Executional Fan Club

อ้ากกกกกกกกกกก น้องสาวกรู(?)

โถ่! ทำไปได้นะพี่วิศ 55555555

เกษมก็ช่างกล้าเนอะ

ตอนที่ 11

“ต่อไป!! เราจะให้ฝ่ายชายนั่งลงบนเก้าอี้และมัดไว้นะครับ(ขึงนี่เอง- -) และเราจะให้เครื่องวัดจังหวะ

การเต้นของหัวใจโดยเราจะติดตั้งมันให้แก่ฝ่ายชายที่ถูกมัดไว้

และฝ่ายหญิงต้องทำยังไงก็ได้ให้หัวใจของฝ่ายชายเต้นถี่ที่สุด 3 อันดับแรกในเวลา10นาทีครับ

ที่จะผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศ”โฆษกกล่าวขณะที่ฝ่ายชายทุกคนโดนจับล็อกและฝ่ายหญิงทุกคนทำท่าลำบากใจ

หากแต่ยังมีหญิง 2 คนคิดในใจว่า...ได้เอาคืนแล้วกรู!!!!...

“จะเล่นอะไรดีน้า~”

แม่นางกระดิ่งทองยิ้มหวาน ขณะเดินวนรอบเด็กหนุ่มที่ถูกจับมัดไว้

“แหะๆ”

มินท์ที่เมื่อรอบที่แล้วเล่นกานดาไว้เยอะพยายามหาทางหลุดออกจากการพันธนาการ

อย่างสุดความสามารถแต่ก็ไม่เป็นผลแต่อย่างใด

“คิดจะหนีไปไหนกาน~มินท์”แม่นางกระดิ่งทองพูดเสียงหวานขณะลูบไล้เส้นผมอีกฝ่ายเล่น

ใบหน้าของกระดิ่งทองใกล้เข้ามาจนหายใจรดหน้าอีกฝ่ายในขณะที่มินท์ในร่างเด็กหนุ่มหัวใจจะวายอยู่ลอมล่อ

กานดาในร่างกระดิ่งทองทิ้งตัวลงบนร่างของอีกฝ่ายก่อนใช้มือสัมผัสที่ใบหน้ามินท์อย่างแผ่วเบา

ปากที่เผยอขึ้นน้อยๆ ใกล้เข้ามาเรื่อย จนมาหยุดที่ใบหู

กานดาในร่างแม่นางกระดิ่งทองยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์พลางคิดถึงความรู้สึกที่เขามีต่อคนตรงหน้า

ครั้งแรกที่เจอกัน เธอคนนี้ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจที่ได้อยู่ด้วยกัน การได้อยู่ร่วมกันเป็นเวลาไม่นานทำให้เขารู้สึก

ผูกพันอย่างประหลาด เขาชักไม่เข้าใจตัวเองแล้วสิ...

ความรู้สึกของเขาที่มีต่ออีกฝ่ายคือความรู้สึกเดียวกับที่มีให้ภัสสร...ถ้าภัสสรเรียกว่าชอบ...

งั้นเขาจะเรียกมันว่าอะไรดีละ...

เด็กสาวคิดไปเรื่อยเปื้อยขณะที่คนตรงหน้าเจอเธอข่มขู่ทางใจจนหน้าขึ้นสีเข้ม

“มินท์...ฉันชอบเธอนะ”

กานดากระซิบเบาๆที่ข้างหูทำเอาหัวใจสาวในร่างหนุ่มน้อยของใครบางคน

กระตุกอย่างรุนแรง

“ว้าว~110ครับ”(หมายเหตุ:หมายถึงหัวใจเต้น110ครั้งต่อ1นาที)

อีกด้าน....

“นี่.....เกษม”เสียงหวานๆ ของอัษฏาในร่างหญิงเรียกเกษมที่โดนจับมัดไว้กับเก้าอี้ ก่อนเจ้าของเสียงจะ

ทิ้งตัวลงบนตักของเกษมที่ตัวใหญ่กว่าตนในตอนนี้

“คะ...คุณอัษฏาครับ จะทำอะไรน่ะครับ...0///0”อัษฏาเอาแขนโอบรอบคอเกษมพลางเอาหน้าผากของตน

กับเกษมชนกันแล้วพูดว่า

“นายอุตส่าห์ ทำเพื่อชั้นทั้งที จริงไหม...เกษม...”อัษฏาร่างมืดปรากฏตัวพูดกระซิบกระซาบอยู่ข้างหูก่อน

ขบหูของเจ้าคนอายุน้อยกว่าเล่น ทำเอาอัตราการเต้นของชีพจรพุ่งปรี๊ด~!

“โอ้~อันดับแรกเปลี่ยนแล้วครับ 120 ครับ~!”โฆษกว่าแล้วชี้ไปทางพวกเกษม

“นี่~ เกษม...ทิ้งห่างแค่นี้มันจะดีเหรอ...”สาวน้อยอัษฏากล่าวก่อนใช้นิ้วลูบที่ริมฝีปากของเกษมพลางกัด

ริมฝีปากสีชมพูของตัวเอง แล้วทิ้งสายตาราวกับยั่วยวน พลางใช่มืออีกข้างลูบไปตามเม็ดกระดุม...

“เกษม~ทำเพื่อชั้นไม่ได้เหรอ....ทำเพื่อชั้น...”อัษฏาเงยหน้าขึ้นมาส่งสายตาหวานเชื่อมนัยน์ตาสีน้ำตาล

แดงกวาดตาไปทั่วใบหน้าหวานของเด็กหนุ่มก่อนซบไหล่ของอีกร่าง

“อ้ากกกกกกกกก~O///O”

“โอ้~ ตอนนี้นำลิ่วไป 130 แล้วครับ คู่ของคุณ...เกษมกับอัษฏาครับ เอ...ไม่ทราบคนไหนเกษม คน

ไหนอัษฏาครับเนี่ย - -a”โฆษกเริ่มงงเพราะมันเป็นชื่อผู้ชายทั้งคู่นี่หว่า...แต่ต้องมีคนนึงเป็นผู้หญิงดิ...อีกอย่างถ้า

เกิดผ่าตัดแปลงเพศล่ะก็ ใครจะทำเล็กๆถึงจะดูรู้ว่ามี แต่ถ้าจะทำทั้งทีก็ทำให้ใหญ่ๆ ไปเลยดิฟ่ะ...โฆษกโรคจิตคิด

เรื่องแปลงเพศในใจตัวเองอย่างเมามันส์ราวกับตัวเองจะไปทำเอง ภัสสรที่กำลังดูอยู่ก็งง...

“เอ...ผู้หญิงคนนี้ชื่อแปลกจัง...อัษฏา...”(โก๊ะเจง~)

“หึๆ มินท์ มีคนนำไปแล้ว ทำไงดีล่ะ หึ หึ”กานดาพูดอย่างโรคจิตโดยไม่ได้สนใจชื่อคู่ ส่วนอัษฏากับ

เกษมช็อคเมื่อถูกทักเรื่องเพศทำเอาอัตราการเต้นชีพจรพุ่ง

“กลายเป็น 140 อีกคู่ก็ไม่แพ้กัน คู่คุณกานดากับมินท์ ก็ขึ้นเป็น 130 ครับ เออ...แล้วคนไหน กานดา คน

ไหนมินท์ล่ะครับ - -”เจ้าโฆษกสงสัยอีกรอบเมื่อคู่หนึ่งมีแต่ชื่อผู้ชาย อีกคู่หนึ่งมีแต่คู่ผู้หญิง สงสัยเขียนผิดหรือ

เปล่าหว่า...

.................................

“เราขอแนะนำห้องนิมิตมารของเรานะครับ กติกาคือจัดการกับสิ่งที่เจอให้ได้และออกมาจากห้องได้

คู่ที่ออกมาได้เร็วที่สุด คือคู่ที่ได้รับยาละอองดาว!”เจ้าโฆษกว่าก่อนชี้ไปที่ห้องสามห้องโดยคู่ทั้งสามคู่ยืนอยู่

ด้านหน้า

“แต่ผมจะใบ้ให้ว่าพวกคุณจะเจออะไร สิ่งที่จะได้เจอ คือคนที่คุณคำนึงถึงนอกจากคู่ของคุณ หรือพูด

ง่ายๆ มือที่ 3 นั่นเองครับ~”โฆษกกล่าวอย่างมันส์ปากก่อนจะเอ่ยปากไล่ทุกคู่ให้เข้าไปผจญมาร

ห้องที่ 1 เกษม-อัษฏา

“คุณอัษฏา คงไม่มีใครใช่ไหมครับ เพราะฉะนั้น...ก็คงเป็นคุณภัสสรคนเดียว...”เกษมพูดไม่ทันจบร่างๆ

หนึ่งก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากความมืด เกษมคาดว่าก็เป็นร่างที่มี หัวยุ่งๆ ของภัสสรแต่ผู้ที่ปรากฏหาใช่คนที่เขาคิด

ไม่ ปิศาจฟักทองโผล่ออกมาจากความมืด เกษมหันมองอัษฏาควับ

“คะ...คุณอัษฏา มีรสนิยมแบบนี้เหรอครับ...” ไม่ทันถามจบอัษฏาก็กระโดดไปหลบหลังเกษม...ทำไม

คนๆ นี้ถึงปรากฏน่ะหรือ...

เมื่อวันก่อน....

“หยุดน้า~” ใครจะหยุดฟ่ะ! ผมคิดขณะวิ่งเข้าเกียร์ 9 เจ้าGMสองคนนั่นก็ยังตามผมไม่ลดละ แน่นอนล่ะ

ถ้าเกิดผมหยุดผมรู้ดีว่าจะเจออะไร ผมหักโค้ง ตาของผมเหลือบไปเห็นเจ้าปิศาจฟักทองกำลังซื้อของอยู่ ภาวนา...

อย่าให้มันเห็นผมเลย~ ไม่งั้นมันคงแกล้งผมแน่...

“อ้าว~ เจอกันอีกแล้วนะครับ”ไอ้ฟักทองบ้าเห็นผมเข้าจนได้ แถมยังทำท่าทักซะดิบดีอีก

“หนีอะไรเหรอครับ...” พัมกิ้นชะโงกมองด้านหลังผม พลันเสียงของโอเนี่ยนจะมาก่อนตัว

“หยุดนะ! เคี๊ยกๆๆ”เจ้าพัมกิ้นทำท่าเหมือนจะเข้าใจและเอ่ยปากออกมาว่า

“ผมช่วยไหมครับ...”ผมไม่รู้ว่าการตกลงให้พัมกิ้นช่วยจะเป็นอะไรที่ผิดไปขนาดนี้...โอเนี่ยนกับโทเมโท

จากไปก็จริง แต่ว่า...

“เอาล่ะครับ พวกตัวกวนไปกันแล้ว เรามาสานสัมพันธ์กันดีกว่า”กลายเป็นว่าผมต้องวิ่งอีกรอบโดยที่มี

คนตามเป็นฟักทองโรคจิต ทำเอาผมจำจนวันตาย! (ไอ้ฟักทองเจ้าชู้)

ปัจจุบัน

“นายไปจัดการพัมกิ้นสิ”อัษฏาพูดขณะยังหวาดๆ กับพัมกิ้นไม่หาย เกษมกลับหันไปเห็นคนหัวกระเซิง

คนหนึ่งเดินมา

“คะ...คุณภัสสร”

“เอางี้..นายไปจัดการพัมกิ้น ส่วนภัสสร ชั้นจะจัดการเอง”

อัษฏาเสนอใช้แผนสวิงกิ้งก่อนเกษมจะพยักหน้าแล้วแยกกัน

แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีใครอีกคนโผล่มา....

“ใครน่ะ เกษม”

อัษฏาถามพลางมองใบหน้าชายหนุ่มผมดำที่ค่อยๆ ปรากฏท่ามกลางความมืด...

“คะ...คุณเกียร์!!!!!!”

ห้องที่ 2 กานดา-มินท์

“ไหนบอกชอบชั้นไง ดูดิ๊มาเต็มเลย!!!”มินท์กระชากคอแม่นางกระดิ่งทองที่สมาชิกในห้องไม่ได้มีแค่

พวกเขา เรียงนามได้ดังนี้ ภัสสร เลททัช มัจฉา วิริยา และสาวน้อยหมู่บ้านคันไซต์

“ง่า...ไว้เคลียร์ทีหลังได้ปะ”กานดาหาทางเอาตัวรอด

เมื่อเหล่าคู่กรณีที่เป็นสาวเล็กสาวน้อยแห่กันมาเพียบทำเอาอีกฝ่ายชักฉุน

“เออใช่!! ชั้นยังไม่ได้ดูข้อมูลอาชีพนี้เลย กานดาฝากล่อเจ้าพวกนั้นก่อนน้า~”

ยังไม่ทันที่แม่นางกระดิ่งทองจะตอบ เจ้าจอมเวทหนุ่มก็โยนเธอเข้าไปในวงมือที่3ซะแล้ว

“งึมๆ...อ้าวไม่ใช่สายเวทแท้เหรอเนี่ย...”มินท์พึมพำ

“แว้กกกกกก”กานดาร้องด้วยเสียง18หลอดขณะโดนวิริยาสร้างดาเมจ3000ใส่เต็มๆ

จนเลือดกระฉูดเต็มปาก แต่แม่นางกระดิ่งทองก็ใช้จังหวะที่วิริยาแทง

LEGENDARY WINGใส่ คว้าอาวุธชื่อยาวของวิริยามาแล้วตั้งท่าจะเตะสวน

หากแต่จิตใต้สำนึกของเขามันยั้งการกระทำของเขาไว้

เลยโดนสาวน้อยจากหมู่บ้านคัลไซต์ด้านหลังที่ใช้ช่องว่างนี้ฟันเข้าให้เต็มรัก

“เอ...ท่านี้แรงเวอร์แหะ...ดีเลย์กับเวลาร่ายเยอะไปหน่อย...”

“จัสติสเรย์!!”มัจฉาเรียกอาวุธคู่ใจออกมา

“อ๊ากกกกกก”กานดาหลบจัสตินเรย์ได้อย่างฉิวเฉียด

ตูม!!!

อภิมหาการทำลายล้างด้วยจัสตินเรย์ที่ทำเอาแม่นางกระดิ่งทองที่ถึงแม้จะหลบพ้นแต่ก็โดนคลื่น

พลังซัดหอบไปเจอภัสสรที่ดักยิงด้วยปริซึ่มช็อต

“ว๊ากกกกกกกกก”

“แต่ประยุกค์ ตรงนี้ช่องว่างตะกี้ก็จะหายไป....”

“มินท์ช่วยด้วย!!!”กานดาแหกปากร้อง

“แปปหนึ่ง~”คนที่ไม่ถูกไล่ฆ่าตอบอย่างใจเย็น

กานดาดูเหมือนจะใกล้วิกฤษเต็มขั้นเมื่อสาวสาวเดียวที่เขาพอจะพึ่งได้ไม่สามารถเข้ามา

ช่วยจัดการกับสาวเล็กสาวน้อยที่อยู่ในหัวเขาได้

“ฮึ้ย!!”กระดิ่งทองหลบปังตอติดโซ่ยักษ์ของสาวน้อยร่างเล็กก่อนสวนด้วยหมัดเมก้าตัน!!

.”เสร็จ!!”

กานดาที่ฝืนใจออกอาวุธใส่เด็กสาวตรงหน้าส่งเด็กสาวร่างเล็กปลิวไปไกล

หากแต่ช่วงที่เขาจัดการสาวน้อยตะกี้ ภรรยาน้อยที่เหลือก็ตามเข้ามาจับเขาไว้ทันที

หมับ!!

“เฮ้ย ปล่อยนะไอบ้า!!!”กานดาที่โดนเลชทัชคว้าไว้ร้องกรี๊ด

สวบ!!!

หอกมืดปริศนาขนาดยักษ์พุ่งตกจากฟ้าเข้าเสียบเจ้าหื่นก่อนที่GMสมมุติจะกลายเป็นไอหายไป

“โทษที เสียเวลาไปนิด”

มินท์โผล่มาพร้อมคว้าหอกด้ามยาวสีดำที่มีกลิ่นไอแห่งความมืดอัดอยู่เต็มพิกัดขึ้นมาถือเป็นอาวุธคู่กาย

“มินท์ หอกนั้น?”แม่นางกระดิ่งทองร้อง

“อ้อDark slayerน่ะ อาชีพนี้ดูเหมือนจอมเวท แต่ที่จริงมันเป็นสายผสมกับพวกสู้ระยะประชิด....

ท่าทางHightClassซะด้วยสิ ตอนนี้คนเก่งๆกันก็แค่Class2เอง ท่าทางจะได้อาชีพแรร์มาแล้ว”

...............................

ด้านนอกโฆษกผู้น่าลัก(พิมพ์ถูกแล้ว)กำลังบรรยายอย่างเมามันส์ถึงมารหัวใจของแต่ละคู่

“ดูคู่แรกสิครับ~ โอ้~ คุณผู้หญิงมีกิ๊กสองคนซะด้วย อ๊ะ แล้วไปวิ่งหนีเขาทำไมล่ะ

สงสัยกิ๊กจะน่ากลัวจัดแฮะ ”

“นั่นมันเจ้าเกียร์นี่”วิศนะพูดหลังจากสงบสติอารมณ์เรื่องน้องสาวได้สักพัก

“ดูนั่นๆ มีเค้าด้วยล่ะ^0^”ภัสสรพูดพลางชี้ไปที่จอที่อยู่บนห้องหมายเลขสองแล้วกระโดดโลดเต้นดีใจ

“กานดาคิดถึงเค้าแน่เลย>///<”

“ไม่รอดแน่”แครอทเปรยเมื่อเห็นเกียร์รวมอยู่ด้วย

“ดูห้องที่สองสิครับ โจทย์เยอะจัดเลย ดูท่าทางคุณผู้ชายจะเจ้าชู้ มีกิ๊กตามมาเป็นพรวนเลยครับ...

อ้ะ ผู้หญิงคนนั้นใช่คนเดียวกับ มือที่สามของห้องแรกรึป่าวครับเนี่ย

ไม่แน่นะครับ ถ้า2คู่นี้เจอกันอาจจะตบกันต่อหลังเวที”

“มีเค้าด้วย กานดาไม่กล้าทำร้ายเค้า เห็นปะๆ”อัศวินผมเรียบชี้ไม้ชี้มือทำให้คนแถวนั้นชักไม่อยากเข้า

ใกล้เนื่องจากกลัวโรคโก๊ะ จะติดต่อทางอากาศ

“อ๊ะ! ห้องสาม...อะไรกันน่ะ!”

.........................

ห้องที่ 3 ?-?

“จิ๊บบี้น่ะ ของชั้น แล้วท่านพี่น่ะของใคร!”หญิงสาวผมดำในชุดยมทูตร้องพลางชี้ไปที่จิ๊บบี้ที่นั่งปุกปุย

อยู่ ก่อนกระชากคอเจ้าหนุ่มหัวส้มที่ตกเป็นเชลยในข้อหา แอบชอบพี่ชายเพื่อนโดยไม่รู้ตัว

“ของเธอเองรึเปล่า เหอะ เธออาจจะเป็นพวกรักพี่รักน้องโดยไม่รู้ตัวก็ได้”เจ้าตัวว่าก่อนหันมาซัดกันเอง

ปล่อยให้ท่านพี่ เบียคุยะ นั่งจิบชากับกระต่ายมองทั้งคู่สู้กันอย่างเพลิดเพลิน

................

โอ้วววววววววว กานดาชอบเลททัช 5555555555555

แล้วเมื่อไหร่ภัสสรจะเลิกโก๊ะคับ(มันน่ารักเกินหน้าเกินตามินท์ของผม)

ตอนที่ 12

สวัสดีครับ ผม นันทกร จะมาทำหน้าที่บรรยายนะครับ^^

วันนี้เป็นวันโชคดีของผม ผมได้อยู่ใกล้ชิดกับมัจฉาสาวน้อยน่ารักที่เป็นนางฟ้าในดวงใจของผม

วันนี้จะต้องมีเรื่องๆ ดีๆ แน่นอน~ โอ๊ะ! ใช่ ผมลืมบอกไปอีกอย่าง

มือของนางฟ้าที่สถิตกลางดวงใจของผมน่ะ นิ๊ม~นิ่ม~>///<

“อ้าวพวกนาย เข้าไปในบ้านแล้วร้องเรียกเจ้ากานดาซะ”เสียงหวานๆ ของนางฟ้าพูดข้างหูผม

ถึงแม้จะฟังดูห้วนๆ ไปนิด แต่ผมก็รู้ดีว่าแฝงไปด้วยความห่วงใย^w^

แน่นอน ผมไม่มีทางทำให้นางฟ้าของผมต้องผิดหวัง

ผมกับไอ้คนที่หน้าหล่อไม่เท่าผม เดินไปทำตามคำสั่งที่หัวใจของผมเรียกร้อง

“เฮ~! ไอ้กานดา!”ผมร้องตะโกน

ทันใดนั้นเองก็มีมารหัวกระเทียมโผล่มามองหน้าผม ทำเอาใบหน้า

หล่อๆ ของผม ต้องบูดเบี้ยว=[]=

“อ้าวหนูที่เรียกชั้นว่าลุงนี่นา อย่างงี้คงต้องแก้แค้นสิเนอะ...^^”

ลุงผมยาวพูดพลางยิ้มให้ผม เฮ้ย! อย่าเข้ามานะโว้ยยยย! กุมีพระหลวงพ่อหารนะเมิง!!!!

“ชั้นว่าคนผมเขียวดูเข้าท่า...ชั้นปิ้งตั้งแต่ตอนนั้นแล้วละ...เสียดายมีเจ้าเกียร์เข้ามายุ่ง”

เอ๊ะ! หมายความว่าไง ไอ้หน้าแต๋วนี่มันน่าสนใจมากกว่าคนหน้าหล่อๆ อย่างผมเหรอ แต่...

จะว่าไป...มันไม่สนใจน่ะดีแล้วเพราะผมชักรู้สึกเสียวสันหลังวูบๆ แล้วสิ-. .-

“งั้นชั้นต่อคนที่เสร็จก่อนแล้วกัน..”

อะ...เออ..พวกแกคงไม่ได้คิดจะทำอย่างที่ชั้นเข้าใจนะ.... ไม่ทันไร

พวกมันหันหน้ามามองผมกับเกษมที่หน้าหล่อน้อยกว่าผม

“ว้ากกกกกกกกกกกก~!”

ผมกับเกษมร้องพร้อมกันแล้วหันหลังโกยทันที ไม่ต้องห่วงนะครับ มัจฉา

ไม่ว่ายังไงผมจะต้องรักษาความจิ้น ไว้จนถึงวันนั้นของเราให้ได้!!!

ผมวิ่งรักษาความจิ้นไปพร้อมกับเกษม ก่อนผู้ชายที่ตอนแรกมากับเจ้าเกษมจะวิ่งผ่านหน้า ไปด้วยความเร็ว

120 กม./ชม. ชั่วเสี้ยววินาที หมอนั่นก็คว้าเพื่อนรวมชะตากรรมของผมไปด้วย

ส่วนร่างของ ผมก็ไปชนกับ ผู้ชายอีกคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะวิ่งตามคนเมื่อกี้มา

“พัมกิ้น~จับน้องหนูนั่นซิ~”ลุงกระเทียมนั่นพูด....ฮะ...เฮ้ย พวกเดียวกันเหรอฟ่ะ=[]=

“ย้ากกกกกกก~!”

ผมระเบิดพลังไซย่า วิ่งชนไอ้คนที่ขวางทางผมก่อนจะไปเจอผู้ชายอีกสองคนที่วิ่งมาอีกทาง

ซึ่งผมก็ไม่ได้คิดอะไรนอกจากวิ่ง แต่...

“โอเนี่ยน! โทเมโท! จับน้องหนูเร็ว!!!”

ทำไมพวกมันเยอะงี้ฟร่ะ!

อ้าก~! ต่อให้มีโงกุนสัก 10 ตัวก็คงช่วยผมไม่ได้แล้วล่ะ

เวอร์จิ้น จ๋า ชั้นลาก่อน มัจฉาผมขอโทษT0T

ผมไม่สามารถรักษาจิ้นนี้ไว้ให้คุณได้Y_Y

กระซิก....กระซิก....

ณ สำนักงานGm

“เอาน้องหนูไปขึงบนโต๊ะแครอทดีกว่า^_^”การ์ลิคพูดพลางหยิบนันทกรใส่หลัง เหมือนสัมภาระ

ระหว่างทางที่จะไปที่แผนกพวกเขาเดินผ่านบุคคลมากหน้าหลายตาที่มองพวกเขาเป็นตาเดียว(ก็แหงล่ะ)

“เออ...พวกคุณทำอะไรค่ะเนี่ย”สาวๆ แผนกใกล้ๆ เอ่ยถามพลางมองนันทกรที่แหกปากร้องโวยวาย

“ปล่อยกูนะโว้ย ปล่อยยยยยยยยย!!!!!>[]<”นันทกรร้องลั่นพลางขัดขืนสุดชีวิตพลางเอากำปั้นทุบ

ไอ้ลุงกระเทียม ที่ยังด้านมือด้านเท้าไม่สนใจสิ่งที่เขาพยายามทำ การ์ลิคยิ้มระรื่นก่อนตอบสาวๆ ไปว่า

“ก็หลานผมน่ะครับ ซนมาก แถมที่บ้านยังไม่มีใครอยู่ ผมก็เลยต้องเอามาเลี้ยง”

“ปล่อยกู~ปล่อยซะทีสิโว้ยยยยยยยยย!!!!”นันทกรร้องลั่น แต่การ์ลิคก็ยังยิ้มระรื่น

“แย่จังเลยครับซนใหญ่แล้ว”

“พวกคุณอย่างไปเชื่อ ไอ้พวกนี้มันลักเพศ มันจะจับผมไปxxxอย่าไปเชื่อมัน! ช่วยด้วย!!!”

นันทกรดิ้นรนร้องเรียกให้คนช่วย ทำเอาทุกคนมองหน้ากันเลิกลั่ก

“แย่จังเลย ผมคงต้องให้แกกินยาแล้วล่ะ”

“อ้าว ทำไมล่ะค่ะ”สาวคนเดิมถามก่อนการ์ลิคจะทำท่ากังวล

“เด็กคนนี้เขามีปัญหาครอบครัว แกชอบเรียกร้องความสนใจน่ะครับ ”

การ์ลิคเล่นบทสมจริงแล้วเดินไปที่แผนกของตัวเอง

“พวกคุณไม่เชื่อก็ลองมาดูเซ่! ว่าไอ้พวกนี้มันจะทำอะไรกับผมมมมมมT[]T”นันทกรร้องขอให้

พิสูจน์เมื่อความเชื่อเริ่มเอนเอียงแตกฝ่ายแตกพักแตกพวก

“เฮ้อ~ผมจะทำยังดีครับเนี่ย”การ์ลิคพูดพลางกุมขมับขณะนั่งอยู่ในแผนกของตัวเอง โดยนันทกรโดน

จับมัดบนเก้าอี้ ก่อนโอเนี่ยนจะพูดออกมาว่า

“น่าสงสารนะ เคี๊ยกๆ ต้องมาโดนจับมัดแบบนี้”

“นั่นสินะ”เลมอนกล่าวพลางมองไปที่นันทกร

“ถ้าสงสารก็ปล่อยซิฟ่ะ ไอ้หื่น!”นันทกรฮุกสวน

“ผมไม่อยากจับแกมัดแบบนี้เลยครับ ตอนเด็กๆ น่ะ แกออกจะเป็นเด็กน่ารักแท้ๆ ”

การ์ลิคผู้มีศักดิ์เป็นลุงกล่าวกับหลายๆ คนที่มามุงดู ทำเอาทุกคนชักเริ่มตายใจ

“ไอ้ลุงกระเทียม ปล่อยชั้นน้า~!!!!!Y[]Y”เมื่อทุกคนเริ่มมีความเห็นคล้อยตามเหมือนใบหญ้า

โดนลมพัด ทุกคนก็กลับไปทำงานปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ญาติไปต่างจังหวัดหมดแล้วใช่ไหม”การ์ลิคถามก่อนราดิชกับโทเมโทจะมองไปรอบๆ ประตู

“ใช่ ไปต่างจังหวัดกันหมดแล้ว”ทั้งสองตอบ การ์ลิคยิ้มระรื่นให้น้องเป็ดที่ตัวสั่นงันงก

verb ช่วยของผมไม่เหลือแล้ว vearb to do,verd to be,verb to haveถูกใช้ไปหมดแล้ว

“เอาล่ะ มาจัดการกันดีกว่า เคี๊ยกๆ”โอเนี่ยนพูดก่อนทุกคนจะจัดการโยกย้ายเจ้าเป็ดจากเก้าอี้

ไปบนโต๊ะแทน

“ทำไมต้องไว้บนโต๊ะแครอทล่ะ”ราดิชถามก่อนการ์ลิคจะตอบว่า

“ก็คราวที่แล้วน่ะ เรารื้อโต๊ะชิลลีซะกระจุยน่ะสิ กว่าจะเจอแหล่งกบด่าน^^”

“ว้ากกกกกก ปล่อยช้านนนนนนนนนTOT”นันทกรดิ้นเหมือนไส้เดือนลนไฟ

ขณะอยู่ในอ้อมอกของโอเนี่ยน

“นี่ ชั้นก่อนนะ เพราะชั้นช่วยแก้ต่างให้^0^” การ์ลิคพูดก่อนโทเมโทจะเสนอว่า

“ทำไมต้องให้มันยุ่งยากล่ะ รอบแรก 4 p รอบสอง 3 p เป็นไง”

“เออ....ก็เข้าท่าแฮะ เคี๊ยกๆ ไม่ต้องรอนานด้วย”โอเนี่ยนพูดก่อนทุกคนจะล้อมวงเตรียมโอน้อยออก


จับกลุ่มว่าใครจะรอบแรกใครจะรอบสอง หากแต่ก็มีญาติที่ลืมของทิ้งไว้

“O_O”<<<<หน้าญาติแผนกข้างๆ

“- -;” <<<<หน้าเหล่าสลัดผัก

“YvY”<<<<<เจ้าเป็ด...รอดแล้วกู...มี Verb มาช่วยแล้ว..

“จับเขาขึงไว้บนโต๊ะทำไมล่ะค่ะ O[]O” ”การ์ลิคยิ้มระรื่นก่อนพูดว่า

“จะให้แกกินยาน่ะครับ เพราะว่า แกไม่ยอมกลืน”

“อย่าเชื่อมันครับมันจะxผม ช่วยด้วยยยยยยยยย Help me Please~!!!!”เจ้าเป็ดกระแดะ

เก่งอังกฤษขึ้นมากระทันหันหลังจากตกอังกฤษมาสองวันซ้อน เพราะมีVerbมาช่วย

“โถ่~น้องอย่าดื้อสิ ให้พี่เขาจับกินยาดีๆ เถอะ ไม่กวนแล้วนะค่ะ”ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็หยิบกระเป๋า

ที่ลืมไว้แล้วจากไป

“ม่ายยยยยยยยยยย~T[]T”เป็ดร้องลั่นเมื่อVerbตัวสุดท้ายหายไป

“หึหึ..”


ตื่นขึ้นมา...ผมก็รู้ว่า...ผมไม่สามารถกลับไปเหมือนวันนั้นได้อีก....วันที่ผมยังเวอร์จิ้นT^T

ที่สำนักงานGM มันคือนรก ที่ผมต้องทนทุกข์ทรมาณกับGM ที่มองผมเป็นขนมขบเคี้ยวที่หน้าหล่อ

แล้วพวกมันก็จะทิ้งผมกลับบ้านไปอย่างไม่ใยดี...แต่...ก็ดีแล้ว

ผมจะต้องหาทางหนีกลับไปหานางฟ้าของผมให้ได้! รอก่อนนะมัจฉา~T0T

โปรดต้อนรับผม ด้วยแววตาหยิ่งๆ และน้ำเสียงเชิดๆ

ที่ทำให้ผมหลงใหลและตื่นจากฝันร้ายรอบตัวของผม

“อ๊ะ! ลืมของ”ไอ้กระเทียมหื่นนั่นพูดขึ้นมา ก่อนหันมามองผมที่ถูกจับขึงอยู่บนโต๊ะ

มะ...หมายความว่า ไงหรือมันคิดจะเอาผมกลับบ้านกับมันด้วย!!

ชั้นไม่เข้าไปในถ้ำสัตว์ร้ายของพวกแกหรอกนะเฟ้ย! ฮือ~หลวงพ่อหารก็ช่วยไม่ได้แล้วT_T

“ต้องเอาเจ้านี่กลับบ้านไปด้วย เดี๋ยวหนี ว่าแต่จะเอาไปบ้านใครดี”

“บ้านชั้นๆ”คุณลุงหื่นกลิ่นกระเทียมพูดพลางกระโดดเหยงๆ

ม่ายยยย ชั้นไม่อยากไปบ้านแก ชั้นไม่อยากตกเป็นเบี้ยล่างแกอีกแล้ว ม่ายยยยยย ..

โอ๊ะ แต่ตอนมันหลับเราก็หนีได้นี่หว่า...เรานี่มันฉลาดล้ำลึก 555+

“บ้านชั้นมีNUสองเครื่อง จะได้ดูแลทั่วถึงเลย~เนอะ น้องหนู~^w^”

“อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกม่ายยยยยยยยยยยยย~”เจ้าพวกนี้มันคิดจะทารุณผมในเกมด้วย...

แต่ ไม่เป็นไร ในเกมผมไม่ได้อยู่กับพวกมันซะหน่อย

และผมก็จะได้ขอความช่วยเหลือจากเพื่อนๆ และมัจฉา
.
.....................

หึ...หึ ผมเข้ามาในเกมแล้ว ไอ้พวกนั้นไม่มีทางรู้ว่าผมอยู่ที่ไหน...แต่....ทำไมไม่มีใครออนเลยฟ่ะ...

ขณะนั้นเองในโลกแห่งความเป็นจริง...

มัจฉากับวิริยากำลังหนีผี

วิศนะกับพัมกิ้นกำลังกอดกันอยู่

แครอทถูกขึง

กานดากำลังโดน2สาวทารุณกรรม

“จ๊ะเอ๋~”เสียงที่ฟังดูคุ้นหูและให้ความรู้สึกสยองแบบแปลกๆ

ผมค่อยๆ หันไปอย่างสโลโมชั่น

อ้ากกกกก~! กระเทียมหื่นนนนนนนนน

.....................

พริบตานั้นเองที่เหล่าเมียเล็กเมียน้อยของกานดาพุ่งเข้ามาจากทุกสารทิศ

กานดาที่ตกเป็นจำเลยรักร้องออกมาไม่เป็นภาษา พลางคิดว่าคราวหน้าจะไม่หลายใจอีกแล้ว

“ว๊ากกกกก”

แม่นางกระดิ่งทองกรีดร้องก่อนที่เมียหลวงจอมเวทจะคว้าเขาไว้แล้วเริ่มร่ายเวท

“ชาจ์ตพาว!!!”

คลื่นความมืดแผ่ออกมาเป็นวงก่อนที่ จะทำให้เหล่ามือที่3ปริวกันไปคนละทาง

“ชิ เปลืองMPกว่าที่คิดแหะ หายไปครึ่งหลอด เอ้า เอาไปกิน!!”

มินท์บ่น แต่ถึงกระนั้นท่าเมื่อครู่ก็รุนแรงขนาดทำให้HPของอีกฝ่ายลดลงฮวบฮาบ

และเมื่อเห็นว่าวิริยาที่เหลือHPน้อยสุดมินท์ก็จัดการพุ่งหอกมืดในมือ

เข้าใส่ทันทีทำให้สามารถเก็บศัตรูหัวใจคนที่2ไปได้

เปรี้ยงๆๆๆ!!

ภัสสรที่เล็งยิงมาแต่ไกลเปิดฉากสาดกระสุนใส่ไม่ยั้ง

“กานดาดีเฟ้นที ตัวนี้HPแค่4000เอง!!”

มินท์โยนแม่นางกระดิ่งทองที่สำลักน้ำเลือดใส่ภัสสรเป็นการแก้เผ็ด

ก่อนจะหันไปเจอมัจฉาที่ร่ายเวทบางอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เปรี้ยง!

เวทสาย สายฟ้าผ่าลงเต็มร่างจอมเวทหนุ่มเปรี้ยงเดียวทำเอาHPที่มีอยู่น้อยนิดลดฮวบ

“หว่า~สายเวทไรเนี่ยไม่ทนเวทเลย”มินท์บ่นอุบอิบขณะวิ่งหนีสายฟ้าที่ตามมาผ่าใส่หัวเธอ

ส่วนมือก็ร่ายเวทฮิวให้ตัวเอง

หวึบ!!

สาวน้อยคัลไซต์โผล่มาตรงหน้าขณะง้างบังตอเตรียมฟาดใส่ แต่มินท์กลับยิ้ม

หมับ!!

มินท์คว้ามืออีกฝ่ายไว้ก่อนที่อีกมือจะเกิดไอสีดำพวยพุ่งออกมาอย่างต่อเนื่อง

แล้วจัดการซัดมือข้างนั้นใส่จนสาวน้อยคัลไซท์สลายไปพร้อมความมืด

แต่ยังไม่ทันที่มินท์จะดื่มPotionฟื้นMPหรือกานดาจะได้จัดการภัสสร.....

เรดชิฟฟ์!!!

“ว๊ากกกกกก/เฮ้ย!!”กานดากับมินท์เบิกตากว้าง

เมื่อสุดยอดแห่งศาสตร์ตราวุธจัสติสเรย์จัดการงัดท่าไม้ตายออกมาหมายจัดการพวกเขาไปทีเดียวพร้อมๆกัน

//ขี้โกง มันชาร์ตตอนไหนฟะ!!!//

ตูม!!!

...................................

“ในที่สุดก็ได้ผู้ชนะครับ คู่ของคุณกานดาและคุณมินท์ครับ~ ดูสิครับสะบักสะบอมน่าดู”

โฆษกที่ลักพูดพลางชี้ไปที่แม่นางกระดิ่งทองกับจอมเวทหัวม่วง ที่ออกมาจากห้องสำเร็จ

“ห้องอื่นล่ะครับ เป็นอย่างไรกันบ้าง ห้องที่สามฟัดกันนัวเนียเลยครับ แต่มารผจญของพวกเขาก็ยังคงนั่ง

จิบชา ส่วนห้องที่ 1 สภาพดีเยี่ยมไม่มีใครเป็นอะไรเลย ยังคงวิ่งหนีกันอยู่ในห้องนะครับ~!”

โฆษกไล่เรียงก่อน มารผจญในห้องจะหายไปจากหน้าจอ ผู้เข้าแข่งขันพานพบประตูที่หายไปอีกครั้ง

“มอบรางวัลดีไหม.....ไม่ดีหรอกครับ เพราะของรางวัลยังไม่มา”

จอมเวทหัวม่วงทำท่าจะกระโดดขึ้นมากระชากคอ เจ้าโฆษกขี้เล่น

“ล้อเล่นครับ ล้อเล่น” ว่าแล้วโฆษกก็หยิบยาละอองดาวขึ้นมา...

“อุ๊ย! หลุดมือ”ว่าแล้วยาละอองดาวสองกระปุกก็กลิ้งๆๆๆๆๆ ลงเนินไป...

“=[]=” <<<<<มินท์

“ผิดพลาดทางเทคนิคนิดหน่อยครับ บะบาย^^;”

โฆษกกล่าวจบก็ชิ่งออกไปทันที ผิดกับมินท์ที่ยืนอ้าปากค้าง

//แกล้งชัดๆ-*-//<<<<ผู้ชมทุกคนคิด

“อ้ากกกกกกกก~!”มินท์ร้องลั่นก่อนใช้วิชาตัวเบา วิ่งไปหายาละอองดาว

“เฮ้ย! มินท์ รอด้วย!”แม่นางกระดิ่งทองร้องก่อนวิ่งตาม และตามด้วยอัศวินผมเรียบที่วิ่งตามไปติดๆ

วิศนะกับแครอทมองหน้ากันอย่างหน่ายๆ แล้วเดินตามไป

“เอายังไง ดีล่ะครับ คุณอัษฏา”เกษมถอนหายใจเฮือกก่อนมองไปที่สาวน้อยอัษฏาที่ยืนหน้านิ่งไม่

ไหวติงต่อสิ่งใดอยู่ข้างๆ เขา

“...”พลันบางสิ่งเดินตะคุมๆ มาจากชายป่า สายตาสอดส่ายหาบางที่สิ่งที่หมายปอง..

“อ้าว....เมื่อกี้ยังอยู่แถวนี้เลยนี่..”เสียงของใครคนหนึ่งกล่าวออกมาอย่างผิดหวัง...

คนที่เขาคิดอยากพบเจอมิได้อยู่ที่นี่.... เขาทรุดตัวลงกับพื้นพลางมองไปรอบๆ ก่อนจะเห็น

ใบหน้าที่เขาคิดว่าคุ้นๆ อยู่...นั่นมัน...เจ้ารองหัวหน้ากลุ่ม 2 นี่นา...งั้นก็ คุณอัษฏาต้องอยู่แถวๆ นี้ล่ะสิ...

ร่างนั้นคิดพลางพยักหน้าอย่างเข้าอกเข้าใจ พลางมองไปรอบๆ อีกครั้ง...ไม่มีวี่วาวของหัวหน้ากลุ่ม 2

เด็กผู้หญิงนั่น...หน้าตาคุ้นๆ แฮะ... ว่าแล้วเขาก็ค่อยๆ เดินเลียบเคียงไปจนใกล้สองคนนั้นอย่างไม่รีบร้อน

“แล้วทีนี้ ผมจะทำยังไงดีล่ะครับ คุณอัษฏายังไม่ได้แก้เคิร์สแบบนี้..”

“ช่างเหอะ..”อัษฏาร่างหญิงกล่าวอย่างไม่ใส่ใจก่อนเสียงหนึ่งจำกระซิบข้างหู

“ผมช่วยไหมครับ...คุณอัษฏา”

“!!!”อัษฏาคว้าไม้เท้าขึ้นมาพาดคออีกฝ่าย(คิดว่าตอนแรกเฮียแกคงตั้งใจจะคว้าดาบนั่นล่ะ- -)

พัมกิ้นยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนโฆษกที่หายหัวไปจะปรากฏตัวชี้หน้าพัมกิ้นพลางพูดออกไมค์เสียงดังว่า

“โอ้~มารหัวใจของคู่ที่ 1 ปรากฏตัวแล้วครับ”

เจ้าตัวว่าแล้วก็หายวับไปอีกรอบ สร้างความแตกตื่นให้กับ

ผู้ชมที่ตกค้างอยู่ พัมกิ้นหัวเราะแหะๆ ก่อนพูดออกมาว่า

“นี่ผมกลายเป็นมารหัวใจไปแล้วเหรอครับเนี่ย...”ด้วยท่าทางโก๊ะๆ แบบปิศาจฟักทอง

ทำให้ได้คะแนนแม่ยกไปด้วย

“อย่างงี้นี่เอง คุณผู้หญิงถึงได้รับเป็นอนุสามีนะครับ”

โป๊ก!

อัษฏาปาไม้เท้าในมือที่ใช้การไม่ได้ใส่หัวไอ้คุณโฆษก

“คุณอัษฏาครับ~ผมมียาแก้เคิร์สน้า~”ปิศาจฟักทองพูดพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ ทำให้อัษฏาผงะ

กระโดดหลบหลังเกษม.. ฟักทองผีหยิบยาละอองดาวที่มีรูปดาวคิกคุขึ้นมาพลางพลิกไปพลิกมาอย่างพิจารณา

“อะ...เออ...คุณอัษฏา บางทีเขาอาจจะมาดีก็ได้นะครับ”เกษมพูดพลางถูกอัษฏาดันเข้าไปใกล้

พัมกิ้นที่ยืนยิ้มตาตี่อยู่

“แต่....ก็อย่างว่าก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนิดหน่อย....ว่าไงล่ะครับ...คุณอัษฏา..”

................

โซลไซตี้ ณ เซเรเทย์

คฤหาสน์ตระกูลคุจิกิ

“ท่านพี่ค้า~”ลูเคียร้องลั่นพลางวิ่งตามหาท่านเจ้าบ้าน ในใจนึกเจ็บใจที่นำกระต่ายจิ๊บบี้กลับมาไม่ได้

“หยุดนะ ยัยหัวหอมมมมม~”เสียงคุโรซากิ อิจิโกะร้องลั่นพลางคว้าหัวของยัยหัวหอมไว้

“พวกเจ้า....ทำอะไรกันน่ะ”เบียคุยะ ที่เพิ่งกลับมาจากหน่วย 6 มองน้องสาวบุญธรรม

กับเพื่อนชา

เอ.....ข้อแลกเปลี่ยนของไอ้ฟักทองนี่มันอะไรน้า(ติดโรคโก๊ะมาจากภัสสร)

สนุกมากเลยครับ
ผมก็เล่น เด็กดีเหมือนกันครับแล้วผมจะแอดคุณนะครับ

ตอนที่ 13

“เออ....มัจฉา”

วิริยาเกริ่นถามมัจฉาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เมื่อมัจฉาตัดสินใจให้เธอไม่ต้องไปทำภารกิจ

ร่วมกับพวกกานดา

“อะไรเหรอ”มัจฉาที่นั่งอ่านหนังสือถามกลับ

“...”มัจฉาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเด็กสาวผมทองก่อนยิ้มนิดๆ แล้วขยับกายเยื้องเข้าใกล้

“มะ...มัจฉา คือว่าชั้น...ชั้นแค่..อยากรู้ว่า...ที่เธอพูดวันนั้นน่ะ...มันจริงหรือเปล่าน่ะ”กระต่าย

ถามพลางหน้าแดงเรื่อมัจฉายื่นหน้ามองใบหน้าเข้มๆ ของเด็กสาวผมทองที่ตอนนี้ เลื่อนจากฐานะเพื่อน..

กลายเป็นอื่น มือของเด็กสาวนามมัจฉาลูบที่ใบหน้าคมๆ ของวิริยา กระต่ายสะดุ้งเฮือกก่อนปลาจะพูดว่า

“ชั้นพูดไปแล้วนี่....หรือต้องเข้ามารื้อฟื้นต่อในเกม” ใบหน้าของวิริยาเปลี่ยนเป็นสีก่ำ

มัจฉาหยุดหยอกกระต่ายไว้แค่นั้น

“เฮ้ย!”มัจฉาร้องลั่นพลางลุกขึ้นพรวด

“อะ...อะไรเหรอ มัจฉา”วิริยาถามขณะหน้าซับสีเลือด

“เจ้ากานดา!”

.................

มินท์ที่แก้เคิร์ตกลับมาเป็นหญิงได้แล้วจัดการลากกานดาออกมาซักฟอก

มือก็พลิกยาละอองดาวขวดสุดท้ายเล่นไปมา

ฝ่ายกานดาที่เก่งแต่หาเรื่องแต่แก้ไม่เป็นตอนนี้กำลังปวดหัวถึงขีดสุด

เพราะเขาเองยังไม่เข้าใจตัวเองเลย ว่าตกลงเขาชอบใครกันแน่ ใครคือคนที่เขารัก

เขารู้เพียงแต่ว่าเขาชอบเธอคนนี้ เขามีความสุขที่ได้อยู่กับเธอ เขาอยากปกป้องดูแลเธอ

เขาอยากอยู่ด้วยกันกับคนเธอ...ตลอดไป

แค่นี้มันพอจะเรียกว่ารักได้ไหม?

พอไหมที่เขาจะยืนยันกับคนตรงหน้าว่า “ฉันรักเธอ”

แต่ถ้าความรู้สึกนี้เรียกว่ารักก็แสดงว่าเขาก็รักภัสสรด้วยน่ะสิ...

แล้วการที่เขารู้สึกรักคน2คนพร้อมกันมันผิดไหม?

มินท์จะยอมไหมถ้าเขาบอกว่าเขาไม่ได้รักเธอคนเดียว

หรือว่าปัญหานี้จะยากเกินไปสำหรับเด็กม.ปลายที่วันๆเอาแต่เล่นเกมอย่างเขา?

แต่ระหว่างที่เขากำลังคิดจะหาทางหนี

สายตาเจ้ากรรมก็ดันไปสบกับแววตาน่าสงสารของคนรอคำตอบ

ที่ดูเหมือนกำลังรอคำตัดสินคุณค่าของการมีชีวิตอยู่อย่างไรอย่างนั้น

“เธอฟังไม่ผิดหรอก ฉัน...รักเธอ”กานดาที่ถึงจะยังไม่พบคำตอบของตัวเอง

แต่เขาก็พบว่าตอนนี้คำคำนี้ได้หลุดออกจากปากเขาไปเป็นที่เรียบร้อย

“จริงนะ!!”

“อืม”

“สัญญาก่อน เกี่ยวก้อยด้วย”

“ห้ะ ห๊า?”

ถึงกานดาจะไม่เข้าใจว่าทำไมต้องสัญญาแต่มินท์ก็ดึงมือเขาไปเกี่ยวก้อยกับเธอเรียบร้อย

“ฉันมีเรื่องจะขอร้องเธอน่ะ”

มินท์ใบหน้าแดงขึ้นเล่นน้อยขณะเอ่ยปากพูด ใบหน้าแดงๆของเด็กสาวทำให้หัวใจ

เด็กหนุ่มเต้มตูมตามก่อนจะตบปากรับคำไปอย่างไม่ทันคิดราวกับต้องมนต์

กานดาที่จะมานึกเจ็บใจที่พลั้งปากพูดไปก็สายไปซะแล้ว ....

“กลับเป็นกานดาซะดีๆแม่นางกระดิ่งทอง!!!”มินท์ออกคำสั่ง

และเพื่อจะเป็นการกีดกันภัสสร เธอจึงพยายามจะยัดยาละอองดาวขวดเดียวที่เหลือใส่กานดา

“บ้าเหรอ ขืนไปในสภาพผู้ชายก็เสร็จพวกมันสิ!!”

“ตะกี้สัญญาแล้วนะ!!”

“มันคนละเรื่อง....แว้กกกกกก”

”จะทำอะไรน่ะยัยหัวม่วง อย่ามายุ่งกับกานดานะ!!!”

วิศนะกับแครอทที่เริ่มจะชินกับพฤติกรรมหาคู่ของทั้ง3มองหน้ากันหน่ายๆ

ตอนนี้พวกเขาเดินทางมาถึงบริเวณที่เป็นป่ารกร้าง ที่มีบรรยากาศ แห่งความมืดมนปกคลุมเต็มไปหมด

ต้นไม่แต่ละต้นหาใบยังยากเต็มที ฝูงนกกาที่บ่งบอกถึงลางร้ายก็จับกลุ่มบินมาไม่ขาดสาย ท้องฟ้าที่มืดมัวยิ่งทำให้

บรรยากาศดูน่ากลัวเข้าไปทุกทีๆ...

เจ้าคนที่ควรจะกลัวบรรยากาศแบบนี้ตอนนี้ก็ดันเข้าไปวิ่งเล่นไล่จับแบบหนังอินเดียกับแม่นาง

กระดิ่งทอง หากแต่ฉากไล่ล่าท่ามกลางทุ่งดอกไม้ได้เปลี่ยนเป็นทุ่งอัปมงคลซะอย่างนั้น

แล้วเจ้าตัวที่ไล่ตามก็หาได้เป็นสาวใช้ที่คอยตามโปรยดอกไม้แต่เป็น

คนที่ตอนที่แล้วถูกยัดเยียดบทมือที่3ให้จนเจ้าตัวชักไม่พอใจ

จนชักอยากจะเล่นบทนางร้ายไล่ตบนางเอกอยู่รอมร่อ

เปรี๊ยง~!

เสียงฟ้าผ่าดังขึ้นเสียดสีกับสายฝนที่เริ่มตกโปรยปราย

“ม่ายยยยยยย~!”เจ้ากานดาร้องแข่งกับเสียงฟ้า

วิ่งไม่ดูฟ้าดูฝนขณะที่สองสาวเริ่มมองบรรยากาศรอบข้าง ที่เริ่มทะมึนขึ้นเรื่อยๆ

“แว้กกกกก”แม่นางกระดิ่งทองร้องเมื่อวิ่งชนเข้ากับใครบางคนเข้า

เปรี๊ยง!

แสงสีขาวจากฟ้าผ่า ส่องแสงให้เห็นคนที่กานดาวิ่งเข้าชน เธอกำลังห้อยตัวกับต้นไม้..

โดยใช้เชือกแขวนอยู่ที่คอ... ใบหน้าซีดอมม่วงอมเหลืองอมดำอมเขียวอมขาวดูน่ากลัวยิ่งนัก

(ถึงจะไม่รู้ว่ามันเป็นสีอะไรก็เหอะ -..-)

“ว้ากกกกกกกกก~!/กรี๊ดดดดดดดด~!”มินท์กับกานดาร้องพลางกระโดดกอดกัน

พลั่ก~!

อัศวินหัวเรียบกระโดดถีบยัยหัวม่วงด้วยพิษหึง ร่างที่แขวนอยู่กับต้นไม้คอยๆ หมุนช้าๆ

หันมาหาพวกเขา.....

“อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกก~!O/[]\O”

เสียงของทั้งสามกรีดร้องก้องป่า(ช้า) ก่อนทั้งสามจะวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต

“พ้นรึยัง...?”แม่นางกระดิ่งทองถามก่อนทรุดตัวนั่งลงบนพื้นอันเปียกแฉะของป่าช้า

“พ้นแล้วมั้ง..”มินท์ตอบพร้อมกับทรุดตัวลงพร้อมภัสสร ก่อนอัศวินหัวเรียบจะหันซ้ายหันขวา..

“พวกพี่ๆ เขาไปไหนกันแล้วล่ะ”พอได้ยินภัสสรพูดเช่นนั้นทุกคนถึงได้รู้ตัวว่า....หลงซะแล้ว~...

เปรี๊ยง~!

“ว้ากกกกก~!”แม่นางกระดิ่งทองชาร์ตอัศวินหัวเรียบมากอด

มินท์ถึงจะกลัวแต่ก็อดไม่ได้กระโดดถีบขาคู่ทันทีเช่นกัน

“โอ๊ย~!”ภัสสรร้องหากแต่กานดาก็ยังคงแหกปากร้องว้ากๆๆ ไม่สนใจใคร

“ยังดีนะเนี่ยที่มีอะไรมารองไว้”ภัสสรพูดก่อนทั้งสามจะชะงัก....อะไรล่ะที่มารองไว้...

ทั้งสามค่อยๆ หันไป ร่างของผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้นดินที่เปียกโชก ผมยาวสยายเปรอะเปื้อนดิน

ที่เปียกชุ่ม คอขาวๆ มีรอยเคี้ยวของบางอย่าง นัยน์ตาเบิ่งโพล่งราวกับเจอบางสิ่งที่น่ากลัว ใบหน้านั้นซีดเซียว

เหมือนกับคนตาย...คนตายงั้นหรือ...

เปรี๊ยง!

เสียงฟ้าฟาดอัสนีใส่แผ่นดิน ทำให้เห็นว่ารอบตัวพวกเขามี ศพหญิงสาวนอนตายเกลื่อน หากแต่ยังมีเงา

ของคนคนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางซากศพที่รายล้อม...เด็กสาวผมทองที่อยู่ในชุดราตรี หน้ากากสีเงินล้อมรอบนัยน์ตา

สีแดง ปากของเจ้าหล่อนยิ้มโชว์เขี้ยวคู่หนึ่งในปาก

“อ้ากกกกกกกกกกกก~!”ทั้งสองสาวกระโดดกอดกานดาพร้อมกัน ส่วนกานดากลัวจนลนลาน

เด็กสาวปริศนาวาดมือไปในอากาศ ศพหญิงสาวค่อยๆ ลุกขึ้นมา บางศพผุดขึ้นมาจากพื้นดิน ภัสสรกับมินท์น้ำลาย

ฟูมปากสลบคาแม่นางกระดิ่งทองที่ช็อคตาตั้งแต่ต้นแต่ดันไม่สลบเนื่องด้วยจากแม่นางเป็นผู้มีประสบการณ์

โชกโชน ถึงจะครองสติไม่ได้แต่ก็ไม่สลบ ร่างที่ดูไร้ชีวิตสาวเท้าเข้ามาใกล้พวกเขา และทุกร่างล้วนมีรอยกัดที่คอ

(ยังจะสังเกตอีก)

“กรี๊ดดดดดดดด~!”แม่นางกระดิ่งทองกรีดร้องลั่นก่อนใครบางคนจะปรากฏตัวขึ้น

ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย

“วิริยา!”แม่นางกระดิ่งทองร้องเมื่ออยู่ๆ เพื่อนหูกระต่ายก็โผล่มากลางวงพร้อมใช้อาวุธ

ปกป้องเขาจากเหล่าปิศาจร้าย

“มัจฉาส่งมาทำภารกิจน่ะ”เด็กสาวพูดหน้าตายเช่นเคยโดยไม่รอฟังกานดาถามก่อนลาก

กานดาออกมาจากวงล้อม แล้วเริ่มตีฟ่าออกไป

“เดี๋ยววิริยา มินท์กับภัสสรละ!!!”

“พวกนั้นไม่รอดแล้วละ แค่พวกเรายังเอาตัวแทบไม่รอดแล้ว”

วิริยาพูดปลงๆก่อนกานดาจะปล่อยโฮออกมาอย่างไม่สมชาย

“วิริยาระวัง!!!”

แม่นางกระดิ่งทองร้องเสียงหลงเมื่อเจ้าซอมบี้สาวกระโจนมาทางพวกเขา

แต่วิริยาก็ยังทำหน้านิ่งเฉยเช่นเคยก่อนจะลากเขาหลบฉากออกมา

แต่ทั้ง2ก็ต้องชะงักเมื่อเด็กสาวผมทองมาดักอยู่ตรงหน้าเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

สิ่งที่กานดาคาดไม่ถึงก็คือวิริยาพุ่งอาวุธในมือใส่อย่างไม่สนใจ

จนอีกฝ่ายหายตัวไปในความมืดพร้อมกับบริวารของมัน...

“ขอบคุณนะวิริยา ขอบคุณๆ...”แม่นางกระดิ่งทองขอบคุณผู้ช่วยชีวิต ก่อนวิริยาจะหยิบบางอย่างขึ้นมา

มันมีโลโก้รูปดาวคิกคุ ออกมาช้าๆ...

“กานดา....กินซะ”วิริยาพูดเสียงนิ่งขณะสาวเท้าเข้าหากานดา

“มะ...ไม่นะ”

“กินสิ...”

วิริยาสาวเท้าเข้ามาทีละก้าว แต่กานดาก็ถอยเท้าลงทีละก้าวเช่นกัน

พื้นดินที่เปียกชุ่มเพราะสายฝนทำให้กานดาสะดุดและล้มลงกับพื้น

แต่วิริยาก็ยังคงเดินเข้ามาใกล้ เหมือนกระต่ายที่หิวกระหาย

เปรี้ยง!!

ฟ้าผ่าลงอีกครั้งทำให้เกิดเงาทาบทับลงบนใบหน้าของเด็กสาว

กานดาสาบานได้ว่าตะกี้เขาเห็นใบหน้านั้นกำลังแสยะยิ้มเหี้ยม

พร้อมดวงตาที่แดงฉานเหมือนกระต่ายที่กินแครอทอยู่ในนรกขุมที่18

มือของกระต่ายนรกตัวนั้นก็ยื่นยาละอองดาวออกมา...

“หึ หึ หึ...”กระต่ายร่างมืดหัวเราะด้วยน้ำเสียงเหี้ยมโหดอำมหิต

“มะ...ไม่นะ....ไม่ ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!”

...............

“เฮ้ยยย! เจ้ากานดา~”วิศนะร้องเรียกน้องสาวผู้เป็นอดีตน้องชาย เพราะกลัวว่าน้องเขย

กับน้องสะใภ้จะลากน้องเขาไปทำมิดีมิร้าย! นัยน์ตาสีแดงของวิศนะเหลือบไปเห็นร่างๆ หนึ่ง

กับคนอีกกลุ่ม

“หือ ..”แครอทครางเมื่อเห็นคนกลุ่มนั้นหันมาทางพวกเขา....และทั้งหมด...เป็นหญิงล้วน

ซอมบี้พวกนั้นน่ากลัวที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา แววตาแบบนั้น แววตาหิวกระหายเช่นนั้น!!!

ชิลลีกับแครอทเมื่อเห็นสายตาหิวโหยก็ทะยานขึ้นฟ้าหนีเอาตัวรอดทันที

หากแต่เป็นดวงซวยของแครอทหรือยังไงไม่ทราบ

หนึ่งในกลุ่มนั้น คว้าเท้าเขาไว้ได้ แครอทยังรั้นบินหนีต่อ ทำให้พวกซอมบี้ที่หิวกระหาย

จับกันเป็นโซ่มนุษย์ เหมือนนัดกันไว้ ก่อนซอมบี้ที่อยู่ที่พื้น จะยิงบางอย่างขึ้นมา มันคือเชือก!

เชือกนั้นคล้องมือเขาไว้ ถึงแม้พละกำลังจะมีเท่าใดแต่ก็ไม่สามารถต้านทานซอมบี้ที่หิวกระหาย

เหล่านี้ได้!

แครอทที่โดนสอยจากฟ้าเหมือนมะม่วงที่กำลังโดนสอย

หลับตาเตรียมรับความเจ็บปวดที่เขาคิดว่าจะได้รับจากคมเขี้ยว!

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นนั้น...

ทันทีที่ร่างของเขากลับลงมาสัมผัสกับพื้นดิน พวกมันก็กรูกันเข้ามาเหมือนเขาเป็นน้ำตาลที่ตกลงไปในรังมด

พวกมันใช้กำลังแย่งตัวเขากัน รุมทึ้งเขา บางตัวก็เริ่มตบตีกันก่อนที่

ริมฝีปากบางของเด็กสาวนับ10ที่กำลังรุมทึ้งเขาไว้ด้วยเชือกจะเริ่มขบตามส่วนต่างๆ

บนร่างกายเขาอย่างเบาๆช้าๆเหมือนกำลังจะพยายามลิ้มรสชาติให้ได้มากที่สุด

บางตัวขึ้นมาบนตัวเขาที่นอนแผ่อย่างหมดท่าอยู่กับพื้นก่อนที่จะเริ่มซุกไซ้ซอกคอพลางหายใจรดเขา...

หายใจ!?

บ้าน่า ผีอะไรจะหายใจได้

“พอได้แล้วตาชั้นมั่ง”ซอมบี้สาวอีกตัวกล่าวก่อนผลักเด็กสาวที่ขึ้นไปอยู่บนตัวแลครอทออกไป

“ถอยไปให้หมดเลย”

ซอมบี้กลุ่มที่เหลือว่าพลางคว้ากรรไกรจากไหนไม่รู้ขึ้นมาพร้อมกัน

“หะ เฮ้ย!”

“พวกเธอนั้นแหละ ถอยออกไปให้หมด ให้มาแกล้งกานดานะไม่ได้ให้มาปล้ำผู้ชาย!!!”

เด็กสาวผมทองตะหวาดขณะถอดหน้ากากออก

“ท่านมัจฉา TT^TT”เหล่าแรนเจอร์ครวญก่อนจะเก็บกรรไกรลงอย่างไม่เต็มใจนัก

............

เพื่ออะไรคับคุณมัจฉา มันเสียเวลาทำภารกิจนะคับ

เสียเวลาทำภารกิจไม่พอ ยังขัดใจสาวๆเรนเจอร์อย่างแรง

กานดา เมิงตายแน่(โดน2สาวรวมมิตรประชาทัณฑ์)

ตอนที่14

“ไปหาบ้านมาใหม่ซะ คืนนี้เราจะไม่นอนบ้านหลังนี้เด็ดขาด!!!”

เสียงของเจ้าพี่ชายจอมใช้กำลังขู่บังคับยังคงดังก้องอยู่ในหัว

ทำไมน่ะเหรอ? ก็เพราะคุณพี่สุดที่รัก เกิดกลัวว่าเหตุการณ์จะซ้ำรอยน่ะสิ...

เพราะพวกนั้นรู้ที่กบด่านของพวกเขาแล้ว....

กานดาเองก็ใช่ว่าจะไม่เข้าใจถึงความสำคัญอันนี้ แต่การจะขอเอาคน3คนไปซุกหัวนอนน่ะท่าจะยาก

โดยเฉพาะหนุ่มหน้าโหด(แต่เกย์ชอบ)อย่างพี่เขาคงจะมีคนยอมให้นอนร่วมชายคาบ้านหลังเดียวกันยาก

กานดาคิดอย่างกลุ้มใจเรื่องหาที่นอนคืนนี้ขณะเดินไปโรงเรียนด้วยความไม่สบายใจ

โดยเฉพาะเรื่องของ2สาวที่ทำให้ใจเขาตอนนี้ปั่นป่วนสับสนไปหมด

“ดีจ้า กานดา~^^”เสียงคนหัวกระเซิงร้องทักพลางยิ้มกว้าง

1ใน2ที่เขากำลังคิดถึงโผล่เข้ามาทำให้กานดาที่กำลังเครียดเรื่องหาที่นอนมองหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตาแปลกๆ

ก่อนจะขานรับไป

“อืมม์ ”

“ท่าทางเธอดูเครียดจังนะมีอะไรเหรอ บอกชั้นได้นะ”

กานดารู้สึกว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเด็กสาวหัวกระเซิง อะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับรอยยิ้มทักทายของอีกฝ่าย

ความเป็นกันเองของเธอทำให้กานดาไม่รู้สึกว่าเขาและเธอเป็นคนอื่นคนไกลกัน

“พี่บอกว่าให้ฉันหาบ้านใหม่น่ะ เขากลัวพวกนั้นจะมาอีก”

“งั้นมานอนที่บ้านฉันไหมละ ^^ ~”ภัสสรเอ่ยขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยทำเอากานดาสะดุ้งโหย่ง

“จะดีเหรอ”กานดารู้สึกกระดากใจที่จะไปนอนค้างบ้านผู้หญิง

“อืมม์!! แม่ชั้นไม่ว่าหรอก”ภัสสรว่าขณะเดินมาถึงประตูโรงเรียน

ขณะนั้นเองที่หน้าประตูโรงเรียนก็มีรถสุดหรูสีดำแล่นมาจอดก่อนที่อีก1ใน2ที่เหลือจะปรากฏตัว

“อ้าว หวัดดีกานดา ^^”มินท์โบกมือทักทายอย่างร่าเริงแต่ก็มีอันแข็งค้างเมื่อหันมาเห็นภัสสร

“มองอะไร ยัยคุณหนูปัญญาอ่อน!!”คนหัวกระเซิงว่าเข้าให้(กล้ามากนะเดี๋ยวนี้)

“แล้วเธอละ ยัยบ้านนอก!!”มินท์สวน(ท่าทางคิดคำด่าไม่ออก)

ขณะนี้กานดาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเองอยู่ในการ์ตูนเรื่องExecutionalหรือละครเรื่องแจ๋วใจร้าย

ทั้ง2แง้งๆกันไปตลอดทางจนถึงห้องเรียน

“ห๊า กานดาจะไปค้างบ้านเธอเหรอ!!”มินท์ร้องอย่างไม่อยากเชื่อ

“ช่าย~”ภัสสรเอ่ยอย่างมีความสุขด้วยท่าทางเป็นต่อ

“ทำไมไม่บอกชั้นละ บ้านชั้นต้องใหญ่กว่ารูหนูของยัยนี่แน่”

มินท์ที่รู้สึกว่าอีกฝ่ายชักตอแยมากไปจึงสวนกลับอย่างชนิดเจ็บถึงใจ

“ว่าไงนะ!!”ภัสสรร้อง

“น่าๆหยุดเหอะ คนอื่นมองกันหมดแล้ว!!”กานดารีบเข้ามาห้าม

ใครจะไม่มองละ...นักเรียนใหม่สุดน่ารักมานั่งเถียงกับเด็กสาวหัวกระเซิงจอมขี้อายที่

ตอนนี้ปากกล้าขึ้นเยอะ เพื่อแย่งไอ้คนชื่อเหมือนผู้หญิง!!

“งั้น คืนนี้ชั้นจะไปด้วย”มินท์ว่า

“ได้ไง!!!”

“ฉันกลัวเธอทำอะไรกานดาน่ะสิ!!”

.........................

“นี่ไงบ้านเค้า^^”ภัสสรชี้พลางพูดแนะนำออกมาว่า

“ถ้าเกิดมีเรื่องอะไรมาหาได้ทุกเรื่องเลยนะ โดยเฉพาะคุณพี่วิศนะ กับกานดานะ ยินดีบริการตลอดเวลา

เลย~^_^”คำแนะนำของภัสสรทำเอามินท์คิ้วกระตุก....เฮ้ย...เข้าทางพี่นี่หว่า....

แถมชิลลีทำท่าจะชอบด้วยแหะ...ตายล่ะ...

“แน่นอนอยู่แล้ว คุณน้องสะใภ้ ยังไงก็จะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว”วิศนะพูดพลางเล่ห์มองมินท์

ที่คิ้วกระตุกยิกๆ ส่วนภัสสรหน้าแดงก่ำเป็นลูกตำลึงสุก ก่อนจะพาพวกกานดาเข้าไปในบ้าน

“แม่ค้า~หนูพาเพื่อนมานอนที่บ้านนะ^0^”ภัสสรร้องบอกขณะเปิดประตู

คุณแม่ก็โผล่หัวที่กระเซิงไม่แพ้ลูกสาวออกมาจากประตูก่อนมองหน้า”เพื่อน”ของภัสสร

“อ้าว เพื่อนหรือแฟนล่ะลูก แล้วคนไหนกิ๊กล่ะ พามาเผื่อแม่หรือเปล่า”แม่ของภัสสรถามพลางยิ้มกว้าง

ก่อนพ่อของภัสสรจะโผล่มาอีกคน

“เฮ้ย! พาผู้ชายเข้าบ้านได้ไง พ่อไม่อนุญาต พ่อกีดกัน พ่อไม่ want!”

“แต่แม่wantนะ^^”แม่ของภัสสรกล่าวพลางมองหน้าชายโฉดกับชายเฉยอย่างเคลิบเคลิ้ม

“ภัสสรมานี่!><”พ่อของภัสสรคว้าตัวลูกสาวก่อนกันภรรยาที่จะวิ่งโร่เข้าไปหา วิศนะกับแครอท

“ขวางทำไหม แม่จะพาแขกเข้าบ้านนนนนน!!!!”

“ว้ากกกกกก ลูกเมียช้านนนนนนนนน~!!!!!”

..............

“เมื่อวานที่หนูไม่กลับนะ มีกลุ่มก่อการร้ายบุกบ้านกานดาด้วยล่ะ”ภัสสรพูดเสียงเจื้อยแจ่วขณะ

นั่งอยู่บนโต๊ะกินข้าว โดยมีพ่อนั่งกันท่าอยู่ แม่ของภัสสรได้ยินก็ร้องกรี๊ดกร๊าดแล้วร้องถามภัสสรว่า

“น่ากลัวจังเลย!! ชื่อกลุ่มก่อการร้ายอะไรล่ะลูก>o<”

“กลุ่มสลัดผักNUค่ะแม่~><”ภัสสรกับแม่ทำท่าเอิ๊กอ๊ากพร้อมกันอย่างโก๊ะ

(รู้แล้วใช่มะภัสสรได้ใครมา เหอๆ)

“อย่ามาโกหกน่า เนียนเหรอ~ ชั้นไม่เชื่อพวกแกหรอก

พวกแกจะมาเกาะแกะลูกสาวกับเมียชั้นใช่ไหมล่า~!!”

พ่อของภัสสรพูดพลางหันไปมองกานดาที่โดนมินท์กอดแขนไว้กระหนุงกระหนิงมาก

ก่อนที่จะเปรยตาไปมองแครอทกับชิลลี ที่นั่งกินข้าวเฉยๆไม่สนใจใคร

“เฮ้ย! พ่อหลบไปหนูจะฆ่ามัน!>[]<”

ภัสสรร้องพลางทำท่าจะกระโดดไปกัดคอมินท์ก่อนแม่ของเธอจะสะดุ้งเฮือก!

“ตะ...ตายแล้ว พวกสลัดผักNUมันมาปลอมปนอยู่ในบ้านเราหรือเปล่านี่!”แม่ของภัสสรร้องลั่นก่อน

ดูจานที่ใส่ผักไว้ทุกจานแล้ววิ่งเข้าไปในดูในตู้เย็นต่อเพื่อให้แน่ใจว่าในบ้าน

ไม่มีกลุ่มก่อการร้ายแฝงตัวเข้ามาแน่นอน!

“แล้วไงต่อจ๊ะลูก”แม่ของภัสสรถามหลังจากไปตรวจดูแปลงผักชี กับต้นถั่วงอกยักษ์หน้าบ้านที่ภัสสร

ปลูกไว้ตอน ป.3 ปัจจุบันเป็นร่มเงาให้แก่บ้าน

(คนเขียนA:ยังเป็นที่สงสัยว่าทำไมมันไม่กลายเป็นถั่วเขียว- -

คนเขียนB:ก็เพราะคนปลูกเป็นภัสสรไง*-*)

“กานดาถูกจับด้วยล่ะค่ะT_T”ภัสสรพูดส่วนมือก็ดึงมินท์ออกมาจากกานดา แม่ของภัสสรกรี๊ดกร๊าด

“น่าสงสารจัง แล้วช่วยยังไงล่ะจ๊ะ”

“หนูกับมินท์ก็เลยช่วยกันค่ะ!^_^”

ภัสสรพูดก่อนแม่ของภัสสรจะตบมือลั่น เป็นขวัญกำลังใจให้แก่วีรสตรีทั้งสอง

“เฮ้ย! แม่จะไปเชื่อมันได้ไง ไม่ว่ายังไงวันนี้พ่อก็จะเข้าไปในเกมด้วย

ฉันไม่ยอมให้พวกแกมายุ่งกับลูกสาวชั้นหรอก!”

...............

หลังจากที่ภัสสรขอให้มัจฉาคุยกับพวกบาร์บาเรี่ยน ให้ช่วยโยนพ่อแม่เธอขึ้นสองแถวอวกาศมาหาเธอ

“คุณพ่อคุณแม่>w<”

อัศวินผมเรียบร้องพลางวิ่งไปกระโดดกอดพ่อกับแม่ที่เพิ่งเข้ามาในเกมเป็นวันแรก

“พบหน้ากันแล้ว~!”ทั้งสามร้อง

ภาพของครอบครัวดูซาบซึ้ง ก่อนทั้งหมดจะเริ่มสำรวจลูกของตัวเอง

“เฮ้ย! ภัสสร ไหงลูกเป็นผู้ชายล่ะ!”

พ่อของภัสสรร้องก่อนแม่ของภัสสรจะเอามือทาบหน้าอกของลูกสาว

“หายไปตั้งเยอะอ่ะ แม่อุตส่าห์ให้มา....แถมเว้าลงอีกT_T”

“หนูโดนเคิร์สค่ะ คุณพ่อคุณแม่T______T” ภัสสรร้องไห้แล้วอธิบายให้พ่อแม่ฟังน้ำตานองหน้า

ก่อนแม่ของภัสสรจะหันมาเห็นพวกกานดาแล้วโผล่เข้าไปหา

“พ่อหนุ่มหน้าโหด กับพ่อหนุ่มหน้าเฉยนี่นา ในเกมเท๊~เท่ >w<”

“เฮ้ย...แม่ T0T”พ่อของภัสสรร้องครวญเมื่อแม่เห็นคนอื่นดีกว่าซะงั้น ชิลลีกับแครอทหวาดๆ พอเห็น

คนกระโจนใส่ ก็สะดุ้งเฮือก แม่ของภัสสรกระโดดเข้าไปเกาะแขนทั้งสองคนแบบน้องพลับขอสอง ปล่อย

พ่อของภัสสรให้ต้องเดินจิตตก

“^O^”<<<<<แม่ภัสสร

“= =;”<<<<<พ่อภัสสร

“^_^;”<<<<<ภัสสร

“เราไปผจญภัยกันเถอะ!!!!”แม่ของภัสสรพูดก่อนลากสองหนุ่มไป ตามด้วยกานดาและมินท์ที่วันนี้

อารมณ์ดีพิเศษเพราะภัสสรถูกพ่อจับตัวไว้

..................

ทั้งที่มีเนื้อเรื่องปรูไว้จนจบแล้ว....แล้วปกติพวกผมกะน้องก็จะกักไว้1ตอนเสมอก่อนลง

แต่ตอนที่กะลังแต่งมันเริ่มจะตันเพราะไม่มีรายละเอียดปลีกย่อยไม่พอ=="

ตอนหน้าอาจต้องดองสักพัก เหอๆ

คุณพ่อหวงลูกสาวน่าดูเลยแฮะ

แล้วกานดาน่าไปนอนบ้านมัจฉามากกว่านะ

น่าจะใหญ่พอ(แต่พ่อแม่น้องปลาเค้าจะอนุมัติอะป่าว)

ตอนที่ 14

“ที่นี้อากาศดีจังเลยนะจ๊ะ>_<”แม่ของภัสสรพูดพลางหนีบแขนของวิศนะกับแครอทไว้

ส่วนภัสสรที่วันนี้คุณพ่อขี้หวงลูกสาวดันตามมาด้วยได้แต่ทำหน้าบูด เมื่อเจ้าตัวโดนพ่อจับตาดูทุกฝีก้าว

ทำให้มินท์สบโอกาสอยู่กับกานดาโดยที่เธอไม่สามารถเข้าไปขัดขวางได้

“กานดา พรุ่งนี้ไปค้างบ้านชั้นน้า~”มินท์ดึงแขน

“อะ อืม”กานดาขานรับ

ด้านพ่อของภัสสรก็เดินเตะฝุ่นปากบ่นอุบอิบ ถึงจะพอรู้ว่าไอ้หนุ่ม สองคนนั่นไม่ได้มีความคิดว่าจะเล่นด้วย

แต่หมั่นไส้โว้ยยยยยย!!!!! พ่อภัสสรคิด ก่อนหันไปเจอมอนเตอร์ท่าทางกระจอกๆ ตัวเหลวๆ วุ่นๆ ดูไม่มีน้ำยา

จึงนึกอยากระบายอารมณ์หงุดหงิดด้วยการเตะไอ้ก้อนวุ้นงี่เง่านี่สักป้าบ

โชะ~!

ดึ๋ง~~~!!!!

สไลม์ตัวน้อยเด้งลูกถีบกลับ ทำเอาพ่อของภัสสรเลือดสาด

“นี่ ยัยมินท์ปล่อยกานดานะ....ว้าย!!!! พ่อค่ะ”ภัสสรที่กำลังจะแย่งชิงกานดาจากมินท์

หันมาเห็นพ่อตัวเองเลือดสาดก็ตกใจร้องลั่น แม่ของภัสสรก็ตกใจเช่นกันรีบลากหนุ่มๆ ไปดู

“พ่อเป็นอะไรหรือเปล่า!!!”แม่ภัสสรพูดอย่างตื่นตระหนกแต่ไม่วาย....ควงแขนหนุ่มๆ หน้าตาเฉย

“ฮือ~TT^TT”พ่อภัสสรครวญน้ำคานองหน้าด้วยความเจ็บปวดและเสียฟอร์ม

ขณะโดนภัสสรกุมมือแน่น

“แกทำพ่อช้าน!!”ภัสสรชี้ไปที่เจ้าสไลม์ที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

“ตายซร้า!!!”

อัศวินหนุ่มหัวเรียบจัดการชักดาบเข้าไปไล่ฆ่าทันทีปล่อยให้คุณพ่อนอนร้องโอดๆโอยๆอยู่กับพื้น

.................

ณ ยานเน็กซัส

GMทุกคนกำลังรุมล้อมแผนที่ที่กางอยู่บนโต๊ะ

“ชั้นลองสำรวจแหล่งกบด่านพวกมันแล้ว...ไม่มีใครอยู่เลย”

เลมอนพูดก่อนโฮลี่ออเดอร์จะเอ่ยขึ้นมาว่า

“ไม่ว่ายังไงแครอทก็ต้องยังอยู่แถวนี้ล่ะ”ว่าแล้วเจ้าตัวก็ใช้วงเวียนวาดวงกลมลงบนแผนที

โดยใช้จุดศูนย์กลางคือบ้านกานดาแล้ววงล้อมรอบพื้นที่ช่วงนั้นไว้

“น่าจะอยู่ในวงกลมนี้สินะ เคี๊ยกๆ”โอเนี่ยนพูดโดยมีแบ็คกราวเป็น เจ้าเป็ด การ์ลิค และราดิช

วิ่งไล่กันรอบโต๊ะ

“อย่าตามมานะโว้ยยย” เจ้าเป็ดร้องก่อนวิ่งวนไปรอบๆ

“คุณพัมกิ้นไปไหนน้า”บล็อกโคลี่พูดพลางเดินออกมาจากห้องมองซ้ายมองขวา

“ไหนว่าจะไปขุดหัวมันด้วยกันไง...”

.........................

“คุณอัษฏาครับ”

“หืม...”สาวน้อยอัษฏารับเมื่อเกษมเรียก

“คุณพัมกิ้นเขาจะตามเราไปถึงเมื่อไหร่ครับเนี่ย”เกษมกระซิบใส่หัวอัษฏา

ก่อนเสียงผีฟักทองจะยื่นหัวมาตอบ

“ก็จนกว่าคุณอัษฏาจะยอมรับขอเสนอของผมล่ะครับ”พัมกิ้นพูดพลางยิ้มให้อัษฏา

ทำเอาทั้งสองสะดุ้งโหยง

“ชะ...ชั้น ยังไม่อยากแก้เคิร์สตอนนี้หรอกน่า”อัษฏาตอบ พัมกิ้นก้มหน้าลงใกล้ๆ อัษฏา

“เฮ้ย! อย่าเขามาชั้นเป็นผู้หญิงนะ!”อัษฏาร้องพลางกระโดดหนี พัมกิ้นก็เดินเข้ามาหาเรื่อยๆ

“แล้วไงเหรอครับ”พัมกิ้นพูดนัยน์ตาโรคจิตมองอัษฏาอย่างหื่นกาม อัษฏาขนลุกเกรียว

วิ่งไปหลบหลังเกษม

“อะ...เออ คุณพัมกิ้นครับ ผมว่า..”เกษมพยายามช่วยอัษฏา..

“ผมให้คุณเลือกเลยนะครับ...

ว่าจะทำตามข้อเสนอหลังจากแก้เคิร์สแล้วหรือว่าตอนที่ยังไม่ได้แก้เคิร์ส..”

พัมกิ้นให้ข้อเสนอที่น่าประทับใจ แต่อัษฏาที่ไม่อยากโดนประทับกายก็พูดว่า

“ก็บอกแล้วชั้นยังไม่อยากได้”

“แต่เก็บไว้ก็ไม่ได้เสียหายนี่ครับ”พัมกิ้นกล่าวพลางย่างเท้าเข้ามาใกล้

“ถะ..ถ้าผู้หญิงเขาไม่เล่นด้วยก็ไม่เห็นต้องตามไปรังแกเขานี่ครับ”เกษมใช้บทพูดแบบพระเอกหนังไทย

“ก็ได้ครับ”พัมกิ้นตอบด้วยน้ำเสียงสำนึกผิดก่อนเกษมกับอัษฏาจะมองหน้ากันแล้ว

ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“เพราะฉะนั้น ผมก็จะทำให้เป็นผู้ชายก่อน แล้วจะได้ตามไปรังแก...”

พัมกิ้นพูดจบก็หยิบยาละอองดาวขึ้นมา

เกษมกับอัษฏาโกยไปคนละทิศ อัษฏาที่ปกติความเร็วไม่เยอะนักเมื่อโดนเคิร์สก็ทำสถิติวิ่ง 400 เมตรขึ้นไป

บนต้นไม้ พัมกิ้นยิ้มแบบผีฟักทองเช่นเคยแล้วเดินไปใต้ต้นไม้ที่อัษฏาลี้ภัยอยู่

“แหม~คุณอัษฏาขาสวยจังเลยนะครับ ชักอยากจะเห็นใกล้ๆ แล้วสิ”

เจ้าฟักทองว่าขณะเงยหน้าขึ้นไปส่องใต้กระโปร่งของอัษฏาในร่างหญิง

.........................

ด้วยความเครียดปนความแค้นทำให้พ่อภัสสรหยุดหวงลูกสาวไว้ชั่วคราวแล้วเอาความแค้นทั้งหมดมาลง

กับพวกสไลม์ที่ทำให้เขาเสียฟอร์มโดยเจ้าตัวยืนยันว่าจะไม่ไปไหนจนกว่าจะฆ่าล้างบางพวกมันได้หมด!!

“สู้เค้าน๊าพ่อ~”แม่ภัสสรส่งเสียงเชียร์ ส่วนแขนก็โอบหนุ่มโฉดกับหนุ่มเฉยไว้

“ปล่อยกานดานะยัยหัวม่วง!”ภัสสรที่หลุดรอดจากพ่อมาได้ออกแรงดึงกานดาจากมินท์ที่ออกแรงสู้

“เธอน่ะปล่อย กานดาเขาบอกชอบชั้นแล้วนะ!”

“แต่กานดาเคยจูบชั้นแล้วนะ!”

“เอ๋!?”ทั้ง2ร้องก่อนมองหน้ากัน

“หมายความว่าไง!?”2สาวหันมาหากานดาที่สะดุ้งโหย่ง

“ไปจูบยัยนี่ได้ไง!!?”

“ไปบอกรักมันเหรอ!!?”

“ย้ากกกกกกกก~”เสียงพ่อของภัสสรร้องพลางเอาดาบที่ยืมมาจากลูกสาวจ้วงสไลม์อย่างเมามัน

“กานดา....”สองสาวพูดพร้อมกันพลางมองหน้าเจ้าหัวชมพู...

“ว้ากกกกกกกก~!”

“จะหนีไปหนายยยยย~!”ทั้งสามวิ่งไล่กันอย่างสุขี ในขณะเดียวกันก็มีบางอย่างกลิ้งคลุกๆ ออกมา

จากพุ่มไม้ มาอยู่ที่แทบเท้าของหนูพริก...

“เดี๋ยว~คุณหัวมันรอผมก่อน~”เสียงเล็กๆ ร้องก่อนบล็อคโคลี่ที่วิ่งตามหัวมันมาจะตามาตะครุบ

คุณหัวมันจนได้ บล็อคโคลี่จะเหลือบเห็นรองเท้าคู่งามๆ ของชิลลีเข้าให้ แล้วเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของรองเท้า

“คะ...คุณชิลลี่...คุณแครอท”บล็อคโคลี่หัวเราะแหะๆ ก่อนทั้งสองคนจะกระโจนเข้าใส่

บล็อคโคลี่พร้อมกัน

“ไอ้เด็กเวรมาให้กระทืบซะดีๆ”หนูพริกร้องอย่างไม่สมหญิงพร้อมกับแครอทที่ร่ายเวทยาวเยียด

เหมือนเวททำลายล้างโลก

“ดิสทอร์ชั่น เฟลม!!!”ชิลลีร้อง

ลูกพลังลูกใหญ่ลอยคว้างอยู่ด้านบนเตรียมแก้แค้นขณะที่แครอทร่ายเวทใส่บล็อกโคลี่ไม่ยั้ง

“หว่าๆ!! ใจเย็นสิครับ เราพวกเดียวกันนะ”

บล็อกโคลี่ร้องเสียงหลงขณะพยายามหลบลูกศรเวทของแครอทที่พุ่งใส่เขายังกับสายฝน

“ใครพวกเดียวกับแก!!”ทั้ง2ร้องพร้อมกันอย่างสุดแค้น

“ว๊ากกกก”บล็อกโคลี่พยายามวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน

“นี่~ภัสสร~”แม่ของภัสสรลากลูกสาวออกมาจากวงวิ่งไล่จับพลางชี้ไปที่ลูกพลังที่ลอยอยู่บนฟ้า

“เฮ้ย! ชิลลีนายจะทำลายล้างโลกเหรอ!”มินท์ที่เงยหน้าขึ้นมามองร้องกรี๊ดเมื่อเห็นไอ้ลูกกลมๆ

แดงๆ ลอยอยู่บนฟ้า พลันลูกอุตกาบาดหล่นลงมาเหมือนวันสิ้นโลก

“ว้ากกกก~”พ่อของภัสสรกระโดดกอดสไลม์ เมื่อเสียงตูมตามดังลั่น

“เย่~สวยจังเลย~”แม่ของภัสสรกล่าวพลางกระโดดโลดเต้นกับภัสสร

GMบล็อคโคลี่ 15430/82000

บล็อกโคลี่ที่พยายามหาทางหนีเอาชีวิตรอด(เพื่อกลับมาถ่ายคลิป)เจอแครอทใช้อุกกาบาทยักษ์ที่พุ่งลง

มาจากฟ้าโจมตีอย่างต่อเนื่องจนแทบไม่มีที่ซุกหัวเริ่มเหนื่อย เพราะแต่ละลูกโดนทีก็เสียHPไปโข

แต่จนแล้วจนรอดก็โดนเข้าเต็มๆทำให้ร่างเด็กชายปลิวขึ้นฟ้า

ชิลลีไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือจัดการโยนลูกพลังขนาดยักษ์ใส่ทันที

ตูม~!

ร่างเล็กๆ หล่นลงมาจากฟ้าลงมานอนบนพื้นดิน

“คอยดูเถอะ....คุณชิลลี คราวหน้า...ผมจะถ่ายติดคุณด้วยแน่!”บล็อกโคลี่ขู่อาฆาต

GMบล็อคโคลี่Game Over...

.............

วะ5555555555 GM Game Overไปอีก1

ขอให้วิญญาณของGMที่อายุน้อยที่สุดไปสู่สุคติ อาเมน

ตอนที่15

“เอ้ากินข้าวเช้ากัน ลูกเขย~”

แม่ภัสสรกอดคอกานดาส่วนอีกมือก็จูงแครอททำให้มินท์กับพ่อของภัสสรถึงกับหน้าบูด

โดยมีภัสสรที่เดินยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดีเดินตามหลังมาพร้อมวิศนะ

ทั้งหมดนั่งลงบนโต๊ะที่มีอาหารเช้าง่ายๆจัดวางไว้

“เมื่อคืนหนุกจังเลย วันหลังเราเล่นอีกนะพ่อ~”แม่ภัสสรเอ่ยอย่างร่าเริง

“ไม่เห็นหนุกเลย”พ่อภัสสรบ่น

”ก็พ่อโดนสไลท์อัดนี้=3=”

ภัสสรพึมพำแต่ก็ทำให้พ่อที่ดื่มน้ำอักๆๆอยู่พ่นน้ำกลับออกมาดังปู้ด

กานดาอดคิดไม่ได้ว่าถ้าคุณพ่อจอมห่วงลูกสาวเกิดรู้ว่าวันนั้นภัสสรไปนอนกับเขาจะ

เกิดอะไรขึ้นคงมีแต่ตายกับตายละใช่มะ?

หรือว่าในเมื่อเขาเคยเกินเลยกับภัสสรแล้ว เขาก็ควรเลือกแม่สาวหัวกระเซิงคนนี้?

แต่ความรู้สึกที่เขามีให้กับอีกคนละจะว่าไง จะตัดทิ้งอย่างง่ายดายได้เชียวเหรอ?

แต่ก่อนหน้าที่จะคิดเรื่องนั้น...เขาคงต้องคิดหาทางเอาตัวรอดจากการโดนรถไฟทั้ง2ขบวนนี้ทับเขาแล้วละ

กานดาคิดในใจอย่างหวาดหวั่นเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเจอ2สาวที่จ้องเขาด้วยสายตาคาดคั้นเอาคำตอบ

.................................

“ตกลงเรื่องเมื่อคืนนี้ว่าไง ไปบอกรักมันจริงเหรอ!?”คนหัวกระเซิงร้องถาม

“อะ...เออ...”กานดาอ้ำอึ้ง

“ไปจูบยัยนั้นจริงเหรอ!?”

//เอาแล้วไง ซวยละ//กานดาที่ยังไม่ทันคิดหาทางสับรางรถไฟถึงกับหน้าซีดเมื่อ2สาวความจำดีจัด

พอมาถึงห้องเรียนก็จัดการซักฟอกเขาด้วยโอโม่พร้อมกัน

“คือ~”

กานดาที่รู้สึกว่าตัวเองเริ่มเปื่อยไปตามแรงขยี้ถอยไปที่หลังห้องโดยมีเด็กสาว2คนเดินตามมาอย่างกระชันชิด

โดยอีกคนถือกระดานซักผ้าอีกคนถือผงซักฟอก เห็นทีคราวนี้กานดาได้ขาวแบบ6ดาวแน่!

“ว่าไง!”ทั้ง2ขึ้นเสียงทำเอาทั้งห้องหันมามองเป็นตาเดียว

ถึงตอนเช้าคนที่ขึ้นมาบนห้องจะมีแค่3-4คนแต่กานดาก็อดอายไม่ได้อยู่ดีแหละ

ส่วนสาวๆ2คนนี้มีโลชั่นที่เรียกว่า”ความหึง”พอกไว้ทั้งใบหน้า ทำให้ไม่รู้สึกถึงสายตาของคนอื่นแต่อย่างไร

“ถูกแล้วละคือเรื่องจริง”

กานดา(และคนแต่ง)ที่ตอนนี้หัวตื้อคิดแผนเอาตัวรอดไม่ออกสักแผนเดียว

สารภาพออกไปโดยดีเมื่อโดนต้อนจนจนมุม

เขาหลับตาปี้เตรียมโดนกระบวนท่าไม้ตายประสาน”2คุณแม่รุมสั่งสอนลูก”อยู่พักใหญ่ หากแต่ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

พอลืมตาขึ้นก็ต้องถึงกับตะลึงกับReactionที่ได้รับจาก2สาว

ภัสสรปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร ส่วนมินท์ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้นหินก่อนจะเอยปากออกมาว่า

“เอ้า ไม่เป็นไร แต่คืนนี้ต้องค้างบ้านชั้นนะ”มินท์เอาเรื่องนี้มาจัดการแบล็กเมล์เชิงขู่บังคับทันที

“ห๊า~ไม่ได้นะ!!”

“ได้ไงละ เปลี่ยนกันบ้างสิ”

“อย่างนี้ขี้โกงนี่ นี่ใช่ไหมวิธีที่เรียกว่าขู่กรรโชกที่พวกปล่อยกู้เถื่อนเขาทำกัน!!”

ภัสสรว่าทำเอามินท์ที่ความจริงแล้วเคยไปปล่อยกู้โดยคิดดอกเบี้ยมหาโหดถึงกับสะอึก

“ตะ ตกลงใช่ไหมกานดา”

ไม่ทันให้ภัสสรตั้งตัว มินท์ก็หันไปเขย่ากานดาทันที

“โอ๊ย ~อะ อืม!”

กานดาที่รู้สึกได้ถึงเล็บที่จิกลงบนร่างรีบตอบ

“งั้นคืนนี้ชั้นก็จะไปด้วยเหมือนกัน!”

“เอาสิ ยัยบ้านนอก!”มินท์ท้า

“ว่าไงนะ ยัยคุณหนูปัญญาอ่อน!”

...............................................................

เด็กมหาลัยนามอัษฏา วันนี้เข้าเดินเข้ามาในวิทยาลัยด้วยท่าทางลอกแลก...

“มองหาผมอยู่เหรอครับ”เสียงปิศาจฟักทองร้องออกมาข้างหลังอัษฏาทำเอาเจ้าตัวสะดุ้ง

“แหมอย่าทำท่าอย่างนั้นสิ...ผมที่อุตส่าห์ทักคงจะเสียใจแย่”พัมกิ้นพูดพลางยิ้มก่อนอัษฏาจะ

ถอยหลังไปเกือบติดผนัง

“แฟนคุณไม่อยู่ทั้งที คุณคงไม่คิดว่าผมจะ...ปล่อยคุณไว้นะ..”อัษฏาตาเบิกโพล่ง

ก่อนพูดเสียงตะกุกตะกัก

“ตะ....แต่ชั้นเป็นผู้ชายนะ”

“ทำไมเหรอครับ”พัมกิ้นว่าแล้วเดินกระชั้นเข้ามาใกล้

“ชั้นไม่ได้ตอบรับข้อเสนอของนายนะ!”อัษฏาพูดเสียงแข็งพลางใช้มือพลักเจ้าพัมกิ้นให้พ้นทาง

ซึ่งเจ้าตัวก็เซไปเล็กน้อย

“ก็....ไม่ต้องตอบรับข้อเสนอก็ได้นี่ครับ ผมไม่ต้องส่งยาละอองดาวให้แค่นี้ก็พอแล้วนี่..”

พัมกิ้นพูดเสียงเจ้าเล่ห์ก่อนเลียริมฝีปากตัวเอง อัษฏาที่ยังฝังใจกับการกระทำของพัมกิ้นที่ส่องกระโปรง

ร่างหญิงเขาอย่างหน้าไม่อาย ทำเอาเขาต้องเป็นฝ่ายอายแทนไปเสีย โชคร้ายของอัษฏาที่กำแพงที่วิทยาลัย

ทำมันแข็งเกินกว่าจะวิ่งทะลุไม่เช่นนั้นเขาคงทำไปแล้ว

“คุณอัษฏาอย่าร้องนะครับ...เดี๋ยวใครมาเห็นเข้ามันคงจะไม่งาม..”พัมกิ้นพูดพลางเดินเข้ามาใกล้ทุกขณะ

......เอ็งก็อย่าทำสิเฟ้ย!....อัษฏาคิดในใจหาทางหนีทีไล่ให้พ้นจากเจ้าฟักทองโรคจิต

“..ถอยไป ชั้นจะเข้าเรียนแล้ว”อัษฏาพูดหาทางเอาตัวรอด

“อีกตั้ง ชั่วโมง...จะไปไหนล่ะครับ คุณอัษฏา”เจ้าฟักทองพ่นลมหายใจของตัวเองเป่ารดหน้า

..สู้มันสิ...ต่อยมันสิ..เสียงแบบนี้ดังก้องอยู่ในใจ ทั้งๆ ที่รู้ดีแท้ว่าตนควรจะสู้ แต่เรี่ยวแรงกลับไม่มี

พลั่ก!

เท้าของอัษฏาถีบเจ้าฟักทองเต็มแรง

“ไอ้ฟักทองโรคจิต!”อัษฏาสบถเสร็จก็รีบวิ่งหนีพัมกิ้นที่นอนกองอยู่กับพื้น เจ้าฟักทองที่

โดนถีบลุกขึ้นมาปัดฝุ่นที่กางเกงแล้วมองตามอัษฏาไป

“ทำอย่างงี้....ผมก็หลงแย่สิครับ คุณอัษฏา...”

..........................

“ถึงยังเนี่ย”คนหัวกระเซิงที่วันนี้ดูขี้หงุดหงิดพิกลถามเป็นรอบที่ร้อยแปดสิบ

“แปปนุง~”มินท์ที่นั่งอยู่เบาะหน้าตอบด้วยสำเนียนคิกขุพลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี

ทั้งหมดอยู่ในรถหรูที่กำลังแล่นออกสู่ถนนใหญ่

ถนนใหญ่ที่แล่นออกชนบทมีสีเขียวจากทุ่งหญ้าและต้นไม้จากข้างทาง

มากมายทำให้คนที่ได้เห็นรู้สึกสบายใจ ถึงจะดูขัดๆแต่กานดาก็ต้องยอมรับว่าเขาชอบบรรยากาศแบบนี้

ส่วนวิศนะกับแครอทที่มีความคิดเหมือนกันแต่แรกแล้วก็คือจะย้ายบ้านไปเรื่อยๆเพื่อความปลอดภัยก็

ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก กลับดูจะอารมณ์ดีด้วยซ้ำที่ได้นั่งรถชมวิว

“ถึงแล้ว~>O<”มินท์ร้องก่อนที่ทุกคนจะมองออกมาจากรถ

แต่ทั้งหมดก็ทำได้เพียงมองกำแพงและประตูบ้านที่ขนาดพวกเขามองรอดเข้าไปแล้วก็ยังไม่เห็นตัวบ้าน

เลย ประตูค่อยๆเปิดออกช้าๆก่อนที่รถจะแล่นเข้าไป

สวนใหญ่ที่ปกคลุมไปด้วยพืชนานาพันธุ์ทำให้แต่ละคนมีความรู้สึกเหมือนตัวเองเข้ามาในป่าที่ถูก

มนุษย์สร้างขึ้นอย่างไรอย่างนั้น น้ำพุขนาดใหญ่ถูกตั้งไว้กลางสวนทำให้บรรยากาศดูน่ารื่นรมย์

สระน้ำขนาดใหญ่ล้อมรอบน้ำพุโดยมีรูปปั้นเหล่ากินรี

ที่กำลังเล่นน้ำอย่างสนุกสนานวางไว้อย่างเป็นระเบียบ

ซุ้มเกวียนที่นำมาทำเป็นที่นั่งเล่นก็ถูกจัดวางไว้รายรอบสระน้ำดังกล่าว

นอกจากนั้นยังมีสนามเทนนิสและสระว่ายน้ำครบครันซึ่งก็

สามารถบอกถึงฐานะของผู้อยู่อาศัยของบ้านหลังนี้ได้เป็นอย่างดี

“นี่ๆตรงนี้เป็นสวนหน้าบ้านนะ บ้านอยู่ตรงนู้น”มินท์แนะนำอย่างอารมณ์ดี

//นี่เรียกสวนหน้าบ้านเหรอ!?//ทั้งหมดคิดก่อนมองตามนิ้วที่มินท์ชี้

บ้านหลังใหญ่ตั้งห่างออกไปไกลพอสมควร ตัวบ้านมีลักษณะการออกแบบที่เก่าแก่เหมือนบ้านผู้ดีเก่า

ในสมัยรัชการที่5ที่อยู่มาถึงปัจจุบันทำให้เหล่าแขกผู้ได้รับเชิญที่นั่งหัวโด่กันอยู่ในรถชักรู้สึกทำตัวไม่ถูก

เหมือนตัวเองที่เป็นแค่ไพร่หลุดเข้ามาในวังของพวกเจ้าขุนมูลนายอย่างไรอย่างนั้น

ทั้งหมดลงจากรถแล้วเดินชมบรรยกาศสบายๆโดยมีมินท์เดินนำ

“นั้นถั่วงอกที่ชั้นปลูกตอนป.3ตอนนี้เป็นถั่วเขียวแล้ว~”

มินท์ร้องบอกพลางชี้ไปที่ต้นถั่วเขียวขนาดใหญ่พอๆกับถั่วงอกที่บ้านภัสสร

“แค่ทำให้ถั่วงอกกลายเป็นถั่วเขียวได้ทำเป็นข่มกันเหรอ!?”ภัสสรร้อง

“เปล๊า~”มินท์ยิ้มกว้าง

“อ้าว นั้นคนสวนเหรอ”

กานดาที่กำลังตะลึงกับความอลังการกับขนาดของต้นถั่วเขียวหันไปเห็นชายวัยกลางคนที่ดูหนุ่มแน่น

เหมือนอายุพึ่งย่างเลข30กำลังรดน้ำต้นไม้ด้วยสายยางอยู่ก็ร้องถาม

“เปล่า~นั้นพ่อชั้นเอง> W <”

“ห๊า!?”

“วันนี้กลับบ้านเร็วจังเลยนะค่ะพ่อ~วันนี้หนูเอาเพื่อนมาค้างนะคร้า~”

มินท์ร้องเรียกผู้เป็นพ่ออย่างร่าเริง

“จร้า~”

คาแร็คเตอร์นักธุรกิจมาดขรึมที่พวกกานดาคิดไว้ตั้งแต่แรกพังไม่เป็นท่า

เมื่อตัวจริงของพ่อมินท์กลายเป็นคนสวนอารมณ์ดีซะอย่างนั้น

”ปะๆเข้าบ้านกัน”คุณพ่ออารมณ์ดียิ้มก่อนเดินมากอดคอวิศนะกับกานดาเหมือนรู้จักกันมาแรมปี

เดินนำทุกคนเข้าไปในบ้าน

............................................................

ทั้งหมดนั่งลงบนโต๊ะอาหารใหญ่ภายในห้องโถงซึ่งถูกตกแต่งอย่างหรูหร่า จนกานดากับภัสสรอดคิด

คิดไม่ได้ว่าบ้านหลังนี้กับบ้านในละครน้ำเน่าที่ดูเมื่อคืนความหรูแทบจะไม่ได้ต่างกันแต่ประการใด

“แหมที่แท้ก็ลูกเขยนี่เอง”คุณพ่อว่าพลางตบหลังกานดาอักๆอย่างสนิมสนม

มินท์กับคุณพ่อยิ้มร่าในขณะที่ภัสสรกัดเขี้ยวเคี้ยวฟัน

“นี่ๆหนูจะแนะนำนะ นั้นพี่วิศนะกับพี่แครอท อ้อแล้วนั้น...แฟนเก่าของกานดา”

มินท์ได้ทีจัดการยัดบทแฟนเก่าให้ภัสสรทำเอาเจ้าตัวแทบจะกระโดดกัดคอมินท์อยู่ร่อมร่อ

ยังดีที่วิศนะกับแครอทจับยัยหนูหัวกระเซิงอารมณ์ร้อนคนนี้ไว้ได้ทัน

“จ้า ยินดีที่ได้รู้จัก~”คุณพ่อยิ้มอย่างเป็นกันเองในขณะที่อาหารชุดแรกถูกยกออกมาเสิร์ฟ

“แล้วคุณทำงานอะไรเหรอครับ”วิศนะที่โดยนิสัยเป็นชายหนุ่มที่รักความก้าวหน้าอยู่แล้วร้องถาม

“ก็ไม่เชิงทำงานหรอก การทำงานหาเงินสำหรับชั้นมันเหมือนเล่นเกมมากกว่าน่ะ”

พ่อของมินท์ยิ้มกว้างขณะมองกานดาด้วยสายตาปลาบปลื้มในตัวลูกสาวที่หาลูกเขยให้เขาได้เร็วขนาดนี้

แหม~อยากอุ้มหลานเร็วๆแล้วสิ

“อ้อถึงว่า~”วิศนะกับแครอทพึมพำขณะมองมาที่มินท์ที่นั่งยิ้มร่าอยู่

“งั้นวันนี้พ่อขอเข้าไปเล่นด้วยละกัน พ่อน่ะอยากอยู่ใกล้ชิดกับลูกเขย จะได้รู้จักกันมากขึ้น”

พ่อของมินท์ยิ้มกว้าง

//ม่ายยยจริ๊ง ทำไมพ่อช้านกีดกันTT^TT//

บ้านมินท์เปนฉากละครช่อง3หรือช่อง7คับ

บรรทัดสุดท้ายภัสสรใช่ป่ะ

รีบจัดมาอีกอย่างด่วนเลยคับ

ตอนที่16

และก็เหมือนกับพ่อแม่ของภัสสร คือมัจฉาขอให้พวกบาบาเลียนจับคุณพ่อสุดที่รักของมินท์

โยนขึ้นสองแถวอวกาศมา...

พ่อของมินท์มาถึงก็เดินเข้ามากอดคอกานดาทันที

“งาย~พ่อหนุ่ม ในเกมหล่อดีนะ”คุณว่าที่พ่อตาทักอย่างสนิทสนมจนกานดาทำตัวไม่ถูก

“ว่าแต่เกมนี้ จะหาตังได้จากที่ไหนบ้างละลูก”คุณพ่อเอี่ยวตัวไปหามินท์

“ก็สู้กับมอนสเตอร์ ค้าขายแล้วก็...วิธีที่พวกเราถนัดไงค่ะ”มินท์ยิ้มๆ

“แหม งั้นพ่อขอทำแบบที่พ่อถนัดดีกว่า~แล้วที่นี่เขามีปัจจัยอะไรที่สำคัญๆ...”ระหว่างที่คุณพ่อหัน

กลับมาคุยกับว่าที่ลูกเขยอยู่นั้นเอง อัศวินหัวเรียบที่ดูเหมือนพึ่งรวบรวมความกล้าได้ก็ก้าวออกมา

“มินท์ ขะ...ขอยาแก้เคิร์สหน่อยจิ”ภัสสรในร่างอัศวินหัวเรียบพูดออกมาอย่างกระดากปากเต็มทน

แต่ถึงอย่างไรเธอก็ต้องแก้เคิร์สให้ได้ เพราะกานดาตอนนี้กลับมาเป็นผู้ชายแล้ว

และก็ไม่รู้ทำไม พอกานดากลับมาเป็นผู้ชายแล้วเขาก็ไม่ยอมบอกสาเหตุให้พวกเธอทราบว่า

กลับมาเป็นผู้ชายได้อย่างไร พอถามถึงเรื่องนี้ทีไร

กานดาก็จะเอาแต่ทำหน้าสยดสยองแล้วเอาแต่พึมพำเรียกแต่ชื่อวิริยา

“เรื่องอาราย~ม่าย~มี~ทาง~”มินท์พูดพลางจ้องหน้าภัสสรอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า

“ง่ะ...ง่า ใจร้ายชะมัด”ภัสสรพูดก่อนคุณพ่อของมินท์จะเดินเข้ามาหามินท์

“ที่นี่มีตลาดลงทุนที่ไหนบ้างล่ะ ลูก”

“มีเงินทุนแล้วเหรอค่ะ พ่อ”มินท์ถาม คุณพ่อเลิกคิ้วน้อยๆ

“จะใจร้ายไม่ให้พ่อคนนี้ยืมเลยเหรอ”มินท์ยิ้มกริ่มก่อนพูดว่า

“แหมพ่อก็....หนูคิดถูกๆดอกร้อยละ 40 ถ้าเป็นคนอื่นหนูคิดร้อยละ 20 นะเนี่ย(ถูกกว่าตรงไหน)”

มินท์ว่าพลางยิ้มให้ผู้เป็นบิดาที่ยังคงยิ้มกับดอกเบี้ยมหาโหดของอนาคตเจ้าแม่เงินกู้

“แหมดูถูกพ่อจังนะเดี๋ยวนี้”คุณพ่อยังคงยิ้มระรื่น

“งั้นร้อยละ50เลยเป็นไง จะได้เหมาะสมกับพ่อ”

“แหม~พ่อเกรงใจจัง งั้นไปหาข้อมูลกันก่อนดีกว่า”ว่าแล้วมินท์กับพ่อก็เดินนำลิ่วๆไปด้วยกัน

ภัสสรเห็นได้จังหวะก็กระโดดเข้าตะครุบ หากแต่มินท์ที่เหมือนรู้ล่วงหน้าอยู่แล้ว

เบี่ยงตัวหลบทันจนภัสสรที่คว้าได้แต่อากาศหัวทิ่มพื้น

มินท์หันมาแลบลิ้นใส่พลางชูยาแก้เคิร์สโบกไปโบกมาอย่างกวนอารมณ์

“ฝันไปเถอะย่ะ”ว่าแล้วมินท์ก็หันกลับมาหิ้วกานดาไปกับเธอด้วย

ฮึ้ย!!! ยัยมือที่สาม ยัยหน้าเลือด...ยะ...ยัยหัวม่วง!!!!!....

“ไม่ต้องกลัวภัสสร ยังไงพี่ก็อยู่ฝ่ายเธอ”

วิศนะพูด พลางแตะไหล่ภัสสรอย่างให้กำลังใจตามภาษาพี่เขย

“จะ...จริงเหรอค่ะ”ภัสสรพูดน้ำในตาเออล้นก่อนวิศนะจะพยักหน้า

ภัสสรที่น้ำตานองหน้ากระโดดกอดวิศนะ แล้วปล่อยโฮออกมา

“มัวแต่เล่นกันอย่างงี้แล้วเมื่อไหร่จะถึงล่ะเนี่ย”แครอทพึมพำอย่างหงุดหงิดใจ

พลางมองไปที่วิศนะที่กำลังปลอบภัสสรก่อนจะหันมาช่วยกันวางแผนขโมยยาละอองดาวจากมินท์

............................

“ที่นี่ส่วนใหญ่สินค้าจะเป็นพวกอาวุธกับยาฟื้นพลังน่ะค่ะ”มินท์อธิบายขณะพาเดินชมตลาด

“แหม~งั้นพ่อว่าพวกยาฟื้นพลังน่าจะน่าสนใจกว่านะเพราะถึงราคาจะถูกแต่

ปริมาณความต้องการเยอะกว่า ”คุณพ่ออารมณ์ดีว่าขณะเหลือบมองร้านค้า2ข้างทางที่แน่นไปด้วยฝูงชน

“แต่ขวดหนึ่งไม่กี่ตังเองนะพ่อ”

“แต่อาชีพมันก็มีหลายอาชีพนี่ แต่ละอาชีพก็ใช้อาวุธไม่เหมือนกัน กว่าจะขายพวกอาวุธแพงๆได้

ไม่ทันกินหรอกมั่ง”

“หนูก็แค่คิดว่าพวกอาวุธมันน่าจะมีแรงดึงดูดต่อผู้ซื้อมากกว่านานะ”

มินท์ว่า ส่วนมือก็โยนยาละอองดาวเล่นไปมา

“แต่ถ้าซื้ออาวุธมาก็ได้ไม่กี่ชิ้น ขายก็ไม่คล่อง เงินมันก็หมุ่นไม่ทันสิ”

“แหม พ่อนี่มองการไกลจังนะ”

“น่า คอยดูฝีมือพ่อก่อนละกัน....เออ...ว่าแต่ลูกเขยคิดว่าจะลงทุนอันไหนดีละ”

ระหว่างที่พ่อลูกกำลังถกกันเรื่องอุปสงค์อุปทานโดยมีกานดานั่งหน้าเอ๋ออยู่นั้นเอง...

“ท่าทางสนุกกันใหญ่เลยนะครับ”วิศนะร้องทักมาแต่ไกล

“อ้าว พ่อหนุ่ม”

“มีอะไรเหรอชิลลี นึกครึมอยากเดินตลาดเหรอ”มินท์ร้องถาม

“ก็แค่ตามมาดูน่ะ”วิศนะยิ้มแปลกๆขณะมองมาที่ยาละอองดาวที่มินท์กำลังโยนเล่นอยู่

“งั้นก็แสดงว่าพ่อหนุ่มจะมาลงทุนกับพวกเราด้วยใช่มะ”คุณพ่อยิ้มกว้าง

“ก็ประมาณนั้นแหละครับ”วิศนะยิ้มเหี้ยม

//ยิ้มงี้น่าสงสัยนะ//มินท์นึกระแวง

//อีกนิดเดียวๆ ใจเย็นๆ....ฟู่~//

ภัสสรที่ห้อยตัวมาตามเชือกจากบนตึกสูงพึมพำตาก็จ้องไปยังยาละอองดาว

“แล้วคุณวิศนะพอมีวิธีติดต่อคุณพ่อคุณแม่ไหมครับ จะได้ถามเรื่องแต่งงาน”

คุณพ่อที่หมายมั่นปั้นมือในเรื่องลูกเขยแล้วร้องถาม

“กานดาพึ่ง17เองนะครับ ^^” ”

วิศนะว่าพลางเหลือบตามองภัสสรที่ตอนนี้อยู่สูงขึ้นไปเหนือหัวของมินท์2ช่วงตัว

“จริงสิ มินท์ก็พึ่งอายุ16เอง”คุณพ่อทำท่าใคร่ครวญ

//อีกนิดๆ...//วิศนะเหลือบตามองภัสสรที่อยู่ห่างมินท์แค่1ช่วงตัว

“แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ตามกฎหมายนี่16ก็แต่งได้แล้วนี่ ขอแค่ผู้ใหญ่เขาอนุญาต”คุณพ่อยิ้มกว้าง

กานดาที่วันนี้สงบเสงี่ยมเป็นพิเศษเมื่ออยู่ต่อหน้าว่าที่พ่อตารู้สึกเหมือนถูกคลุมถุงชนหน้ายืนแดงแจ๋

ไม่ต่างจากว่าที่เจ้าสาวข้างๆ

//อีกนิดเดียวๆ...ตอนนี้แหละคว้าเลย!!//

ภัสสรเตรียมจะใช้มือคว้ายาละอองดาวในมือมินท์ที่กำลังบิดไปมาด้วยความเขิน

“บ้า~ อายเค้าน่าพ่อ ปะๆเราไปเดินดูของกันต่อดีกว่า> / / / <”

มินท์ที่หน้าแดงจัดคว้าคุณพ่อกับกานดาแล้วเดินลิ่วๆไปทันทีด้วยความอาย ปล่อยให้ภัสสรคว้าได้เพียงอากาศธาตุ

...................

“นอกจากเรื่องเงินแล้วเราก็ต้องมีความสามารถในการต่อสู้ด้วยนะพ่อ”.

มินท์อธิบายด้วยใบหน้าที่ยังไม่หายแดงเป็นการกลบเกลื่อนความอาย

“หืมม์~ในชีวิตจริงไม่เคยไปต่อยกับใครซะด้วยสิ”คุณพ่อเกาหัวแกรกๆ

“ก็เผื่อเจอมอนสเตอร์ เราคงไม่อยากเจ็บตัวแบบทำอะไรมันไม่ได้เลยหรอกนะพ่อ”

“นั้นสินะ”คุณพ่อลูบคางขณะมองร้านขายอาวุธอย่างสนองสนใจ

“พวกมอนสเตอร์จะให้เงินตามระดับความยากง่ายในการสู้ใช่มะ”

คุณพ่อถามขณะพิจารณาธนูยาวอันหนึ่ง

“คร้า”มินท์ว่าพลางเหล่ตามองวิศนะที่เดินตามมาอย่างไม่ลดละ

“ไม่รอกันเลยนะ”วิศนะพึมพำ

“งั้นเดี๋ยวพ่อไปลุยเลยละกัน”คุณพ่อถกแขนเสื้อขึ้นเป็นสัญญาณเตรียมลุย

“งั้น หนูกับกานดาขอตัวก่อนนะคร้า”มินท์ที่รู้อยู่แก่ใจว่าวิศนะตามมาทำไมรีบลากกานดาหนีทันที

วิศนะเตรียมจะวิ่งตามมินท์ที่ลากกานดาไปหากแต่ถูกคุณพ่อคว้าหมับเข้าให้

“แหม~พ่อหนุ่ม เห็นมินท์เขาเล่าให้ฟังว่าที่บ้านมีกานดาอยู่คนเดียว

สงสัยเขาจะเหงาแย่ ให้เขาย้ายมาอยู่กับอามะ”คุณพ่อร้องถามทำเอาวิศนะเหงื่อตก

//ไม่ได้นะ ฉันจะให้ย้ายไปอยู่กับภัสสร!!//

“เออ...คงไม่ได้มั่งครับ เห็นแกบอกว่าเร็วๆนี้จะย้ายมาอยู่กับผมน่ะครับ”

วิศนะโกหกโดยใช้แผนสกัดดาวรุ่งปัดเอาดื้อๆแล้วทำท่าจะออกวิ่งตามมินท์ไปหาก

แต่คุณพ่อของมินท์ไม่ได้ไวแค่การหาเงิน มือก็ไวด้วยเช่นกัน เลยคว้าวิศนะไว้ได้ทัน

“จะรีบไปไหนละ ยังไม่ได้ขอเบอร์ไว้คุยกับพ่อแม่พวกเธอเลย”

“เออ....”

วิศนะที่ดูท่าว่าจะปลีกตัวออกมาไม่ได้ง่ายๆจัดการส่งซิกไปให้

ภัสสรที่หลบอยู่หลังร้านขายPotionทันที ซึ่งเจ้าตัวเห็นดังนั้นก็ออกวิ่งไปเตรียมใช้แผนสุดท้ายทันที

..................................

“พ่อเธอนี่ท่าทางเก่งจังเลยนะ...ว่าแต่ไม่โหดไปหน่อยเหรอดอกเบี้ยซะร้อยละ50”

กานดาร้องถามขณะถือเลียไอศกรีมโคนที่ซื้อมา(หมายเหตุ:มั่วว่ามีขายละกัน)

“พ่อเก่งจะตาย....ก็ตั้งแต่แม่เสียนั้นละ”ใบหน้าของมินท์เปลี่ยนเป็นเศร้าเมื่อพูดถึงเรื่องแม่

“ก็น่าจะเป็นอย่างนั้นละ ไม่งั้นคงไม่กล้ารับดอกเบี้ยมหาโหดของเธอหรอก”

กานดาที่ไม่อยากเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายต้องเศร้าหมองจึงจัดการดึงออกจากเรื่องแม่ของมินท์ที่เสียไปแล้วทันที

“อืมม์ พ่อน่ะเก่งมากเลย ”มินท์ว่าขณะจ้องมองไอศกรีมในมืออย่างว่างเปล่าแต่อยู่ๆเจ้าตัวก็สะดุ้งเฮือก

//มาแล้วเหรอ//

“มีอะไรเหรอมินท์!?”กานดาร้องถาม

“มะ ไม่มีอะไร เราไปกันเหอะ ^^!”มินท์ยิ้มก่อนที่จะดึงมือกานดาแล้วออกวิ่งไปอย่างรวดเร็ว

ผ่านไป1นาที...

“หายไปไหนนะ ตะกี้ยังอยู่แถวนี้เลยนี่”ภัสสรที่โดดมาตามยอดตึกพึมพำขณะกวาดตามองไปทั่ว

..................................

“นี่เธอหนีอะไรอยู่เหรอมินท์”กานดาที่โดนมินท์ลากไปลากมาชักสงสัย

“ปล๊าว~”มินท์ตอบอย่างร่าเริง ก่อนจะแวะหยุดพักที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมแม่น้ำ

//คิดจะสุ่มหัวกันขโมยยาแก้เคิร์ตเหรอ...ยาก!!//มินท์คิดพลางกำยาแก้เคิร์สแน่น

กานดาทิ้งตัวลงนอนบนหญ้าเชียวชอุ่มพลางโยนโคนไอศกรีมที่เหลือเข้าปากขณะใช้สายตาจ้อง

มองมินท์ที่มองยาแก้เคิร์ตอย่างเหม่อลอย

ใบหน้าจิ้มลิ้มยังคงนิ่งเฉย แววตาของเด็กสาวเต้นระริกเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

ดวงตากลมโตซึ่งมีสีดุจเดียวกับจักรวานอันกว้างใหญ่มองไปยังยาละอองดาวอย่างเวิ้งว้าง

เส้นผลที่ดูอ่อนนุ่มเหมือนใยไหมคลอเลียไปทั่วดวงหน้าขาว

ผมสีม่วงที่ปลิวไปตามสายลมที่พัดเข้ามาเอื่อยๆเหมือนไม่มีวันสิ้นสุด

ริมฝีปากเม้นแน่นเหมือนกำลังพยายามตัดสินใจเรื่องบางเรื่องที่สำคัญมาก

“หืมม์ มีอะไรเหรอ”มินท์ที่รู้สึกตัวว่าถูกจ้องร้องถามพร้อมใบหน้าที่ขึ้นสีเรื่อ

“ก็แค่...คิดว่าเธอตอนกำลังเหม่อนี่ก็น่ารักดีนะ”กานดาที่นอนมองมินท์จนเพลินสะดุ้งโหย่ง

คนโดนชมยิ้มนิดๆพร้อมใบหน้าที่แดงระเรื่อขึ้นทุกที

คนหัวม่วงยิ้มโชว์ฟันสวยขณะขยับตัวเข้ามาใกล้ก่อนจะแนบตัวเข้าหาจนกานดาขนรุกซู่ทั้งตัว

“แหม พูดงี้ก็เขินแย่สิ...จริงสิ...ยังไม่ได้เอาคืนเรื่องวันนั้นเลย”

มินท์ว่าพลางทิ้งตัวลงทาบทับร่างของกานดา

“จะ...จะทำอะไรน่ะ!?”กานดาพูดเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าแดงจัดทำอะไรไม่ถูก

“ก็ไม่น่าถามนี่...เอาคืนไง”คนแก้แค้นยิ้มหวานพลางซบลงที่หน้าอกของกานดา

แต่ยังไม่ทันที่กานดาจะเสียท่าก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นซะก่อนเมื่ออัศวินหัวเรียบโผล่มาอย่างกะทันหัน

“เจอแล้วยัยหัวม่วง!!!”น้ำเสียงที่ฟังดูสุดจะยั้วดังมาแต่ไกลทำให้คนทั้ง2สะดุ้งเฮือก

“จะทำอะไรกานดาน่ะ!!”ภัสสรว่าด้วยน้ำเสียงสุดเดือด

“ก็เห็นๆอยู่นี่!!!”มินท์สวนโดยจงใจไม่ยอมลงจากตัวของกานดา

“เอายาแก้เคิร์สมา!!!”ภัสสรกัดฟันแน่น

“ไม่มีทาง!!!”มินท์จ้องตาสู้

“ตายซะ!!”

“มาเล้ย!!!”

สิ้นเสียงของทั้ง2การตะลุมบอนโดยที่มีกานดาเป็นบุคคลที่3ก็เริ่มขึ้นทันที