Executional Fan Club

ภัสสรจะเอาอะไรไปสู้มินท์ เดี๋ยวก็หมดตัวแล้ว

ตอนต่อไปรีบมาให้ไวเลย

ตอนที่17

มีตำนานเล่าขานไว้ว่า ผู้มีจิตอันกาเมและหาญหื่น จึงสามารถเป็นเจ้าของขุมพลังโมเอะอันมหาศาล

ยามใดที่ต้องการอาเบะ จงตั้งมั่นในจิตแล้วรูดซิบ เมื่อนั้น พลานุภาพแห่งความวิตฐานจะบังเกิด!!

.
..
....
......

ไม่มีการใช้อาวุธ...ไม่มีการใช้สกิล....ไม่มีการใช้ไอเทม...ตบกันเน้นๆ อัดกันล้วนๆ!!!

หนึ่งเพื่อแย่งชิงและอีกหนึ่งเพื่อปกป้อง

ใครเห็นคำพูดพวกนี้คงเข้าใจว่าเป็นแผ่นโปสเตอร์หนังที่กำลังจะcomming soonเป็นแน่

หากแต่ความจริงแล้วมันเป็นสถานการณ์ชวนปวดหัวที่กานดากำลังประสบอยู่ต่างหาก

ภัสสรในร่างอัศวินหัวเรียบกัดฟันบุกเข้ามาแบบถวายชีวิต

โดยหมายจะชิงยาแก้เคิร์สมาจากมินท์ที่ถึงตายก็ไม่มีทางยกยาแก้เคิร์สให้

ด้วยความที่ภัสสรเป็นสาวถึกอยู่แล้วยิ่งมาอยู่ในร่างอัศวินหัวเรียบด้วยแล้วเรื่องแรงไม่ต้องถามถึง

มินท์ที่แต่เดิมเป็นสายอินเวสเตอร์ยิ่งตอนนี้กลับมาเป็นผู้หญิงยิ่งแล้วใหญ่

กลายเป็นว่ามินท์ตกเป็นฝ่ายเป็นรองไปแทบจะในทันทีหลังจากเกิดสงครามชิงยาแก้เคิร์ส

แต่เจ้าตัวก็หายอมแพ้ไม่ เบี่ยงซ้ายทีเบี่ยงขวาทีอาศัยความคล่องตัวที่มีมากกว่าทำให้การต่อสู้เป็นไปอย่างสูสี

(ถึงจะฟังดูมีหลักการแต่จริงๆแล้วก็ตะลุมบอนกันมั่วซั่วแหละ)

กานดาที่หลังจากโดนลูกหลงไปเมื่อครู่ได้แต่หลบออกมาอยู่วงนอกด้วยใจที่หวาดกลัว

เพราะไม่ว่าเขาจะเลือกใครไปเขาก็คงเจ็บตัวไม่แพ้กันเป็นแน่...

...........................

“วิริยา”เสียงมัจฉาร้องเรียกคุณกระต่ายตอนเลิกเรียน..

“หืม...”วิริยาส่งเสียงครางตอบก่อนมัจฉาจะเอ่ยปากชวน

“วันนี้ไปนอนบ้านชั้นนะ”วิริยาสะดุ้งกับคำชวนของมัจฉา นัยน์ตาสีเขียวของกระต่ายมองนัยน์ตาสีแดง

พลางเลิกคิ้วน้อยๆ แล้วกลอกตาไปทางขวานิดๆ เหมือนกำลังใคร่ครวญ

“ทำไมล่ะ แต่ก่อนก็เคยไปนอนบ้านชั้นไม่ใช่รึไง”มัจฉาว่าพลางกระตุกยิ้มที่มุมปากน้อยๆ อย่างรู้ทันว่า

กระต่ายน้อยตรงหน้าคิดจะปฏิเสธนางพญาปลาอย่างเธอ กระต่ายมองหน้ามัจฉาแล้วกลืนน้ำลายอึกใหญ่

“แต่..”ทันทีที่วิริยาจะเอ่ยปากต่อมัจฉาก็ใช่นิ้วเรียวสัมผัสกับริมฝีปาก

“ถ้าไม่ใช่คำตอบที่น่าพอใจสิ่งที่ปิดปากอาจไม่ใช่นิ้วนะ...”มัจฉาพูดก่อนเลียริมฝีปากครั้งหนึ่ง

คุณกระต่ายเหลือบมองรอบๆ นักเรียนส่วนใหญ่ยังไม่กลับเนื่องจากเพิ่งเลิกเรียน

ขืนปล่อยให้มัจฉาทำตามใจชอบ...มีหวังเป็นเรื่องแน่...

วิริยาคิดได้ดังนั้นก็หน้าขึ้นสีจัดถึงแม้ใบหน้ายังดูเรียบเฉยแต่สีแดงที่หน้าบอก

ความหมายได้อย่างดี

“เอาเป็นว่า ตกลงเนอะ...วิริยา”

...................

“ขยันจังนะค่ะทำโอทีอีกแล้ว” หญิงสาวแผนกข้างๆ มองการ์ลิคด้วยแววตาเคลิ้มฝัน

“ครับ”การ์ลิคตอบพร้อมยิ้มระรื่นเช่นเคย

“แล้วนั่นถุงอะไรน่ะค่ะ”หญิงสาวร้องถามเมื่อเห็นการ์ลิคถือถุงบางอย่างมาด้วย

“ขนมให้หลานผมน่ะครับ เห็นแกอยู่ที่นี่มาทั้งวัน..”การ์ลิคตอบพลางทำหน้ากังวลเล็กน้อยเหมือนกับ

รู้สึกผิดที่ตนไม่ปล่อยให้หลานออกไปเที่ยวเล่นเหมือนเด็กคนอื่น

“เอานี่ไปด้วยสิค่ะ”พนักงานสาวหยิบนมกล่องขึ้นมา

“เป็นเด็กก็ต้องกินนมนะค่ะ^^”การ์ลิคยัดนมใส่ถุงก่อนจะยิ้มหวานให้หญิงสาวแล้วเดินจากไป....

หล่อ....ขยัน...ใจดี...รักเด็ก...พ่อของลูก^////^

พนักงานสาวคิดอย่างเพ้อฝัน พลางนึกถึงภาพเธอและการ์ลิคอยู่ใน

งานแต่งงาน....กี๊ซซซซ....แค่คิดก็สุขแล้ว!!!!>////<

ทางด้านการ์ลิค

“กลับมาแล้ว~มีขนมด้วยนะ”

“ปล่อยกูน้า~”

คลอรัสโดยนันทกรร้องตอบด้วยเสียงอันไพเราะโหยหวน การ์ลิคนักร้องนำอารมณ์ดีถลา

เข้ามาหาคลอรัสแล้ววางถุงขนมที่ตนซื้อมาเมื่อครู่ลงข้างๆเจ้าเป็ดที่ถูกขึงอยู่บนโต๊ะของแครอท

“อยู่ไหนกันนะ”เสียงโฮลี่ ออเดอร์พูดด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด

ตรงหน้าของเขา คือแผนที่ย่านบ้านของกานดา...

“ส่งเลมอนไปหาก็ไม่เจอ”

โฮลี่ ออเดอร์ว่าพลางเดินวนรอบโต๊ะโดยมีโอเนี่ยนกับโทเมโทยืนประกอบฉากอยู่ข้างหลัง

“อืมๆ”สองคนนั้นพยักหน้ารับฟังแผนองค์ประชุม

“เราหาหมดแล้ว...คราวที่แล้วบล็อกโคลี่ไปเจอมินท์อยู่กับพวกนั้นด้วย...

หรือว่า...ไม่สิๆจะเป็นไปได้ยังไง...แต่เราก็ไม่ควรปล่อยความเป็นไปได้บางเรื่องไปโดยไม่ตรวจสอบ...”

โฮลี่ออเดอร์ใช้ดินสอจิ้มลงบนตำแหน่งบ้านมินท์พลางคิดอย่างใคร่ครวญ

“ผมจะต้องถ่ายวีดีโอ~”บล็อกโคลี่ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ พูดเสียงสยองพลางเช็ดกล้องตัวโปรดโดยมี

รังสีอำมหิตรอบตัว

“เวลาทำขนมต้องทำไงนะ...”

“ใส่ช็อคโกแลตไง”ราดิชพูดก่อนการ์ลิคจะยิ้มระรื่นแล้วหยิบถังช็อกโกแลตเหลวขึ้นมาและบรรจง

ราดลงบนตัวนันทกร

“ว้ากกกกก!!!O[]O”เป็ดน้อยร้องลั่น

การ์ลิคมองเจ้าเป็ดอย่างเอ็นดูแล้วละเลงช็อกโกแลตบน

ตัวเป็นรูปต่างๆ เช่นวาดรูปดาวบนหน้านันทกร วงรีรอบสะดือ วงกลมรอบริมฝีปาก

“แต่งหน้าซะหน่อยน่าจะดี”ราดิชออกความคิดเห็นก่อนการ์ลิคจะเออออห่อหมกตาม

“นั่นสินะ^w^”

ว่าแล้วเกล็ดน้ำตาลก็โรยบนตัวนันทกรที่ร้องแว๊กๆไม่ได้หยุดปากแต่เจ้า2หื่นทั้งคู่ก็หาได้สนใจไม่

“ใส่วิกครีมหน่อยไหม?^^”

การ์ลิคถามเสียงใส ราดิชใคร่ครวญก่อนพยักหน้า

การ์ลิคหยิบขวดวิกครีมขึ้นมาเขย่าพร้อมรอยยิ้มโรคจิต

วิกครีมถูกแต่งแต้มบนร่างของนันทกรที่สั่นระริกด้วยความกลัว

หมดกันกูT^T....นันทกรครวญในใจเพราะเขากำลังจะถูกไอ้พวกนี้กินเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

“แล้วอะไรอีก”

“แต่งหน้าด้วยสตอเบอร์”ราดิชพูดก่อนการ์ลิคจะหยิบแพ็กสตอเบอรี่ที่ซื้อมาวางแปะไว้บนร่างนันทกร

“อ้ากกกกกก!!! อุ๊บ!TxT”การ์ลิคเอาสตอเบอรี่อุดปากก่อนจะล้วงของในถุงอีก

“อ้าว ยังมีอะไรอีกล่ะเนี่ย”การ์ลิคว่าก่อนจะหันมามองกล่องนมที่หญิงสาวคนหนึ่งให้เขาก่อนเข้ามา

“ช็อกโกแลตรสนม?”ราดิชเอ่ยอย่างใคร่ครวญ การ์ลิคยิ้มระรื่นก่อนฉีกกล่องนมแล้วราดลงไป

“อื้ม! ช็อกโกแลตรสนมเหรอ...ชั้นชอบ^^”

“เอาละ ขนมเสร็จฃะกินกันเหอะ!!”

ม่ายยยยยยยยยย~!T_T...เป็ดน้อยครวญในใจ...

สู้เขาต่อไป นันทกร...

............................

กานดาวันนี้ตื่นเช้าเป็นพิเศษทั้งๆที่เป็นวันหยุด

บรรยากาศร่มรื่นยามเช้านี่ละที่เขาชอบที่สุด จะติดก็ตรงที่เขาไม่เคยตื่นทันเลยนี่สิ

เขาเลือกที่จะลุกขึ้นมาชื่นชมสวนใหญ่ของบ้านหลังนี้พลางคิดถึงเรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเขาเมื่อไม่นานมานี้ตั้งแต่

เขาเข้ามาอยู่ในโลกของNU

เรื่องต่างๆเกิดขึ้นมากมายตั้งแต่ที่เขาขึ้นม.ปลายมา

ตั้งแต่เจอหญิงถึกอย่างภัสสรจนถึงอนาคตเจ้าแม่เงินกู้อย่างมินท์ ไม่ว่าจะได้ใครเป็นแฟนกานดาก็ดีใจทั้งนั้นละ

ในเมื่อความรู้สึกที่มีต่อทั้ง2เหมือนกัน ทางแก้มันก็ไม่น่าจะยากนะ....หลับตาจิ้มเลยเป็นไง

ไม่ได้ๆคนรักนะไม่ใช่ข้าวเหนียวหมูปิ้ง จะมาเลือกด้วยวิธีมั่วๆแบบนี้ไม่ได้

แต่ยังไงก็ตามเขาก็คิดว่าคงอีกไม่นานหรอกที่เขาจะตัดสินใจได้...

“ตื่นเช้าจังนะ”

เสียงหวานดังขึ้นก่อนกานดาจะหันไปพบเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มผู้มีผมสีม่วงกำลังยิ้มหวานละลายใจเขาอยู่

“อืม เมื่อคืนในเกมวุ่นกันน่าดูนี่”กานดาว่าขณะมองสำรวจอีกฝ่ายที่ยังคงอยู่ในชุดนอนเช่นเดียวกับเขา

“ถ้าไม่ติดว่ายัยนั้นแรงเยอะนะ ไม่มีทางสู้ชั้นได้หรอก”มินท์บ่น

เพราะสุดท้ายถึงจะสะบักสะบอมด้วยกันทั้งคู่

แต่ในระหว่างชุลมุนกันนั้นเองภัสสรก็ฉกยาแก้เคิร์สจากเธอไปจนได้

“ความจริงเธอยอมยกยาแก้เคิร์สให้เขาไปแต่แรกก็ดีแล้วนี่ จะได้ไม่ต้องทะเลาะกัน”

“ได้ไงละ ขืนยัยนั้นกลับมาเป็นผู้หญิงก็ตามเกาะแกะเธอแย่สิ”

เจ้าตัวว่าพร้อมใบหน้าที่แดงระเรือเหมือนตอนที่อยู่ในเกมเมื่อคืน

“แล้ว...”มินท์ที่ปกติกระฉับกระเฉงอยู่ๆก็เกิดเปลี่ยนคาแร็ตเตอร์ขึ้น

มากะทันหันเมื่อเจ้าตัวเอานิ้วชี้ขึ้นมาจิ้มๆกันแล้วเอาแต่ก้มงุดๆมองพื้น

หมับ

“หืมม์!?”

คนหัวม่วงที่จู่ๆโดนลากเข้าไปกอดสะดุ้งโหย่งในอ้อมกอดของกานดา

“กานดา...”

“ก็ต่อจากเมื่อคืนไง”กานดายิ้มก่อนจะหอมแก้มคนหัวม่วงฟอดใหญ่

ในที่สุดเขาก็ได้คำตอบซะที

..................

//ชั้นจะรอหน้าโรงเรียนน้า~//

เสียงมินท์ยังคงดังก้องอยู่ในหัวของกานดาที่ตอนนี้ชักจะเริ่มหนักใจหลังจากที่ตัดสินใจไปแล้ว

ก็จะไม่ให้หนักใจได้ยังไงละก็เขาดันติดเวรทำความสะอาดห้องพร้อมภัสสรน่ะสิ

ถึงภัสสรจะยังไม่รู้เรื่องที่เขาตัดสินใจไปแต่เขาก็อดรู้สึกไม่ดีไม่ได้

เมื่อเขาไปทำร้ายหัวใจของสาวน้อยหัวกระเซิงคนนี้เข้าซะแล้ว

ภัสสรหลังๆเองก็ดูซึมๆไปเหมือนกัน ถึงจะเป็นฝ่ายชิง

ยาแก้เคิร์สไปจากมินท์ได้แต่ก็ไม่ทำให้เธอร่าเริงขึ้นเลย

“กานดา”เด็กสาวหัวกระเซิงร้องเรียกขณะเดินไปปิดพัดลมเตรียมจะกวาดห้อง

“หืมม์?”กานดาที่ไม่กล้าสบตาเด็กสาวขานรับอย่างกล้าๆกลัวๆ

“ฉัน...รักเธอนะ ไม่ว่าเธอจะเลือกใครฉันก็จะรักเธอ... ฉันจะรักเธอคนเดียว....ตลอดไป”

เด็กสาวที่เคยร่าเริงบัดนี้ดวงตาแดงฉ่ำด้วยน้ำตา

คำพูดประโยคเดียวนี้ของเธอระบายทุกสิ่งทุกอย่างออกมา

กานดาหัวใจดิ่งวูบ รู้สึกสงสารอีกฝ่ายจับจิตจนชั่ววูบคิดจะเปลี่ยนใจมาเลือกเด็กสาวตรงหน้าแทน

“พะ...ภัสสร...”

นี่มันอะไรกัน ความรู้สึกแบบนี้

แล้วเรื่องที่เขาตัดสินใจไปเมื่อวันเสาร์ละ!?

“ชั้นรักเธอ ชั้นชอบเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกัน”ภัสสรกล่าวด้วยน้ำตา

“ชะ...ชั้น”กานดาตะลึงกับน้ำตาที่นองอยู่เต็มหน้าอีกฝ่าย

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...ไม่ว่าคนอื่นจะว่ายังไง...ฉันก็จะรักเธอ ”

กานดานิ่งไปชั่วขณะ สายตาของเขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาที่แดงช้ำด้วยความสับสน

“ชั้นรักเธอมาก...ได้ยินไหมชั้นรักเธอมาก!!”

ภัสสรร้องจนเสียงแหบแต่ถึงกระนั้น น้ำตาก็ยังคงไหลมาไม่ได้ขาดสาย

กานดามองอีกฝ่ายด้วยความไม่เข้าใจในตัวเอง

“อืมม์...ฉันก็เหมือนกัน”

พริบตานั้นเองมือของกานดาโอบไปบนร่างของอีกฝ่ายด้วยสัมผัสที่อ่อนโยน

เขาทำอย่างนี้จะผิดต่อมินท์หรือเปล่านะ....

ไม่สิ...ตอนนี้เราควรทำตามเสียงของหัวใจของเราเอง...

บางที...ถึงเขาจะตัดสินใจไปแล้ว แต่เขาก็ยังคงจะรักคนหัวกระเซิงคนนี้ตลอดไปเช่นกัน...

...............

กานดามันอยากเสียชีวิต(โดนภัสสรกระทืบ)และทรัพย์สิน(โดนมินท์โกงบ้านและทรัพย์สินทั้งหมดจนหมดตัว)หรืออย่างไรคับ

บนหัวมันมีงูกี่ตัว เจ้าชู้เกินไปหน่อยมั้ย

ตอนที่18

ชั้นนึกแล้วไม่มีผิด...ในที่สุดความคิดนั้นก็เป็นจริง...

Gmผู้หญิงคนนั้นกลับมาสร้างความวุ่นวายให้กับชั้นจริงๆ...

ฉันเห็นทุกอย่าง...ตั้งแต่เรื่องเมื่อเช้าวันเสาร์นั้น...

ชั้นรู้ว่ากานดาไม่ได้เลือกชั้น...

แต่ชั้นก็มีความสุขแล้วที่เขาได้เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเอง...

ชั้นมีความสุขแล้วที่ได้เห็นเขามีความสุข....

ชั้นมีความสุขแล้วที่เขาเองก็จะรักชั้นตลอดไป...

รักไม่แพ้ยัยGmผู้หญิงคนนั้น....

............................

“ว้ายๆๆ พ่อๆดูสิ พ่อของแม่หนูคนนั้นใช่นักธุรกิจที่ออกทีวีเมื่อวานป่าวอ่ะO W O!!”

คุณแม่ของภัสสรกระโดดโลดเต้น มือก็เขย่าชายเสื้อพ่อของภัสสรอย่างตื่นเต้นเหมือนเด็กๆ

“เออ....มั้งorz”

คุณพ่อของภัสสรชักรู้สึกว่าความสำคัญในตัวเขาชักน้อยลงทุกที

//ลูกเมียช้านนนน //

“นี่นามบัตรผมครับ~^^”คุณพ่ออารมณ์ดียื่นนามบัตรของตนให้

“ว้าวๆพ่อๆดูดิ๊ๆ เราได้ใกล้ชิดคนดังด้วยนะ เออ...

ขอโทษนะค่ะช่วยเซนต์ชื่อในนามบัตรให้ด้วยนะค่ะจะเอาไปอวดเพื่อนข้างบ้านน่ะค่ะ > O <”

“อ๊า~คับๆได้ๆ^^”

คุณพ่อของมินท์ยิ้มกริ่มก่อนหยิบปากกาออกมาจากกระเป๋าเสื้อนอกด้วยมาดนักธุรกิจ

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะออกรายการวิเคราะห์ตลาดหุ้นตอนเช้าด้วยละ ตื่นมาดูกันด้วยนะครับ”

คุณพ่อของมินท์ว่าขณะก้มหน้าก้มตาเซนต์เพื่อเป็นที่ระลึกแก่แม่ของภัสสร

“อย่ามาทำตีซี้กับเมียชั้นนะเว้ยยย!!”พ่อภัสสรร้อง

“แน่นอนคร้า> O <!!”คุณแม่ว่าขณะผลักคุณพ่อออกไปอย่างไม่ใยดี

//เมียช้านนนนนน!!TT^TT//

“ชั้นว่าแม่ของยัยหัวกระเซิงเพี้ยนๆนะ”มินท์ที่ยืนดูอยู่ข้างๆกานดาพูดชึ้น

ตาก็มองไปยังพ่อของภัสสรที่ตอนนี้ไร้ซึ่งราศีของผู้นำครอบครัว

“แม่ชั้นเขาก็เป็นอย่างนี้ตั้งนานแล้วละ”

เสียงภัสสรดังขึ้นพร้อมกับที่เจ้าตัวปรากฏตัวโดยการคว้ากานดาเข้ามากอดไว้

“เอ้ย ยัยหัวกระเซิง ปล่อยกานดานะ!!”

“ไมละยัยหัวม่วง!!”

และแล้วฉากที่มีได้เห็นเป็นประจำจนชินตาก็ยังดำเนินต่อไป

ทั้ง2สาวรู้ดีแก่ใจว่ากานดาเป็นคนอย่างไร

กานดาเป็นคนใจดี แต่ขาดความเด็ดขาด

ถึงกานดาจะเลือกมินท์

แต่ก็ไม่ได้แปลว่ากานดารักมินท์มากกว่าภัสสรซะหน่อย

บางทีมันอาจเป็นเหตุผลลึกๆที่แม้แต่กานดาเองก็ไม่เข้าใจ แต่ถ้าเขาตัดสินใจไปแล้ว

เขาก็จะไม่กลับคำเด็ดขาด

“กานดาเขาเลือกชั้นนะ!!”

“แต่ชั้นเลือกกานดานี่ แปล่!!”ภัสสรไม่เถียงเปล่า มีการแลบลิ้นใส่มินท์อีกตังหาก

“เอากานดาคืนมา!!”

มินท์ว่าขณะเริ่มออกแรงดึงแขนข้างซ้ายของกานดาไปจากภัสสรที่ตอนนี้กลับมาเป็นหญิงเรียบร้อยแล้ว

“ไม่มีทาง!!”เจ้าตัวว่าขณะรั้งแขนข้างขวาของกานดาไว้เช่นกัน

“พี่ค้าบบช่วยด้วย ตัวผมจะขาดแล้ว~TT^TT!!”

กานดาร้องแว๊กๆให้วิศนะช่วยหากแต่เจ้าคนมากมาดกลับส่งสายตาที่สามารถอ่านได้เหมือนSMSว่า

“เรื่องของเอ็ง”

“แล้วเมื่อไหร่ภารกิจนี้จะเสร็จซักทีเนี่ย”แครอทพึมพำด้วยน้ำเสียงราวกับจะสวดมนต์

“ข้ามเขาลูกหน้าไปก็นึกเน็กซัสแล้ว ก็น่าจะใกล้ถึงแล้วนี่”วิศนะตอบ

“ชั้นหมายถึงถ้าไม่มีเจ้า3ตัวนี้เราคงถึงเน็กซัสไปตั้งนานแล้วตังหาก”

แครอทพูดเสียงหน่ายๆพลางชี้ไปที่กานดาที่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนโดยมี2สาววิ่งไล่

โครม!!

กานดาที่วิ่งไม่ได้ดูตาม้าตาเรือชนใครบางคนเข้าให้ ทอนฟาสีเงินถูกชักออกมา ใบหน้าของคนโดน

ชนขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาสีดำดูแหลมคมเหมือนจะแทงทะลุผ่านตัวกานดาไป..นัยน์ตาของกรรมการคุมกฎ...

ฮิบาริ เคียวยะ... ริมฝีปากบางของกรรมการคุมกฎเริ่มขยับ...

“ชั้น....จะขย้ำแก...”

ตูม~!

1 ผัวะจากคนหล่อ(คนแต่งA:ท่านฮิบาริค๊า~>////</คนแต่งB:แกว้ก~= =)

เป็นอนิสงส์ให้กานดากระเด็นหัวทิ่มดิน

Playerกานดา Game Over...

“เฮ้ย! กานดา~~~~~”

สองสาวร้องพร้อมกันก่อนจะหันไปใช้สายตาสุดจะอาฆาตจ้องคนที่บังอาจกล้ามาหาเรื่องกันข้ามเรื่อง

(คนแต่งA:กรี๊ดดดดดดดดด~! หล่อ!!!!!!!>[]<)

“แกทำอะไรกานดา!!!”

เปรี้ยงๆๆๆๆ!!

กระสุนแห่งความแค้นถูกสาดใส่ร่างของฮิบาริ

หากแต่กระสุนนั้นดูราวกับทะลุตัวฮิบาริไป ร่างของเขาไร้ซึ่งรอยขีดข่วน!

“พวกสัตว์กินพืชชั้นต่ำ”เจ้าตัวว่าขณะมอง2สาวด้วยสายตาดูถูก

มือข้างถนัดยกทอนฟาคู่ใจขึ้นมาเหมือนจะขู่

รังสีอำมหิตถูกแผ่ออกมาอย่างเต็มที่จนทั้ง2สาวรู้สึกได้

//ดูเหมือนเจ้าท่อนเหล็กในมือนั้นจะเป็นอาวุธหลักสินะ//

มินท์ประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็วก่อนเริ่มใช้มือเรียงเป็นรูปสามเหลี่ยมเล็งไปที่ฮิบาริ

ชื่อ:ทอนฟา

ประเภท:อาวุธระยะประชิด

พลังทำลาย:แปรผันตรงกับปริมาณรังสีอำมหิตของผู้ใช้

ไม้ตาย:unknow

ราคา:70,000

“จะซื้อล่ะนะ~”มินท์ว่าพลางคว้ามือออกไปเพื่อรับไอเทม

“ย้ากกกกก~ฝึกแบบสู้ตายยยยยยย~!”เสียงวองโกเล่รุ่น10 ที่ใส่กางเกงในตัวเดียววิ่งตัดหน้าไป

มินท์...ซื้อบางอย่างมาแทนที่จะเป็นทอนฟาเสียแล้ว

ไฟดับเครื่องชนของสึนะค่อยๆ หายไป...

เจ้าหนูทูน่าก้มมองร่างตัวเองที่ปราศจากกางเกงใน

“เฮ้ย!!!...กางเกงในชั้น O ///[]/// O”

“อย่าหยุดฝึกเซ่~เจ้าห่วยสึนะ”เสียงครูพิเศษนักฆ่ากล่าวก่อนกระสุนดับเครื่องชนจะถูกยิงขึ้นอีกรอบ

ปัง!!

“รีบอร์นนนนนนน~หากางเกงในแบบสู้ตายยยยยยยย~!”

มินท์ทำอะไรไม่ถูก....นี่เธอ....ซื้อกางเกงในมา...แถมราคาตั้ง1แสน

(ก็แน่ละก็มันเป็นกางเกงในของวองโกเล่รุ่นที่10นี่ หึๆ)+(กางเกงในวองโกเล่แพงกว่าทอนฟาฮิบาริอีกวุ๊ย)

“กางเกงในๆๆๆๆ!!!”สึนะร้องอย่างบ้าคลั่ง

“รุ่นที่10คร้าบบบ ใช้กางเกงในผมแทนไหมคร้าบบบ”

เสียงชายผมสีเงินร้องตะโกนพลางวิ่งตามบอสของตัวเองไป

มินท์ที่พึ่งตั้งสติได้หลังจากซื้อกางเกงในมาแล้วเงยหน้ามองไปที่

ฮิบาริที่ยืนนิ่ง นัยน์ตาสีเข้มจ้องมองวิศนะ

“แก....ท่าทางน่าสนใจ..”ฮิบาริพูดพลางมองวิศนะตาขวาง

วิศนะยืนนิ่งเช่นกัน นัยน์ตาสีแดงจ้องกลับไป ส่วนในหัวก็กำลังครุ่นคิด

ท่าทางไอ้เด็กนี่มันจะเก่ง...หลอกให้มันจัดการยัยน้องสะใภ้เก๊ดีกว่า...

“ถ้านายจัดการยัยหัวม่วงนั่นได้ชั้นจะสู้ด้วย~”

“หมายความว่า....ถ้าชั้นจัดการยัยสัตว์กินพืชนี่ แล้วนายจะสู้กับชั้นใช่ไหม”

ฮิบาริว่าพลางเปรยตามองสัตว์กินพืชหัวสีม่วง

มินท์ที่กำลังถือกางเกงในของวองโกเล่รุ่นที่10อย่างช็อกๆสะดุ้งโหย่ง...

มินท์เข้าใจผิด...วิศนะไม่ได้ไม่ชอบหน้าเธอ....แต่เกลียดเธอเลยต่างหาก!

“ไง~เคียวยะ~”เสียง ดีโน่ คาบัลเลโน่ ดังจากด้านหลัง

ฮิบาริขมวดคิ้วมุ่น....ไอ้สัตว์กินพืชนี่...ขัดขวางการขย้ำของเขาจริงๆ!!!...

“อย่าเรียกชื่อชั้นห้วนๆ”ฮิบาริว่าอย่างไม่สบอารมณ์

“เฮ้ยๆ รีบอร์นไปนู่นแล้วนะ มัวแต่มานั่งสุมหัว เดี๋ยวก็หลงหรอก~”

“อย่าเอาชั้นไปร่วมกับไอ้พวกสัตว์กินพืช!”

“อารมณ์เสียง่ายอย่างงี้ น่ารักจริงๆ”

“ชั้นยุ่งอยู่จะไปกินหญ้าที่ไหนก็เชิญ...เจ้าสัตว์กินพืช”

ฮิบาริว่าพลางเหลือบตามองมินท์พร้อมกับแสยะยิ้มสยองให้

“ดีโน่...”ฮิบาริพูดเสียงหวาน ทำเอาดีโน่ขนลุกเกลียวเป็นสัญญาณไม่ชอบมาพากล

“จัดการเจ้าพวกนี้ให้หน่อยสิ..”ฮิบาริว่าพลางยิ้มเหยียดหากแต่ในความคิดของเจ้าม้า

ช่างเป็นรอยยิ้มที่น่ารักเสียจริง

“จะ...จ้า~^////^”ดีโน่ คาบัลเลโน่พูดก่อนหยิบแส้ขึ้นมา....

คราวนี้ ถึงไม่มีลูกน้องเขาก็ต้องเทพให้ได้!!!

มินท์กับภัสสรมองหน้ากันก่อนร่วมมือเป็นพันธมิตรชั่วคราวลากกานดาที่เกมโอเวอร์อยู่หนี!

“ย้ากกกกก~!”ดีโน่ไล่กวดพวกมินท์ที่วิ่งหนีไปด้วยสวามเร็วม้าไป...ฮิบาริหันกลับมามองวิศนะ...

“แค่นี้ก็Ok แล้วใช่ไหม..”

กรรมการคุมกฎโรงเรียนนามิโมริว่าพลางเหลือบตามองหนูพริก

“เออ...”

ยังไม่ทันที่วิศนะจะพูดอะไรฮิบาริก็พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วเพียงเสี้ยววิก็มาอยู่ตรงหน้าของวิศนะแล้ว

วิศนะตกตะลึงไปชั่วครู่ แขนสีดำของวิศนะยื่นออกมารับทอนฟาไว้ได้อย่างฉิวเฉียด

ฮิบาริรู้สึกถึงแรงดูดบางอย่างของมือสีดำ

ฮิบาริรู้ด้วยสันชาตญาณว่ามันต้องไม่ดีแน่ เลยกระโดดถอยหลังหลบฉากออกมาก่อน

หากแต่เจ้าตัวรู้สึกถึงพลังความร้อนของไฟที่รอเขาอยู่เบื้องหลังที่เขากระโดดถอยออกมา

นัยน์ตาสีเข้มเหลือบมองเห็นชายหนุ่มที่เมื่อครู่อยู่เบื้องหน้าเขากำลังถือลูกไฟ

แล้วสั่งให้มันพุ่งใส่เขาอย่างชำนาญ ฮิบาริยิ้มอย่างพอใจในความสมารถของวิศนะ

เขาหมุนตัวหลบกลางอากาศก่อนจะมีเสียงหนึ่งดังขึ้นขัดสมาธิ....

“เคียวย้า~~~~~~~~~!!!”

พรึบ~!!

ไฟของวิศนะเฉียดหน้าฮิบาริไปเล็กน้อยทำให้ กรรมการคุมกฎโกรธจัด...

ภัสสรกับมินท์เถียงกันแว้ดๆ ด้วยหัวข้อว่าเพราะใครถึงโดนจับ

เสียงน่ารำคาญรบกวนโสนประสาททำให้ความอดทนของฮิบาริที่มีต่ำอยู่แล้ว

ลดลงจนถึงขีดสุด

“กะ....แก....”

“อะ...เอ๋?”เสียงม้าน้อยผู้ไม่รู้ชะตากรรมร้อง...

“....แก....เจ้าสัตว์กินพืช....อย่าอยู่เลย!!!!!”

................

สถานะ:Yuri
Rate : PG-13<ผู้ไม่มีกิจหรือไม่ประสงค์ ห้ามอ่าน>

“ทำไมต้องหันหลังให้ด้วยล่ะ”มัจฉากระซิบใส่หูกระต่ายน้อยเบาๆ วิริยากระดุ้งเฮือกใบหน้าขึ้น

สีแดงเรื่อไร้เหตุผล

“ปะ....เปล่า”วิริยาพูดพลางขยับร่างน้อยๆ เรียกรอยยิ้มจากมัจฉาได้อย่างดี ร่างเล็กๆ ของมัจฉา

ขยับกายชิดร่างของคุณกระต่าย

“เป็นอะไรเหรอ...”มัจฉาถามมือโอบร่างกระต่ายที่เริ่มขนลุก

“ขนลุกนี่....หนาวเหรอ?”มัจฉาพูดพลางลุกขึ้นนั่งดูวิริยาที่นอนตัวสั่น

“หรืออยากให้ชั้นกินกันน้า~”มัจฉาพูดสรุปเอาเองแล้วคร่อมบนร่างกระต่ายน้อยที่ตัวสั่นงักงก

“มะ...มัจฉาชั้นง่วงแล้งล่ะ นอนเหอะ..”วิริยาเปลี่ยนเรื่องก่อนมัจฉาจะกดร่างตัวเองทาบทับบน

ร่างของกระต่าย

“งั้นนอนแบบนี้แล้วกัน”

“ไม่เอา....หนัก”คุณกระต่ายว่าพลางพลิกตัวหลบ แต่ไม่ทันไรปากของมัจฉาก็ประกบกับปากของ

เด็กสาวผมยาว

“อื๊อ!”วิริยาร้องเมื่อตนถูกปิดปากด้วยปากของอีกฝ่าย มัจฉาใช้มือบีบที่คางของวิริยา

ทำให้ริมฝีปากเผยอ และกว้างพอที่จะสอดลิ้นของเจ้าตัวเข้าไปได้

ลิ้นของมัจฉาโรมรันหาความหอมหวานในโพรงปากของคุณกระต่าย

อ่อนหวานแต่รุนแรง อ่อนโยนแต่ดุดัน ทำเอาวิริยาจะเป็นลมเพราะเริ่มขาดอากาศหายใจ

มัจฉาถอนริมฝีปากออก วิริยาหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

“หวานนะ...”มัจฉาว่าก่อนค่อยๆ ก้มหน้าลงไปที่ซอกคอของวิริยา

“มะ...มัจฉา...อย่านะ...คือ..”

“คืออะไร..”มัจฉาพูดรดต้นคอของวิริยา ทำเอาเด็กสาวหน้าแดงก่ำ

“ระ...เรายังอายุไม่ถึงนะ”วิริยาพูดข้ออ้างสุดแสนตลกออกมา

“ไม่เป็นไรหรอก~”มัจฉาพูดก่อนจัดการฝั่งรอยรักไว้ที่คอของวิริยา

“อ๊า!”วิริยาครางออกด้วยความตกใจปนเสียวซ่าน ความรู้สึกแปลกๆ

แล่นทั่วตัว ทำเอาร่างบางๆ ของเด็กสาวที่อยู่ด้านล่างชาไปทั้งตัว

มัจฉาเมื่อได้ยินเสียงหวานครางก่อนเงยหน้าขึ้นมามอง

ใบหน้าวิริยาที่มีสีแดงระเรื่อดูน่ารักยิ่งนัก

“อย่ากลัวไปเลย....กระต่ายน้อย”

ไมเกงในขาดๆของสึนะมันแพงจังอะ

เปนผมๆซื้อX Gloveหรือแหวนนภาลีก่า

แต่ราคาคงพอๆกับจัสติสเรย์(โดยเฉพาะแหวน)

แล้วD18นี่มันมาyข้ามบอร์ดแล้วเหรอครับ

พูดถึงy มัจฉาxวิริยาได้ใจมากคับ

ตอนที่ 19

“อุ๊ย! นั่นภูเขาไฟฟูจิรึเปล่าลูก”

แม่ของภัสสรกล่าวพลางชี้ไปที่ยานเน็กซัสที่ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่กลางป่าดง

“เอาเข้าตลาดหุ้นดีไหมลูก”พ่อของมินท์พูดกระซิบกระซาบกับมินท์

“ไม่ใช่ของเรานะค่ะพ่อ”มินท์กระซิบตอบ

“งั้นเทคโอเวอร์ไปเลยดีไหม”

ขณะที่2พ่อลูกกำลังกระซิบกระซาบกันอยู่นั้นเองแครอทกับวิศนะก็กำลังเครียดจัด

ตามองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวังเหมือนกับว่าจะมีพรีเดเตอร์หรือเอเลี่ยนโผล่มางับหัวพวกเขาเมื่อไหร่ก็ได้

ทั้งๆที่สิ่งที่โผล่มานั้นมันไม่ใช่ทั้งพรีเดเตอร์หรือเอเลี่ยนแต่คือGmคนอื่น

ทั้งๆที่พวกนั้นไม่ได้คิดจะงับหัวหรือถลกหนังแต่คิดจะกินพวกเขาทั้งตัว!!

“แล้วเราจะเข้าทางไหนกันดีล่ะ”มินท์ร้องถามแครอท

ขณะใช้สายตากวาดไปทั่วตัวยานเน็กซัสอย่างพิจารณา

“เข้าทางปล่องไฟน่าจะดี”แครอทพูดเสียงนิ่งทำให้ทั้งคณะชักสับสน

ยานอวกาศบ้าไรมันจะมีปล่องไฟฟะ หรือแครอทจะสมองกลับ?

ด้วยความสงสัยกานดาจึงจะเสนอหน้าถามขึ้นมาคนแรก

“ยานเน็กซัสมีปล่องไฟด้วยเหรอครับ พี่หัวส้ม”

“บล็อกโคลี่ขอให้เลมอนทำให้น่ะ ”แครอทตอบก่อนวิศนะจะเสริมว่า

“เห็นบล็อกโคลี่บอกว่าเผื่อมีซานต้าปีนลงมาตอนหน้าหนาวน่ะ”

“ฟังดูบล็อกโคลี่ไม่ค่อยเต็มแฮะ- -”กานดาวิจารณ์ขณะเดียวกันใครคนหนึ่งก็จามออกมา

“ฮัดเช่ย!!!!” บล็อคโคลี่ที่อยู่ในยามเน็กซัสจามออกมาก่อนเอานิ้วเช็ดจมูก

ข้างๆเขาคือกองหัวมันที่เพิ่งไปขุดมา บล็อคโคลี่ใช้ที่เขี่ยฟืนเขี่ยถ่านในเตาผิงไปกลบหัวมันไว้

“คุณพัมกิ้น หายไปไหน ของเขา ไม่เจอในเกมมาตั้งหลายวันแล้ว” บล็อคโคลี่บ่นพึมพำ

เมื่อคุณฟักทองที่พูดว่าจะช่วยเขาขุดหัวมันหายแซบหายสอย

ไม่นานนักคุณหัวมันที่ขุดมาก็เริ่มส่งกลิ่น

บล็อกโคลี่เอาถ่านออกก่อนจะเขี่ยคุณหัวมันขึ้นมาจากเตาผิง

รอสักพักแล้วจึงปลอกเปลือกออก เนื้อของคุณหัวมันส่งกลิ่นน่าทาน

“คอยดูนะ คุณชิลลี ผมไม่เคยถ่ายติดคุณซะหน่อย...”

บล็อกโคลี่พูดพลางกัดคุณหัวมันคำใหญ่เหมือนจะระบายความแค้น

“เล่นผมซะ GameOver เลย...คอยดูเหอะ.....”

พูดไม่ทันจบเสียงใครบางคนที่พูดถึงก็ดังขึ้น

“เฮ้ย ไอ้กานดาแกลงไป!”

“ม่ายยยยยยยย!!”

ตุบ!!

ซานต้ากานดาดิ่งลงมาจากปล่องไฟด้วยเหตุผลว่าโดนซาตานวิศนะถีบลงมาอย่างไม่ดูตาม้าตาเรือ

ทำให้ชุดของซานต้ากานดาไหม้เพราะเพลิงมันเผาของบล็อกโคลี่

“จ๊ากกกก ร้อนๆๆๆๆ!!!”

กานดาโวยวายไม่ทันจบวิศนะก็กระโดดลงมาเหยียบหัวชมพูๆ ของน้องชายเสียเต็มรัก

“จ๊ากกก~!”

กานดาร้องเสียงหลงเมื่อแรงกดจากน้ำหนักของวิศนะทำให้เปลวไฟลามฟูฟ่องไปถึงเนื้อในของ

ตนจนแทบจะเป็นกานดาเผา บล็อคโคลี่เมื่อเห็นวิศนะจะรอช้าอยู่ไย แหกปากเรียกพรรคพวกเพื่อแก้แค้นทันที

“นี่!!!! ทุกคนนนนน~อุ๊บ!!!”

ชิลลีเอาพระบาทยัดปากบล็อกโคลี่ทันที กานดาที่เกือบสุกก็สามารถออกมาจากเตาผิง

แล้วร้องเรียกคนที่อยู่ข้างนอก ทุกคนจึงค่อยๆ ทยอยกันลงมา

น่าเสียดายที่เสียงของบล็อกโคลี่ยังมีใครคนหนึ่งที่เดินผ่านมาได้ยินเข้าพอดี

“มีอะไรบล็อค...”

เลมอนยังไม่ทันได้เอ่ยจบประโยค สายตาของเขาก็ตรวจพบผู้บุกรุกชุดใหญ่อยู่บนยานเน็กซัส


ราวกับพรมหมริขิตรักแรกพบ....เมื่อสายตาเจ้ากรรมของเลมอนมาหยุดอยู่ที่คุณพ่อของมินท์...

แรงดึงดูดสปาคนัยน์ตาทันที...

“หล่อ!!!”

“อ้ากกกกก~!!”

พ่อของมินท์เข้าร่วมการวิ่งไล่จับกับเลมอนเรียบร้อย

“พ่อ~!!”มินท์รีบวิ่งตามเลมอนไป

“นายรีบไปช่วยไอ้เจ้าคนที่มัจฉาบอกให้ช่วยเหอะ ชั้นไม่อยากอยู่ที่นี่นาน”วิศนะพูดพลางมองรอบๆ

อย่างร้อนๆ หนาวๆ ส่วนแครอทนั้นสั่นเป็นเจ้าเข้า(แล้วเมิงจะเข้ามาทำแซกไรว่ะ- -)

หลังจากที่ได้คุณพ่อเสน่ห์แรงของมินท์เป็นตัวอย่าง

ภัสสรก็รีบพาพ่อแม่ตัวเองไปหลบอย่างรวดเร็ว

“กว้างขนาดนี้คงไม่ไหวมั้ง พี่ ช่วยกันหาดีกว่าไหม”

“ไม่โว้ย เอ็งนั่นล่ะไป”วิศนะพูดเสียงโหด

“ตะ....แต่ ผม..T_T”กานดาน้ำตาปริ่มด้วยความกลัวในยานอวกาศของเหล่าสัตว์ร้ายที่ไร้ความปรานี

ความทรงจำหยั่งลึกลงไปในเซลล์ประสาทของกานดาที่ยังฝั่งแน่นอยู่ในอะตอมส่วนที่เล็กที่สุดของโปรตีน

“เออๆ เดี๋ยวช่วย”

...........

พี่นะพี่TT^TT...

เจ้ากานดาเดินอยู่คนเดียวเปล่าเปลี่ยวเอกา ด้านหน้ามีหน้าจอติดต่อสื่อสารกับวิศนะอยู่

“ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไงฟ่ะ”เสียงวิศนะในหน้าจอสื่อสารตะคอก

กานดาเดินอยู่ในยานเน็กซัสพลางมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวังในความปลอดภัยของตัวเองมากกว่าสิ่งอื่นใด

หน้าโหดๆ ของพี่....จะทำให้เขารู้สึกดี หรือรู้สึกกลัวมากขึ้นกันแน่เนี่ย!!!

“ไอ้เป็ด ไปไหนว้า~ T0T”กานดาครางก่อนจะเห็นพ่อของมินท์วิ่งอยู่ลิบๆ

“ว๊ากกกกก”คุณพ่อที่พึ่งได้สัมผัสกับรสชาติของมะนาวแบบเน้นๆร้องลั่น

“จะหนีไปไหนทูลหัว!!!”

“เฮ้ย อย่ามาทางนี้นะ!”กานดาร้องเสียงหลงขณะมองสองสิ่งที่ตามหลังเขามาซึ่งก็คือ

เลมอนและพ่อของมินท์ที่กำลังเล่นวิ่งไล่จับกันอย่างสนุกสนานโดยมีมินท์วิ่งไล่กวดตามมาอย่างสุดชีวิต

เมื่อเห็นเลมอนสิ่งเดียวที่กานดาคิดคือชิ่งก่อนอันดับแรก ว่าแล้วเจ้ากานดาก็ผลุบเข้าไปในห้องที่ใกล้ที่สุด

เมื่อเจ้ากานดาหลบเข้ามาในห้องๆ นั้นเขาก็ได้ยินเสียงคุ้นหูดังขึ้นแทบจะทันที

“นี่~ขนมเมื่อวานน่ะอร่อยเนอะ~^w^”

“อะ....ไอ้โรคจิต!!! ปล่อยชั้นนะโว้ยยยย!!!”

เสียงโวยวายแบบนี้...กานดาจอมบื้อระลึกชาติว่าไอ้คนขี้โวยวายแบบนี้มันใครกันหว่า...

เจ้าเป็ดป่าวหว่า...กานดาคิดพลางยื่นหน้าออกไปดู

เจ้าเป็ดจริงๆ ด้วย...= =

กานดาชะโงกหน้ามองเจ้าของเสียงที่เสื้อผ้าหลุดหลุยชวนนึกถึงฉากอีโรติคติดเรทยิ่งนัก

“พี่ๆ ผมเจอแล้ว..”กานดาพูดกระซิบกับหน้าจอสื่อสาร แต่ดูเหมือนวิศนะจะไม่ได้สนใจ

ใบหน้าโหดเถื่อนของหนูพริกราวกับตกใจกลัวบางอย่างก่อนหน้าจอสื่อสารจะถูกตัดไป...

.................

“เฮ้ย!!! พวกแกเงียบๆ ไม่ได้รึไงคนกำลัง...”

โฮลี่ ออเดอร์ที่กำลังวางแผนการชิงตัวน้องเมียร้องแหกปากขณะเปิดประตูเข้ามาดังโครม

ก่อนเหลือบตาไปเห็นแครอทที่สะดุ้งโหย่งทันทีที่เห็นโฮลี่ออเดอร์

“ชิลลี แครอท!!!”

โฮลี่ ออเดอร์ร้องลั่นยานเมื่อเห็นหัวส้มๆ ของพืชชนิดหนึ่ง

แครอทเหงื่อแตกซิก... วิศนะที่กำลังติดต่อกับกานดารีบตัดการติดต่อไปทันที

“แครอท....ชิลลี”

โฮลี่ ออเดอร์น้ำตาแทบหลั่งริน โผเข้าไปหาแครอทกับวิศนะเหมือนอังศุมารินเจอโกโบริ

ที่ทางช้างเผือกก็ไม่ปาน

“ว๊ากกกกกก”

2หนุ่มขวัญใจเกย์ร้องออกมาพร้อมกันอย่างลืมมาดก่อนจะหันหลังโกยสุดฝีเท้า

โฮลี่ ออเดอร์เห็นดังนั้นก็จัดการวอเรียกพวกGMทั้งหมดมาทันที

.....................

“เมื่อกี้เหมือนได้ยินเสียงแว่วๆ สงสัย....

หนูพริกกับหนูแครอทจะกลับมาแล้วมั่ง^____^”

การ์ลิคพูดพลางเอามือไปแตะปากของตัวเองด้วยท่าทีครุ่นคิด

แล้วมองไปที่เจ้าเป็ดที่ถูกขึง....

“ปล่อยไว้อย่างงี้คงไม่เป็นไรมั้ง..”การ์ลิคว่าพลางยิ้มโรคจิตแล้ววิ่งออกไป

โดยกานดาสาบานได้ว่าได้ยินเสียงพึมพำๆของการ์ลิคที่พอจะจับใจความได้ประมาณว่า

‘ต้องรีบไปเผื่อโฮลี่ ออเดอร์จะเหลือกระดูกไว้ให้แทะบ้าง’

“ฮี่ๆ”เสียงเจ้าเป็ดหัวเราะพลางทำท่าเจ้าเล่ห์

เจ้าเป็ดแปลงร่างเป็นเป็ดตัวสีเหลือง

โซ่ที่ใช้ล็อคข้อมือหลุดออกเพราะไม่มีใครทำโซ่ล็อกปีก

หากแต่ก็ยังติดเชือกที่ใช้รัดเอวที่ดูเหมือนจะไม่ยอมขาดซะที

เจ้าเป็ดยิ้มอย่างลำพองก่อนที่จะแปลงร่างกลับเป็นคนอีกรอบพลางแสยะยิ้ม

“เจ้าพวกโง่ทั้งหลาย แค่นี้ตูก็ออกไปได้แล้วเฟ้ย~”

เจ้าเป็ดร้องขณะปลดเชือกที่ยืดออกตามขนาดตัวของเขาตอนเป็นที่เป็นเป็ด

“มัจฉาจ๋า~ พี่กลับมาแล้วน้องรัก!!”

เจ้าเป็ดกู่ร้องขณะกระโดดตัวลอยออกจากเตียงวิตฐานของการ์ลิค

“อุ๊บ!”

เจ้าเป็ดรู้สึกถึงแรงกระตุกอย่างรุนแรงที่คอทำให้เจ้าตัวแทบสำลักน้ำลายตาย

แอ็ก~!

เจ้าเป็ดโดนบางอย่างกระชากไว้ทำให้มีอันต้องกลับมานอนที่เดิม

เคร้งๆ...

เจ้าเป็ดหันหลังไปช้าๆ

//มันล็อกคอตูไว้ด้วยนี่หว่า=[]=;//

“ถ้ามันกลับมาเห็นตูกำลังจะหนี มันต้องxxกูแน่....กูจะทำไงดีT0T”

เจ้าเป็ดร้องระงมพลันรู้สึกถึงสายตาขบขันของใครบางคนที่อยู่มุมมืด....

//มะ...มันกลับมาแล้วเหรอO_o//

สายตาวิ้งๆ นั่นส่องประกายก่อนจะปรากฏร่างฮีโร่แห่งยุค “Mr.จนแกลบ”

“กะ...กานดา..”เจ้าเป็ดพูดตะกุกตะกัก

น้ำตาไหลออกมาด้วยความตื้นตันใจ...

“กะ...แกมาช่วยชั้นใช่ไหม”

กานดาพยักหน้าตอบอย่างเท่ห์ทั้งที่ในใจกลับคิดไปว่า

//ถ้ามัจฉาไม่สั่ง กุไม่มีทางมาช่วยเอ็งหรอก//

กานดาเรียกกล่องสมบัติออกมาเพื่อจัดการกับโซ่ที่รัดคอเจ้าเป็ด

นันทกรมองกล่องในมือเจ้ากานดาด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง

ไม้แคะหู

แปรงสีฟัน

ยางลบ

ไม้บรรทัด

แปรงขัดส้วมตามลำดับ

“เมิงตั้งใจจะช่วยกุจริงป่าวเนี่ยT^T”

ไอ้เป็ดร้องไห้น้ำตาท่วมฟ้าเมื่อเห็นทุกสรรพสิ่งที่เรียงคิวกันออกมาจากกล่องสมบัติ

แอ๊นนนนนนนนนนน~!!!!!

เสียงบางอย่างที่ออกมาจากกล่องสมบัติปริศนาเป็นอย่างสุดท้ายจุดประกายความหวังของนันทกรขึ้นมา

หากแต่เมื่อเจ้าเป็ดเห็นเจ้าสิ่งนั้นชัดๆใบหน้าของเจ้าเป็ดก็เปลี่ยนเป็นหน้าของเป็ดเห็นผีทันที!!

เลื่อยไฟฟ้าปรากฏตรงหน้าเขาแล้ว!

“เฮ้ย!!! เมิงจะฆ่ากุเหรออออ~!!!!”

“หึๆ”

.....................

“จะหนีไปไหนพ้น”

โฮลี่ออเดอร์ยิ้มกริ่มในขณะที่วิศนะกับแครอทหน้าซีดเหมือนผักโดนต้ม

พวกเขาไม่มีที่ให้หนีแล้ว!!!

“งั้นเราต้องสู้!!”แครอทว่าพลางเรียกอาวุธคู่ใจออกมาในขณะที่วิศนะเองก็ตั้งท่าเตรียมพร้อมเช่นกัน

“อ้ะๆ จะขัดขืนเหรอ....พวกเราล้อมหนูๆไว้!!”

“คุณชิลลี่คร้าบ~”

พั้มกินที่ล็อกอินเข้ามาถูกจังหวะพอดีเป๊ะโบกไม้โบกมือ

“แครอท~”โทเมโทส่งเสียงเรียกด้วยน้ำเสียงโหยหา

“คุณชิลลี่ ผมรักคุณคนเดียวน้า~”เจ้าฟักทองร่านกล่าวคำโกหกคำโต

“คราวนี้ละ คุณชิลลี คุณเสร็จผมแน่!!”บล็อกโคลีขู่ฟ่อขณะชูกล่องในมือขึ้นสูง

“ว้าว แครอทกับชิลลีจริงด้วย!!”การ์ลิคที่พึ่งมาถึงทำท่ากระดี๊กระด๊า

“เอาไงดีล่ะ...”วิศนะพูดเบาๆ พลางกวาดตาไปรอบๆ อย่างอดเสียวไม่ได้

พวกเขาเสียเปรียบทั้งด้านจำนวน...และความวิตฐาน...ยิ่งโดนสายตาแบบนั้นจ้อง...

ใครมันจะไปมีกำลังใจสู้!

“กำลังเสริมมาแว้ว~”เสียงของวันเดอร์แมนฮิตเลอร์เวอร์ชั่นดังขึ้นแบบไม่ทันให้ใครได้ตั้งตัว

เปรี๊ยง~!!

เสียงปืนเคิร์สในมือของฮิตเลอร์ลั่น...

หากแต่เป้าหมายที่ลำแสงควรจะส่งไปถึงกลับพลาดเป้าเหมือนจงใจเมื่อ...

ร่างของใครบางคนก็เริ่มเปลี่ยนไป

“ทะ....เธอ...”โฮลี่ออเดอร์คราง

หญิงสาวร่างบางผู้หนึ่งปรากฏตัวตรงหน้าเขา

วันเดอร์แมนนิ่งเงียบพลางดึงหมวกลงมาปิดหน้า

“ภารกิจล้มเหลว...ถอยทัพ~”

ว่าแล้ววันเดอร์แมนก็ถอยทัพกลับไปอย่างลึกลับ (มาคนเดียวไม่ใช่เหรอเอ็ง)

หญิงสาวหน้าหวานสวย นัยน์ตาสีทองฉายแววตกใจเล็กๆ ผมสีส้มมัดเป็นหางม้าพาดบ่าที่หัวติดกิ๊บไว้

“สวย~”เสียงเพ้อจากพ่อภัสสรในมุมมืด ทำให้แม่ของภัสสรที่หลบอยู่ด้วยกันหันควับ

ก่อนซัดร่างของคุณพ่อด้วยสกิลที่ขึ้นความรุนแรงถึง 296,153

ด้วยสกิล “The resent of wife(ความแค้นของภรรยา)”

คุณพ่อที่มีHpเพียง 145 จึงขาดใจตายในบัดดล

“คุณพ่อค้า~”ภัสสรร้องน้ำตานองหน้าแล้วโผเข้าไปหาพ่อ

“เธอ...เธอ....กลับมาแล้ว...”เสียงแต่พยางค์ของโฮลี่ ออเดอร์ช่างเปล่งออกมาอย่างยากลำบาก

ความรู้สึกตื้นตันใจไหลล้นทะลักออกมาอย่างไร้เหตุผล น้ำตาแห่งความปิติไหลออกมาจากด้วยตาสีทอง

ร่างทั้งร่างสั่นไหว...

เหมือน...เหมือนมาก... แครอทร่างหญิงตอนนี้....ไม่ว่าดูยังไงก็คือภรรยาของโฮลี่ ออเดอร์ที่จากไป!!!

“ชะ...ชั้นไม่ได้ฝันไปใช่ไหม...เธอกลับมาหาชั้นใช่ไหม..”

ร่างของโฮลี่ ออเดอร์สั่นไหวก่อนโน้มตัวลงกอดร่างของหญิงสาวตรงหน้า!!

“เฮ้ย! แกเพ้ออะไร ปล่อยชั้นนะ!!!”แครอทร้องลั่น

ประตูห้องเปิดออกอีกครั้ง นำโดยพ่อมินท์ มินท์ที่อุ้มกานดาหนี และเจ้าเป็ดโดยมีเลมอนวิ่งตามปิดขบวน

“ว้ากกกกกกก~!!”เจ้าเป็ดร้องลั่น

“นั่นน้องหนูชื่อแต๋วนี่นา!!”

ทันที่เลททัชเห็นน้องหนูหัวชมพู ก็วิ่งรี่เข้าไปหมายจะตะครุบทันที!!

“เฮ้ย นั่นหนูเป็ดนี่! จะหนีเหรอ~!!!”

การ์ลิคกับราดิชเบิกตากว้างเมื่อเห็นเจ้าเป็ดหลุดออกมาก่อนจะวิ่งไปไล่จับเจ้าเป็ดเป็นที่

สนุกสนาน ภัสสรทนความสนุกไม่ไหวเข้าร่วมการวิ่งไล่จับอีกคนพร้อมกับพูดว่า

“กานดา ของชั้นน้า~~~~!!!!!”

“บ้าเหรอ กานดาของชั้น!!”เสียงมินท์ดังขึ้นสวน

“พวกชะนีหลบไป!!”เลททัชส่งเสียงแทรก

“อะไรฟ่ะ!”แครอทร้องโวยวายขณะโดนโฮลี่ ออเดอร์กอดด้วยไออุ่นแห่งรัก

ไม่ไกลนักโอเนี่ยนกับโทเมโทก็ยืนชูกระจกขึ้นสูง

แครอทมองหน้าตัวเองในกระจกดังกล่าว...พะ....พี่!!!!

ร่างนั้นกำลังโดนชายหนุ่มผมเงินกอด....อย่าบอกนะว่า....นั่น....เขา!!!...

เอาไงล่ะกู...แครอทยิ่งคิดยิ่งเครียดพลางมองทุกคนที่วิ่งเล่นในทุ่งดอกไม้ เอ้ย!

ไม่ใช่ ในยานเน็กซัส...เขา...ต้องช่วยทุกคน!!!!...

ว่าแล้วก็งัดความสามารถระดับฮอลลีวูดออกมาทันที

“โอ๊ย~”แครอทในร่างหญิงเอามือกุมหัวแล้วล้มตัวลงกองกับพื้น

“จะ...เจ็บ..”แครอทพูดเสียงหวานที่ฟังดูอ่อนแอน่าสงสาร

ราวกับพี่สาวของเขาที่จากไปเมื่อไม่ปาน

“ปะ...เป็นอะไรหรือเปล่า..”โฮลี่ ออเดอร์รีบเข้าไปพยุง พลางประคองร่างของแครอทหรือ...

ที่เจ้าตัวเข้าใจว่าเป็นภรรยาไว้ สายธารหลั่งไหลจากนัยน์ตาสีทองสวยบ่งบอกว่า เจ้าตัวตีบทแตก

“ชะ...ช่วย....ช่วยพวกเขาด้วย...ได้โปรด..”บทพูดสุดซึ้งกินใจราวบทประพันธ์ของเช็คสเปียร์

“ช่วย...ช่วยใครเหรอ”

โฮลี่ ออเดอร์ถาม น้ำตาใสๆ ไหลออกมาไม่ขาดสายร่างบางๆ ของแครอทสั่นน้อยๆ

“พวกเขา...พวกนั้นปล่อยเขาไปซะ...ได้โปรด...ยกเว้นชิลลี...ยกเว้นเขา”

แครอทพูดหายใจหอบ

“ตะ...แต่..”

“ขอร้อง...”แครอทพูดน้ำตายังคงไหลไม่หยุดให้

(เอาคะแนนความโมเอะไปร้อยเต็มสำหรับแครอทในตอนนี้d= =b)

“ทุกคน! จับชิลลี!!!!”โฮลี่ ออเดอร์พูดเสียงลั่น+แมน บ่งบอกว่าเป็นคำข

555555555555555555+

แครอทตีบทแตกได้ฮามาก

ขอฮาอีกที555555555555555+

“ทุกคน! จับชิลลี!!!!”โฮลี่ ออเดอร์พูดเสียงลั่น+แมน บ่งบอกว่าเป็นคำขาด

ทุกคนทิ้งภาระจากการวิ่งเล่นตามคำสั่งของบอสทำให้ทุกคนหนีไปได้ ชิลลีเบิกตากว้าง

“เฮ้ย!!!!!!”ชิลลีน้อยร้องลั่น เมื่อถูกเพื่อนรวมชะตากรรมทรยศ

ไม่นานชิลลีคุงก็ถูกจับได้โดยการร่วมแรงร่วมใจของGMทุกคน

“หึๆ....คุณชิลลี่คร้าบ~”บล็อกโคลี่พูดเสียงสยองในมือถือกล้องไว้

แครอทในร่างหญิงเดินคู่มากับโฮลี่ ออเดอร์พลางมองชิลลีด้วยใบหน้าแสร้งอิดโรย

ดูก็รู้ว่ามันกำลังสะใจที่เขาถูกจับ...

“ไอ้ทรยศ!!”วิศนะร้องด่าแครอทก่อนนัยน์ตาสีทองจะผลุบต่ำ

“นายหนีไม่ทันเองต่างหาก...”

ประโยคคำพูดที่ฟังดูคุ้นหูพิกลถูกหยิบยกขึ้นมาพูด

“คุณชิลลี่~ผมรักคุณน้า~”พัมกิ้นว่าขณะที่GMทุกคนค่อยๆ ล้อมวงเข้ามา

“ม่ายยยยยยยยยยยยย~!!!!”

..................

“กานดา~แกคือเพื่อนแท้ของชั้น~”เจ้าเป็ดพูดเสียงซาบซึ้ง ทำเอาเจ้ากานดาชักทะนงตน

ไปใหญ่นึกว่าตัวเองเป็นฮีโร่(ปัญญาอ่อน เมื่อกี้แกให้มินท์พาหนีหยกๆ)

“เหอๆ สำเหนียกบุญคุณไว้ซะ”เจ้ากานดาว่าพลางหัวเราะอย่างน่าถีบ

เจ้าเป็ดมองท่าทางของกานดาพลางยิ้มน้อยๆ

ถึงแม้ท่าทางจะดูน่ามั่นไส้ไปนิด...แต่แกก็ช่วยชั้นเสมอนะกานดา...

วูบ~

เกมNUเมื่อเล่นครบ 7 ชั่วโมงก็จะล็อกเอาท์ไป..

................

รอดแล้ว~รอดแล้วกู นันทกรที่เพิ่งล็อกเอาท์จากเกมคิดอย่างสุขใจก่อนลืมตาขึ้น...

มันไม่ใช่บ้านเขา...สภาพที่แสนคุ้นตาเพราะนอนอยู่ที่นี่มาหลายวัน..

“ไงน้องหนู ถึงในเกมจะไปแต่ตัวยังอยู่นี่เนอะ...^^”การ์ลิคแสลนหน้าออกมา

“ม่ายยยยยย~!”

.....................

หลังจากนั้น...แครอทและชิลลีก็กลับไปทำงานตามปกติ แต่ในเกมก็ยังคงอยู่กับ

พวกกองกำลังต่อต้านGM (พวกอาเจ๊เรนเจอร์แกไม่ยอมอ่านะ)

ที่แครอทและชิลลีกล้าไปก็ด้วยเหตุผลว่า

เจ้าพวกนั้นมีอาหารใหม่แล้ว

“คุณชิลลี คุณชิลลี ดูอะไรนี่สิ”บล็อกโคลี่พูด

นัยน์ตาสีเขียวบ้องแบ้วดูโมเอะพิกล

ไม่ทันที่วิศนะจะพูดอะไร เด็กน้อยก็ลาก

ชิลลีน้อยจอมโหดมาที่หน้าจอคอมของตน

หน้าต่างเว็บบอร์ดแห่งหนึ่งถูกเปิดอยู่ หน้าเว็บเพจเขียนว่า

Executional Fan Club 2

แบนเนอร์มีรูปพระจันทร์เสี้ยวข้างๆ เขียนว่า

Blue Moon

“เว็บอะไรน่ะ”ชิลลีถามอย่างงงๆ ว่าเจ้าเด็กนรกเรียกเขามาดูเว็บบอร์ดทำไม

“เว็บเกย์ไงคับ เฮียพริก”บล็อกโคลี่พูดน้ำเสียงแสนโมเอะแฝงกระแสกูเป็นอาพี่เมิงสิเบะเล็กน้อย

“ชั้นไม่มีธุระกับเว็บเกย์เฟ้ย!”วิศนะร้องก่อนลุกขึ้นหากแต่มือของบล็อกโคลีฉุดเขาไว้

“ยังไม่ถึงสิ่งที่ผมอยากจะให้ดูเลยครับ”เด็กน้อยพูดเสียงเจ้าเล่ห์

ก่อนใช้เมาท์คลิ๊กไปที่กระทู้ๆ หนึ่ง ที่มีชื่อว่า “GMชิลลีฉาว คาเกม+SS”

“พวกนายทำอะไรกับโต๊ะชั้นเนี่ย”

แครอทว่าพลางมองโต๊ะตัวเองที่มีเจ้าเป็ดที่นอนน้ำตานองหน้าถูกขึงอยู่

“ไอ้เด็กเปรต มาให้ชั้นฆ่าซะดีๆ!!!!”เสียงวิศนะดังมาแว่วๆ

“อยากฆ่าผมก่อนทำไมล่ะ อีกอย่างผมอุส่าห์ช่วยคุณชิลลีให้ดังชั่วข้ามคืน...

เนี่ยอุส่าห์ไปโพสไว้หลายเว็บเลยแน่ะคับ!”บล็อกโคลีว่าพลางหยิบยกข้อดีขึ้นมา

“งั้นแกเตรียมตัวดังในข่าวหน้าหนึ่งได้เลย!!”ชิลลีเนโรเวอร์ชั่นปรากฏกายนอกเกมไล่ฟาดฟัน

บล็อกโคลี่อย่างบ้าคลั่ง

“น่าๆ ไม่เป็นไรหรอก น้องหนู เดี๋ยวจัดการให้ไม่ต้องห่วง^^”

การ์ลิคพูดปลอบแครอท พลางมองเจ้าเป็ดที่ดิ้นขลุกๆ น้ำตานองหน้า

//...นอกเกมแล้ว ชั้นไม่อยากเอาตัวเข้าไปเสี่ยงโทษทีละกัน..//

แครอทคิดในใจแล้วเดินจากไปอย่างไม่คิดจะหันกลับไปมอง

...............

“นันทกร~!!! นันทกรอยู่ไหนลูก”เสียงร้องเรียกของผู้ปกครองเจ้าเป็ดดังขึ้นเป็นจังหวะ

“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก แกคงไปนอนค้างบ้านเพื่อนนั่นล่ะ”แม่ของนันทกรเอ่ยมือถือ

หนังสือนิตยาสารเล่มใหม่ที่เพิ่งออก

“เออ...นั่นสินะ จะปิดเทอมแล้วด้วยนี่...”

“แกคงนอนบ้านเพื่อนต่อจนเปิดเทอมเลยละ”เมื่อผู้ปกครองทั้งสองมีความคิดเห็นตรงกัน

ทั้งสองจึงกลัมานั่งจิบชายามบ่ายต่ออย่างสบายใจ...

..............................

แฉสเป็ค ตัวละครในเรื่อง

กานดา

-สาวหัวม่วงผมกระเซิง บึกบึน ถึกถึน สามารถปกป้อง เลี้ยงดูเขาได้

มินท์

-ผู้ชายซื่อๆ โง่ๆ ที่หลอกเธอไม่ได้

ภัสสร

-ผู้ชายไร้ความเป็นแมน ที่เธอสามารถปกป้องได้

มัจฉา

-กระต่ายหน้าหล่อเซนซิทีฟ ขี้ตกใจ(มัจฉา:จับทีสะดุ้งที่ หนุกจะตาย>_<)

วิริยา

-ปลาบ้าอำนาจ ที่ทำให้เธอตกเป็นเบี้ยล่าง

นันทกร

-สวย เริ่ด เชิด หยิ่ง และใครก็ได้ที่ไม่ใช่พวกมัน

(การ์ลิค:แสดงว่าพวกเค้าได้ใช่ป่ะ

นันทกร:กูหมายถึงพวกมึงนั้นละ)

การ์ลิค

-เชี่อในโชคชะตา และบุพเพสันนิวาส(ใครเจอมันก็ถือว่าซวย)

เลททัซ

-น้องชายเพื่อน(ใครมีน้องชายห้ามบอกมัน)

พัมกิ้น

-หนุ่มผมเข้มหน้าโหด

โฮลี่ ออเดอร์

-น้องเมีย/เมีย

เกษม

-คนที่ทำให้เขามีความกล้า

อัษฏา

-ใครก็ได้ที่ไม่ใช่ไอ้ฟักทองนั่น

ราดิช

-เป็ดปักกิ่ง

เลมอน

-พ่อเพื่อนร่วมงาน

บล็อคโคลี

-หัวมัน(อะไร ของมันว่ะ)

โอเนี่ยน+โทเมโท

-อะไรก็ได้ที่เป็นผู้ชาย

วันเดอร์แมน

-ผู้หญิงที่เขาสามารถดูแลปกป้องได้

แครอท

-คนที่อยู่ข้างๆ เขาและไม่ทิ้งเขาไป

ชิลลี

-คนที่ไม่ทรยศเขา

เกียร์(มีบทอยู่ไม่กี่บรรทัดบทพูดก็ไม่มี)

-เด็กหนุ่มที่มีประกายในตัวเอง

คุจิกิ ลูเคีย

-จั้ปปี้/สามีพี่/คนหัวส้ม

คุโรซากิ อิจิโกะ

-หัวหอม/พี่ชายหัวหอม/คนคิ้วตลกดกเพราะสัก

คุจิกิ เบียคุยะ

-แผ่นกระดาน/จั๊ปปี้/ตัวการ์ตูนรูปเมฆไม่ระบุสายพันธุ์

ซาวาดะ สึนะโยชิ

-คนที่สามารถขย้ำเขาได้(มีอยู่สองคน)

รีบอร์น

-คนที่เขารังแกได้อย่างสนุกสนาน(ทุกคนนั่นล่ะ)

โกคุเทระ ฮายาโตะ

-รุ่นที่ 10!!!

ยามาโมโตะ ทาเคชิ

-คนที่เล่นกับเขาได้อย่างสนุกสนาน(รวมขย้ำด้วยป่ะ)

ฮิบาริ เคียวยะ

-สัตว์กินพืชความเร็วสูง ที่เขาขย้ำได้โดยไม่ปริปากบ่น

ดีโน่ คาบัลโรเน่

-คนบอบบางที่ขย้ำเขาได้

โฆษก

-คนที่ฟังเขาพูดพล่ามน้ำลายแตกฟองได้โดยไม่รู้สึกรำคาญ(หูหนวกแล้วล่ะ)

............

เวปบอร์ดนี้มันโพสยาวไม่ได้แหะ ตอนผมลงก็ไม่ทันสังเกตุ

โทษทีๆมีอีกนิดแต่มันลงไม่ได้ งั้นเอามาแปะตรงนี้ละกัน

ภาค2

ตอนที่20

2ปีผ่านไป....


เกียร์ –มัจฉา

และ

นายเศรฐศักดิ์ ทรัพมหาศาล

มีความยินดีเรียนเชิญเพื่อเป็นเกียรติ

เนื่องในงานพิธีมงคลสมรส

ระหว่าง

นายกานดา พัฒนสุริโย(กานดา)

และ

นางสาวรุ่งนภา ทรัพมหาศาล(มินท์)

วันอาทิตย์ที่ ๓๑ ธันวาคม พศ. ๒๕๕๔

เวลา ๑๘.00น ขอเชิญร่วมรับประทานอาหาร

ณ ห้องธาราทิพย์ โรมแรมอินพีเรียล ธารา

(ขออภัยหากมิได้มาเรียนเชิญด้วยตนเอง)

...................

เด็กสาวผมทองใช้ดวงตาสีแดงจ้องมองการ์ดเชิญอย่างนึกหงุดหงิดใจ

มันน่าโมโหไหมละแทนที่จะให้พ่อแม่ตัวเองมาเป็นฝ่ายผู้ใหญ่

ดันให้เธอมาเป็นผู้ใหญ่แทนซะงั้น ทั้งๆที่เธอพึ่งอยู่ม.5แท้ๆ

เด็กสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนเงยหน้าขึ้นมองซุ้มประตูที่ถูกตกแต่งด้วยดอกไม้อย่างสวยงาม

แต่...เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวเองก็พึ่งมหาลัยปี1เองเหมือนกันนี่...

มัจฉานึกขณะมองไปที่เด็กหนุ่มหัวชมพูที่โดนเด็กสาวหัวม่วงในชุดเจ้าสาวเต็มยศเกาะหนึบอย่างห่วงแหน

เด็กสาวผมม่วงยาวที่บัดนี้ปล่อยยาวคลอเคลียถึงกลางหลัง ร่างเล็กดูชวนมอง

ใบหน้าขาวกลมรีรูปไข่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มเพราะความสุขที่แทบจะทะลักออกมา

ชุดเจ้าสาวสีขาวสะอาดถูกประทับประดาลงบนร่างบางอย่างงดงามราวอัญมณีที่ประเมินค่ามิได้

ชุดสีขาวขับผิวทำให้มินท์ดูไม่ต่างกับนางฟ้า นัยน์ตาสีม่วงกลมโตแสนงดงามเข้ากับใบหน้าหวาน

บนใบหน้าที่หวานหยาดเยิ้มราวนางฟ้านางสวรรค์...

เจ้าบ่าววันนี้ก็ยังไม่วายไม่ยอมสลัดมาดหนุ่มเปิ่นทิ้ง

เจ้าหัวชมพูตัวดีวันนี้อยู่ในชุดสูทสีขาวที่ดูแสนจะขัดตา แต่วิศนะพี่ชายของเขาก็ฝืนใจเลือกชุดนี้ให้จนได้

ใบหน้าของกานดายังดูไร้เดียงสาเช่นเคย ดูราวกับเด็กที่มิรู้จักโต

ยิ้มของเจ้าตัวดูขัดตา แต่ความน่ารักแบบเด็กๆ นี่เองละ

ที่ทำให้เจ้าสาวหัวม่วงที่กอดเขาหนึบหนับหลงจนงัวหัวไม่ขึ้น

“ไม่เบานี่หว่า....ดูไม่เหมาะสมกับแกเลยนะ”ไวพจน์ที่พึ่งมาถึงว่าขณะถ่ายรูปกับทั้งคู่เพื่อเป็นที่ระลึก

“ตกลงจะชมหรือด่าวะเนี่ย- ///-”คนหัวชมพูงึมงำ

“แหม ก็ต้องชมสิ โนะๆ....เอ๊ะ! นั้นมัจฉากับวิริยานี่”

ไวพจน์ว่าขณะตบหลังกานดาดังอักๆก่อนจะเหลือบไปเห็นเธอ2คนที่มองพวกเขาอยู่นานแล้ว

“ทำไมชั้นต้องมาเป็นผู้ใหญ่ให้นายด้วยย่ะ!!”

มัจฉาวีนแตกคางานทำให้พวกกองกำลังต่อต้านGmที่มาร่วมงานทุกคนสะดุ้งเฮือก

วิริยาหรือคุณกระต่าย ที่มาพร้อมกับมัจฉา ก็ยังกวาดตามองทุกคนด้วยสีหน้าตายๆ ของเธอเช่นเคย

“แหมๆ....เธอก็เป็นถึงหัวหน้ากองกำลังก็น่าจะเหมาะสม”

กานดาเกาหัวแกรกๆขณะที่เจ้าสาวของเขาก็ยังเกาะเขาไม่ปล่อย

“น่าๆคุณมัจฉาวันนี้ปล่อยๆเขาไปเหอะครับ”เกษมที่นั่งแจกของชำร่วยอยู่เข้ามาขวางไว้

“ชิ....ชั้นเห็นแกเจ้าสาวนะ กลัวสามีไม่ครบ32”

มัจฉาว่าขณะร่วมถ่ายรูปหมู่เป็นที่ระลึกกับทุกคน

ก่อนจะกระซิบกับวิริยาเบาๆ

“เห็นแล้วอิจฉา แต่งงานกันไหม”มัจฉาถามดื้อๆ

วิริยาสะดุ้งเฮือกหน้าแดงเถือกเหมือนกระต่ายราดซอสมะเขือเทศ ก่อนจะถูกมัจฉาลากเข้างานไป

................

ห้องจัดงานสุดหรูถูกจัดด้วยสีขาวล้วน ทำให้ดูสะอาดตา และดูงดงามไปในเวลาเดียวกัน

โต๊ะถูกจัดแบ่งเป็นระเบียบทำให้ทุกคนรู้ตำแหน่งที่นั่งของตนเอง

กลางห้องเป็นเค้กชิ้นโตหลายชั้นที่ถูกแต่งหน้ามาอย่างสวยงามราวกับเป็นผลงานทางศิลปะ

ตรงหน้ามีเวทีขนาดใหญ่ที่มีจอโปรเจ็ตเตอร์ฉายภาพเหตุการณ์ต่างๆ

ตั้งแต่กานดา มินท์และภัสสรเข้าร่วมกับGmภายใต้การนำของเกียร์ เพื่อช่วยเหลือผู้เล่น

ช่างดูเป็นภาพที่สวีทหวานจับใจ

หากไม่นับบางภาพที่ทีมินท์กับภัสสรตบกันโดยมีกานดาที่โดนลูกหลงนอนตายอยู่ข้างๆ

หรือพ่อของมินท์ที่วิ่งหนีเลมอนหัวซุกหัวซุน

เพลงรักซึ้งๆเบาๆถูกบรรเลงโดยวงดนตรีข้างๆเวที

ทำให้บรรยากาศอบอวนไปด้วยความรู้สึกแห่งรัก

ทุกคนที่อยู่ในห้องทักทายกันอย่างคุ้นเคย...

“ว้าวๆ~วันนี้เธอสวยจริงนะมินท์”

เจ้าฟักทองยิ้มหน้าตี้ตาก็ชมดชม้อยมองวิศนะที่จ้องกลับมาด้วยแววตาสุดโหด

“แหม ปากหวานจังนะ ^////^”เจ้าสาวหัวม่วงยิ้มหน้าบาน

เบื้องหลังพั้มกิ้นยังมีเหล่าGmที่เหลือ ทยอยตามมาทั้งโขยง

“กานดาๆ แล้วหนูเป็ดละ”เจ้าชายกระเทียมมองซ้ายมองขวาหาเจ้าหญิงน้อยทันทีที่มาถึง

“หลบอยู่หลังเวทีฮะ”กานดายิ้มโรคจิตพลางชี้ไปที่หลังเวที

“งั้นเดี๋ยวเจอกันละกัน...”การ์ลิกว่าเสร็จก็จูงมือราดิชก่อนจะหายเข้าไปหลังเวที

“น้องหนูTT^TT~”เลททัซน้ำตานองหน้า มือก็โบกผ้าเช็ดหน้าที่ชุ่มไปด้วยคราบน้ำตา

“คุณชิลลีคร้าบ~เมื่อไหร่จะถึงงานแต่งของพวกเราบ้างละ!”

พั้มกิ้นหันมาฉอเราะกับวิศนะแต่ก็โดนเอารองเท้าปาใส่หัวแทบจะในทันที

“ผมจะตามถ่ายบรรยากาศของงานให้เองครับ วางใจได้เลยคุณกานดา คุณมินท์!”

บล็อกโคลี่ตบอกตนเองอย่างมั่นใจในความสามารถเรื่องการถ่ายรูป(และคลิป)

“ว๊ากกกกกก ออกไปนะอย่าเข้ามา!!!”เสียงเจ้าเป็ดดังขึ้นแทรก

“ว่าแต่พ่อเธออยู่ไหนละฮึ มินท์?”เลมอนถามด้วยน้ำเสียงคิดถุ๊ง~คิดถุง

“นิ่งๆสิ!!”เสียงการ์ลิกกับราดิชดังขึ้นพร้อมกัน

“ปล่อยกู!!!”

“แครอทหายไปไหนเนี่ย~....ตะกี้ยังอยู่ด้วยกันเลย....ชิลลีเห็นไหม!?”

โฮลี่ออเดอร์มองหาน้องเมียที่เมื่อครู่ยังอยู่ข้างกายตนไม่เจอเลยร้องถามวิศนะที่กำลังพยายาม

จะเอารองเท้าตบหัวผีฟักทอง

ระหว่างที่พวกGmกำลังทักทายกันอยู่นั้นเอง

ที่มุมห้องที่อยู่ใกล้กับเวทียังมีโต๊ะซึ่งถูกจัดไว้สำหรับเพื่อนเจ้าบ่าว

Gmสาวหัวกระเซิงอีกคนกำลังนั่งอย่างโดดเดี่ยว

ดวงตาว่างเปล่าของเธอจ้องลงไปบนมือทั้ง2ข้างของตนพร้อมกับคำถามมากมาย

นี่คือความสุขทั้งหมดของเธอแล้วจริงเหรอ....

ขอแค่เขามีความสุข เธอก็มีความสุขแล้ว....จริงเหรอ...

ทำไมมันรู้สึกเจ็บขนาดนี้กันนะ.....

ไม่....ไม่ได้...วันนี้ต้องเป็นวันที่เรามีความสุขสิ....

แขกต่างๆพากันแยกไปตามโต๊ะ

โดยมัจฉาเลือกที่จะลากวิริยามานั่งแถวหน้าสุดโดยมีหัวหน้ากลุ่ม2และหวานใจตามมาประกบ

การ์ลิกและราดิชลากเจ้าเป็ดมานั่งโต๊ะข้างๆมัจฉากัน3คนโดยไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามาร่วมวง

ออเดิฟถูกเสริฟโดยที่เจ้าชายหัวกระเทียมและหัวไชเท้าหาได้สนใจมัน

ในขณะที่โต๊ะของเหล่าเด็กๆผู้ร่วมหุ้นธุรกิจสมุนไพรของกานดาและมินท์จัดการออเดิฟหมดแทบจะในทันที

ที่มันถูกเสิร์ฟด้วยสีหน้าของเด็กอดอยาก เหมือนอดข้าวมาหลายมื้อเพื่อมากินวันนี้โดยเฉพาะ

“วันเดอร์นี่กินเลอะเทะจังเลยนะ”

เร้ดและสาวน้อยจากหมู่บ้านคัลไซต์มองวันเดอร์แมนอย่างหน่ายๆพลางคิดในใจว่า

//พาวันเดอร์แมนมาด้วยไม่กลัวงานล่มเหรอฟะ//

“เอ้าละคร้า~ถึงเวลาละ ชั้นเป็นผู้รับหน้าที่เป็นพิธีกรในวันนี้คร้า”

เรนเจอร์สาวซึ่งในเกมปิดตาไว้ข้างร้องเสียงแจ๋ว

ขณะที่กานดากับมินท์รีบขอตัวกับพวกGmและแขกคนอื่นรีบขึ้นไปบนเวที

“เอ้า คำถามแรกละกัน เจอกันครั้งแรกที่ไหนค่ะ^O^”

พิธีกรสาววันนี้แต่งตัวเหมือนตอนที่อยู่ในเกมเป๊ะๆ

คือเสื้อไหมพรมคอกลม แถมปิดตาด้วยที่ปิดตาแบบเดียวกับในเกมอีกตังหาก

“ในเกมคร้า~”เจ้าสาวหัวม่วงแย่งไมค์มาถือไว้

“เจอครั้งแรกคุณมินท์คิดไงกับคุณกานดาค่ะ”

“ก็~หัวชมพูๆ เซ่อๆ น่ารักดีคร้า>O<”เจ้าสาวตอบอย่างไม่มีการไว้มาดเจ้าบ่าว

“เออ...แล้วเจ้าบ่าวละค่ะคิดไงกับเจ้าสาว”

“งกดีครับ^ /// ^”

กานดาตอบเสร็จก็เรียกเสียงเสียงหัวเราะได้ระรอกใหญ่จากเหล่าเด็กน้อยนักค้าสมุนไพรและGMคนอื่นๆ

ระหว่างนั้นเองเป็ดปังกิ่งก็ถูกยกขึ้นมาเสิร์ฟเป็นเมนูถนัดไป

การ์ลิกหันไปมองตาราดิชที่ล็อกคอน้องหนูอย่างรู้ใจ

ก่อนที่จะละเลงน้ำจิ้มหวานสีดำลงบนหนังกรอบของเป็ดปักกิ่งทั้งตัว

เป็ดน้อยนันทกรเมื่อได้เห็นก็แข็งทื่อ มันเหมือนกับภาพเขาเมื่อ2ปีก่อน....

เป็ดที่ถูกช็อกโกแลตละเลงไปทั่วทั้งร่างก่อนที่จะถูกเขมือบ...

“มามะๆเดี๋ยวเฮียป้อน”

ราดิชใช้ตะเกียบคีบหนังเป็ดมาวางบนแผ่นแป้นพอเป็นพิธีแล้วนำมาจ่อที่ปากนันทกร

“ม่าย~~~~”น้องเป็ดร้องขณะมองไปที่มัจฉาอย่างมีความหวัง

‘ไอพวกวิตฐาน’

มัจฉาที่มองทั้ง3อย่างเบื่อๆบ่นพึมพำ ก่อนจะหันมามองกระต่ายหน้าตาย

ที่มองเจ้าบ่าวเจ้าสาวด้วยแววตาไร้ความรู้สึก

“วิริยา...”ปลาน้อยเรียกเสียงเอื่อย วิริยาค่อยๆ หันหน้ามาช้าๆ เหมือนหุ่นยนต์

“หืม?”

“ชั้นทำของหายช่วยหาหน่อยสิ”

วิริยาพยักหน้าก่อนปลาน้อยจะให้ข้อมูลต่อ

“คิดว่าคงหล่นอยู่ใต้โต๊ะนี่ล่ะ”กระต่ายไร้เดียงสาพยักหน้าก่อนก้มลงไปใต้โต๊ะ

แต่ก็หาสิ่งที่น่าจะเป็นของๆ มัจฉาไม่เจอ จนต้องมุดลงไปใต้โต๊ะ

มัจฉาเห็นเช่นนั้นก็กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมา แล้วมุดโต๊ะตามวิริยาไป

“เอ๊ะ!”วิริยาร้องเมื่อหน้าของเธอและมัจฉาแทบจะชนกัน

“ชั้นชักจะเบื่อแล้วน่ะ”ว่าแล้วมัจฉาก็จับข้อมือเล็กๆ ของกระต่ายน้อย...

“ขอเชิญผู้ใหญ่ของฝ่ายชายท่านมัจฉาขึ้นมาพูดด้วยค่ะ”เสียงโฆษกเรนเจอร์ว่า

เกษมที่นั่งโต๊ะเดียวกับมัจฉาหันไปมองที่นั่งของหัวหน้ากองกำลังต่อต้านGM

“ท่านมัจฉาค้า~”เรนเจอร์สาวร้องเรียกมัจฉาผ่านไมค์แต่เจ้าตัวก็ยังไม่ปรากฏตัว

“ทุกคน รีบหาท่านมัจฉาเร็วเข้า~!”เสียงโฆษกสาวร้อง

อัษฏาที่นั่งโต๊ะเดียวกันมองซ้ายมองขวา

เกษมก็ทำเช่นเดียวกันก่อนจะหยิบผ้าคลุมโต๊ะขึ้นแล้วมองลงไปใต้โต๊ะอย่างไม่คิดอะไรมาก...

จึงได้พบว่าปลากำลังขึ้นไปอยู่บนตัวของกระต่าย ณ ใต้โต๊ะที่ไม่ไกลนี่เอง...

“O_o”<<<เกษม อัษฎา

“O0O”<<<ทิซาเล้งและไวพจน์(นั่งอยู่โตะข้างหลังเลยเห็นช็อตเด็ดพอดี)

“- -+++++”<<<มัจฉา

“T^T”<<<วิริยา

“O_O”<<<แขกโต๊ะข้างๆ ที่เห็นเหตุการณ์

“- -”<<<เหล่าแก็งสลัดผัก(ผู้หญิงกุไม่สน)

“ผะ...ผม หาท่านมัจฉาไม่เจอครับ”

เกษมที่โดนสายตาของพญาปลาสะกดไว้พูดราวกับว่าเป็นแค่คำพูดลอยๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมาจากใต้โต๊ะ

“ขะ...ข้าม มัจฉาไปเลยเนอะ”ไวพจน์ออกความคิดเห็น

“ข้าเห็นด้วย”เหล่าทิซาเล้งกล่าว

พิธีกรถึงจะงงๆ กับสถานการณ์แต่ก็พยักหน้าแล้วจัดการปัดให้คนอื่นขึ้นไปพูดแทน

“เชิญคุณเกียร์ก่อนเลยคร้า~”

โฆษกสาวว่าก่อนชายหนุ่มผมดำมันเยิ้มจะเดินขึ้นมาบนเวทีอย่างสง่าผ่าเผย

นัยน์ตามืดมิดของเจ้าตัวเหลือบมองเด็กหนุ่มหัวเขียวเล็กน้อยอย่างไว้เชิง

มือข้างถนัดคว้าไมค์จากแรนเจอร์สาวมาก่อนจะติดมันลงบนขาไมค์

“ก่อนอื่นผมขอแนะตัวตัวเองก่อน...

ผมคือเกียร์ ผู้นำของGmในปัจจุบัน ผมเป็นหัวหน้าของทั้ง2เองครับ”เกียร์แนะนำตัวขณะเหลือบตามองเกษม

//ตกลงมันจะมาเป็นผู้ใหญ่ให้เจ้าบ่าวหรือมันจะมาแต่งงานเองวะเนี่ย//ไวพจน์ชักรู้สึกหมั่นไส้

ที่เห็นเกียร์พูดไปเหลือบมองเกษมไป ยิ่งไปกว่านั้นดูท่าสาวน้อยเกษราจะเล่นด้วยซะด้วย

เพราะทุกครั้งที่เกียร์เหลือบตามา เกษมจะหลบตาพร้อมใบหน้าแดงระเรื่อ...

“เชิญคุณพ่อเศรฐศักดิ์ด้วยค่ะ^^~”พิธีกรสาวร้องเรียกคุณพ่อของมินท์

“คร้าบๆ~^^”คุณพ่ออารมณ์ดียิ้มร่าพลางก้าวฉับๆออกจากที่ซ่อนตัวขึ้นมาบนเวที

“กรี๊ด~~~หล่อ!!!”เสียงเลมอนดังก้อนห้องทำให้แขกเหรื่อในงานหันมามองกันขวับ

//ซวยแล้วเรา!!//

คุณพ่อของมินท์ยังไม่ทันได้พูดอะไรสักแอะ

ก็มีอันต้องวิ่งโล่ออกจากงานไปอย่างรวดเร็วโดยมีเลมอนวิ่งตามมาอย่างกระชั้นชิด

หลังจากนั้นก็คือการสรรค์สรรกันล้วนๆ เค้กแต่งงานถูกตัดแบ่งไปทั่ว

คนที่มาร่วมงานในครั้งนี้มีตั้งแต่ญาติผู้ใหญ่จริงๆ คนที่รู้จักในเกม ยันเพื่อนในห้อง

“เอาละ เรามาโยนดอกไม้กันดีกว่าใครจะได้เป็นเจ้าสาวคนต่อไป!!!”

โฆษกสาวว่าเสร็จก็โยนไมล์ทิ้งก่อนจะเข้าไปร่วมวงแย่งช่อดอกไม้ที่มินท์กำลังจะหันหลังโยนมา

เฟี้ยว~

“ของชั้น!!”แรนเจอร์สาวนางหนึ่งร้อง

“ของชั้นตะหากละเจ๊!”สาวน้อยคัลไซต์พยายามเบียดสู้

“พวกชะนีหลบไป!!”เหล่าGmเข้าร่วมการแย่งชิ่ง

แปะ... .

หากแต่ดอกไม้ช่อนั้นกลับตกลงบนตักคนที่นั่งอยู่เฉยๆไม่ได้ออกไปแย่งชิงแต่อย่างไร

เด็กสาวหัวกระเซิงมองช่อดอกไม้ในมืออย่างแปลกใจ....

มันมากเลยคับนี่ก็ภาค2แล้วติดตามทั้งภาคแรกภาคสองเลยคับแต่งต่ออีกนะคับมันดีคับ

สงสารภัสสรอย่างแรงTT-TTอย่างไม่มีเหตุผลงะ

ไหน ใครเกลียดมินท์ อยากมีเรื่องใช่มะ

ภาค2ก็ยังฮาเหมือนเดิมนะคร้าบคุณEsper

แล้วใครจะเปนผู้โชคดีได้แต่งงานกับภัสสร

คงไม่ใช่เกษม เพราะเกษมคงจะเสร็จคุณเฟืองไปเรียบร้อยแล้ว(มั้ง)

....แล้วยัยหัวกระเซิงจะมีใครเป็นแฟนใหม่กันละเนี้ย....

Me/ ปริซึ่มช็อตอัดเข้าเต็มๆในบัดดล

แต่งภาค2อีกนะคับอยากอ่านรอ่ะคับมันดีคับอยารกรู้ว่าภัรสรจะคู่ก่ะใครอ่ะคับ

ตอนที่21

ณ มหาลัยแห่งหนึ่ง....

เด็กสาวผมสีม่วงยาวในชุดนิสิตจุฬา

กำลังหยอกล้อกับเด็กทารกน้อยที่กำลังอยู่ในวัยคลานอย่างสนุกสนานใต้ร่มไม้ใหญ่

ท่ามกลางสายตาของหนุ่มๆฝูงแร้งฝูงกาที่มองอยู่ด้วยสายตาหื่นกระหาย

“นั้นเด็กจุฬานี่ มาทำอะไรแถวนี้น่ะ”เด็กหนุ่มหนึ่งในนั้นกระซิบเพื่อนข้างๆ

“ไปรู้เหรอวะ”เจ้าเพื่อนตัวดีตอบอย่างไม่สนใจ ส่วนตาก็จ้องไปยังเด็กสาว

เด็กหนุ่มหน้ามุ่ยกับคำตอบก่อนจะเหลือบไปมองเด็กสาวแล้วยิ้มออกมา

“เออ คนนี้กุขอ”ว่าแล้วเจ้าตัวก็ชิงเดินนำเพื่อนๆนับสิบออกไปลุยเดี่ยว

//เฮ้ย โดนตัดหน้า!!//ทั้งกลุ่มร้อง

“ขอโทษครับ ชื่ออะไรเหรอครับ”เด็กหนุ่มยิ้มขณะเดินเข้าหาเด็กสาว

“ใบเฟิน อย่าซนสิ....เอ๊ะ! ชื่อมินท์ค่ะๆ”

เด็กสาวหันมาทักทายขณะพยายามจับเด็กทารกน้อยไว้ไม่ให้คลานตกม้านั่ง

“มีธุระอะไรที่มหาลัยของเราหรือเปล่าครับ เผื่อผมจะช่วยอะไรได้ ”

เจ้าหนุ่มยิ้มอย่างเป็นมิตรท่ามกลางสายตาอาฆาตของเพื่อนทั้งฝูงที่โดนเขาตัดหน้า

“มารอแฟนน่ะค่ะ”เด็กสาวตอบขณะยัดขวดนมใส่ปากเด็กทารกน้อย

สิ้นคำตอบเพื่อนทั้งกลุ่มก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก หากแต่เจ้าหนุ่มที่ลุยเดี่ยวเข้ามาหาได้มีความคิดลังเล

//มีแฟนแล้วไงละ กุนี่ละจะแย่ง//

“อ้อแล้วนั้น น้องสาวหรือหลานน่ะครับ น่ารักเชียว”

เด็กหนุ่มที่ยังไม่ละซึ่งความพยายามจะตีท้ายครัวร้องถามโดยหมายจะตีสนิท

“อ้อ ลูกน่ะค่ะ ชื่อน้องใบเฟิน!!”

เพล้ง

เสียงหน้าแตกดังขึ้นก่อนที่เหล่าเพื่อนฝูงที่รุมล้อมกันอยู่จะปล่อยฮากันดังลั่นคณะ

“หว่าๆโทษทีๆ อาจารย์เขาเรตหน่อยหนึ่งน่ะ”

เสียงเจ้าหัวชมพูดังมาแต่ไกลทำให้เด็กหนุ่มทั้งกลุ่มหันขวับ

“อืมๆ วันนี้รีบกลับหน่อยละ คุณเกียร์เขาเรียกประชุม”

“จ้าๆ ว่าไงใบเฟินวันนี้ซนอีกสิท่า!”กานดาขานรับขณะหยอกล้อกับลูกสาว

//อิจฉามันวุ้ย!!//

...........................................

ณ เกมNU

“เกมนี้ใครเขามานั่งเก็บเวลบ้าเลือดแบบนายบ้างฟะ”Playerหนุ่มที่นอนผึ่งแดดอยู่ร้อง

“มันชินซะแล้วนี่”

เพื่อนหนุ่มอีกคนที่กำลังผัวพันกับมอนสเตอร์อยู่ตอบ

มือก็จ้วงมีดสั้นรัวใส่เจ้ามอนสเตอร์ที่มีรูปร่างเหมือนก้อนวุ้นอย่างไม่มีการเกรงอกเกรงใจ

“พอเวลเท่ามันแล้วExpก็แทบไม่ขึ้นเลยแหะ”.

“ก็บอกแล้วไง ห้าว~”

“งั้นขออีกตัว ต่อไปจะเปลี่ยนตัวเก็บเวลแล้ว”

“เออๆเชิญ”เพื่อนหนุ่มว่าขณะหลับตาลงพริ้ม

“เอาละเจ้าสไลม์....ตายซร้า!!!!”

//เฮ้อ~รังแกแต่มอนเตอร์แบบนี้ชาติหน้าเวลมันจะขึ้นไหมเนี่ย//

เด็กหนุ่มคิดสังเวชความคิดปอดแหกของเพื่อน ที่วันๆหมกตัวอยู่กับแต่พวกสไลม์

“จ๊ากกกกก!!”เสียงเพื่อนตัวดีร้องทำให้เด็กหนุ่มสะดุ้งโหย่งสุดตัว

มอนสเตอร์รูปก้อนวุ้นแสนธรรมดาที่Playerธรรมดาๆเวลสิบขึ้นไปก็สามารถรับมือได้บัดนี้

กลายสภาพจากก้อนวุ้นกลมๆก้อนเล็กๆเป็นก้อนวุ้นขนาดใหญ่ที่มีรูปร่างคล้ายคนสูงร่วม2เมตร

ชุดเกาะอัศวินอย่างดีถูกประดับบนตัวมันราวกับว่ามันเป็นPlayerระดับHight Level

หอกด้ามโตสีดำมืดที่ทำมาจากก้อนวุ้นที่แข็งตัวถูกมือที่มีกล้ามเป็นมัดๆกำไว้แน่น...

“กะเกิด...อะไรขึ้นฟะ”เด็กหนุ่มถามเพื่อนหนุ่มที่เมื่อครู่กำลังรังแกเจ้าก้อนวุ้นอยู่

“ไปรู้เหรอ อยู่ๆมันก็กลายเป็นไอ้ตัวนี้!!”เด็กหนุ่มที่กำลังขวัญเสียร้อง

ขณะที่เจ้าก้อนวุ้นที่ตอนนี้ดูทรงพลังผิดกับเมื่อก่อนกำลังมองมาที่พวกเขาทั้ง2

ด้วยสายตากร้านเหมือนนักเลงหน้าปากซอย

ชื่อ:อัศวินสไลม์

LV:60

สังกัดธาตุ: ?

สถานภาพการป้องกัน:ไม่สามารถระบุได้ชัดเจน

HP:320,000/320,000

MP:4500/4500

ลักษณะ:โจมตีก่อน

“ฉิบหาย!!!!”ทั้ง2หนุ่มร้องพร้อมกันเมื่อข้อมูลดังจากสเคาเตอร์เด่นหล่าอยู่ต่อหน้าพวกเขา

ฟร้าว~

“เฮ้ยหลบ!!”เด็กหนุ่มที่เมื่อครู่ยังนอนหลับสบายใจเฉิบร้อง

มือก็พลักเพื่อนเจ้ากรรมให้พ้นจากรัศมีหอกด้ามยาวของเจ้าอัศวินสไลม์ที่พุ่งเข้ามาอย่างรุนแรง

ตูม!!!

เสียงหอกด้ามดังกล่าวพุ่งเสียบเข้าใส่โขกหินสูงร่วม10เมตรก่อนโขกหินจะถล่มลงมาทั้งแนว

“โหดเกินไปแล้ว!!”ทั้ง2กอดกันเกลียว ขณะโดนต้อนเข้ามาจนจนมุม

เจ้าสไลม์จ้องมองเหยื่อทั้งคู่ด้วยสายตาหยิ่งผยอง

มือของมันชักหอกด้ามเมื่อครู่ขึ้นมาจากพื้นก่อนที่ปลายของหอกนั้นจะชี้ไปที่ทั้ง2

“เจอกันที่ทางช้างเผือกนะเพื่อนยากTT^TT”ทั้ง2ร้องครวญอย่างสิ้นหวังออกมาพร้อมกัน

มือของทั้ง2ก็กอดกันแน่นในขณะที่เจ้าสไลม์ชูหอกขึ้นเตรียมปิดบัญชี

ฉึบ!!

เสียงของบางสิ่งที่แหลมคมพุ่งเข้าตัดหอกด้ามยาวในมือเจ้าสไลม์จนขาดเป็น2ท่อน

การ์ดหมายเลข7ข้าวหลามตัดปักฉึกอยู่บนพื้น...

“สู้เขานะกานดา!!”เสียงเด็กสาวหัวม่วงร้อง

“แล้วทำไมเธอไม่ลงมาช่วยกันละ!!”เด็กหนุ่มหัวชมพูร้องถามขณะสไลท์ลงมาจากโขดหินสูงชัน

“ก็ชั้นต้องดูแลใบเฟินนี่”คุณแม่มือใหม่ว่าขณะอุ้มเจ้าตัวเล็กที่เจ้าตัวเห่อถึงขนาดพาเข้ามาในเกมด้วย

GMกานดา

LV:102

Class: Card Master

HP:1,258,751/1,258,751

MP:6,000/6,000

Atk:?

M.Atk:?

Def:12,784

M.Def:11,548

“เอ้า พวกนายเป็นอะไรกันหรือเปล่าน่ะ!!”กานดาว่าขณะเขย่าตัวPlayerทั้ง2ที่ตัวสั่นเป็นลูกนก

“ยะ...ยังพอไหวครับ....เฮ้ย!!หยุดสั่นได้แล้วมีGmมาช่วยพวกเราแล้ว”

เด็กหนุ่มที่ตั้งสติได้คนแรกร้องบอกเพื่อนข้างๆ

“อ่า...แต่ผมว่าเราเผ่นกันเหอะTT^TT”

เจ้าคนขี้กลัวร้องมือก็ชี้ไปยังเหล่าสไลม์น้อยที่เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงร่างไปเป็นอัศวินสไลม์นับ10!!

“ชั้นจะปรูผ้ารอนะ รีบมากินด้วยกันละ~”

“จ้า~”กานดาหันกลับมาโบกไม้โบกมือให้ศรีภรรยาที่กำลังปรูผ้าเตรียมทำการปิกนิก

“คุณGMครับระวังข้างหลัง~~!!”

ทั้ง2ผสานเสียงพร้อมกันเมื่อเจ้าอัศวินสไลม์ใช้ช่องว่างที่กานดาหันไปโบกไม้โบกมือกับมินท์อยู่บุกเข้ามาฝูงใหญ่

ฉับ~!!

คิงโพธิ์ดำในมือของกานดาฟันฉับลงไปบนร่างเจ้าสไลม์ตัวแรกที่ไม่ทันระวังตัวจนตัวมันขาดออกเป็นครึ่งท่อน!!

สไลม์ตัวอื่นที่เห็นเหตุการณ์กระโดดถอยออกมาทันที

หวึบ!!

พริบตานั้นเองที่กานดาไปปรากฏตัวบนท้องฟ้าเหนือหัวเหล่าสไลม์ที่เหลือพร้อมกับเรียกกล่องสมบัติปริศนา

ซึ่งเป็นสกิลดั้งเดิมของเขาออกมานับ10กล่องล้อมรอบเหล่าสไลม์ไว้

ก่อนที่กล่องปริศนานับ10ระเบิดออกมาพร้อมกัน!!

ตูม!!!

เสียงกึกก้องกัมปนาจดังขึ้นพร้อมควันขโมงชุดใหญ่ที่ลอยขึ้นมาจากหลุมลึกที่เกิดการระเบิดเมื่อครู่

Total damage:723,274!!!

อัศวินสไลม์x12 Death!!

“แง๊~~~!”เสียงเด็กทารกน้อยร้องลั่นเพราะตกใจกับเสียงระเบิดเมื่อครู่

“กานดา ลูกร้องใหญ่แล้วนะ!!”

“หว่าๆ~ใบเฟินอย่าร้องๆ เดี๋ยวแม่เอาพ่อตายนะ ใจเย็นๆ โอ๋ๆ~”

//พวกGmนี่ละ...ปีศาจของแท้เลย//

Playerที่นั่งดูการต่อสู้ที่จบลงอย่างรวดเร็วคิดขณะมองกานดาที่วิ่งกลับไปนั่งปิกนิกกับครอบครัว...