึไง= =’)

รึบางคนก็เดินเรื่อยเปื่อยแบบไม่คิดอะไร

แต่หัวหน้าหน่วยที่1ของกองกำลังต่อต้านGMกลับมีสีหน้าวิตกกังวลอยู่ตลอดเวลา

พลันภายในหัวของเขาก็มีหน้าของหัวหน้าใหญ่แห่งกองกำลังต่อต้านGM

และGMสาวผมสีม่วงผู้ที่เป็นเจ้าของหัวใจของเขาผุดขึ้นมาในหัว มันเป็นความรู้สึกที่ไม่ดีเลย

ทะ..... ทำไมกันนะ อยู่ๆก็คิดถึงมินท์กับมัจฉาขึ้นมา สังหรณ์ใจไม่ดีเลยแฮะ!!

หรือว่า.....!? จะเกิดอะไรขึ้นกับ2คนนั้น!!?

ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้รู้สึกกลุ้มหนักกว่าเก่า แต่ในขณะที่เขากำลังคิดถึง2สาวอยู่นั้นเอง

ขาเจ้ากรรมก็พาเขาขึ้นมาถึงยอดหอคอยภูติ จุดหมายของพวกเขา แต่เมื่อขึ้นมาถึงแล้วเขาก็ต้องตกใจ!

เมื่อสิ่งที่เขาเห็นที่ยอดหอคอยคือมอนสเตอร์ขนาดยักษ์รูปร่างคล้ายมนุษย์แต่มีแค่ครึ่งท่อนบนโน้มตัวไปทางซ้าย

และยื่นมือขวาไปจับกับท้องฟ้าที่ดูเหมือนจะเป็นเพดานซะมากกว่า ส่วนมือซ้ายเชื่อมติดกับลำตัว

และตรงบริเวณท้องของมันยังมีศีรษะที่หันไปทางขวาที่มีขนาดใหญ่ประมาณ2เท่าของศีรษะที่อยู่ตรงคอ

และตรงส่วนที่น่าจะเป็นสมองของศีรษะอันนั้นยังมีรอยแยก3รอย

แบ่งเป็นรอยเล็ก2รอยอยู่ด้านบนของรอยใหญ่1รอยที่อยู่ด้านล่าง

ซึ่งดูเหมือนจะเป็นใบหน้าของเจ้ามอนสเตอร์ตัวนี้

เมื่อได้พบเจ้ามอนสเตอร์ตัวนี้ ประชากร2คนล่าสุดของหมู่บ้านคัลไซด์

ก็เกิดอาการหน้าถอดสีและขนลุกซู่! ในบัดดล เมื่อเจ้ามอนสเตอร์ที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาในตอนนี้

คือมัน..... ที่พวกเขาไม่อยากเจออีกตลอดชีวิต

มัน..... ที่โหดสัดๆขนาดที่ว่าสามารถสังหารหมู่Player Lv.70+เป็นร้อยคนได้ในพริบตา

และมัน.... ที่เกือบจะทำให้วีรบุรุษของกองกำลังต่อต้านGMกลายเป็นผีเฝ้าหมู่บ้านร้าง

บนพื้นผิวของโปรเทคชั่น ไฟวอล

2หนุ่มผู้อ่อนแอที่สุดแห่งหมู่บ้านคัลไซด์(แต่มีคนหนึ่งไม่อ่อนแล้ว)ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า

เหงื่อผุดออกมาจากทุกรูขุมขนด้วยความกลัวเจ้ามอนสเตอร์ที่อยู่ตรงหน้า

“นะ... นั่นมัน!! รูปร่างแบบนั้น...ถึงจะไม่เหมือนก็เถอะ...แต่ว่าไอ้ตัวนี้.....

เป็นตัวที่ขวางทางออกหมู่บ้านคัลไซด์แน่ๆ”

“อะ... ไอ้ตัวพรรค์นั้นไม่ได้มีตัวเดียวรึไงเนี่ย”2หนุ่มกล่าวกันเสียงสั่น

ส่วนผู้ที่ตามมาก็ตกใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่แพ้2หนุ่มนั้น

“ฮาฮิ!! นี่มันตัวอะไรกันคะเนี่ย!!?”คนนำทางจอมรั่วผู้ซึ่งเพิ่งเคยขึ้นมาบนยอดหอคอยเป็นครั้งแรกเช่นกัน

ร้องอย่างแปลกใจเมื่อได้เห็นสิ่งที่ไม่เข้ากับดินแดนภูติอย่างแรงอยู่บนนี้

“พวกเธอเคยเจอมันด้วยเหรอ?”แม่นางสุดซวยนามภัสสรเอ่ยถาม2หนุ่ม

ที่แสดงอาการเหมือนกับเคยใกล้ชิดสนิทสนมกับไอ้ยักษ์ที่น่าสยดสยองตรงหน้ามาก่อน

“เจ้ามอนสเตอร์ประหลาดนี่เป็นตัวที่ขวางทางออกตอนติดอยู่ที่หมู่บ้านคัลไซด์น่ะ”

เป็ดน้อยนันทกรตอบคำถามของแม่นางหัวเม่น

“ช่าย...!! แล้วแมร่งก็คอดโหดเลยล่ะ Lv.70+เป็นร้อยแมร่งเป่าทีเดียวระเหิดเป็นไอ

(ยิ่งกว่าเป็นผงครับ เป็นผงยังเป็นของแข็งอยู่ แต่เป็นไอนี่กลายเป็นก๊าซเลย)”

เด็กหนุ่มหัวชมพูว่าเสริมคำตอบของไอ้เป็ด คำตอบของเกรียนทั้ง2ทำเอาผู้ที่ได้ยินถึงกับ

หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้มในบัดดล ไม่เว้นแม้แต่กระต่ายน้อยนัยน์ตาสีเขียว

ที่ปกติจะแสดงสีหน้าเฉยชาตลอดเวลาก็ตกใจไม่แพ้คนอื่นๆในที่นั้น

“ไม่ยักกะรู้มาก่อนเลยนะคะว่ามีไอ้ตัวพรรค์นี้อยู่บนยอดหอคอยด้วย

ที่ไม่ให้คนอื่นนอกจากพวกระดับสูงขึ้นมา เพราะเจ้านี่งั้นเหรอ?”

ไกด์สาวสุดรั่วรู้สึดแปลกใจไม่น้อยกับการมีอยู่ของเจ้ายักษ์ตัวนี้

“ชั้นตกใจที่มันมีไอ้ตัวพิลึกกึกกือแบบนี้ตั้ง2ตัวมากกว่า!! แค่หน้ามันชั้นยังไม่อยากจะมองเลย”

แมลงสาบหัวชมพูแทรกขึ้นมา ไม่รู้จะจงเกลียดจงชังอะไรมันนักหนา

ทั้งๆที่แกก็เล่นมัน2ล้านไปตั้ง2ชุดแถมปิดท้ายด้วยเผาเป็นจุลไปแล้วแท้ๆ

“คิดว่าไงวันเดอร์..... เย้ย!! สติแตกไปแล้วเราะ!!?”เป็ดกำลังจะหันไปถามความเห็นจากผู้เยี่ยวนาน

เอ๊ย! ผู้เชี่ยวชาญ(มุขนี้ได้จากเพื่อนในคณะครับ^^) ที่น่าจะคุ้นเคยกับมันมากที่สุด

แต่ก็ต้องต๊กกะใจเมื่อผู้เชี่ยวชาญคนนั้นสติแตกน้ำลายฟูมปากฟอดๆไปเรียบร้อยแล้ว

และหลังจากนั้นไม่นานเคียวโกะก็ติดต่อเข้ามาหาพวกกานดา

“นั่นล่ะคะที่เราอยากให้พวกคุณเห็น สิ่งนั้นมีอยู่ในดินแดนแห่งนี้ตั้งแต่ก่อตั้งดินแดนแล้ว

และนี่คือสาเหตุที่ไม่มีใครสามารถตีดินแดนนี้ได้ เพราะทันทีที่มีการยกพลเข้ามา

ก็จะถูกแสงปริศนาทำให้สลายไปในพริบตา”ผู้ปกครองดินแดนภูติอธิบายให้เหล่าผู้มาเยือนฟัง

ซึ่งผู้มาเยือนทั้งหลาย แม้กระทั่งเจ้าสัมภาระจากหมู่บ้านคัลไซด์ต่างก็ตั้งใจฟังกันเป็นอย่างดี

แต่ก็มีมนุษย์คนหนึ่งที่ไม่ได้ฟังที่เคียวโกะอธิบายเลยแม้แต่น้อย ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน

แต่เป็นเด็กหนุ่มหัวชมพูพระเอกของเรานี่เอง เด็กหนุ่มยืนเหม่อมองออกไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของหอคอยภูติ

ที่เป็นตำแหน่งปัจจุบันของเขา เขาทอดสายตาออกไปไกลตามทิศทางนั้นด้วยสีหน้าไม่สบายใจ

ความวิตกกังวลเกี่ยวกับผู้หญิงที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขาทั้ง2คนค่อยๆทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น

เขารู้สึกเป็นห่วงทั้ง2คนจนไม่เป็นอันทำอะไร ความกังวลใจสั่งให้เขาติดต่อหาพวกเธอเพื่อเช็คความปลอดภัย

แต่ไม่ว่าใครก็ติดต่อไม่ได้ นั่นยิ่งทำให้เด็กหนุ่มทวีความเป็นห่วงเธอทั้งคู่มากยิ่งขึ้น

เขาแทบอยากจะทิ้งภารกิจแล้วกลับยานวินเชสเตอร์เพื่อดูความปลอดภัยของหัวหน้าใหญ่สวย เริด เชิด หยิ่ง

ของเขาซะเดี๋ยวนี้แต่ก็ทำไม่ได้เพราะต้องอยู่ดูแลสมาชิกในกลุ่มของตน หัวหน้าหน่วยที่1กองกำลังต่อต้านGM

ที่เก็บอาการไม่ค่อยเก่งแสดงสีหน้ากระวนกระวายจนราชินีของดินแดนแห่งนี้สังเกตได้

แม้ว่าจะแค่มองผ่านหน้าจอสื่อสาร (แต่คนที่อยู่กับมันดันไม่ได้รู้สึกตัวเลย)

“อ้าวๆ คุณนี่เป็นคนที่ดูออกได้ง่ายมากเลยนะคะคุณกานดา ถึงจะไม่สบายใจยังไง

แต่แสดงออกทางสีหน้าขนาดนี้กลัวคนไม่รู้รึไงคะ!?”น้องสาวของผู้พิทักษ์แห่งอรุณของวองโกเล่แฟมิลี่

โพล่งออกมา ทำให้สายตาทุกคู่ ณ ที่นั้นหันไปมองแมลงสาบตัวนี้เป็นตาเดียวกัน

“อะ.... อะไร? ชั้นไม่ได้มีอะไรซะหน่อยนี่!?”กานดาพยายามแถอย่างสุดชีวิต

“นั่นสิกานดา! นายเป็นอะไรรึเปล่าดูนายสีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะ?”เด็กสาวนัยน์ตาสีมรกต

ที่เริ่มจับพิรุธหัวหน้าหน่วยหัวชมพูได้เช่นกันเอ่ยถามเด็กหนุ่ม

“ปะ เปล๊า ~!! ไม่ได้เป็นอะไรนี่!! ไม่ได้เป็นไรจริงจริ๊ง!!!”เด็กหนุ่มพยายามแถอย่างสุดความสามารถ

ไม่รู้รึไงว่ายิ่งปฏิเสธมันยิ่งน่าสงสัย ทุกคนมองหน้ากานดาเหมือนกับตำรวจที่กำลังสอบปากคำคนร้ายปากแข็ง

เด็กหนุ่มผู้เป็นเป้าสายตาเมอื่อถูกจ้องมองจากสายตาคนหมู่มากก็เริ่มเหงื่อแตกพลั่กๆ

หยั่งกับไปทำความผิดอะไรมาแล้วกลัวโดนจับได้

“ฮิ ฮิ”อยู่ๆสาวน้อยในหน้าจอสื่อสารก็หัวเราะคิกคักออกมา ทำให้สายตาของทุกคนถูกดึงไปที่เธอจนหมด

“ถ้าคุณอยากจะไปก็ไปเถอะค่ะ!”เด็กสาวอนุญาตให้เด็กหนุ่มไปทำในสิ่งที่เขาอยากจะทำ

“หึ! เธอนี่อ่านสีหน้าคนเก่งจริงนะ นี่คงไม่มีใครหลอกเธอได้เลยมั้งเนี่ย!?”

กานดาหันไปเหน็บแนมเด็กสาวหน้าจอ1ดอก แต่เด็กสาวกลับยิ้มให้เขา

ส่วนหัวหลักหัวตอทั้งหลายก็งงกันต่อไปว่า2คนนี้เขาพูดเรื่องอะไรกัน

(ซึ่งผมก็เชื่อว่าคนอ่านบางคนหรือหลายคนก็งงอยู่เช่นกัน)

“งั้นเดี๋ยวชั้นขอตัวไปทำธุระเดี๋ยวนะ!!”พอพูดจบเด็กหนุ่มก็เดินลงจากหอคอยไป

ทิ้งให้คนอื่นๆสงสัยในเนื้อหาของการสนทนาเมื่อครู่นี้โดยไม่อธิบายอะไรแม้แต่น้อย

เมื่อแผ่นหลังของเด็กหนุ่มหายไปจากสายตาแล้ว การ์เดี้ยนสาวหัวกระเซิง

ก็หันไปถามราชินีภูติถึงเนื้อหาการสนทนาเมื่อครู่นี้

“เอ่อ... ไม่ทราบว่าเมื่อกี๊นี้คุณกับกานดาคุยเรื่องอะไรกันเหรอคะ? แล้วนั่นกานดาเขาไปไหนของเขาเหรอคะ”

หลังจากที่เด็กสาวหัวเม่นพูดจบ ก็มีแสงจากการใช้เวทย์Teleportพุ่งขึ้นมาจากด้านล่าง

ดึงให้สายตาของผู้ที่อยู่บนยอดหอคอยหันกลับไปมองที่แสงนั้นทันที (หันไปหันมาเมื่อยคอกันมั้ย)

และเมื่อแสงนั้นจางหายไปเด็กสาวผมส้มก็ตอบคำถามของเด็กสาวผมฟ้า

“เขาไปทำหน้าที่ของเขาน่ะค่ะ”

*************************************************

บนเนินเขาลูกหนึ่งใกล้ๆกับยานวินเชสเตอร์ มีเด็กสาวน่ารักและชายหนุ่มหน้าโฉดยืนอยู่ด้านบน

และรอบๆเนินเขาที่ทั้งคู่อยู่นั้นก็มีPlayerชายหญิงจำนวนประมาณเกือบๆร้อยคน (ถึงมั้ย?)

ล้อมกรอบเอาไว้ทั้ง2ด้าน ชายหนุ่มหัวเขียวแปลกใจเล็กน้อยที่เป้าหมาย

ส่งคนออกมาต้อนรับพวกเขาอย่างอบอุ่นขนาดนี้

“ถ้าบอกว่าพวกเราเป็นแค่คนที่เดินผ่านมาคิดว่าพวกเขาจะเชื่อมั้ยครับ!?”ชายหนุ่มถามเด็กสาวอย่างทีเล่นทีจริง

“พวกนั้นรู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!!?”เด็กสาวออกอาการตกใจมากกว่าชายหนุ่มเล็กน้อย

“เห็นมาด้อมๆมองๆอยู่นานแล้วนึกว่าเด็กเวรที่ไหนซะอีก ที่แท้ก็GMเพื่อนเก่า.....”

เสียงปริศนาดังออกมาจากทางยานวินเชสเตอร์ จากนั้นเจ้าของเสียงก็ปรากฎโฉมออกมา

พร้อมกับต่อประโยคที่พูดค้างอยู่ให้จบ

“....ก็เลยให้คนออกมาต้อนรับ”เด็กสาวผมทองนัยน์ตาสีทับทิมในชุดราตรีสีดำสนิท

ปรากฎตัวต่อหน้าศัตรูคู่อาฆาต

“ตายละวา.... เจ้าของบ้านออกมาไล่แล้วอ่ะครับ”ชายหนุ่มตาจิ้งจอกยังคงไม่ยี่หร่ะกับสถานการณ์

“แบบนี้ก็เท่ากับเราถูกล้อมทุกทางแล้วนะ”เด็กสาวผมม่วงดูจะซีเรียสกับสถานการณ์

มากกว่าไอ้โรคจิตที่อยู่ข้างๆเล็กน้อย

“คงต้องฝ่าวงล้อมออกไปแล้วล่ะครับคุณมินท์”ชายหนุ่มแนะนำเด็กสาว

“เดี๋ยวผมจัดการพวกข้างหลังเอง ฝากคุณจัดการทางนี้ด้วยนะครับ”

ว่าจบชายหนุ่มก็กระโดดลงไปหาพวกที่ล้อมอยู่ทางด้านหลัง เขาตวัดแส้คู่ใจออกมาโจมตี

แต่ก็ถูกนักดาบหนุ่มผู้ใช้ดาบทองรับเอาไว้ได้ ส่วนทางด้านเด็กสาวผมม่วง

เธอกางนิ้วเป็นรูปสามเหลี่ยมเพื่อใช้สกิลแล้วเล็งไปทางKey Masterลำดับ3

ตอนนี้ก็ค่อนข้างเรทนะเตือนไว้ก่อน

แต่ไม่น่าเท่ากับตอนที่17หรอก

*************************

ตอนที่21 GM Pumpkin X เอ๊ย! V.S. อัษฎา

GMซาดิตถ์กระโดดลงมาโจมตีพวกกองกำลังวินเชสเตอร์ที่ประกบเขากับมินท์ทางด้านหลัง

แต่การโจมตีของเขาก็ถูกนักดาบหนุ่มหน้าตาคมเข้ม หัวหน้าหน่วยที่2ของกองกำลังต่อต้านGMต้านรับเอาไว้ได้

เปรี้ยง!!!

เสียงการปะทะกันของอาวุธของชายหนุ่มทั้ง2ดังออกไปเป็นบริเวณกว้าง

หลังการปะทะทั้งคู่ก็ยืนดูเชิงกันอยู่โดยไม่มีใครกระดิกกระเดี้ยแม้แต่นิดเดียว

กองกำลังวินเชสเตอร์ไร้หัวคิดคนหนึ่งเห็นว่าพัมพ์กิ้นมัวแต่สนใจอัษฎาจึงคิดจะโจมตีทีเผลอ

หึๆ เสร็จตู!! เขาวิ่งเข้าไปโจมตีพัมพ์กิ้นทางด้านหลัง โดยหารู้ไม่ว่ากำลังวิ่งเข้าไปหาความตาย

ฉัวะ!!

แส้ของไอ้โรคจิตเสียบทะลุร่างของเขาจากทางด้านหลัง Playerคนนั้นตายคาที่ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว

เลือดของเขากระเด็นไปโดนGMจอมโฉดเต็มไปหมด เลือดที่เปรอะอยู่ตามตัวช่วยเพิ่มความโรคจิต+ซาดิตถ์

ให้GMสุดโฉดชั่วดูน่ากลัวยิ่งขึ้นกว่าเดิมจนทำให้พวกวินเชสเตอร์หลายคนถึงกับเผลอก้าวถอยออกมาห่างๆ

จากปีศาจกระหายเลือดตนนี้ แต่ไม่ว่าGMตรงหน้าจะดูน่าหวาดหวั่นเพียงใด

นักดาบหนุ่มขี้เก๊กหัวหน้าหน่วย2ก็ยังคงเผชิญหน้ากับมันโดยไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว

“พวกนายถอยไปซะ ชั้นจะจัดการมันเอง”นักดาบหนุ่มบอกเพื่อนๆของตน

เมื่อเห็นคนอื่นๆค่อยๆทยอยถอยออกห่างจากGMผมเขียวแล้ว

อัษฎาก็เอาดาบปักลงกับพื้นแล้ววิ่งลากเข้าไปโจมตีไอ้ตี๋นรก

“ดาบลากพระอาทิตย์!!!”อัษฎาระเบิดไม้ตายออกมา จุดที่ดาบสีทองเล่มยักษ์ปะทะเข้ากับร่างของไอ้ฟักทอง

เกิดระเบิดจนดูเหมือนกับพระอาทิตย์ขนาดย่อมๆ แต่พัมพ์กิ้นได้ใช้แส้ของเขามัดไว้กับก้อนหินใกล้ๆ

แล้วดึงตัวเองหลบออกมาได้ก่อน ทำให้มันไม่ได้รับบาดเจ็บมากเท่าที่ควร

GM Pumpkin Damage 2796

“ฟู่.... เกือบไปแล้วสิครับ ต่อไปตาผมบ้างนะครับคุณอัษฎา Pain Slicer!!!”พัมกิ้นเปิดฉากใช้ท่าไม้ตายบ้าง

ทั้งๆที่ยังลอยอยู่กลางอากาศ คลื่นพลังตาข่ายพุ่งเข้าใส่อัษฎาอย่างรวดเร็ว

และปะทะเข้ากับร่างของนักดาบหนุ่มเข้าอย่างจังในเวลาต่อมา

อัษฎา Damage 9775

“อั๊ก!!”อัษฏากระเด็นไปตามแรงโจมตีของพัมพ์กิ้นและล้มลงไปนอนกองกับพื้น

แต่ไอ้ฟักทองก็ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พัก มันฟาดแส้ซ้ำลงมาตรงจุดที่อัษฎานอนอยู่

แต่นักดาบขี้เก็กก็ตอบโต้ได้ทัน เขาตีลังกาถอยไปด้านหลังหลับการโจมตีของไอ้โรคจิตได้แบบหวุดหวิด

“เก่งเหมือนกันนี่ครับคุณอัษฎา งั้นเจอแบบนี้หน่อยเป็นไง”พอพัมพ์กิ้นพูดจบแส้ของมันก็พุ่งขึ้นมาจากพื้น

ตรงด้านหลังของนักดาบหนุ่ม แต่อัษฎาก็รู้สึกตัวทันและหมุนตัวหลบเลี่ยงจุดสำคัญไปได้

แต่ก็โดนเล่นงานที่มือขวาจนเผลอทำดาบหลุดมือ นักดาบหนุ่มเสียการทรงตัว

จากการเบี่ยงตัวหลบการโจมตีเมื่อครู่พัมพ์กิ้นได้โอกาสจึงใช้แส้มัดไฮแลนเดอร์หนุ่มเอาไว้ได้

“อึ้ก!!”อัษฎาหมดทางขัดขืน สายแส้ของผีฟักทองรัดแขนขวาที่บาดเจ็บของเขาเข้ากับลำตัว

ส่วนแขนซ้ายยังพอขยับได้นิดหน่อย ฟักทองโรคจิตเห็นนักดาบเพื่อนร่วมสถาบันหมดทางสู้

จึงเดินเข้าไปใกล้ๆจนทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียง1คืบ และยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้

จนนักดาบหนุ่มรู้สึกสะอิดสะเอียนจนเมินหน้าหนี

“ในที่สุดก็ยอมอยู่นิ่งๆซะทีนะครับคุณอัษฎา”พัมพ์กิ้นว่าพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้น

เขาเอื้อมมือข้างหนึ่งไปคว้าข้อมือชายหนุ่มตรงหน้าเอาไว้ ส่วนมืออีกข้างก็เอื้อมไปโอบคอชายหนุ่มเอาไว้

การกระทำของGMจอมโฉดทำเอาหัวหน้าหน่วย2กองกำลังต่อต้านGMถึงกับอึ้งทำอะไรไม่ถูก

เพราะไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้

“จะว่าไปเราก็เรียนอยู่มหา’ลัยเดียวกันแท้ๆแต่ไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่เลย

งั้นเรามาทำความรู้จักกันตอนนี้เลยเป็นไงครับ”และอยู่ๆGMตาจิ้งจอกก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้มากเกินไป

จนริมฝีปากประกบกัน ผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ทุกคนถึงกับตาค้างกับการโจมตีนี้

แต่คนที่ตกใจที่สุดก็คงไม่พ้นผู้ที่ถูกจู่โจมอย่างอัษฎา เขาพยายามดิ้นให้หลุดจากเจ้าGMวิปริตนี่

แต่ด้วยพละกำลังของGMสุดหื่นและแส้ที่รัดตัวเขาอยู่ทำให้เขาไม่สามารถ

หลุดจากการจู่โจมอันน่าขยะแขยงของGMหนุ่มไปได้ GMโฉดออกแรงดันร่างสูงของนักดาบหนุ่มลงกับพื้น

ตอนนี้ทั้งคู่อยู่ในสภาพที่ชายหัวเขียวนอนคร่อมอยู่บนร่างชายผมสีม่วงเข้ม แล้วGMหนุ่มก็เริ่มรุกเข้าไปมากขึ้น

เขาเริ่มสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากของนักดาบหนุ่ม ชายหนุ่มตาลุกวาวทันที

ที่สิ่งแปลกปลอมที่ชอนไชเข้ามาในปาก เขาพยายามดิ้นให้หลุดจากการจับกุมนี้

แต่ก็เหมือนกับว่าเขากำลังถูกดูดพลังไป เรี่ยวแรงของเขาค่อยๆลดลง และในที่สุดเขาก็หยุดต่อต้าน

ทำให้GMหนุ่มยิ่งได้ใจ เขายิ่งรุกหนักยิ่งขึ้นไปอีก ลิ้นทั้ง2พัวพันกันอยู่ภายในโพรงปากของทั้งคู่

การจู่โจมที่เหนือความคาดหมายของGM Pumpkin ทำให้ผู้ที่ได้เห็นการโจมตีชุดนี้ถึงกับยืนตัวแข็งทื่อเป็นหิน

ราวกับว่าเบื้องหน้าของพวกเขามีเมดูซ่ายืนอยู่ยังไงยังงั้น แล้วจมูกของผู้ที่ได้ดูพัมพ์กิ้นมีความสุขกับอัษฎา

ทุกคนก็มีสายโลหิตไหลออกมาเป็นทางยาวจนเจ่อหนองพื้นจนแดงฉาน และเลขDamageหลักสิบ

ก็ค่อยๆขึ้นมาเรื่อยๆโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ส่วนอัษฎาที่โดนโจมตีโดนตรงก็มีเลขDamageขึ้นมาเช่นกัน

แถมเป็นหลักร้อยซะด้วย ตอนนี้หุบเขาทางฝั่งอัษฎามีเลขDamageสีแดงฉานลอยขึ้นมาอย่างไม่รู้จักหมด

มีบางคนที่HPหมดจนตายเลยก็มี แต่ไม่ว่าHPจะลดลงไปซักเท่าไหร่อัษฎาก็ไม่อาจหยุดปีศาจหื่นกามตัวนี้ได้

ตรงกันข้าม เขาเริ่มมีความสุขที่ถูกทำแบบนี้ไปซะแล้ว เสียงครางของชายหนุ่มดังออกมาเป็นระยะๆ

“อื้อ.... อื้มมม..... อืม..... อึก........ อื้อออออ!!!!!”

//ท่าไม้ตาย Y Killing

Rare 5 ดาว

ท่าไม้ตายลับสุดยอดของเหล่าGame Masters แต่สามารถใช้ได้เฉพาะกับศัตรูที่เป็นเพศเดียวกันเท่านั้น

ผู้ใช้จะทำการเล่นบทรักกับคู่ต่อสู้เพศเดียวกัน ยิ่งถ้าใช้แบบที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัวจะยิ่งได้ผลสูง

ผู้ที่โดนโจมตีด้วยท่านี้HPและค่าStatusที่เกี่ยวกับพลังกาย ได้แก่ พลังโจมตี พลังป้องกัน และความเร็ว

จะลดลงอย่างต่อเนื่อง และผู้ที่เห็นการใช้ท่านี้ก็จะสูญเสียHPเช่นกันโดยจะเสียHPไปพร้อมๆกับ

เลือดกำเดาที่ไหลออกมา แต่จะเสียHPน้อยกว่าผู้ที่โดนโจมตีตรงๆ และเมื่อได้เห็นแล้วจะตัวแข็งทื่อเป็นหิน

ทำให้ไม่สามารถหลบเลี่ยงจากการดูท่านี้ได้ และต้องเสียHPต่อไปเรื่อยๆจนตาย

ยิ่งผู้ใช้ท่าไม้ตายนี้มีเทคนิคและลีลาที่แพรวพราวเท่าไหร่ก็ยิ่งเรียกความเสียหายได้มากขึ้นเท่านั้น

และยิ่งถ้าผู้ใช้สามารถทำให้อีกฝ่ายมีอารมณ์ร่วมไปด้วยได้ก็จะสามารถลดMPได้อีกด้วย

ผู้ที่โดนโจมตีด้วยท่านี้ทั้งทางตรง (make love) และทางอ้อม (ได้ดู) จะติดสภาวะอัมพาต

หลังจากที่การโจมตีด้วยท่านี้สิ้นสุดลงและยังรอดตายมาได้ ปัจจุบันGMที่ไม่สามารถใช้ท่านี้ได้

มีเพียงบร็อคโคลี่ที่ยังเด็กเกินกว่าที่จะให้ฝึกท่าไม้ตายนี้ และมินท์ที่เพิ่งเข้าเป็นGMได้ไม่นานเพียง2คนเท่านั้น

และพัมพ์กิ้นมีความสามารถในการใช้ท่าไม้ตายนี้เป็นNo.2ในบรรดาGMทั้งหมด

โดยเป็นรองเพียงโฮลี่ออร์เดอร์เท่านั้น//

“เอ.... ทางพัมพ์กิ้นเกิดอะไรขึ้นกันนะ?”เด็กสาวผมม่วงละสายตาจากเด็กสาวผมทอง

และกำลังจะหันไปดูทางฝั่งของผีฟักทอง แต่ขณะที่เธอกำลังจะหันไปอีกทาง

ก็มีเสียงปริศนาดังมาจากหุบเขาอีกด้านหนึ่ง

“ยังมีเวลาหันไปมองทางอื่นอีกเรอะ!!?”เธอหันกลับไปตามเสียงนั้นแล้วก็พบว่ามีอาวุธบินยิงมาที่เธอ