(เฮ่ย ต้องอ่านหนังสือไม่ใช่รึ
)
===============================================
หลังจากผ่านพ้นคืนแห่งฤดูฝนอันชุ่มชะอ่ำ (หรืออาจเร่าร้อนสำหรับคนบางคน)
เวลา 7.22 น. ณ บ้าน มัจฉา
"อืม เฮ้อ~" เสียงถอนหายใจของเด็กหญิงคนหนึ่งที่มีผมยาวถึงซะโพก เธอลุกขึ้นมานั่งที่พื้นอย่างช้าๆ แล้วใช้มือหนึ่งขยี้ตาข้างที่รู้สึกคัน
*อืม.. 7ครึ่งแล้วหรือเนี่ย* เธอคิดพร้อมกับหันหน้าไปบนเตียงซึ่งมีเพื่อนของเธอนอนอยู่ เพื่อนของเธอนั้นมีหน้าตาคล้ายๆชาวต่างชาติ
เด็กหญิงค่อยๆคลานเข้าไปดูหน้าของเพื่อนเธอให้ชัดๆ
"หน้าตาตอนนอนของมัจฉานี่ก็น่ารักดีเหมือนกันแฮะ" เธอพูดระหว่างนั่งมองมัจฉา เพื่อนของเธอซึ่งกำลังหลับอยู่บนเตียง
"อืม.. วิริยา" มัจฉาละเมออกมาในขณะที่วิริยาสะดุ้งเฮือก คิดว่าเธอคงได้ยินประโยคเมื่อตะกี้
*ให้ตายสิน่า* วิริยาพูดกับตัวเอง
/สวบ สวบ/ วิริยาซึ่งตอนนี้กำลังเก็บที่นอนได้พบว่ามัจฉาได้ตื่นแล้วและกำลังนั่งอยู่บนเตียงโดยมีผ้าสีขาวอยู่ที่ตักของเธอ
"อืม วิริยา" มัจฉาพูดเมื่อเห็นวิริยากำลังเก็บที่นอน
"อรุณสวัสดิ์ มัจฉา" วิริยากล่าวสวัสดียามเช้าขณะที่มัจฉากำลังลุกขึ้นจากเตียง
"อืม ทำไมเช้านี้ถึงได้รู้สึกเหนื่อยๆ อย่างนี้ล่ะเนี่ย" มัจฉาว่าแล้วก็หาวออกมา
*เธอจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้* วิริยาฉุกคิดขึ้นมา
"มัจฉา เธอจำได้ไหม เมื่อคืน เราสองคน.." วิริยาพูดเบาๆแล้วหน้าก็เริ่มมีสีของเม็ดเลือด
"หืม อะไรหรอ วิริยา แล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วยล่ะ" มัจฉาถามเพราะเธอไม่ได้ยิน
"อืม เมื่อคืนไปทำไรมาน้า~" มัจฉาพูดแล้วก็กำลังระลึกเรื่องราวของเมื่อคืน
"เธอ... จำไม่ได้จริงๆเหรอ" วิริยาถาม
"อืม.. แป๊บนึงนะ" มัจฉาตอบ หลังจากนั้นเพียงชั่วครู่มัจฉาก็หน้าแดงขึ้นมา
"อึก วิริยา เธอ.." มัจฉาพูด
"อึก ฉันขอโทษ มัจฉา คือ ฉันทนไม่ไหวแล้วอ่ะ เห็นเธอเป็นฝ่ายเข้ามาก่อน ที่จริงตอนแรกฉันก็ไม่เข้าใจ แต่ว่า.." วิริยาอธิบายและถูกขัดจังหวะ
"พอแล้ว พอแล้ว วิริยา" มัจฉาแทรกแล้วเดินออกจากห้องไป
ด้วยความคิดมากของวิริยาจึงทำให้เธอดูเศร้าขึ้นมาเล็กน้อย
*ทำไมล่ะ ทำไม มัจฉา เธอรังเกียจ ฉันหรอ*
...
หลังจากที่มัจฉาเดินออกไปจากห้อง วิริยาก็นั่งจุมปุ๊กอยู่ในห้องเพียงคนเดียว โดยมีบรรยากาศอันเวิ้งว้างรอบตัว วิริยานั่งก้มหน้าอยู่กลางห้องพร้อมๆกับมีน้ำตาที่ไหลออกมาอาบแก้มเธอ
...
เวลา 8.03 น.
/แอ๊ด/ เสียงเปิดประตูเข้ามาในห้องของมัจฉา
*อ้าว วิริยา ไปไหนแล้วล่ะ* มัจฉาที่เดินเข้ามาไม่เห็นวิริยาเพื่อน(รัก)ของเธอนั่งอยู่ในห้อง
*กระเป๋าก็ยังอยู่นิ* มัจฉามองออกไปนอกหน้าต่างก็เห็นวิริยาอยู่ที่สะพานข้ามคลองเล็กๆทั้งชุดนอน มัจฉาตกใจเมื่อเห็นเพื่อนของเธอยืนอยู่ท่ามกลางฝูกชนทั้งชุดนอนและมีน้ำตาไหลอาบแก้มอยู่ พร้อมๆกับที่เห็นว่าวิริยาทำหน้าเหมือนเจ็บใจหรือโกรธอะไรบางอย่างอยู่
มัจฉาเห็นอย่างนั้นก็รู้สึกสงสาร จึงเดินออกไปหาวิริยา
"วิริยา" มัจฉาพูดแล้วเอามือแตะไหล่วิริยา
''วิริยา ฉันขอโทษ" มัจฉากล่าวคำขอโทษแต่วิริยาก็ยังไม่หันหลังกลับมา
"วิริยา ถ้าเธอยกโทษให้ฉัน ช่วยหันหลังกลับมาเถอะ" แต่วิริยาก็ยังไม่หันกลับมา
"ฉันจะให้เธอทำอะไรก็ได้.. ครั้งเดียว นะ" แล้ววิริยาก็มีท่าทีว่าจะหันหลังกลับมา
"มาเถอะ กลับเข้าบ้านกัน" มัจฉาพูดเสร็จก็จูงมือวิริยากลับเข้าบ้านตน
"มัจฉา เธอบอกว่าจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ใช่ไหม" วิริยาถามหลังจากที่ไม่ได้เอ่ยปากพูดมานาน
"อึก" มัจฉากลืนน้ำลาย แล้วเพิ่งจะคิดได้ว่าไม่น่าพูดออกไปแบบนั้น
"งั้น ฉันขอล่ะนะมัจฉา" วิริยาพูดจบก็เริ่มจู่โจมมัจฉาด้วยริมฝีปากทันที
"อ๊ะ วิริย.. อุ๊บ" ในที่สุดปลาน้อยก็ต้องพ่ายแพ้แก่กระต่ายอีกจนได้..
/ผลัก ตุ้บ/วิริยาก็ต้อนมัจฉาไปที่เตียงแล้วจับกดลงบนนั้น
*อึก โอย ไม่น่าไปบอกแบบนั้นเลย*มัจฉาเพิ่งจะตระหนักได้
"เอาล่ะนะ ปลาน้อย" วิริยาพูดออกไปแล้วเริ่มปลดกระดุมเสื้อของมัจฉาออก
"อึก อย่า.. อย่านะวิริยา" แต่วิริยาก็ไม่ฟังคำพูดของมัจฉาแล้วจูบลงไป
"อึก อื้อ อื้อ" มัจฉาครางออกมาแล้วพยายามดิ้นให้หลุด
"เธอเป็นอะไรไปแล้ว วิริยา" มัจฉาตะโกนออกมาทำให้วิริยาสะดุ้ง
"ก็..ไหน เธอบอกว่าจะทำอะไรก็ได้ไงล่ะ"วิริยาถามและอ้างถึงคำพูดมัจฉาเมื่อตะกี้นี้
... มัจฉาเงียบไปสักพัก
"ในเมื่อไม่มีคำตอบก็ ต่อล่ะนะ" วิริยาพูดแล้วเริ่มต่อ
"อึก อื้อ อ๊ะ ไม่นะ หยุดเถอะ วิริยา"
===============================================
เหอๆ เรามาYกันต่อเถอะ
)
