Executional Fan Club

สุโก้ยเน่!!พี่น้องจงเจริญงิ้วว

จะรอติดตามผลงานต่อไปนะคะ ^^

สุดยอดเลยคร้าบพี่น้อง ชอบวิศนะเป็นเสะมากเลยค่า

คุณพี่น่าร้ากกกกกกกกกกกก ดูเหมือนว่าจะยังไม่จบชิมิค้า

รู้สึกว่าข้อความมันจะขาดไปนะ มาต่อไวๆเหอะน้า หนุกมากๆเลยค่า

เหอะๆๆๆๆ

พี่น้องคู่นี้จงเจริญต่อไป

คิคิคิ

ท่านวิศนะแอบหื่น(คิคิคิ ไม่ต้องบังคับให้เปลืองแรงแฮะ.... )

คนแต่งคิดได้งัย

.......ขอบริจาคเลือดกรุ๊ปโอด่วนครับ ผมจะเป็นโลหิตจาง+ฮีโมฟีเลียตายแล้วครับเนี่ย !!!

สุดยอดเลยคร้าบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ
คิดได้ไงเนี้ย??????????แต่ก็สุดยอด

0.0

ขอโทษนะคะ เผอิญซินทำลิงค์บอร์ดหาย เพิ่งเจอมันซ่อนอยุ่ในเวิร์ดฟิคต้นฉบับ

จะต่อส่วนที่ขาดให้นะคะ จริงๆมันก็จบแล้วล่ะค่ะ

ต้องกราบขออภัยจริงๆค่ะที่ไม่ลงให้จบ

ขอบคุณคอมเมนท์ของทุกๆท่านนะคะ

+++++++++++++++++++++++++++

“งั้นพี่ไม่เกรงใจแล้วนะ กานดา”

“อ๊า~อ๊ะ!.. อ๊ะ~!.. พี่ฮะ..”กายเบื้องล่างเริ่มขยับอย่างรวดเร็วและรุนแรงจนร่างข้างใต้ร้องครางด้วยความเสียวกระสัน แม้ความเจ็บปวดที่เบื้องล่างยังคงส่งผลอยู่ แต่ความสุขสันต์ที่ได้รับขณะนี้กลับเหนือกว่า สะโพกบางเคลื่อนรับสัมผัสอย่างหาญกล้า วิศนะกัดฟันด้วยความเสียวกระสัน ขณะที่เริ่มขยับกายเร็วขึ้น เสียงครางหวานประสานกับเสียงหอบหายใจพร่าดีงกังวานไปทั่วห้อง ก่อนวิศนะจะกระแทกกายอย่างหนักหน่วงเป็นครั้งสุดท้าย หยาดน้ำร้อนระอุทะลักเข้ามาในกายบางจนกานดารู้สึกร้อนผ่าว ในขณะที่ร่างบางก็ได้ปลดปล่อยหาดน้ำขาวบุ่นอีกเป็นครั้งที่สองจนเปื้อนหน้าท้องแบนราบ...

“อือ......”กานดาครางแผ่ว ก่อนจะหลับไปทันที....

วิศนะแย้มยิม ก่อนจะปัดปอยผมที่แนบกับข้างแก้มให้น้องชายอย่างเบามือ แล้วถอนแก่นกายออกมาช้าๆ คราบขาวข้นที่ติดค้างกับแก่นกายนั้นมีสีเลือดปะปนอยู่ด้วย

ร่างสูงขมวดคิ้วอย่างขัดใจที่สุดท้ายก็ต้องทำให้น้องชายที่รักบาดเจ็บ...แต่มันก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว เขาคงทำได้แค่ปลอบโยนกานดาซะล่ะมั้ง...

ว่าแล้ว..วิศนะจึงเอนกายลงข้างๆกายบางของกานดา ก่อนจะห่มผ้าห่มผืนหนาให้อย่างเบามือแล้วหลับตาไปอย่างรวดเร็ว....


+++++++++++++++++++++++++++


แสงสว่างยามรุ่งสางส่องเข้ามาในห้องนอนขนาดกลางผ่านทางผ้าม่านสีน้ำเงินทึบ ดวงตาสีเขียวใบไม้เบิกขึ้นช้าๆ ก่อนจะเบิกขึ้นเต็มดวงตาเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน

เจ้าของเรือนผมสีชมพูหวานหันมองข้างๆตัว ก็พบว่าไร้วี่แว่วของคนอื่น..นอกจากเขาบนเตียงนอนนี้

เมื่อวานนี้......ความฝันงั้นเหรอ?

“ตื่นแล้วเหรอ? กานดา”เสนยงทุ้มนุ่มดังมาจากด้านหลัง กานดาสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะหันไปทางเจ้าของเสียง

“พะ...พี่!”ร่างบางร้องเรียกอย่างตกใจ....สภาพของพี่ชายร่วมสายเลือดในตอนนี้ทำให้ใบหน้าเล็กแดงเรือได้ทันที กางเกงยีนส์สีน้ำเงิน และเสื้อเชิ้ตที่เจ้าของใส่เฉยๆโดยไม่คิดติดกระดุม รวมถึงเรือนผมสีแดงที่เปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำด้วย

“พี่...แต่งตัวดีๆหน่อย”กานดาพูดพลางหลบสายตาจากภาพเบื้องหน้า

“แกก็ด้วย...กานดา..ปิดๆหน่อยก็ดี....หรือยังอยากจะทำอีกล่ะ”ร่างสูงพูดพลางเชยคางเนียนขึ้น ก่อนจะประกบริมฝีปากลงไปเบาๆ มือหนาวางลงบนไหล่ขาวเปลือยเปล่าและลูบไล้ ก่อนจะละริมฝีปากออกมาและเอ่ยขึ้น “คงไม่ลืมไปใช่ไหมว่าตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวแกไม่มีอะไรน่ะ?”

“อ่...ว้าก!!!!!”กานดารีบมุดตัวลงไปในผ้าห่มทันทีหลังรู้ว่าร่างกายไม่มีอาภรณ์ใดติดตัว ความทรงจำเมื่อยามค่ำคืนที่ผ่านมายิ่งทียิ่งชัดขึ้น

อะไรกัน!ทำไมเขาถึงได้หน้าด้านหน้าทนขนาดนั้นล่ะ!!

วิศนะลอบมองปฏิกิริยาน่ารักของน้องชายอย่างเงียบๆปนสนุกสนาน ก่อนจะใช้มือเปิดผ้าห่มขึ้น แล้วหรี่มองกานดาที่กำลังใช้มือปิดหน้าด้วยความอาย ก่อนเจ้าตัวจะโวยวายดังลั่น

“พี่ปล่อยผ้าห่มเดี๋ยวนี้นะ!”กาดานร้องลั่นพลางยื้อผ้าห่มลงมาปิดบังร่างกาย แต่มีหรือ..แรงของเด็กหนุ่มจะสู้แรงพี่ชายคนนี้ได้

“มัวอายอะไรฮะ? เมื่อคืนเห็นไปหมดแล้วน่า”พูดจบก็ล้มตัวลงบนเตียงพร้อมแทรกกายเข้าไปใต้ผ้าห่ม ก่อนจะพลิกตัวมาทาบทับกานดาอย่างรวดเร็ว

“หรือว่าจำไม่ได้..ว่าเมื่อคนเราสองคนทำอะไรกันฮึ? กานดา”พูดจบก็จูบหน้าผากเนียนเบาๆ ใบหน้าที่แดงเรื่ออยู่แล้วจึงยิงทวีคูณอาการ มือเรียวปัดป้องใบหน้าคมให้ห่างออกไปจากสายตา แต่กลับเป็นการให้โอกาสร่างสูงได้รวบข้อมือเรียวไว้เบาๆ

“....หรือว่า........”

“อยากจะทำอีกเป็นการฟื้นฟูความทรงจำล่ะ?....”

“ไม่เอ๊า!!”

กานดาร้องลั่นพลางผลักร่างของพี่ชายออกอย่างแรง มือเรียวลูบริมฝีปากบางเฉียบๆ สาเหตุมาจากหลังพี่ชายเอ่ยจบ ริมฝีปากหนาก็ประกบลงมาอย่างไม่เกรงใจ

ไม่ใช่ว่ารังเกียจ..แต่มันอายจนทำอะไรไม่ถูกนี่นา!

“ผะ...ผมจะไปอาบน้ำนะ!”

ปัง!เสียงปิดประตูห้องน้ำเสียงดังลั่นในขณะที่ร่างของเด็กหนุ่มเข้าไปอยู่ข้างในเป็นที่เรียบร้อยวิศนะแย้มยิ้ม ก่อนจะมองดูข้อความบนมือถือที่มารดาส่งมาให้เมื่อเช้า

[แม่จะกลับมาตอนบ่ายนะจ๊ะ

แม่]

ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร.......แต่ก็ถือเป็นโชคล่ะนะ!!












ระหว่างนั้นเอง..ในห้องน้ำ

ซ่า........

สายน้ำใสสะอาดไหลผ่านร่างกายไปตั้งแต่หัวจรดเท้า กานดาค่อยๆลืมตา ก่อนจะเอื้อมมือหยิบสบุ่มาถูตัว ก่อนจะชะงัก

ถ้าล้างมันออกไป....

สัมผัสนั้นจะจางหายไปไหม....

สัมผัสของริมฝีปากร้อน.....

ฝ่ามือใหญ่ที่ลูบไล้กาย....

คิดอะไรอยู่กันนะ!

ป๊าบ!

กานดาตบหน้าตัวเองเสียงดัง ก่อนจะตัดสินใจหยิบสบู่มาถูตัว

แอ๊ด.....

หืม?

เขาไม่ได้ล็อคประตูห้องน้ำหรือ?

“นี่มันห้องน้ำพี่....ทำไมพี่จะไม่มีกุญแจฮะ?”

“พี่ฮะ!”กานดาตะโกนดังลั่น ดวงตาสีใบไม้มองกุญแจที่เจ้าตัวเหวี่ยงอยู่ที่นิ้ว ก่อนจะพาร่างกายหลีกจนติดผนังห้องน้ำ “ผมจะอาบน้ำ.....หรือถ้าไม่ชอบผมจะไปอาบห้องตัวเองก็ได้”

“..ไม่ได้ว่าแบบนั้น..พี่แค่จะช่วยแกอาบไง? กานดา”ร่างสูงพูดพลางวางกุญแจลงบนโต๊ะ ก่อนจะก้าวเข้ามาในห้องน้ำ ร่างสูงเดินข้ามาช้าๆจนถึงตัวกานดา เด็กหนุ่มร่างบางจ้องวิศนะไม่วางตา ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อมือหนาสัมผัสถูกแผ่นหลังบาง นิ้วเรียวไล้ตามแนวสันหลังลงมาอย่างเชื่องช้า ในขณะที่ริมฝีปากหนาเริ่มประกบลงมาบนกลีบปากบาง

“อื้ม~~อือ!!”กานดาส่งเสียงค้าน มือเรียวบางพยายามผลักร่างของพี่ชายให้ห่างออกไป หากแต่ก็เปล่าประโยชน์ มือเรียวยาวอีกข้างที่เหลือโอบเอวบางไว้อย่างถือสิทธิ์ ริมฝีปากหนาละออกมาเพียงชั่วครู่ก่อนจะประกบลงอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ลิ้นสากและเล็มฟันขาวที่จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะดุนให้เปิดออก แล้วสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปาก ขณะที่มือเรียวยาวที่ไล่จากแนวสันหลังย่างเชื่องช้านั้นไล้ลงจนถึงสะโพกบาง

“อ๊ะ~! อ๊า!เดี.....”กานดาร้องลั่นทันทีเมื่อรู้สึกถึงนิ้วเรียวยาวที่สอดแทรกเข้ามาทางด้านหลัง ช่องทางนุ่มร้อนบีบรัดนิ้วเรียวแน่นด้วยความตกใจ วิศนะพรมจูบบนเปลือกตาบางแล้วเลื่อนลงมากัดที่ซอกคอจนเป็นรอยแดงหลายจุด ก่อนจะค่อยๆสอดนิ้วเข้าไปช้าๆ และเริ่มเพิ่มจำนวนขึ้น จนกระทั่งไปถูกแผลเก่าที่เคยทำไว้เข้า

“โอ๊ย!”ร่างบางสะดุ้งเล็กๆ เมื่อบาดแผลเบื้องล่างหลังปริแยกออก “เจ็บ.....”

วิศนะยกมุมริมฝีปากขึ้น ก่อนจะพรมจูบลงบนหน้าผากบาง “ขอโทษ...แต่ว่า....”

“ถ้าไม่เอามันออกมาจะแย่นะ.....”

“อะไร?..เอาอะไร...ออกมา..อ๊ะ!”ร่งาบงสะดุ้งเฮือก ดวงตาสีใบไม้สวยเบิกกว้าง เมื่อสัมผัสถึงของเหลวอุ่นร้อนบางอย่างทางด้านหลังที่กำลังไหลเยิ้มออกมา พร้อมกับนิ้วเรียวที่เริ่มกวาดเข้าไปภายในจนทั่วกระทั่งไปถูกเอาจุดอ่อนไหวภายในอย่างไม่ตั้งใจจนร่างบางสะดุ้งเฮือ ความรู้สึกบางอ่างพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง “ทำ..อะไร..ครั...บ”

“เอาของที่อยู่ในตัวนายตั้งแต่เมื่อวานออกมาไง....”ร่างสูงเอ่ยเสียงพร่า ก่อนจะประกบริมฝีปากลงบนกลีบปากบาง ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าพันระรัวกับเรียวลิ้นเล็ก มือใหญ่ข้างที่เหลือ โอบร่างกายบางที่ทำท่าจะล้มลงไปกองกับพื้นด้วยอารมณ์วาบหวามที่มอบให้ ก่อนจะละออกมา แล้วเอ่ยถามเสียงพร่า “เข้าใจไหม....”

“....ไม่เห็นเข้าใจ.......อ..ไม่!พี่ครับ!!”เสียงหวานดังล่น เมื่อรู้สึกว่านิ้วเรียวที่ช่องทางด้านหลังละออกมากอบกุมที่ส่วนอ่อนไหวแต่เพียงแผล่บเดียว มือร้อนผ่าวนั้นก็ไล่ขึ้นมาเรื่อย ผ่านหน้าท้องแบนราบ..แผ่นอกบาง จนถึงใบหน้า

“ไอ้นี่ไง?....”กานดามองนิ้วเรียวที่เต็มไปด้วยหยาดขุ่นสีขาว ก่อนใบหน้าจะแดงเรื่อเมื่อเข้าใจว่ามันคืออะไร และสะดุ้งเล็กเมื่อร่างสูงนำมันมาปาดใหน้า

“แต่ดูเหมือนคงไม่ต้องแล้ว....เพราะอีกไม่นานนายจะต้องรับมันเข้าไปอีก กานดา.....”

“อะ.......พี่!! อย่านะ!!”มือเรียวบางจับข้อมมือใหญ่ทันทีเมื่อรับรู้ว่าพี่ชายกำลังคิดจะทำอะไร ก่อนจะครางแผ่ว เมื่อมือหนากอบกุมส่วนอ่อนไหวและขยับขึ้นลงเป็นจังหวะ ความร้อนจากมือที่ได้สัมผัสผ่านส่วนอ่อนไหวนั้นทำให้ร่างกายของกานดาอ่อนแรงลง แขนเรียวยกขึ้นเกาะคล้องคอร่างสูงไว้แน่น เสียงครางหวานยังคงอื้ออึงอยู่เป็นระยะยามร่างสูงปรับเปลี่ยนจังหวะการสัมผัสให้เร็วขึ้น

"อา....อ้า....."เสียงครางหวานดังระงมยิ่งปลุกความปรารถนาของผู้กระทำให้สูงขึ้นราวกับไฟโหมกระหน่ำ มือหนาเริ่มเพิ่มความเร็วขึ้นพร้อมกับริมฝีปากที่ขบกัดซอกคอขาวและแผ่นอกบางด้วยแรงอารมณ์

“อา.....พี่...ไม่ไหวแล้ว..ฮ..ะ...”กานดาเอ่ยเสียงพร่า"อ๊า~~~~!~~"

หยาดน้ำสีขาวที่ถูกปลดปล่อยออกมาเปื้อนไปทั้งมือใหญ่ ซิศะมองหยาดของเหลวในมือ ก่อนจะไล้เลียหยาดน้ำสีขาวที่มือตน “หวานดีนะ...?”

“......สกปรกจะตายไปฮะ....พี่บ้า...แล้วรึไง?”กานดาเอ่ยเสียงแผ่ว แต่แล้วร่างสูงก็ส่งเรียวนิ้วเข้ามาโพรงปาก

“อื้อ!”กานดาร้องลั่น แต่วิศนะก็ยังส่งนิ้วเรียวเข้ามา ร่างบางไล้เลียของเหลวเค็มปร่าอย่างเสียไม่ได้ แต่แล้วสิ่งนั้นกลับหวานล้ำขึ้นอย่างแปลกประหลาด

วิศนะยิ้มเยือนเมื่อเห็นว่าดวงตาสีใบไม้หวานฉ่ำขึ้นทุกที ก่อนจะเปลี่ยนจากนิ้วเป็นริมฝีปากที่ยังคงเหลือคราวของดหลวเจือปนอยู่ และบดเบียนลงไปอย่างรุนแรง ลิ้นเรียวยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างดีทุกครั้งไป ต่างกันแค่คราวนี้ร่างบางดูจะให้ความร่วมมือด้วยการขยับเรียวลิ้นสัมผัสกับเขา ก่อนจะสะดุ้งเล็กๆเมื่อรู้สึกว่าเรียวขาถูกยกขึ้นคล้องกับลำตัวของพี่ชาย เสียงรูดซิปกางเกงดังขึ้น ก่อนวิศนะจะพึมพำเบาๆข้างหูเล็ก

“พร้อมนะ?”

“พี่ฮะ....จะทำอะไร...อึ๊ก..~!..อ๊ะ! อ๊ะ!”กานดาร้องลั่นเมื่อบางสิ่งที่สอดแทรกเข้ามาในกายอย่างรวดเร็วจนสุด ร่างบางครางด้วยความเสียวกระสันยามถูกปลดปล่อยจากริมฝีปากอันร้อนเร่า ยามเมื่อแก่นกายนุ่มร้อยเสียดสีกับช่องทางอ่อนนุ่มของตน บาดแผลที่ปริออกตังแต่ยามที่เรียวนิ้วบุกรุกขึ้นมาพลันเจ็บจ๊ดขึ้นอีกครั้งจนทำให้หนุ่มน้อยร้องด้วยความเจ็บ

วิศนะบดริมฝีปากลงไปทันทีเมื่อได้ยินเสียงร้อง เรียวลิ้นร้อนกระหวัดรัวเร็ว ในขณะที่เบื้องล่างเองก้เริ่มเคลื่อนไหว แก่นกายนุ่มร้อนเสียดสีกับช่องทางสร้างความเสียวกระสันให้กัร่างที่ถูกรุกราน เสียงครางหวานดังระงมในลำคอ สัมผัสร้อนระอุแสนหวานทำให้ร่างบางลืมความเจ็บปวดไปสิ้น น้ำฝักบัวด้านบนยังคงไหลลงมาชำระร่างกายไม่หยุดในเมื่อไม่มีใครคิดจะไปปิด....

เสียงครางเริ่มเล็ดรอดออกมาเมื่อร่างสูงเองก็ครางเสียงแหบพร่าจนละจากริมฝีปากแสนหวาน ก่อนเจ้าของเรือนผมสีชมพูจะรู้สึกถึงสิ่งทีไหลทะลักเข้ามาในกาย

“.........ร้อน”

กานดาพึมพำอย่างไม่รู้ตัวทั้งๆที่สายน้ำไหลรินลงมาทั่วกาย ก่อนจะสลบไปทั้งอย่างนั้น

วิศนะที่เปียกปอนไปทังตัวยิ้ม ก่อนจะค่อยๆถอนแก่นกายออกมา ก่อนจะยิ้มนิดๆ

“.....คงต้องล้างกันอีกแล้ว........”



-----------------------------------








“......................อ๊ะ!!”กานดาลุกขึ้นจากเตียง ก่อนจะมองร่างของตนเป็นอันดับแรก

เสื้อผ้าครบ......ความฝันงั้นหรือ...?

ไม่ใชนี่หว่า!

กานดามองร่างของพี่ชายที่นั่งอยู่บนเตียงข้างๆกาย เด็กหนุ่มผมสีหวานมองร่างสูงอย่างหวาดระแวง วิศนะหันมามองก่อนจะยิ้มให้ “ฉันไม่ทำอะไรนายแล้วน่า....แค่จับอะไรนิดๆหน่อยตอนอาบน้ำให้”

ทันทีที่ได้ยิน กานดาก็สะดุ้งทันที ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น “........พี่ทำแบบนี้ทำไมครับ? พี่วิศนะฮะ...”

“........อยากรู้เหรอ?”ร่างสูงว่าพลางขยับกาย กานดาหนีใบหน้าที่ใกล้เข้ามา ลมหายใจร้อนผ่าวที่ชิดติดใบหูทำให้ใบหน้าแดงเรื่อ

“...............................”

ประโยคที่ได้รับฟังทำให้ดวงตาเบิกกว้าง

“แค่นี้แหละ..เหตุผลทั้งหมดของฉัน กานดาน้องรัก”พูดจบ ก็เกลี่ยผมสีลมพูที่ปรกหน้าออกแล้วจูบหน้าผากบางเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง

“เดี๋ยวฮะ!”

กานดาฉุดรั้งแขนแกร่งไว้ วิศนะหันมามองอย่างงงๆ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น “ทำไม? กานดา”

คนที่รั้งไว้เริ่มมึน..เพราะเขาก็ไม่รู้รั้งทำไม..

เพียงแต่อยากให้อยู่ใกล้ๆ....

ความรู้สึกในใจนี่...

“....ผะ..ผมก็รู้สึกเหมือนพี่นะฮะ"........กานดาเอ่ยตะกุกตะกัก "ขอโทษที่ผมไปอยู่ฝ่ายต่อต้ายGM แต่ผม...มีเพื่อน....และไม่อยากจากพวกเขา ผมอยากจะสู้ร่วมกับพวกเขาที่นั่น...”

“พี่เหงา....เหรอฮะ?”

เหงา..?

อาจเป็นเช่นนั้น...

นับแต่วันที่กานดาขออยู่คนเดียว เขาก็กระวนกระวายอยากจะอยู่ด้วย

ตอนที่ส่งเกมไปนั้นหวังว่า...แม้เป็นแค่เกมส์ก็อยากจะเจอ...

แต่พอรู้ว่าร่างเล็กไปอยู่กับอีกฝ่าย...ที่เป็นดังศัตรูแล้ว...มันรู้สึกแย่...

“คงใช่มั้ง........”

วิศนะพึมพำ ก่อนจะนังลงที่เดิม กานดาที่รั้งไว้เริ่มเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“...แต่นั่นก็แค่ในเกม ในโลกความจริงน่ะ.....”

หมับ...

“มันต่างกันนี่ครับ....”ร่างบางกระโจนกอดพี่ชาย ก่อนจะยิ้มหวานให้ “ขอโทษที่ทำให้ลำบากใจนะครับ....”
วิศนะยิ้มอย่างผ่อนคลาย ก่อนจะกอดตอบกานดา

"........ผมรักพี่ครับ....."

คำพูดที่ได้ยินทำให้หัวใจผ่อนคลาย.....

คำคำหนึ่ง...คำเดียวที่เขาเก็บในใจมานาน...

คำที่เขากระซิบแผ่วไปเมื่อครู่..และได้รับการตอบรับ..

รู้ดี...ความรู้สึกนี้ผิด....

พี่น้องไม่ควรรักกัน..เพศเดียวกันไม่ครผูกพันในทำนองนี้..

แต่สิ่งที่เรียกว่า....

[ความรัก]นั้นมักมาโดยไม่คาดคิด..และไม่อาจบังคับได้

“พี่รักแก...กานดา...”

คำพูด...

ที่ต่อจากนี้...จะขอพร่ำบอกทุกวัน...



++++++++++++++++++



“ขอบใจสำหรับพวงมาลัยนะ กานดา วิศนะ”เสียงหวานจากมารดาดังขึ้น มือเรียวบางลูบหัวลูกชายที่รักทั้งสองเบาๆ ในขณะที่สามีที่รักนั่งดูอยู่ห่างๆ “แม่คิดถึงลุกจัง ไม่เจอกันนาน วิศนะโตขึ้นนะลูก กานดาก็น่ารักขึ้นเยอะ”

“...ฮ่ะ...ๆ...”กานดาหัวเราะแห้งๆ

“...ลูกรู้ตัวไหมว่าลูกนะหน้าเหมือนผู้หญิง นี่ถ้าลูกมีแฟนเป็นผู้ชายแม่จะไม่สงสัยเลยนะเนี่ย”พูดจบก็หัวเราะร่วน โดยไม่ทันสังเกตท่าทางของสองพี่

ขอโทษครับ อันบนมันพัง..

+++++++++

“ขอบใจสำหรับพวงมาลัยนะ กานดา วิศนะ”เสียงหวานจากมารดาดังขึ้น มือเรียวบางลูบหัวลูกชายที่รักทั้งสองเบาๆ ในขณะที่สามีที่รักนั่งดูอยู่ห่างๆ “แม่คิดถึงลุกจัง ไม่เจอกันนาน วิศนะโตขึ้นนะลูก กานดาก็น่ารักขึ้นเยอะ”

“...ฮ่ะ...ๆ...”กานดาหัวเราะแห้งๆ

“...ลูกรู้ตัวไหมว่าลูกนะหน้าเหมือนผู้หญิง นี่ถ้าลูกมีแฟนเป็นผู้ชายแม่จะไม่สงสัยเลยนะเนี่ย”พูดจบก็หัวเราะร่วน โดยไม่ทันสังเกตท่าทางของสองพี่น้อง

“กานดา มาให้แม่หอมแก้มซักฟอดสิ”กานดายิ้มหวนหลังฟังประโยคจบ ก่อนจะลุกขึนเดินไปกอดมารด และเอียงแก้มให้มารดาแนบจมูกลงม ก่อนเจ้าตัวจะกอดมารดาแน่น

“ผมรักแม่จังครับ”

หญิงสาวฟังแล้วยิ้ม ก่อนจะลูบหัวลูกชายคนเล็กแล้วพูดขึ้น

“เอาล่ะ จะกลับพรุ่งนี้ใช่ไหมลูก มา เดี๋ยวแม่แสดงฝีมือทำอาหารเย็นให้ วิศนะมานี่หน่อยลูก แม่มีเรื่องอยากจะคุยด้วย”

วิศนะลุกตามมารดาไป ระหว่างั้นร่างสูงก็ประสานสายตากับร่างเล็ก...

ความลับที่จะให้ใครรู้ไม่ได้...

ความลับของเขาสองคนเท่านั้น...





THE END




-----------------------ของแถม



วิศนะลุกตามมารดาไปที่ห้องครัว ก่อนจะหยุดยืนอยู่ข้างๆบุพการี

“.....แม่รู้นะว่าแกรักกานดาแบบไหน”

กึก!

ร่างสูงพลันชะงัก..ก่อนจะอ่ยถามมารดาเมื่อเริ่มุ้สึกตัว

“.....หมายความว่าไงครับ”

หญิงสาวยิ้ม ก่อนจะเอ่ย “แม่รู้ว่าแกรักกานดามากกว่าแบบพี่น้อง... และตอนนี้ก็สมหวังแล้วใช่ไหม?”

“.......ครับ..”

“นั่นสินะ? มองกันตาหวานเยิ้มเลย”มารดาพูดพลางหัวเราะ มือเรียวเริ่มซอยหัวหอมที่ล้างแล้ว

“แม่ไม่รังเกียจเหรอครับ?”

“ไม่หรอก..."ผู้เป็นมารดาเอ่ย... "สิ่งที่เรียกว่าความรักใช่ว่าจะบังคับกันได้ มันเป็นไปเอง....อีกอย่าง พวกลูกทั้งสองก็เป็นลูกของแม่...ไม่มีแม่ที่ไหนจะเกลียดลูกลงหรอกนะ?”

“......อ้อ! แต่ต้องดูแลกานดาดีๆด้วยนะลูก”หญิงสาวเอ่ยเสียงใส แม้ว่าจะอายุมากขึ้น แต่รอยยิ้มสดใสของบุพการีผู้นี้ยังคงไม่เปีล่ยนแปลง.... วิศนะยิ้มให้มารดา ก่อนจะสวมกอดมารดาด้วยความซึ้งใจ

“ผมรักแม่จังครับ...ขอบคุณนะครับ....”

แล้ววันแม่ก็ผ่านพ้นไปด้วยดี...พร้อมกับความสบายใจ...ของคู่รักคู่หนึ่ง กับแม่คนหนึ่ง....






จบจริงแล้วค่า>w<

แปะๆๆๆๆๆๆๆ (เสียงน้ำฝนกระตบกับหลังคา)

โอโห มาขุดอีกแล้ว เหอๆ(ไม่ว่ากันครับ ผมเองก็ขุดใช่ย่อย)

แต่งเก่งมากครับ เหอๆ (แต่ผมไม่ใช่สาวกYนาครับ แต่แต่งเก่งดี*-*)

มีอีกก็เอามาลงอีกได้นะครับไม่ว่ากัน เหอๆ

(ช่วงนี้บอร์ดว้าง~ว่าง เพราะคนส่วนใหญโรงเรียนเปิดเทอมแล้ว )

อนาจจิต อ่านแล้วสยิว...

แต่งได้เก่งครับ แต่ผมเป็นพวกชอบ Yuri น่ะครับ Yaoi ไม่ค่อยสน
แต่งออกมาได้ดีทีเดียวล่ะครับ ไว้จะเอาเป็นแบบเขียนฟิค Yuri มั่ง

หนุกๆๆ เอาอีกๆ(/me:โดนคนแต่งถีบ)
เป็นสาวกคู่นี้อยู่แล้ว..มาเจออันนี้ตื่นเล้ย แง้วYเปี่ยมล้นบันไซ!!
>w<!!

เนื้อเรื่องเยอะจิง อ่านทีแทบอ้วก

อับเดดตอนใหม่ๆด้วยนะครับ เหอๆ

อยากอ่าน

(ไม่ชอบYaoiแต่Yuriยกเว้น )

อ่านแล้วของขึ้น(ผมมะช่ายคนแบบน้านนะ)หมายความว่ามานดูหยิวๆ อ่านไปก็อดคิดในจายมะดั้ยว่า ถ้าเปงตรู ตรูไม่อยู่ให้โดนแบบนี้แน่เฟ่ย