Executional Fan Club

*0*

กอดท่านGM ขอปลดปล่อยพลังวายล่ะก๊า~~!!



----------------------------------------


Title: Our Secret
Author: sinnerdarker
Pairing: VissanaxKanda
Rating: NC-17
Author note : ฟิคแรกประเดิมห้องงิ~~!!

เนื่องจากคนเขียนมึนหลายอย่าง..ทั้งค่านู่นค่านี้รวมทั้งสีตาสีผมเจ้าสองพี่น้อง...ผิดตรงไหนแจ้งงับ จะได้มาอีดิท=w=




“โว้ย!!!!!! ทำไมจราจรกรุงเทพมันแออัดขนาดนี้วะ!”เด็กหนุ่มเจ้าของดวงตาสีเขียวใบไม้ตะโกนอย่างโมโห พลางมองสภาพการจราจรแสนแออัด...แต่ที่แย่กว่านั้นคือรถเมล์สายที่ต้องการนั้นไม่มีแม้แต่คันเดียวหลังจากมายืนรอได้ครึ่งชั่วโมง.. ดวงตามองนาฬิกาด้วยความกังวลว่าอาจจะไม่ทันรถไฟเที่ยวที่จะกลับบ้าน มือเรียวขยี้เรือนผมสีชมพูอย่างหงุดหงิด

บรืน...

“อ๊ะ!”กานดาร้องเสียงดัง พลางวิ่งไปโบกรถเมล์สาย 175 ทันที รถเมล์เบรกเอี๊ยดอย่างรวดเร็ว เด็กหนุ่มรีบก้าวเท้าขึ้นรถเมล์คันสีแดง แล้วรถก็เคลื่อนเอื่อยๆตามการจราจรที่แสนแออัดในยามเช้า...

“เฮ่อ...เอ..รถไฟออกเที่ยว 9 โมง อีกครึ่งชั่วโมงคงทันน่า”เด็กหนุ่มผมสีชมพูหวานพึมพำ มือเรียวข้างหนึ่งจับราวรถเมล์ไว้ ส่วนอีกข้างหนึ่งที่เหลือถือถุงขนมถุงใหญ่ที่กำลังยกขึ้นดูเวลา กระเป๋าเดินทางใบโตนั้นวางไว้อยู่ข้างๆกาย ร่างเพรียวบางโคลงเคลงตามแรงเหวี่ยงของรถเมล์ ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยขึ้นจากที่นั่งข้างๆกาย

“พี่ถือถุงให้ไหมน้อง ถุงขนมน่ะ? ใกล้ๆค่อยเอาไป”พูดจบชายหนุ่มก็เอาถุงขนมมาวางบนตัก กานดาพึมพำขอบคุณ บนใบหน้าหวานนั้นมีรอยยิ้มพาดผ่าน พลางมองร่างของคนใจดีที่ใส่ชุดเสื้อเชิ้ตผูกเนกไทต์

นี่แหละ...น้ำใจคนกรุงเทพล่ะ...

เวลาผ่านไป20 นาที การจราจรบนถนนสายหลักดูจะเป็นไปได้อย่างราบรื่นต่างจากตอนแรก กระทั่งรถเมล์เคลื่อนมาถึงสถานีรถไฟ กานดาก็เตรียมตัวลง ก่อนจะหันไปพี่ชายสุดหล่อ แล้วยื่นมือหยิบถุงขนม “ขอบคุณนะครับ พี่ชาย”

“เดินทางดีๆนะ”ชายหนุ่มยิ้มให้ กานดาผงกหัวขอบคุณ ก่อนจะวิ่งลงจากรถเมล์ไป

ชายหนุ่มหุบยิ้มก่อนขมวดคิ้ว...

เคยเห็นหมอนั่นที่ไหนหว่า?

ไม่ทันคิดอะไรชายหนุ่มก็หยิบหนังอเล่มหนึ่งขึ้นมาอ่าน..หน้าปกมีศัญลักษณ์ของ[เป็ด]อยุ่....







เด็กหนุ่มผมชมพูเดินจากป้ายรถเมล์มายืนอยู่ที่ชานชาลา สมองประมวลผลแล้วรีบวิ่งไปที่ห้องขายตั๋วทันที

“เที่ยวไหนคะ?”คนขาวตั๋วถามอย่างมีอัธยาศัย

“เอ่อ....เที่ยวนี้น่ะครับ”กานดายกกระดาษแผ่นน้อย(เพราะกลัวลืม)ที่จดเที่ยวรถไฟไว้ให้คนขายตั๋วดู หญิงสาวยิ้มก่อนหยิบตั๋วเที่ยวดังกล่าวให้

“120 บาทค่ะ”

กานดารีบจ่ายเงินแล้วเดินออกมาจากช่องขายตั๋วทันที ก่อนจะไปนั่งรอที่เก้าอี้ตรงชานชาลา ช่วงเวลาแห่งการรอคอยทำให้กานดาเริ่มคิดอะไรเรื่อยเปื่อย...

กี่เดือนแล้วนะที่เราเล่มเกม NEO UNIVERSE...

กานดานับนิ้ว.....นานพอดูแฮะ....แต่ขืนพ่อกับแม่รู้โดนฆ่าแหงเลย เรื่องที่พี่เป็นGM ของเกมนี้แม่ก็ไม่รู้ด้วยสิ...

แล้วซักพักประโยคที่อยากจะลืมๆไปซะก็ดังก้องขึ้นมา

[กลับไปถึงนู่นเมื่อไหร่แกตายแน่ไอ้น้องเวร! เสือกไปอยู่กองกำลังต่อต้าน GM หาพระแสงอะไรฮะ!!]

เสียงด่าเอาเรื่องทางโทรศัพท์ของพี่ชายยังสะท้านอยู่ในหัว ร่างบอบบางสั่นระริกด้วยความกลัว...

แล้วนี่เขาจะโดนพี่ฆ่าไหมเนี่ย....หรือวันแม่ปีนี้จะไม่กลับไปไหว้แม่ดี.....(แต่ขืนทำงั้นพระมารดาได้บ่นไปถึงวันแม่ปีหน้าแน่)

เอาไงดีว้า....

ฉึกฉัก.....

"อ๊ะ"เสียงรถไฟที่ดังมาแต่ไกลฉุดสติของกานดาขึ้นมา รถไฟไอน้ำหยุดเทียบชานชาลาอย่างช้าๆ เสียงประกาศรถไฟเที่ยวเดียวกับตั๋วในมือดังขึ้น เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีชมพูอ่อนจึงรีบลุกแล้วก้าวขึ้นรถไฟไปทันที

ฉึกฉักๆๆๆๆๆ

เสียงล้อรถไฟดังติดต่อกันเป็นจังหวะ กานดามองซ้ายมองหาที่นั่งในรถไฟพร้อมสัมภาระอันใหญ่ ก่อนจะทิ้งร่างลงตรงที่นั่งข้างหน้าต่าง ของทั้งหลายแหล่วางไว้ตรงตระแกรงเหนือหัว แผ่นหลังบางพิงกับเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย ดวงตามองดูวิวด้านนอกหน้าต่างอย่างเพลิดเพลิน....ก่อนจะหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน...

..............................................


............................


....................

.........


“อืม......?”เสียงงัวเงียดังแผ่ว ดวงตามองทัศนียภาพภายนอกที่บ่งบอกว่าเป็นยามเย็น เสียงประกาศสถานีที่หมายทำให้กานดารีบลุกขึ้น มือเรียวรีบขนเอากระเป๋าและสัมภาระต่างๆลงมาจากตะแกรงด้านบน ก่อนจะรีบวิ่งลงรถไฟไปทันที

หลังออกจากสถานีรถไฟ ร่างบางก็เดินไปที่ริมฟุตบาท ดวงตาสีเขียวใบไม้สอดส่ายหาแท็กซี่ซักคันเพื่อจะไปที่หมู่บ้าน...แต่ดูท่าทางจะหายากหาเย็นซะเหลือเกดิน

ปี๊น!!!!!!!

ใครมาบีบแตรแถวนี้ฟะ…

ปี๊น!!!ปี๊น!!

มันยังไม่หยุด…

ปี๊น!!ปี๊น!!ปี๊น!ปี๊น!

“โว้ย!!!!! พอได้รึยังหนวกหู!! เฮือก! พี่!”กานดาที่อ้าปากหันไปด่าสะดุ้งทันทีเมื่อเห็นว่าคนในรถคันสีดำเป็นพี่ชายของตน ดวงตาทองที่ตวัดมองมานั้นคมกริบ ริมฝีปากเรียวกระตุกยิ้ม “ว่าไง...ไอ้กานดา นึกว่าจะไม่กล้ามาซะแล้ว”

“พะ....พี่! ไม่ใช่ว่ามาแต่เช้าแล้วหรอกเหรอ!!”กานดาตะโกนลั่น

“พอดีมีเรื่องนิดหน่อยเลยมาช้า ว่าแต่แกจะขึ้นไหมเนี่ยฮะ? มายืนกวักรถแท็กซี่ทำไมให้เสียตังค์ ขึ้นมา”วิศนะพูดเสียงกระชาก กานดาที่ยังยืนงงอยู่ไม่ขยับกาย จนคนเป็นพี่ต้องตวาดใส่ด้วยความหงุดหงิด

“วะ! ไอ้น้องเวรนี่!! จะขึ้นเองหรือให้ลากขึ้นฮะ!!”

“คะ....คร้าบ!!”

กานดารีบวิ่งไปที่ประตูข้างคนขับทันที มือเรียวเปิดประตูแล้วเข้าไปนั่ง ก่อนจะปิดลงแล้วจับสายเข็มขัดนิรภัยมาคาด

“นึกว่าจะโง่ไม่คาดเข็มขัด....แสดงว่าในหัวยังมีรอยหยักอยู่”วิศนะเอ่ยพลางเหยียดยิ้ม ก่อนจะเปลี่ยนเกียร์แล้วเคลื่อนรถไปตามถนน

“หมายความว่าไงน่ะพี่ ผมออกจะฉลาด”กานดาพุดขึ้นอย่างหงุดหงิด พลางยืดตัวประมาณว่าข้าเก่ง

“ฉลาด? แกอยากให้แม่รู้ผลสอบกลางภาคของแกไหม?”คนเป็นพี่พูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

“เฮือก! อย่านะพี่!”กานดารีบห้ามทันที ถ้าขืนแม่รู้เขาโดนเทศน์แน่…ก็สอบ 8 วิชาดันผ่านแค่ 2 วิชา....แถมผ่านแบบคาบเส้น…- -")

“หึ...”พี่ชายแค่นหัวเราะ ก่อนจะเปิดประเด็นที่ค้างคากันมานาน “ฉันยังไม่ได้เฉ่งเรื่องที่แกไปเข้าฝ่ายพวกกองกำลังต่อต้าน GM เลยนะ...”

กึก!

“ตะ...แต่..ผมไม่เปลี่ยนใจหรอกนะ! ผมจะอยู่ฝ่ายนี้แหละ”กานดาพูดเสียงดัง

“หืม?.....ก็ไม่ได้บอกให้เปลี่ยนใจ...แค่จะลงโทษ เตรียมตัวเตรียมใจไว้ได้เลย!”สิ้นเสียงขู่ความเงียบก็เข้าครอบงำคันรถ...กานดากลืนน้ำลายเอื๊อก...คิดถึงชะตากรรมของตัวเองหลังไปถึงบ้าน

พ่อจ๋า...แม่จ๋า....ช่วยกานดาด้วย..







TBC.....

กานดาจะรอดพ้นเงื้อมมือของพี่ชายหรือไม่...การลงโทษของวิศนะจะเป็นอย่างไร....

ติดต่ามตอนต่อไป=[]=(อีกซัก2ปีนะคระ)

me/โดนคนอ่านรุมประชาฑัณฑ์

/me ตบเข่า!!

วิดจี้เมะบันไซ-----

อ๊อก ท่านวิศนะบันไซ~

ตามอ่านตั้งแต่บอร์ดดีเกรย์ยันบอร์ดนี้

ยังไงก็น่าลุ้นดีนะคะ ^^

วิศนะเป็นเมะสินะ ผมอยากให้มันเป็นเคะมากกว่า แต่ไม่เป็นไรครับ ชอบคู่นี้ > <

ว่าแต่ชายหนุ่มบนรถเมล์นั่น...ใครหนอ ? พอบอกว่าใจดีแล้วนึกถึงการ์ลิคแฮะ

มาต่อเร็วๆ นะคร้าบ รออ่านอยู่

*0*

ความนิยมเยี่ยม~!!

<--มอง....ตัวเอง..มองตอนแรก..(ที่เว้นระยะร่วมปี?รึเปล่า)

จะ......

จอมดองเอ๊ย~!!

//โขกหัวกะกำแพง

+++++++++++++++++++++++

“พี่.....ทำไมบ้านเงียบๆอ่ะ”กานดาถามหลังจากเดินเข้ามาในบ้าน มือเรียววางกระเป๋าเดินทางในมือลงกับพื้น แล้วยืดตัวขึ้นหมุนไหล่ด้วยความเมื่อย สายตามองตามแผ่นหลังพี่ชายที่เดินลิ่วนำไปก่อน “พี่ฮะ?”

“แม่ไม่อยู่มั้ง”วิศนะว่าพลางเดินไปดูในครัว “ไม่เห็นเลย”

ไม่อยู่...

กานดาเริ่มรู้สึกขนลุกไปทั้งตัวด้วยความกลัว...ถ้าแม่ไม่อยู่แล้วใครจะเป็นกันชนให้เขาล่ะเนี่ย...

เด็กหนุ่มผมสีหวานคิดพลางกลืนน้ำลายเอื๊อก ก่อนจะหันหน้าไปมองพี่ชายที่ยืนนิ่งอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ดที่ไว้ใช้ฝากข้อความสำหรับครอบครัวของเขา

“กานดา!”

“ห๊ะ!?...อะ... อะไรฮะพี่? เรียกผมทำไม”กานดารับคำอย่างตกใจนิดๆกับเสียงตะโกนเรียกอันดังของพี่ชาย

“วันนี้วันที่เท่าไหร่?”

“หา?”

“บอกมาเหอะน่า! เร็วๆด้วย”

“วันที่ 10 สิงหาคม ฮะพี่”กานดาว่าพลางเช็คบนปฏิทิน “ใช่ๆ วันที่ 10 ทำไมล่ะพี่?”

ร่างสูงไม่เอ่ยอะไรตอบไป...ริมฝีปากหนาเหยียดยิ้มอย่างน่ากลัวจนเด็กหนุ่มขนลุก ก่อนวิศนะจะหันมากวักมือเรียกกานดา

“มาดูนี่”

กานดาขมวดคิ้ว ก่อนวางสัมภาระต่างๆลงให้เรียบร้อย วิศนะชี้ที่ข้อความบนไวท์บอร์ด กานดาจึงเหลียวมองข้อความบนกระดานตามนิ้วของพี่ชาย






[พ่อกับแม่ขอไปเที่ยวซักสองสามวันนะจ๊ะ ลูกๆคงมากันประมาณวันที่ 10 ยังไงวันที่ 12 แม่จะกลับมาให้ไหว้

กันนะจ๊ะ^^



พ่อกับแม่]



ข้อความบนกระดานทำให้ใบหน้าของเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีชมพูซีดไปถนัดตา..

“ดูเหมือนว่าเราต้องอยู่ด้วยกันสองคนจนกว่าแม่จะกลับมาล่ะนะ ?”วิศนะเอ่ยเรียบๆ พลางมองรายละเอียดอื่น “รู้สึกว่าเขามีทริปท่องเที่ยวถูกๆช่วงนี้แม่เลยไปเที่ยวน่ะ”

“ระ...ระ....เหรอฮะ? อะ..เอ่อ....งั้นผมไปค้างบ้านเจ้าพัดได้ไหมครับ ..คิดถึงมันน่ะฮะ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน”กานดาพูดพลางหัวเราะแห้งๆ ดวงตาสีเขียวใบไม้เฝ้ามองปฏิกิริยาของพี่ชายที่ยามนี้นิ่งสนิท

วิศนะกระตุกยิ้ม ก่อนจะก้มลงกระซิบที่ใบหูเล็กของน้องชาย “คิดว่าจะหนีพี่พ้นเรอะ? นายพัดน่ะช่วงนี้เขาพาแม่ไปเที่ยวเฟ้ย เจ้าโง่ ไม่อยู่ให้แกไปหลบภัยหรอก”

“งะ...งั้นเหรอฮะ”เด็กหนุ่มเจ้าของดวงตาสีใบไม้ว่าพลางหัวเราะแห้งๆ.... สรุปคือเขาคงหนีพี่ชายของตัวเองไม่พ้นแล้วใช่ไหมเนี่ย?....

ในระหว่างที่กานดาดำลังคิดสภาพศพของตนเอง..วิศนะก็เอ่ยขึ้น

“………กานดา หิวรึเปล่าน่ะเราน่ะ”พูดจบ มือหนาก็ขยี้ผมสีชมพูหวานของน้องชายเบาๆ ส่วนกานดาเงยหน้ามองอย่างสงสัย“นี่ก็เย็นแล้ว เดี๋ยวไปหาซื้ออะไรกินกัน แกขึ้นไปจัดห้องก่อน แม่น่าจะทำความสะอาดให้แล้วล่ะ”

“หา?..อ่า..ฮะ?”กานดาขึ้นเสียงใสอย่างงงๆที่อยู่ดีๆพี่ชายดูจะใจดีอย่างไรชอบกล “หมายความว่าไงฮะ?”

“สมองนายมีแต่ขี้เลื่อยรึไง พี่จะออกไปซื้อกับข้าวมาให้ ขึ้นไปจัดห้องสิ ว่าแต่อยากกินอะไร?”วิศนะถามพลางขยี้หัวน้องชายแรงขึ้น กานดาร้องโอดโอยด้วยความเจ็บก่อนจะหลบหัวตัวเองออกมาแล้วตอบพี่ชายของตนไป

“เอาพะโล้ร้านยายเมฮะ ไม่ได้กินนานแล้ว”เด็กหนุ่มเอ่ยตอบ วิศนะพยักหน้าเป็นเชิงโอเค ก่อนจะเดินไปหยิบกุญแจรถที่เขวี้ยงไว้แถวๆโซฟา แล้วหันมาสั่งน้องชายตัวเอง “ฝากจัดห้องพี่ด้วยนะ กานดา กลับมาไม่เสร็จแกตาย อ้อ แล้วไม่ต้องยุ่งของในกระเป๋าล่ะ”

“ไหงงั้นล่ะพี่!!”กานดาร้องลั่น แล้วรีบหอบข้าวของทั้งของตัวเองและของพี่ขึ้นไปชั้นสองทันที ตามด้วยเสียงสตาร์ทรถยนต์ของพี่ชาย...

กานดามองสัมภาระกองโตของตนและของพี่ (พวกแกมาพักแค่สองวันไม่ใช่เรอะ!! = =” )ก่อนจะถลกแขนเสื้อขึ้นเตรียมยกข้าวของ

เอาวะ!



....................................................

............................



.................


............................

................








โครม!

“โอย....นี่เราแบกอะไรมาเนี่ย”กานดาพึมพำอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะนอนแผ่ลงบนเตียงสีขาวที่มารดาทำความสะอาดไว้ให้หลังจากขนกระเป๋าเสื้อผ้าทั้งของตัวเองและของพี่ชายขึ้นมา ดวงตาสีใบไม้มองกระเป๋าสะพายใบโต..ก่อนมองเลยไปที่ข้าวของในห้องที่ดูเหมือนคุณแม่จะขี้เกียจจัดกลางคัน..แล้วปล่อยให้กองระเกะระกะอยู่แบบนั้น ..อย่างที่เขาคาดเอาไว้ตั้งแต่ก่อนจะมาถึงด้วยซ้ำ..

ช่างเป็นคุณแม่ที่มีนิสัยแปลกประหลาดจริงๆ...

เด็กหนุ่มถอนหายใจเฮือก ก่อนจะจัดข้าวของต่างๆให้เข้าที่.... เสื้อผ้าเกือบครึ่งที่เอามานั้นเป็นของที่เขากะจะเอามาบริจาค เสื้อผ้าที่จะเอามาใช้ใช้ใส่จริงๆมีน้อยมาก เด็กหนุ่มคัดเสื้อที่จะเอาไปบริจาคลงลังกระดาษอย่างรวดเร็วจนครบทุกชิ้น มือเรียวหยิบกระเป๋าใบโตที่บัดนี้เหลือของน้อยนิดขึ้นมา ก่อนจะจัดเสื้อผ้าเข้าตู้อย่างรวดเร็ว แล้วลุกขึ้นปัดฝุ่นตามตัว

“ก็ไม่ได้เอาของมาเยอะนี่หว่า ต่อไปจัดห้องพี่......แอ๊ก!”กานดาล้มลงทันทีที่คิดจะถือกระเป๋าวิศนะ เด็กหนุ่มทรงตัวขึ้น ก่อนจะมองกระเป๋าของพี่ชาย

ทำไมมันหนักนักฟะ!!

เด็กหนุ่มอุทานในใจ...ถึงว่าทำไม๊...ทำไมตอนถือขึ้นมาสองใบมันหนักสุดๆเลย..

แต่ถึงจะบ่นไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา...เด็กหนุ่มจึงจำใจยกกระเป๋าของพี่ชายข้ามไปที่ห้องตรงข้าม ก่อนจะเปิดประตูห้องสีฟ้าสดใสเข้าไป

“...................”

ไร้คำบรรยาย..

เวรกรรม....เขาลืมไปว่าพี่ไม่ได้กลับมานานกว่าเขาเสียอีก..นี่แสดงว่าแม่ทำความสะอาดแล้วเกิดเลิกกลางคันสินะ มันถึงได้รกแบบนี้น่ะ!=[]=

กานดามองสภาพห้อง พลางส่ายหัวปลงๆอย่างนึกอยากจะร้องไห้

โธ่เอ๊ย!! แล้วมันก็หน้าที่ผมอีกใช่ม้าย!!!


....................................................


................................


.........................



............

ปัง!

เสียงปิดประตูรถดังสนั่น ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีแดงเพลิงก้าวออกมาจากรถพร้อมถุงกับข้าว(เข้ากันไหมเนี่ย? - -“) วิศนะก้าวยาวๆเข้ามาในบ้าน นิวเรียวยาวเปิดไฟแต่ละดวงให้สว่าง แล้วเดินเข้าไปในครัว ถุงกับข้าวในมือถูกวางไว้ที่โต๊ะกินข้าว ก่อนร่างสูงจะตะโกนเรียกน้องชาย “กานดาโว้ย!”

...ไร้เสียงตอบรับ...

วิศนะขมวดคิ้ว...ครั้นจะตะโกนเรียกอีกครั้งก็เปลืองน้ำลาย ร่างสูงจึงเดินขึ้นบันได้ไม้ไปที่ห้องชั้นสอง
ประตูห้องสี่บานเรียงกันบนระเบียงไม้เรียบมัน วิศนะเดินไปที่สองห้องสุดท้ายที่เป็นห้องของเขากับกานดา ชายหนุ่มเดินไปที่ประตูห้องสีชมพูอ่อน ก่อนจะถือวิสาสะเปิดเข้าไป

“กานดา?”

ภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กนั้นไม่มีใครอยู่ แต่ความสะอาดและความเรียบร้อยบ่งบอกได้ดีว่าน้องชายของเขาเข้ามาจัดห้องของตัวเองแล้ว วิศนะเดินเข้าไปในห้องของกานดา แล้วนั่งลงบนเตียงสีขาวเรียบๆ ก่อนจะมองออกไปนอกห้องจากทางประตูที่เปิดอยู่

อยู่ที่ห้องของเราล่ะมั้ง...

วิศนะคิด ก่อนจะก้าวเท้าข้ามไปที่ห้องตน ประตูบานสีฟ้าใส ก่อนที่วิศนะจะตะโกนเรียกชื่อน้องชายของตน

“กาน..!...ดา”

น้ำเสียงตอนท้ายดูจะลดระดับเสียงลง เมื่อดวงตาสีทองหันไปเห็นร่างของน้องชายนอนอยู่บนเตียงสีเหลืองอ่อน ร่างบอบบางนอนหลับไม่รู้สึกตัว ซึ่งเขาเดาว่า...มันเพราะแม่ลืมทำความสะอาดห้องเขาแน่ๆ

วิศนะกลอกตาอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะเดินเข้ามาช้าๆ แล้วนั่งลงบนเตียงข้างๆร่างที่หลับใหลของน้องชาย
ร่างสูงก้มลงมองใบหน้าของเด็กหนุ่มที่กำลังนอนตะแคงกายอย่างสบายใจ โครงหน้าแสนหวานที่ลอมกรอบด้วยเส้นผปมนุ่มสีชมพูอ่อน คิ้วเรียวและดวงตากลมโตที่ยามนี้อยู่ภายใต้เปลือกตานุ่ม …ริมฝีปากบางจิ้มลิ้ม..

...น่ารัก…

อันที่จริงตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว..กานดาเป็นเด็กที่น่ารักเหมือนผู้หญิง....จนเขาเองก็กลายเป็นพี่ติดน้องไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้..

..แต่ว่า..หน้าตาตอนกลัวกับหน้าตอนร้องไห้ของกานดามันน่ารักน่าฟัดจนอดแกล้งไม่ไหว...

เขาเลยกลายเป็นพี่ชายขี้แกล้งโดยไม่ได้ตั้งใจ..

วิศนะคิดพลางเกลี่ยนิ้วที่เรือนผมสีชมพูหวาน ไล่มาที่เปลือกตา....แก้มใสน่าสัมผัส...ต่ำลงมาที่ริมฝีปากบางจิ้มลิ้ม..

“อือ....”กานดาครางเบาๆ ก่อนจะพลิกตัวนอนหงายอย่างน่ารัก วิศนะที่มองท่าทางแบบน้นยิ้มนิดๆอย่างหน่ายใจ

ให้ตายสิ...มันน่า...

ไวเท่าความคิด ริมฝีปากหนาก็ประกบเบาๆลงบนริมฝีปากบางเรียบ ลิ้นสากเลียริมฝีปากบางเบาๆ ก่อนดุนให้ปากเรียวเปิดออก ....ร่างบางส่งเสียงอืออาก่อนบิดตัวหนี แต่วิศนะก็ใช้อ้อมแขนขังไว้ ก่อนส่งเรียวลิ้นเข้าไปในโพรงปากชื้น แขนทั้งสองข้างยึดข้อมือเรียวไว้เบาๆ ก่อนเกี่ยวกระหวัดลิ้นเรียวเล็กอย่างร้อนเร่า ร่างบอบบางส่งเสียงอืออาไม่พอใจ มือเรียวทั้งสองที่ถผูกกำไว้หลวมๆขัดขืนเล็กๆ วิศนะยอมปล่อยชั่วครู่ มือเล็กจึงทึ้งเสื้อของคนกระทำอย่างขัดใจ วิศนะขมวดคิ้วก่อนจะละริมฝีปากออกมา...

ร่างสูงจ้องใบหน้าของน้องชายที่เริ่มหลับลึกอีกครัง้ ดวงตากลมโตปิดสนิท ริมฝีปากยังชุ่มชื้นเพราะรสจูบเมื่อครู่ของเขา

วิศนะเลียริมฝีปาก...สัมผัสหวานๆเมื่อครู่ดูจะยังไม่จางหาย..

“หึ.....”มุมริมฝีปากหนายกขึ้น ก่อนวิศนะจะลุกออกจากเตียงนุ่ม แล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่มีเสียง

คืนนี้เสร็จฉันแน่! กานดา



-------------------------------------------------------------



แฮ่ๆ....... - -+

โอ้ มาต่อแล้ว O_o

ลงชื่อไว้ก่อน อ่านเสร็จจะมาเม้นอีกรอบครับ XD

อะ...อ่านจบแล้ว

อะไรกันวิศนะ เห็นกานดามันน่ารักยังงั้นอย่าดูถูกเชียว มันสามารถยกทีวีสี 27 นิ้ว(?)เดินตัวปลิวกลางเมืองได้เลยนะจะบอกให้ ไม่เชื่อไปดูในเล่ม 2 สิ

เสร็จ =[]=!!!!!!!!? เสร็จอะไรหล่ะนั่น!!
/me หน้าสือตาใสได้โคตรเนียนเลย

ต่อค่าาา>[]</

อยาฆ่าซินน้า มาต่อแว้วค่า!!!!!!!T[ ]T




---------------------------------------


“.....อืม..”เด็กหนุ่มร่างบางเบิกตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ร่างกายเมื่อยล้าแต่สมองปลอดโปร่งเพราะพักผ่อนเต็มที่ ก่อนจะบิดร่างกายด้วยความรู้สึกแจ่มใส

พั่บ..

เห?

เด็กหนุ่มอุทานเบาๆในใจเมื่อได้ยินเสียงผ้าห่มผืนหนาที่คาดว่าห่มกายของตนเมื่อครู่อยู่ ก่อนจะนึกเดาในใจว่าพี่คงกลับมาแล้ว...ไม่งั้นใครจะห่มผ้าให้เขาล่ะ..

ถ้างั้นทำไมไม่ปลุกเขาล่ะเนี่ย..

กานดาด่าทอพี่ชายในใจ ก่อนจะสะบัดผ้าห่มเพื่อพับเก็บ..

พรึ่บ..

“อะ......”

“เฮ้ย!”

กานดาอุทานเบาๆเมื่อเห็นว่าปากของตนแดงและชุ่มฉ่ำประหลาด....ราวกับว่า....

“อะ..ฮึ้ย..คงไม่ใช่ว่าพี่มาแกล้งเราตอนหลับนะ บ้าจัง”เด็กหนุ่มว่าพลางแตะที่ริมฝีปากของตนเบาๆ สาเหตุของริมฝีปากแดงฉ่ำที่หนุ่มน้อยฉุกคิดขึ้นมาทำให้ใบหน้าหวานแดงเรื่อทันที อาจเป็นเพราะสัมผัสใบงเบาหวานล้ำในความฝันที่เหมือนกับเกิดขึ้นความจริงทำให้เขาเผลอคิดไป....

ฝันน่าอาย!

กานดาสบถในใจพลางนั่งลงกุมศีรษะด้วยรู้สึกอายกับความฝัน...ความฝันบ้าๆที่นึกอายมากกว่าจะขยะแขยง...


ความฝันที่ถ้าพี่รู้คงหัวเราะเยาะไม่ก็ฆ่าเขา....

เขาว่ากันว่าถ้าหมกมุ่นกับอะไรจะทำให้ฝันถึงเรื่องนั้น…หรือว่าเขา....

พลันใบหน้าก็แดงเรื่อขึ้นด้วยวคามอาย ก่อนกานดาจะทุบหัวตัวเองเบาๆ

“โอ๊ย! ไม่คิดมันแล้ว..อะ...หอม~~~~”กานดาร้องอย่างดีใจก่อนจะวิ่งลงไปข้างล่าง แล้วก็พบว่าอาหารทั้งหมดถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว “ว้าว~~”

“.................อ้าว! พี่ไม่รอผมเลย!!”กานดาตะโกนลั่นก่อนรีบนั่งลงกับเก้าอี้ทันทีเมื่อเห็นว่าพี่ชายของตนเริ่มกินไปก่อนแล้ว วิศนะแย้มยิ้ม ก่อนจะพูดเสียงเรียบ

“ก็แกชักช้า”

“งั้นพี่ก็ปลุกผมหน่อยซี่.....โธ่...”บ่นเสร็จก็จัดการจับช้อนส้อมตักกับข้าวทันที ก่อนจะพูดขึ้น “ไม่กลับมานานกับข้าวของคุณยายเมยังอร่อยไม่เปลี่ยนเลยนะฮะ คิดถึงชะมัด"

“อืม.....”

“พี่คิดว่างั้นไหมฮะ?”

“อืม.....”

“เอ่อ...ที่บ้านก็ยังไม่เปลี่ยนเลยนะฮะ”

“อืม.....”

“เอ่อ...พี่โกรธเรื่องที่ผมไม่เป็น GM นี่ฮะ? จะไม่คุยด้วยเลยเหรอ...?”

“................"วิศนะเงียบไป...

"อืม.....”

“......................................”

เด็กหนุ่มหมดเรื่องจะชวนคุยอย่างรวดเร็วเมื่อพี่ชายเอาแต่กินโดยไม่สนใจจะตอบอะไรนอกจาก[อืม] กานดาจึงก้มหน้าก้มตากินข้าวท่ามกลางความเงียบงันอันแสนน่าอึดอัด....

หารู้ไม่ว่า....จริงๆแล้ววิศนะกำลังกลั้นหัวเราะอยู่เลยพูดอะไรมากไม่ได้(คิดอะไรอยู่ล่ะเอ๊ง!=[]=)









หลังจากที่มื้ออาหารแสนอึดอัดผ่านพ้นไปด้วยดี(?)กานดาก็ขึ้นห้องมาหยิบเสื้อกับกางเกงนอนสีชมพูอ่อนเตรียมอาบน้ำ ก่อนจะหันไปทางขวดน้ำบนหัวเตียงไม้ที่มาตั้งไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

เอ...แต่กำลังหิวน้ำแฮะ

โดยไม่คิดอะไรมาก กานดาก็เปิดขวดน้ำแล้วดื่มเข้าไปจนหมดขวดทันที ก่อนจะพึมพำเมื่อดื่มน้พเสร็จ

“เอ...น้ำอะไรหวานชะมัด....-*-”

พูดจบก็พาดผ้าเช็ดตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที....







...ในระหว่างนั้นวิศนะก็นอนอ่านหนังสืออยู่ในห้องตัวเอง มือเรียวยาวขยับกรอบแหวนสี่เหลี่ยมเบาๆเพื่อปรับระยะ ก่อนจะเปิดหน้าต่อไป แต่กระนั้นใบหน้ากลับขมวดมุ่นอย่างหงุดหงิด

ปัดโธ่เอ๊ย! ไอ้น้ำบ้านั่นมันหายไปไหนวะ!

วิศนะสบถในใจ....อุตส่าห์หน้าด้านหน้าทนบากหน้าไปขอเจ้าแครอทถึงที่...แล้วดูดิ๊ หาย! ชี้วิตนี้มันบัดซบจริงๆ…

.....ถึงการที่มันมาหายไปจะไม่ทำให้แผนเสียเท่าไหร่...แต่ถ้าไม่มีมันเขาคงเปลืองแรงน่าดู...ที่สำคัญ..

น่าเบื่อ...

ปัง!โครม!

“เฮ้ย!......กานดา!!”วิศนะตะโกนดังลั่น ก่อนจะกระโดดลงจากเตียงไปหากานดาที่ทรุดลงไปข้างๆประตูห้องของเขา

“......พี่.....มี..ยา..อะไร....ไห..ม?”เด็กหนุ่มเอ่ยเสียงพร่า พลางเงยหน้าขึ้นมองตาเชื่อม

“...ยาอะไร? แล้วนี่แกเป็นอะไรเนี่ย?”วิศนะว่าพลางจับตัวน้องชายที่ร้อนผ่าวราวกับเป็นไข้ “แกเป็นอะไร บอกมาสิ!”

“ไม่รู้...พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จมันก็...........”

“ร้อนขึ้นมา..........”

“โธ่เอ๊ย....แล้วแกไปกินอะไรผิดสำแดงมาน่ะหา!!? บอกพี่มา นอกจากพะโล้น่ะ”ร่างสูงตะโกนลั่น มือหนาเลื่อนมาที่เอวบางเพื่อจะประคองขึ้นเตียง

"อ๊า~!"

เสียงครางสะดุ้งดังลั่น ร่างบางรีบตะครุบปากของตน ก่อนจะครางสั่นเครืออีกระลอก เมื่อพี่ชายลากมือมาแนบที่ลำคอ

“.........อย่า...จ....จับสิฮะ..มันรู้สึกแปลกๆ..เอ่อ.......ก็”เด็กหนุ่มก้มหน้าครุ่นคิด.... “..ผมกินแค่..ขวดน้ำสีชมพูที่หัวเตียง....”

ขวดน้ำสีชมพู!

วิศนะร้องลั่นในใจด้วยความรู้สึกยินดีปนตกใจ

หืม.....

ร่างสูงแย้มยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

ไม่ต้องบังคับให้เปลืองแรงแฮะ....

ขวับ..

“หือ...พี่..ฮะ?”เด็กหนุ่มเอ่ยเสียงแผ่ว เมื่อร่างของตนลอยขึ้นด้วยแรงของพี่ชาย ก่อนจะถูกวางลงอย่างนุ่มนวลที่เตียงนุ่มสีน้ำเงินเข้ม...

“อ....อา...พี่?....”หนุ่มน้อยผู้ไม่เข้าใจการกระทำของพี่ชายส่งเสียงถาม “อ๊า.....”

เสียงครางหวานดังแผ่วขึ้นอีกครั้งเมื่อริมฝีปากหนาจูบแผ่วที่ลำคอขาวผ่อง พลางสูดกลิ่นกายหอมกรุ่มของร่างบาง มือหนาลูบไล้สะโพกบางแผ่วเบาผ่านทางเนื้อผ้า แต่กระนั้นก็มากพอให้หนุ่มน้อยผมชมพูที่ถูกกระตุ้นด้วยน้ำประหลาดนั้นสะดุ้งเฮือก ก่อนจะใช้มือยันกายของพี่ชายแล้วเอ่ยถาม “พี่ฮะ...จะ..ทำอะไร?”

“ทำอะไรงั้นเรอะ?...”ชายหนุ่มทวนคำถาม ก่อนจะยกมุมริมฝีปากขึ้น “เดี๋ยวก็รู้เองล่ะ”



เอ่ยจบก็ประกบจูบลงไปที่กลีบปากบาง ริมฝีปากหนาบดขยี้กลีบปากแดงเบาๆอย่างไม่รีบร้อน มือหนาไล้ต่ำลงมาที่ชายเสื้อนอนสีหวานก่อนจะสอดมือเข้าไปสัมผัสผิวเนื้อขาวนุ่ม ริมฝีปากละจากกลีบปากหอมหวานไล่ลงมาที่ซอกคอขาว ลิ้นร้อนชื้นแฉะไล้เลียไปมาเบาๆให้ร่างของเด็กหนุ่มสั่นสะท้าน มือหนาร้อนผ่าวไล้สูงขึ้นมาที่แผ่นอกบาง นิ้วเรียวยาวปัดผ่านยอดอกแดงเรื่อเบาๆอย่างจงใจจนกานดาครางแผ่ว

“อื้อ......พี่วิศ..น....”กานดาพยายามผลักแขนใหญ่ให้ออกไปจากเสื้อของตน แต่แล้วเรี่ยวแรงก็หายไปเสียดื้อๆ เมื่อแรงดูดเลียที่ต้นคอส่งผลให้ขนลุกเกรียว เสียงครางหวานดังระงมด้วยความเสียวซ่าน ในขณะที่มือเรียวทั้งสองถูกรวบอย่างเบามือ ก่อนร่างสูงจะจูบที่กลางฝ่ามือทั้งสองข้าง

“หึ....แรงน้อยจังน้า...แบบนี้จะไปสู้ใครเขาได้กัน”วิศนะกระซิบที่ใบหูเล็กแผ่วเบาอย่างจงใจกลั่นแกล้ง ลมหายใจร้อนผ่าวที่ข้างใบหูทำให้กานดาหน้าแดงเรื่อและพยายามขัดขืน...แต่ก็เปล่าประโยชน์ ในเมื่อแรงของคนตรงหน้ามากกว่าเขาหลายเท่า และยิ่งในสภาพที่สิ้นไร้เรี่ยวแรงเช่นนี้...ยิ่งเป็นไปไม่ได้

“อ....พี่!...เดี๋ยว!”กานดาร้องโวยวายลั่นเมื่อมือหนากำลังแกะกระดุมเสื้อของเขาอย่างรวดเร็วจนหมดทุกรังดุม ร่างสูงไล้มือแผ่วตังแต่ซอกคอ..เรื่อยลงมาที่แผ่นอกเรียบ..ต่ำลงมาที่หน้าท้องแบนราบ ชายหนุ่มไล้วนเป็นวงกลม ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปสะกิดที่ยอดอกแดงเรื่อที่แข็งเป็นไตด้วยแรงอารมณ์ แล้วแทนที่ด้วยริมฝีปากร้อนผ่าว

“อื้อ..ฮ้า...”ร่างบางครางแผ่วด้วยฤทธิ์อารมณ์ เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามใบหน้าจนเรือนผมสีชมพูชื้นเหงื่อ ลิ้นสากชื้นที่ลิ้มเลียพลางขบกัดยอดอกสีชมพูอยู่ยิ่งปลุกให้อารมณ์ที่ถูกกระตุ้นลุกโชนขึ้น ท้องน้อยบิดมวนเกร็งด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน มือเรียววางลงบนไหล่ยาวเป็นที่พักพิง ในขณะที่ริมฝีปกจิ้มลิ้มยังคงครางเป็นระยะ

วิศนะกระตุกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะละจากยอดอกชมพูระเรื่อมาที่แผ่นอกขาวบาง แล้วไล้ต่ำลงมาที่หน้าท้องแบนเรียบ ริมฝีปากหนาจูบลงเบาๆ ก่อนจะแลบลิ้นไล้วนไปมา ในขณะที่มือข้างที่ว่างก็ปลดเสื้อของตนออก ก่อนจะเลื่อนตัวขึ้นกระซิบข้างใบหูเล็ก

“.....หวานไปทั้งตัวเลยนะ..กานดา”เจ้าของนามที่ได้ยินเสียงกระซิบหยีตาลงแล้วพยายามผลักไสร่างสูงออกไปทั้งที่สมองมึนงงอย่างที่สุด ความรู้สึกบางอย่างในกายจู่โจมขโมยเอาสติสัมปชัญญะไปสิ้น สัญชาติญาณกำลังกู่ร้องตะโกนให้ปลดปล่อยความร้อนเร่าในกายออก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากส่งเสียงครางอย่างทรมาน ..........

“....อา....อื้อ...อึ..ด..อัด”เสียงครางหวานดังก้องไปทั่วห้องสร้างความพึงพอใจให้กับผู้เป็นพี่ชายจนริมฝีปากหนากระตุกยิ้ม

“อืม......”วิศะนะครางแผ่ว ก่อนจะเลื่อนมือไปทีเบื้องล่าง แล้วกระตุกยิ้มเมื่อสัมผัสถึงสิ่งที่กำลังสั่นระริกอยู่“..ดูเหมือนว่าแทบจะทนไม่ไหวแล้วสินะ?....ตรงนี้น่ะ”

“หืม....?.....พี่ฮะ...อ๊ะ!!”เสียงหวานอุทานแผ่วเบาเมื่อรู้สึกตัวอีกที ส่วนอ่อนไหวเบื้องล่างก็ถูกมือร้อนผ่าวกอกุมอย่างรวดเร็ว ความร้อนเร่าที่ทวีคูณขึ้นจากการสัมผัสนั้นทำให้หนุ่มน้อยไร้เดียงสาหุบเรียวขาอย่างตกใจ แต่มือหนาอีกข้างที่เหลือของวิศนะก็แยกเรียวขาบางออกอย่างไม่ลำบากมากนัก ก่อนก้มลงจูบที่ปลายส่วนอ่อนไหวซึ่งสั่นระริกอย่างน่ารัก ลิ้นอุ่นชื้นไล้ลงมาจนสุดโคน ก่อนลิ้มเลียขึ้นมาที่ส่วนปลายจากอีกด้าน แล้วกลืนกินส่วนอ่อนไหวเข้าไปทั้งหมด

“อ........อ....”เสียงครางหวานหายไปเป็นระยะ เพราะมือเรียวเริ่มปิดกลั้นเสียงของตน ในขณะที่เรียวขาสั่นกระตุกถี่ด้วยความเสียวซ่าน ลิ้นชื้นแฉะพันกระหวัดกับแก่นกายด้วยจังหวะเร็วถี่ หยาดน้ำตาเริ่มคลอขึ้นในดวงตาสีใบไม้ด้วยความไม่เข้าใจในอารมณ์ที่เพิ่มพูนขึ้นในร่างกาย ความรู้สึกร้อนเร่าที่ปรารถนาจะปลดปล่อยยามนี้ยิ่งพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆจนแทบจะขาดสติ

“อ๊า~~!~”

หยาดน้ำสีขาวพุ่งออกมาอย่งรวดเร็ว วิศนะกลืนบางส่วนเข้าไป แต่บางส่วนก็ถูกปล่อยออกมาเลอะใบหน้าคมและเรียวขาบาง กานดาครางแผ่วเบาอย่างเหนื่อยอ่อย แต่แล้วเพียงแผล่บเดียวแก่นกายที่อ่อนยวบไปก็กลับแข็งขืนขึ้นอีกครั้ง ความร้อนภายในร่างกายที่เพิ่งปลดปล่อยออกไปดูจะเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง

กานดาที่สมองเริ่มปลอดโปร่งแม้เพียงน้อยนิดหลับตานึกถึงสิ่งที่เกิดไปเมื่อครู่...

มัน..ทำให้สุขสันต์..

จนนึกกลัว....

“พี่...ฮะ..”หนุ่มน้อยที่เริ่มรู้สึกกลัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นยันกายขึ้นเพื่อถามไถ่ แต่ก็ถูกวิศนะที่ขยับร่างขึ้นมาดันลงไป

“เหนื่อยแบบนี้ยังคิดจะลุกขึ้นอีกหรือไง.....ฮึ?”ร่างสูงเอ่ยย่างอ่อนโยน ก่อนจะจูบที่เปลือกตาบางเบาๆ “ว่าไง....รู้สึกยังไงบ้างล่ะ?”

“อืม......มัน..รู้สึกดี....จนน่ากลัว....ฮะ...”กานดาตอบตามที่ตนคิด ก่อนจะหลับตาหยีเมื่อริมฝีปากหนาประกบลงมาเบาๆ แล้วถูกและเล็มริมฝีปากเบาๆ

“รู้สึกดีน่ะใช่....แต่ไม่น่ากลัวหรอกน่า.. กานดา...”วิศนะพูด ก่อนจะจับมือเรียวบางมาแนบที่ใบหน้าคมของตนซึ่งเปื้อนคราบขาวขุ่น “เลียหน่อยสิ”

ถึงแม้ว่าสมองจะโล่ง...แต่ไม่ได้หมายความว่าสติจะกลับมาหมด... ร่างบางจึงยันกายขึ้นเล็กน้อย แล้วแลบลิ้นเลียของเหลวบนใบหน้าคมเบาๆ ก่อนจะถูกดันกายลงอีกครั้ง

“...............”กานดาไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกไป แต่ใบหน้าหวานก็ฉายความงุนงงเต็มที่ ให้พี่ชายได้รับรู้
วิศนะกระตุกยิ้ม ก่อนจะเลื่อนมือไปที่ส่วนอ่อนไหวเบื้องล่างอีกครั้ง…

“อื้อ!”กานดาอุทานเบาๆ ก่อนจะหอบหายใจแผ่วเมื่อแก่นกายถูกครอบครองและปลุกเร้าอีกครั้งหนึ่ง เรียวขาบานสะท้านสั่น พร้อมๆกับเสียงครางหวานที่เริ่มดังระงมขึ้นอีกครั้ง

“....อา.....”วิศนะครางอย่างพอใจเมื่อส่วนอ่อวไหวเริ่มแข็งขืนและสั่นระริกอีกครั้ง ก่อนจะใช้นิ้วเรียวปาดเอาคราบขาวข้นที่ติดค้างตามเรียวขาบาง แล้วค่อยๆดันเข้าไปในช่องทางด้านหลัง

“อ๊ะ! อ๊า...~! อ๊ะ!! เจ็บ!”กานดาร้องลั่น แขนทั้งสองข้างดึงทึ้งเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทของพี่ชายด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าแหงนขึ้น สะโพกบางขยับหนีสัมผัสเบื้องล่าง ดวงตาสีใบไม้เริ่มคลอหน่วงด้วยหยาดน้ำตา.. “พี่วิศนะ...จะ...เจ็บฮะ....ฮือ...”

“กานดา...เจ็บไม่นานหรอก...อดทนหน่อยซี่....”วิศนะกระซิบแผ่วเบา พลางสอดแทรกนิ้วเพิ่มเข้าไปเป็นสอง..และสาม..ก่อนจะขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจเมื่อร่างบางยังคงโอดครวญอย่างเจ็บปวดไม่หยุด

บ้าจริง..เขาเองก็แทบจะทนไม่ไหวแล้วนะ....

วิศนะส่งเสียงจึ๊กจั๊ก ก่อนจะรูดซิปกางเกงของตน....

“ฮึก...อึก~!...อ๊า....”กานดาเบิกตากว้าง แขนทั้งสองข้างโอดรอบบ่ายาวด้วยความตกใจเมื่อร่างสูงพลันสอดแทรกเอาแก่นกายร้อนผ่าวเข้ามาอย่างรดเร็ว แรงเสียดสีที่ช่องทางทำให้หนุ่มน้อยครางดังลั่นด้วยความเจ็บปนเสียวซ่าน เรียวขาทั้งสองข้างถูกยกขึ้นพาดบ่ายาว ก่อนเจ้าของเรือนผมสีแดงเพลิงจะดันกายเข้ามาอย่างเชื่องช้า

“ฮ่....ฮ้า....อ๊...า....”แรงเสียดสีจากภายนอกกับแก่นกายที่ถูกดันเข้ามาแม้เพียงนิดเริ่มร้อนระอุภายในจยทำให้กานดารู้สึกร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกหวาดหวั่นพรั่นพรึงพุ่งปราดเข้ามาไม่หยุดหย่อน สะโพกบางเผลอถอยหนีแก่นกายที่สอดแทรกเข้ามาอย่างไม่รุ้ตัว วิศนะขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ ก่อนจะจับสะโพกบางแล้วดันเข้าพรวดเดียว กานดาอุทานเสียงสั้นด้วยความจุกปนเจ็บปวด รู้สึกได้ว่ากล้ามเนื้อเบื้องล่างปริแยกออกจนปวดร้าว

หากแต่น่าแปลก...

ที่ยามนี้ความรู้สึกอีกอย่างกำลังจะครอบงำตัวเขาอีกครั้ง...

“ฮะ...อา..พี่......”เสียงครางหวานดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อกแก่นกายที่อยุ่ในร่างของตนกำลังเคลื่อนไหว แรงเคลื่อนออกของแนกายนุ่มร้อนนั้นทำให้หนุ่มน้อยสะดุ้งด้วยความเจ็บ กานดาหยใจเข้าออกอย่างช้าๆเพื่อลคายความเจ็บ ในขณะที่วิศนะก็จูบที่หน้าผากชื้นเหงื่ออย่างอ่อนโยน “ขอโทษที่ทำให้เจ็บ..จะพยายามขยับช้าๆละกันนะ...”

เสียงพร่าแหบของร่างสูงกับแก่นกายระอุในร่างนั้นทำให้รับรุ้ถึงแรงอารมณ์ของอีกฝ่าย กานดาจึงดึงคอพี่ชายของตนลงมา ก่อนจะจูบเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงแหบ “ไม่..เป็นไร....ฮะ”

“.......แน่นะ?”

หนุ่มน้อยพยักหน้าให้ ก่อนะครางแผ่วเมื่อร่างสูงขยับกายอย่างจงใจ วิศนะยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะกระซิบแผ่วที่ใบหูเรียวเล็ก

“งั้นพี่ไม่เกรงใจแล้วนะ กานดา”

“อ๊า~อ๊ะ!.. อ๊ะ~!.. พี่ฮะ..”กายเบื้องล่างเริ่มขยับอย่างรวดเร็วและรุนแรงจนร่างข้างใต้ร้องครางด้วยความเสียวกระสัน แม้ความเจ็บปวดที่เบื้องล่างยังคงส่งผลอยู่ แต่ความสุขสันต์ที่ได้รับขณะนี้กลับเหนือกว่า สะโพกบางเคลื่อนรับสัมผัสอย่างหาญกล้า วิศ

อ้าว ขึ้นไม่ครบนี่นา สงสัยข้อความยาวเกิน - -"

เอามาโพสต่อให้หมดทีครับ เหอๆ

วิศนะเสะนี่ดูดีเหมือนกันแฮะ
(//นึกภาพกานดาเคะ มันยั่ววววววครับพ่อแม่พี่น้อง)
วันหน้าผมจะลองแต่งนะดาบ้าง

ขออภัยที่มาต่อช้าค๊อตๆคร้าบบ หาลิงค์บอร์ดมิเจอ=[]=

++++++++++

“งั้นพี่ไม่เกรงใจแล้วนะ กานดา”

“อ๊า~อ๊ะ!.. อ๊ะ~!.. พี่ฮะ..”กายเบื้องล่างเริ่มขยับอย่างรวดเร็วและรุนแรงจนร่างข้างใต้ร้องครางด้วยความเสียวกระสัน แม้ความเจ็บปวดที่เบื้องล่างยังคงส่งผลอยู่ แต่ความสุขสันต์ที่ได้รับขณะนี้กลับเหนือกว่า สะโพกบางเคลื่อนรับสัมผัสอย่างหาญกล้า วิศนะกัดฟันด้วยความเสียวกระสัน ขณะที่เริ่มขยับกายเร็วขึ้น เสียงครางหวานประสานกับเสียงหอบหายใจพร่าดีงกังวานไปทั่วห้อง ก่อนวิศนะจะกระแทกกายอย่างหนักหน่วงเป็นครั้งสุดท้าย หยาดน้ำร้อนระอุทะลักเข้ามาในกายบางจนกานดารู้สึกร้อนผ่าว ในขณะที่ร่างบางก็ได้ปลดปล่อยหาดน้ำขาวบุ่นอีกเป็นครั้งที่สองจนเปื้อนหน้าท้องแบนราบ...

“อือ......”กานดาครางแผ่ว ก่อนจะหลับไปทันที....

วิศนะแย้มยิม ก่อนจะปัดปอยผมที่แนบกับข้างแก้มให้น้องชายอย่างเบามือ แล้วถอนแก่นกายออกมาช้าๆ คราบขาวข้นที่ติดค้างกับแก่นกายนั้นมีสีเลือดปะปนอยู่ด้วย

ร่างสูงขมวดคิ้วอย่างขัดใจที่สุดท้ายก็ต้องทำให้น้องชายที่รักบาดเจ็บ...แต่มันก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว เขาคงทำได้แค่ปลอบโยนกานดาซะล่ะมั้ง...

ว่าแล้ว..วิศนะจึงเอนกายลงข้างๆกายบางของกานดา ก่อนจะห่มผ้าห่มผืนหนาให้อย่างเบามือแล้วหลับตาไปอย่างรวดเร็ว....




+++++++++++++++++++++++

แสงสว่างยามรุ่งสางส่องเข้ามาในห้องนอนขนาดกลางผ่านทางผ้าม่านสีน้ำเงินทึบ ดวงตาสีเขียวใบไม้เบิกขึ้นช้าๆ ก่อนจะเบิกขึ้นเต็มดวงตาเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน

เจ้าของเรือนผมสีชมพูหวานหันมองข้างๆตัว ก็พบว่าไร้วี่แว่วของคนอื่น..นอกจากเขาบนเตียงนอนนี้

เมื่อวานนี้......ความฝันงั้นเหรอ?

“ตื่นแล้วเหรอ? กานดา”เสนยงทุ้มนุ่มดังมาจากด้านหลัง กานดาสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะหันไปทางเจ้าของเสียง

“พะ...พี่!”ร่างบางร้องเรียกอย่างตกใจ....สภาพของพี่ชายร่วมสายเลือดในตอนนี้ทำให้ใบหน้าเล็กแดงเรือได้ทันที กางเกงยีนส์สีน้ำเงิน และเสื้อเชิ้ตที่เจ้าของใส่เฉยๆโดยไม่คิดติดกระดุม รวมถึงเรือนผมสีแดงที่เปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำด้วย

“พี่...แต่งตัวดีๆหน่อย”กานดาพูดพลางหลบสายตาจากภาพเบื้องหน้า

“แกก็ด้วย...กานดา..ปิดๆหน่อยก็ดี....หรือยังอยากจะทำอีกล่ะ”ร่างสูงพูดพลางเชยคางเนียนขึ้น ก่อนจะประกบริมฝีปากลงไปเบาๆ มือหนาวางลงบนไหล่ขาวเปลือยเปล่าและลูบไล้ ก่อนจะละริมฝีปากออกมาและเอ่ยขึ้น “คงไม่ลืมไปใช่ไหมว่าตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวแกไม่มีอะไรน่ะ?”

“อ่...ว้าก!!!!!”กานดารีบมุดตัวลงไปในผ้าห่มทันทีหลังรู้ว่าร่างกายไม่มีอาภรณ์ใดติดตัว ความทรงจำเมื่อยามค่ำคืนที่ผ่านมายิ่งทียิ่งชัดขึ้น

อะไรกัน!ทำไมเขาถึงได้หน้าด้านหน้าทนขนาดนั้นล่ะ!!

วิศนะลอบมองปฏิกิริยาน่ารักของน้องชายอย่างเงียบๆปนสนุกสนาน ก่อนจะใช้มือเปิดผ้าห่มขึ้น แล้วหรี่มองกานดาที่กำลังใช้มือปิดหน้าด้วยความอาย ก่อนเจ้าตัวจะโวยวายดังลั่น

“พี่ปล่อยผ้าห่มเดี๋ยวนี้นะ!”กาดานร้องลั่นพลางยื้อผ้าห่มลงมาปิดบังร่างกาย แต่มีหรือ..แรงของเด็กหนุ่มจะสู้แรงพี่ชายคนนี้ได้

“มัวอายอะไรฮะ? เมื่อคืนเห็นไปหมดแล้วน่า”พูดจบก็ล้มตัวลงบนเตียงพร้อมแทรกกายเข้าไปใต้ผ้าห่ม ก่อนจะพลิกตัวมาทาบทับกานดาอย่างรวดเร็ว

“หรือว่าจำไม่ได้..ว่าเมื่อคนเราสองคนทำอะไรกันฮึ? กานดา”พูดจบก็จูบหน้าผากเนียนเบาๆ ใบหน้าที่แดงเรื่ออยู่แล้วจึงยิงทวีคูณอาการ มือเรียวปัดป้องใบหน้าคมให้ห่างออกไปจากสายตา แต่กลับเป็นการให้โอกาสร่างสูงได้รวบข้อมือเรียวไว้เบาๆ

“....หรือว่า........”

“อยากจะทำอีกเป็นการฟื้นฟูความทรงจำล่ะ?....”

“ไม่เอ๊า!!”

กานดาร้องลั่นพลางผลักร่างของพี่ชายออกอย่างแรง มือเรียวลูบริมฝีปากบางเฉียบๆ สาเหตุมาจากหลังพี่ชายเอ่ยจบ ริมฝีปากหนาก็ประกบลงมาอย่างไม่เกรงใจ

ไม่ใช่ว่ารังเกียจ..แต่มันอายจนทำอะไรไม่ถูกนี่นา!

“ผะ...ผมจะไปอาบน้ำนะ!”

ปัง!เสียงปิดประตูห้องน้ำเสียงดังลั่นในขณะที่ร่างของเด็กหนุ่มเข้าไปอยู่ข้างในเป็นที่เรียบร้อยวิศนะแย้มยิ้ม ก่อนจะมองดูข้อความบนมือถือที่มารดาส่งมาให้เมื่อเช้า

[แม่จะกลับมาตอนบ่ายนะจ๊ะ

แม่]

ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร.......แต่ก็ถือเป็นโชคล่ะนะ!!












ระหว่างนั้นเอง..ในห้องน้ำ

ซ่า........

สายน้ำใสสะอาดไหลผ่านร่างกายไปตั้งแต่หัวจรดเท้า กานดาค่อยๆลืมตา ก่อนจะเอื้อมมือหยิบสบุ่มาถูตัว ก่อนจะชะงัก

ถ้าล้างมันออกไป....

สัมผัสนั้นจะจางหายไปไหม....

สัมผัสของริมฝีปากร้อน.....

ฝ่ามือใหญ่ที่ลูบไล้กาย....

คิดอะไรอยู่กันนะ!

ป๊าบ!

กานดาตบหน้าตัวเองเสียงดัง ก่อนจะตัดสินใจหยิบสบู่มาถูตัว

แอ๊ด.....

หืม?

เขาไม่ได้ล็อคประตูห้องน้ำหรือ?

“นี่มันห้องน้ำพี่....ทำไมพี่จะไม่มีกุญแจฮะ?”

“พี่ฮะ!”กานดาตะโกนดังลั่น ดวงตาสีใบไม้มองกุญแจที่เจ้าตัวเหวี่ยงอยู่ที่นิ้ว ก่อนจะพาร่างกายหลีกจนติดผนังห้องน้ำ “ผมจะอาบน้ำ.....หรือถ้าไม่ชอบผมจะไปอาบห้องตัวเองก็ได้”

“..ไม่ได้ว่าแบบนั้น..พี่แค่จะช่วยแกอาบไง? กานดา”ร่างสูงพูดพลางวางกุญแจลงบนโต๊ะ ก่อนจะก้าวเข้ามาในห้องน้ำ ร่างสูงเดินข้ามาช้าๆจนถึงตัวกานดา เด็กหนุ่มร่างบางจ้องวิศนะไม่วางตา ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อมือหนาสัมผัสถูกแผ่นหลังบาง นิ้วเรียวไล้ตามแนวสันหลังลงมาอย่างเชื่องช้า ในขณะที่ริมฝีปากหนาเริ่มประกบลงมาบนกลีบปากบาง

“อื้ม~~อือ!!”กานดาส่งเสียงค้าน มือเรียวบางพยายามผลักร่างของพี่ชายให้ห่างออกไป หากแต่ก็เปล่าประโยชน์ มือเรียวยาวอีกข้างที่เหลือโอบเอวบางไว้อย่างถือสิทธิ์ ริมฝีปากหนาละออกมาเพียงชั่วครู่ก่อนจะประกบลงอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ลิ้นสากและเล็มฟันขาวที่จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะดุนให้เปิดออก แล้วสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปาก ขณะที่มือเรียวยาวที่ไล่จากแนวสันหลังย่างเชื่องช้านั้นไล้ลงจนถึงสะโพกบาง

“อ๊ะ~! อ๊า!เดี.....”กานดาร้องลั่นทันทีเมื่อรู้สึกถึงนิ้วเรียวยาวที่สอดแทรกเข้ามาทางด้านหลัง ช่องทางนุ่มร้อนบีบรัดนิ้วเรียวแน่นด้วยความตกใจ วิศนะพรมจูบบนเปลือกตาบางแล้วเลื่อนลงมากัดที่ซอกคอจนเป็นรอยแดงหลายจุด ก่อนจะค่อยๆสอดนิ้วเข้าไปช้าๆ และเริ่มเพิ่มจำนวนขึ้น จนกระทั่งไปถูกแผลเก่าที่เคยทำไว้เข้า

“โอ๊ย!”ร่างบางสะดุ้งเล็กๆ เมื่อบาดแผลเบื้องล่างหลังปริแยกออก “เจ็บ.....”

วิศนะยกมุมริมฝีปากขึ้น ก่อนจะพรมจูบลงบนหน้าผากบาง “ขอโทษ...แต่ว่า....”

“ถ้าไม่เอามันออกมาจะแย่นะ.....”

“อะไร?..เอาอะไร...ออกมา..อ๊ะ!”ร่งาบงสะดุ้งเฮือก ดวงตาสีใบไม้สวยเบิกกว้าง เมื่อสัมผัสถึงของเหลวอุ่นร้อนบางอย่างทางด้านหลังที่กำลังไหลเยิ้มออกมา พร้อมกับนิ้วเรียวที่เริ่มกวาดเข้าไปภายในจนทั่วกระทั่งไปถูกเอาจุดอ่อนไหวภายในอย่างไม่ตั้งใจจนร่างบางสะดุ้งเฮือ ความรู้สึกบางอ่างพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง “ทำ..อะไร..ครั...บ”

“เอาของที่อยู่ในตัวนายตั้งแต่เมื่อวานออกมาไง....”ร่างสูงเอ่ยเสียงพร่า ก่อนจะประกบริมฝีปากลงบนกลีบปากบาง ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าพันระรัวกับเรียวลิ้นเล็ก มือใหญ่ข้างที่เหลือ โอบร่างกายบางที่ทำท่าจะล้มลงไปกองกับพื้นด้วยอารมณ์วาบหวามที่มอบให้ ก่อนจะละออกมา แล้วเอ่ยถามเสียงพร่า “เข้าใจไหม....”

“....ไม่เห็นเข้าใจ.......อ..ไม่!พี่ครับ!!”เสียงหวานดังล่น เมื่อรู้สึกว่านิ้วเรียวที่ช่องทางด้านหลังละออกมากอบกุมที่ส่วนอ่อนไหวแต่เพียงแผล่บเดียว มือร้อนผ่าวนั้นก็ไล่ขึ้นมาเรื่อย ผ่านหน้าท้องแบนราบ..แผ่นอกบาง จนถึงใบหน้า

“ไอ้นี่ไง?....”กานดามองนิ้วเรียวที่เต็มไปด้วยหยาดขุ่นสีขาว ก่อนใบหน้าจะแดงเรื่อเมื่อเข้าใจว่ามันคืออะไร และสะดุ้งเล็กเมื่อร่างสูงนำมันมาปาดใหน้า

“แต่ดูเหมือนคงไม่ต้องแล้ว....เพราะอีกไม่นานนายจะต้องรับมันเข้าไปอีก กานดา.....”

“อะ.......พี่!! อย่านะ!!”มือเรียวบางจับข้อมมือใหญ่ทันทีเมื่อรับรู้ว่าพี่ชายกำลังคิดจะทำอะไร ก่อนจะครางแผ่ว เมื่อมือหนากอบกุมส่วนอ่อนไหวและขยับขึ้นลงเป็นจังหวะ ความร้อนจากมือที่ได้สัมผัสผ่านส่วนอ่อนไหวนั้นทำให้ร่างกายของกานดาอ่อนแรงลง แขนเรียวยกขึ้นเกาะคล้องคอร่างสูงไว้แน่น เสียงครางหวานยังคงอื้ออึงอยู่เป็นระยะยามร่างสูงปรับเปลี่ยนจังหวะการสัมผัสให้เร็วขึ้น

"อา....อ้า....."เสียงครางหวานดังระงมยิ่งปลุกความปรารถนาของผู้กระทำให้สูงขึ้นราวกับไฟโหมกระหน่ำ มือหนาเริ่มเพิ่มความเร็วขึ้นพร้อมกับริมฝีปากที่ขบกัดซอกคอขาวและแผ่นอกบางด้วยแรงอารมณ์

“อา.....พี่...ไม่ไหวแล้ว..ฮ..ะ...”กานดาเอ่ยเสียงพร่า"อ๊า~~~~!~~"

หยาดน้ำสีขาวที่ถูกปลดปล่อยออกมาเปื้อนไปทั้งมือใหญ่ ซิศะมองหยาดของเหลวในมือ ก่อนจะไล้เลียหยาดน้ำสีขาวที่มือตน “หวานดีนะ...?”

“......สกปรกจะตายไปฮะ....พี่บ้า...แล้วรึไง?”กานดาเอ่ยเสียงแผ่ว แต่แล้วร่างสูงก็ส่งเรียวนิ้วเข้ามาโพรงปาก

“อื้อ!”กานดาร้องลั่น แต่วิศนะก็ยังส่งนิ้วเรียวเข้ามา ร่างบางไล้เลียของเหลวเค็มปร่าอย่างเสียไม่ได้ แต่แล้วสิ่งนั้นกลับหวานล้ำขึ้นอย่างแปลกประหลาด

วิศนะยิ้มเยือนเมื่อเห็นว่าดวงตาสีใบไม้หวานฉ่ำขึ้นทุกที ก่อนจะเปลี่ยนจากนิ้วเป็นริมฝีปากที่ยังคงเหลือคราวของดหลวเจือปนอยู่ และบดเบียนลงไปอย่างรุนแรง ลิ้นเรียวยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างดีทุกครั้งไป ต่างกันแค่คราวนี้ร่างบางดูจะให้ความร่วมมือด้วยการขยับเรียวลิ้นสัมผัสกับเขา ก่อนจะสะดุ้งเล็กๆเมื่อรู้สึกว่าเรียวขาถูกยกขึ้นคล้องกับลำตัวของพี่ชาย เสียงรูดซิปกางเกงดังขึ้น ก่อนวิศนะจะพึมพำเบาๆข้างหูเล็ก

“พร้อมนะ?”

“พี่ฮะ....จะทำอะไร...อึ๊ก..~!..อ๊ะ! อ๊ะ!”กานดาร้องลั่นเมื่อบางสิ่งที่สอดแทรกเข้ามาในกายอย่างรวดเร็วจนสุด ร่างบางครางด้วยความเสียวกระสันยามถูกปลดปล่อยจากริมฝีปากอันร้อนเร่า ยามเมื่อแก่นกายนุ่มร้อยเสียดสีกับช่องทางอ่อนนุ่มของตน บาดแผลที่ปริออกตังแต่ยามที่เรียวนิ้วบุกรุกขึ้นมาพลันเจ็บจ๊ดขึ้นอีกครั้งจนทำให้หนุ่มน้อยร้องด้วยความเจ็บ

วิศนะบดริมฝีปากลงไปทันทีเมื่อได้ยินเสียงร้อง เรียวลิ้นร้อนกระหวัดรัวเร็ว ในขณะที่เบื้องล่างเองก้เริ่มเคลื่อนไหว แก่นกายนุ่มร้อนเสียดสีกับช่องทางสร้างความเสียวกระสันให้กัร่างที่ถูกรุกราน เสียงครางหวานดังระงมในลำคอ สัมผัสร้อนระอุแสนหวานทำให้ร่างบางลืมความเจ็บปวดไปสิ้น น้ำฝักบัวด้านบนยังคงไหลลงมาชำระร่างกายไม่หยุดในเมื่อไม่มีใครคิดจะไปปิด....

เสียงครางเริ่มเล็ดรอดออกมาเมื่อร่างสูงเองก็ครางเสียงแหบพร่าจนละจากริมฝีปากแสนหวาน ก่อนเจ้าของเรือนผมสีชมพูจะรู้สึกถึงสิ่งทีไหลทะลักเข้ามาในกาย

“.........ร้อน”

กานดาพึมพำอย่างไม่รู้ตัวทั้งๆที่สายน้ำไหลรินลงมาทั่วกาย ก่อนจะสลบไปทั้งอย่างนั้น

วิศนะที่เปียกปอนไปทังตัวยิ้ม ก่อนจะค่อยๆถอนแก่นกายออกมา ก่อนจะยิ้มนิดๆ

“.....คงต้องล้างกันอีกแล้ว........”



-----------------------------------








“......................อ๊ะ!!”กานดาลุกขึ้นจากเตียง ก่อนจะมองร่างของตนเป็นอันดับแรก

เสื้อผ้าครบ......ความฝันงั้นหรือ...?

ไม่ใชนี่หว่า!

กานดามองร่างของพี่ชายที่นั่งอยู่บนเตียงข้างๆกาย เด็กหนุ่มผมสีหวานมองร่างสูงอย่างหวาดระแวง วิศนะหันมามองก่อนจะยิ้มให้ “ฉันไม่ทำอะไรนายแล้วน่า....แค่จับอะไรนิดๆหน่อยตอนอาบน้ำให้”

ทันทีที่ได้ยิน กานดาก็สะดุ้งทันที ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น “........พี่ทำแบบนี้ทำไมครับ? พี่วิศนะฮะ...”

“........อยากรู้เหรอ?”ร่างสูงว่าพลางขยับกาย กานดาหนีใบหน้าที่ใกล้เข้ามา ลมหายใจร้อนผ่าวที่ชิดติดใบหูทำให้ใบหน้าแดงเรื่อ

“...............................”

ประโยคที่ได้รับฟังทำให้ดวงตาเบิกกว้าง

“แค่นี้แหละ..เหตุผลทั้งหมดของฉัน กานดาน้องรัก”พูดจบ ก็เกลี่ยผมสีลมพูที่ปรกหน้าออกแล้วจูบหน้าผากบางเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง

“เดี๋ยวฮะ!”

กานดาฉุดรั้งแขนแกร่งไว้ วิศนะหันมามองอย่างงงๆ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น “ทำไม? กานดา”

คนที่รั้งไว้เริ่มมึน..เพราะเขาก็ไม่รู้รั้งทำไม..

เพียงแต่อยากให้อยู่ใกล้ๆ....

ความรู้สึกในใจนี่...

“....ผะ..ผมก็รู้สึกเหมือนพี่นะฮะ"........กานดาเอ่ยตะกุกตะกัก "ขอโทษที่ผมไปอยู่ฝ่ายต่อต้ายGM แต่ผม...มีเพื่อน....และไม่อยากจากพวกเขา ผมอยากจะสู้ร่วมกับพวกเขาที่นั่น...”

“พี่เหงา....เหรอฮะ?”

เหงา..?

อาจเป็นเช่นนั้น...

นับแต่วันที่กานดาขออยู่คนเดียว เขาก็กระวนกระวายอยากจะอยู่ด้วย

ตอนที่ส่งเกมไปนั้นหวังว่า...แม้เป็นแค่เกมส์ก็อยากจะเจอ...

แต่พอรู้ว่าร่างเล็กไปอยู่กับอีกฝ่าย...ที่เป็นดังศัตรูแล้ว...มันรู้สึกแย่...

“คงใช่มั้ง........”

วิศนะพึมพำ ก่อนจะนังลงที่เดิม กานดาที่รั้งไว้เริ่มเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“...แต่นั่นก็แค่ในเกม ในโลกความจริงน่ะ.....”

หมับ...

“มันต่างกันนี่ครับ....”ร่างบางกระโจนกอดพี่ชาย ก่อนจะยิ้มหวานให้ “ขอโทษที่ทำให้ลำบากใจนะครับ....”
วิศนะยิ้มอย่างผ่อนคลาย ก่อนจะกอดตอบกานดา

"........ผมรักพี่ครับ....."

คำพูดที่ได้ยินทำให้หัวใจผ่อนคลาย.....

คำคำหนึ่ง...คำเดียวที่เขาเก็บในใจมานาน...

คำที่เขากระซิบแผ่วไปเมื่อครู่..และได้รับการตอบรับ..

รู้ดี...ความรู้สึกนี้ผิด....

พี่น้องไม่ควรรักกัน..เพศเดียวกันไม่ครผูกพันในทำนองนี้..

แต่สิ่งที่เรียกว่า....

[ความรัก]นั้นมักมาโดยไม่คาดคิด..และไม่อาจบังคับได้

“พี่รักแก...กานดา...”

คำพูด...

ที่ต่อจากนี้...จะขอพร่ำบอกทุกวัน...



++++++++++++++++++



“ขอบใจสำหรับพวงมาลัยนะ กานดา วิศนะ”เสียงหวานจากมารดาดังขึ้น มือเรียวบางลูบหัวลูกชายที่รักทั้งสองเบาๆ ในขณะที่สามีที่รักนั่งดูอยู่ห่างๆ “แม่คิดถึงลุกจัง ไม่เจอกันนาน วิศนะโตขึ้นนะลูก กานดาก็น่ารักขึ้นเยอะ”

“...ฮ่ะ...ๆ...”กานดาหัวเราะแห้งๆ

“...ลูกรู้ตัวไหมว่าลูกนะหน้าเหมือนผู้หญิง นี่ถ้าลูกมีแฟนเป็นผู้ชายแม่จะไม่สงสัยเลยนะเนี่ย”พูดจบก็หัวเราะร่วน โดยไม่ทันสังเกตท่าทางของสองพี่น้อง

“กานดา มาให้แม่หอมแก้มซักฟอดสิ”กานดายิ้มหวนหลังฟังประโยคจบ ก่อนจะลุกขึนเดินไปกอดมารด และเอียงแก้มให้มารดาแนบจมูกลงม ก่อนเจ้าตัวจะกอดมารดาแ